The Black Angels - Death Song (2017)

Hier ben ik wel benieuwd naar. Passover was (en is nog steeds) een zeer goede plaat, maar ook de tweede en derde mogen er gerust zijn. Indigo Meadow was dan weer minder mijn ding.
Komende tijd eens die eerste single uitproberen

Hmmm, door die combinatie van artiestennaam + albumtitel krijg ik vooral zin om The Velvet Underground & Nico nog eens op te leggen

Ik ben hier ook benieuwd naar

Passover was een bom. De opvolgers vond ik stiekem toch wel wat minder maar ik blijf hopen dat het goed komt. Zo ook met deze.

Mijn eerste luistersessies hebben geleid tot een verslaving. Met een prachtige apotheose op het einde. Mijn favoriete album tot op heden was 'Phosphene', maar die redt het nu al niet meer. Wat een dijk van een plaat.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Ze komen naar Indiestad festival in september.

De singles Currency en I'd Kill for Her waren fijne uitnodigingen om deze band te leren kennen.

In de Currency zit aan het eind een korte passage waarin het net lijkt of Nico ook meezingt, wel bekend van haar bijdrage aan The Velvet Underground's bananenalbum. Waarop een het nummer Black Angel's Death Song staat. Duidelijk dat deze band liefde voelt voor de voormalige band van Lou Reed en Jonh Cale.

Dit is mijn eerste kennismaking met de band dus ken het oude werk niet waaraan ze blijkbaar sinds 2004 mee bezig zijn. De Psychedelische Rock doet ook af en toe denken aan The Afghan Whigs naast dat de stem van de zanger met regelmaat zoals die van Nico klinkt. Maar hij kan volgens mij veel hoger zingen dan de muse van weleer. Is niet helemaal het soort stem waarvan ik hou.

Grab As Much (As You Can) klinkt alsof het echt in de 60s/70s had kunnen zijn gemaakt, voorlopig favoriet.

Psychedelische Rock zit vaak genoeg in mijn straat maar vaak ook net niet. Meestal luister ik er maar een paar keer na, dat zal dit keer waarschijnlijk niet anders zijn ondanks de prachtige afsluiter. Die inderdaad wel inspiratie lijkt te hebben opgedaan bij David Bowie's Space Oddity, in de mix met het werk van de echte Muse

En in Maasstricht daar ben ik bij

waar komt dit vandaan zat ik 50 jaar in een put met een deksel erop
dit is de cd van 2017

Je kan gerust alle vier hun albums hiervoor luisteren. Ik zou 'gewoon' beginnen met de eerste. Zelf vind ik de tweede het beste. Ook live zijn ze geweldig. Heb ze 2x in de kleine (!) zaal van Paradiso gezien.

zal ik zeker gaan doen vind het wel mooie muziek west
mvg hidalgo

Ik ken dit niet, maar eerste wat ik dacht is 'Hey, Velvet Underground'. Lijkt het daar ook op?

Nee, ik zeg altijd The Doors van de 21ste eeuw. Echt psychedelisch reptile71

Ah, ok.

Ja hoor, ze flikken het weer. Na het vreemde Indigo Meadow wat veel te poppy klonk en in mijn oren veel te blij, don't Play with Guns bv, is dit album donkerder, gevarieerder en is Maas erg goed bij stem.
Nummers klinken allemaal goed, is geen skipper bij. Wat ook meewerkt is dat het met Currency meteen geweldig opent.
Ik heb al zin in Maasstricht in September, maar wie weet is BKS nog een optie (ze zijn in de buurt).
Zo dit zal zeker in mijn eindlijst staan.

Zou mooi zijn als ze op BKS staan!

Eindelijk officieel uit vandaag. De afgelopen weken heeft de plaat heel veel in mijn speler gelegen. Met iedere keer weer dat fantastische einde. De kroniek van een aangekondigde dood? Ik hoop het niet, want dat zou ons wel eens heel veel moois kunnen kosten in de toekomst. Onder de ironische titel 'Life Song', de anti-these van de albumtitel, is het einde nooit zo dichtbij geweest op plaat. "I'm dying", zingt zanger Alex Maas. Hij gaat niet alleen dood, maar ook nog eens zo ver verwijderd van alles en iedereen dat "eenzaam" een understatement lijkt. Dit nummer is zo ontzettend mooi. Top 100 Top 2000 werk in mijn ogen. Een moderne 'Child In Time' en al die andere 7 minuten favorieten epische nummers uit de late 60s en vroege 70s.

De rest van het album is een stuk levendiger, maar nooit vrolijk. Zelfs het artwork doet mee. Het lijken vrolijke kleuren, maar is het niet. Het is dof wat hier de klok slaat. De stem van Maas is een mysterie. Als ik niet beter had geweten, had ik kunnen zweren dat hier een vrouw aan het zingen was. Niet alleen Nico, maar ook aan Jerney Kaagman in de goede jaren van Earth & Fire moet ik geregeld denken hier.

Na het, in mijn ogen, zeer tegenvallende 'Indigo Meadow', komt The Black Angels ijzersterk terug met een plaat die mijn favoriet tot op heden, 'Phosphene', moeiteloos naar de kroon steekt. Vanaf de opener, 'Currency', zet de band een sfeer neer, die zwaar verslavend werkt. Heel veel van de beste dingen uit de jaren 60 komt samen op dit album in combinatie met moderne technieken.

Dat een muzikaal punt scoren niet alleen draait om 1000 noten in een seconde te kunnen proppen, blijkt uit het eenvoudige effect dat de band scoort in 'Estimate'. Met slechts een paar noten, volgens mij slechts twee, op een keyboard staat het hele nummer prachtig op zijn kop. Ook aan de opbouw van het album is veel zorg besteed, waardoor vlammen en rust elkaar prima afwisselen en versterken. Ik heb nog weinig beters dit jaar voorbij horen komen dan Death Song.

Ik heb de band nog niet aan het werk gezien, maar daar ga ik na de zomer maar eens verandering in proberen te brengen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Don't Play With Guns vond ik nu juist een geweldig nummer. Klinkt toch niet blijer dan pak 'm beet Currency of I'd Kill For Her? Ik vind die laatste zelfs juist wel wat poppier.

Wel mee eens dat Indigo Meadow wat minder was dan de voorgangers. Voor mij is de eerste cd nog steeds de beste, maar ben ook wel benieuwd naar deze.

Dit album heeft me compleet in zijn macht. Daarnaast heeft het me compleet van de sokken geblazen. Een indrukwekkend stuk muziek wat voor mij tot nu toe tot album van het jaar gebombardeerd kan worden! Dat kan nog aan de euforie liggen. Tijd zal het leren. Dat deze fantastisch is, wordt vanaf de eerste luisterbeurt al duidelijk.

Ik kende de band nog niet en ben aangenaam verrast. Voorlopig 4*

Na het geweldige debuut vond ik het met elke opvolger steeds iets minder worden. Paar keer live gezien en dat bevestigde het nog eens. Ik was bang dat ze het een beetje kwijt waren. Met dit album is gelukkig alles weer recht gezet. Prachtig album dat naast de bekende riffs vooral ook erg melodieus is. Te veel favorieten om er iets uit te lichten. Mag ik 6 sterren geven?

Aantal zeer sterke songs. Favorieten hier zijn nu I Dreamt, Currency en I'd Kill for Her. Echter heb ik net als bij het debuut ook iets dat me tegenstaat. Kan er niet helemaal de vinger op leggen, maar na een nummer of 5/6 ben ik de sound wel een beetje zat. Ga deze maar eens aanschaffen en kijken waar het heen gaat. Met 3,5 ster nu het voordeel van de twijfel.

Het was me toch nog gelukt om het oh zo mooie RSD Glow-In-The-Dark Vinyl voor een normale prijs in the USA online te krijgen. En die kwam net binnen: het is niet alleen een fantastisch album, het ziet er nu nog mooier uit!

Heb je 'm al gehoord Herman? Mis 'm niet!

Goed, de plaat kwam mij wat duf over de eerste paar keer luisteren. Later werd ie alwat beter, maar meer dan een 3,5* leek er niet in te zitten. Dan zie je ze live met een geweldige ambiance in Spanje (die mood is niet vreemd na een geweldig optreden van Afghan Whigs) en bam; wat komt dit lekker binnen zeg. Heb op de nummers van deze plaat misschien wel het hardst mee geschreeuwd. Nu beluister ik 'm op het vliegveld terug naar huus en ja, dit is nog steeds bijzonder lekker. Altijd fijn hoe een liveperformance je hele mening kan doen omslaan.

Deze valt me wat tegen tot nu toe. Staan te veel matige nummers op. Kan zeker niet tippen aan de eerste 3 albums tot nu toe. Maar ik blijf proberen...

Currency, half believing en estimate kunnen me wel bekoren. Life song is echt een pareltje. Zou nog wel eens mijn favoriete TBA-nummer kunnen worden.

Wat een wisselvallig album. De nieuwe weg die werd ingeslagen bij het vorige album en EP (in mindere mate al hoorbaar op Phosphene Dream) is gewoon niet mijn ding. Toen ik ''Currency' voor het eerst hoorde had ik goede hoop. Prachtig nummer. Echter bij ''I'd Kill For Her'' was de hoop op een album van het niveau vergelijkbaar met de eerste 2 albums al vervlogen. Ik vind dat echt een pisnummer. ''Half Believing'' vind ik wel redelijk. De volgende twee nummers vind ik dan weer verschrikkelijk. ''Grab as much as you can'' gaat wel. Estimate vind ik dan weer prachtig. Helaas voor mij dan weer 3 nummers die ik niet meer ga proberen. Maar dan...''Life Song''. Echt een van de betere nummers die ik heb gehoord afgelopen tijd. Manman wat een prachtige plaat. Hier komt zijn stem echt helemaal tot zijn recht!

Samengevat; 3 topnummers, 2 redelijke en 6 baggernummers. Zelden zo'n wisselvallig album gehoord. Twijfel tussen een 2,5 en een 3. Naar boven afgerond door ''Life Song''. Die houdt de band voor mij nog een beetje levend.

Op 4 december verschijnt van leadzanger Alex Maas zijn prachtige solodebuut Luca op Basin Rock.

Dat hoor ik er ook in terug maar zeker ook een vroege Pink Floyd. Ik vind dit album (bijna) net zo goed als hun debuutalbum!

Dat is bij het laatste nummer nogal in de roos. Al hoor ik vocaal ook overeenkomsten met Placebo.

Maar zelfs de instrumentatie lijkt op oude Earth & Fire-nummers. Er zit eenzelfde soort dramatiek in.

Zeer vaak opgezet btw, en I dreamt nog wat meer.