menu

The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

mijn stem
4,27 (1582)
1582 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Avant-Garde
Label: Verve

  1. Sunday Morning (2:56)
  2. I'm Waiting for the Man (4:39)
  3. Femme Fatale (2:38)
  4. Venus in Furs (5:12)
  5. Run Run Run (4:22)
  6. All Tomorrow's Parties (6:00)
  7. Heroin (7:12)
  8. There She Goes Again (2:41)
  9. I'll Be Your Mirror (2:14)
  10. Black Angel's Death Song (3:11)
  11. European Son (7:46)
  12. Little Sister * (4:23)
  13. Winter Song * (3:17)
  14. It Was a Pleasure Then * (8:01)
  15. Chelsea Girls * (7:23)
  16. Wrap Your Troubles in Dreams * (5:07)
  17. Sunday Morning (Mono) * (2:54)
  18. I'm Waiting for the Man (Mono) * (4:44)
  19. Femme Fatale (Mono) * (2:37)
  20. Venus in Furs (Mono) * (5:10)
  21. Run Run Run (Mono) * (4:20)
  22. All Tomorrow's Parties (Mono) * (5:58)
  23. Heroin (Mono) * (7:10)
  24. There She Goes Again (Mono) * (2:38)
  25. I'll Be Your Mirror * (2:12)
  26. Black Angel's Death Song (Mono) * (3:12)
  27. European Son (Mono) * (7:53)
  28. All Tomorrow's Parties [Single Version Mono] * (2:49)
  29. I'll Be Your Mirror [Single Version Mono] * (2:17)
  30. Sunday Morning [Single Version Mono] * (2:57)
  31. Femme Fatale [Single Version Mono] * (2:37)
toon 20 bonustracks
totale tijdsduur: 48:51 (2:16:30)
zoeken in:
avatar van RuudC
3,5
Zojuist al een poging gewaagd. Ik weet nog niet goed wat ik ervan moet maken, maar het is toch wel echt een stuk beter dan ik me herinner eigenlijk. Een voldoende wordt het sowieso wel.

avatar van RuudC
3,5
Nog altijd een lastig album. Waarom ik hier een aantal jaar geleden behoorlijk afhaakte, snap ik wel. Echt toegankelijk is het niet en bepaald niet makkelijk te behappen. Nog altijd krijg ik hier wel een behoorlijk gevoel van "kijk ons eens kunstzinnig bezig zijn" gevoel. Ik ben verder ook nooit fan geweest van Lou Reed. Een vreemde eend in de bijt, lees ik in een bericht hierboven. Daar ben ik het volledig mee eens. Ik kan me de populariteit van dit album tot op bepaalde hoogte wel begrijpen.

Er staan in elk geval wel wat toffe nummers op dit album. Met kop en schouders steekt All Tomorrow's Parties daar bovenuit. Sunday Morning en Venus In Furs volgen op gepaste afstand. De sfeer doet me denken aan David Bowies Heroes. Verder vraag ik me toch wel af wat de klasse nou is van songs als I'm Waiting For The Man, Run Run Run of There She Goes Again. Niet slecht, maar ook verre van wereldschokkend. Dan mag je qua stijl nog zo experimenteel en gewaagd zijn (want dat deel erken ik wel), maar als een hoop liedjes je niks doet, houdt het snel op. Aan de stijl ben ik inmiddels wel gewend. Het is ook wel leuk om te horen hoe tussen de chaos vaak echt wel een rode draad te vinden is. Ik zie vooralsnog weinig redenen om dit album vaker te draaien, maar als het zover komt, zal het niet meer met tegenzin zijn.

avatar van lennert
4,0
Als European Son er niet op had gestaan, had ik het album nog een halve ster meer gegeven. Of het met wel of niet snappen te maken heeft, kan ik niet meteen zeggen, maar ik vind dat soort instrumentele stukken gewoon oersaai en op zijn best ergerlijk. VU is wat mij betreft op het best als het dromerig is. Vooral de stukken met Nico op zang vind ik werkelijk prachtig. Femme Fatale, All Tomorrow's Parties en I'll Be Your Mirror bevallen zodoende het beste, al doen Sunday Morning en het psychedelische/folk rockerige Venus In Furs (met prachtige viola) het ook goed. Laatstgenoemde track doet me afvragen of het occult rock-genre niet stiekem toch best wat bij deze band heeft afgekeken.

Niet alles trekt me. De jamsessie van het laatste nummer vind ik compleet overbodig (ik zie daar al flink wat verschillende meningen over hierboven) en Waiting For The Man trekt me ook voor geen meter. Historisch gezien snap ik de aantrekkingskracht echter wel. Dit is een stuk experimenteler en minder veilig dan waar een band als The Beatles mee kwamen aanzetten en de artsy attitude voelt in context verfrissend aan. Ik houd echter toch behoorlijk van 'mooi', dus hoe de komende albums mij gaan bevallen weet ik nog niet. Deze plaat doet het echter wel behoorlijk goed.

avatar van Dirruk
3,5
Vele pogingen gedaan om dit album te luisteren. Heb hem nog nooit eerder in zijn geheel geluisterd. Gisteren voor een mooie prijs gekocht bij de platenzaak. Dan maar op deze manier proberen in plaats van wéér een poging op spotify. DIt keer ging het goed. Leuke uitgave ook trouwens met de peelable banana.

Ondanks het feit dat ik na 10 minuten al wist dat dit niet mijn ding was, voelde ik me toch enigszins verplicht om dit album in de collectie te hebben. Het is zo'n iconische cover.

Hij begint erg fijn met Sunday Morning. Lou Reed doet me verder jammer genoeg erg weinig. Nico daarentegen hoor ik liever. Haar 3 bijdrages vind ik ongeveer het beste wat de plaat te bieden heeft.

avatar van Arbeidsdeskundige
5,0
Sunday Morning en I'm Waiting for the Man zijn mijn favoriete nummers op dit bijzonder donker en grimmig album.

avatar van Funky Bookie
3,5
Interessant album, maar het wereldschokkende hoor ik niet terug. Nico heeft geen enkele muzikale bijdrage en haar kwaliteiten liggen niet op vocaal gebied. Heroin is imo een echte klassieker. Ik word vooral blij van de bijdragen van Lou Reed.

avatar van Rudi S
5,0
Haha Funky Bookie eens wat betreft Nico en Lou alleen vind ik dit wel een van de beste albums ooit.
En die opmerkingen over Nico zullen zaaf ook wel smaken

avatar van bikkel2
5,0
Dankzij het VU topic van Hacker eindelijk eens kennis gemaakt met deze 60's klassieker.
Waarom het zo lang geduurd heeft om dit album eindelijk eens op waarde te schatten weet ik eigenlijk niet. Zal wel onder het motto " komt nog wel een keer" zijn.
Lou Reed, maar zeker ook John Cale kunnen mijn waardering zeker dragen als soloartiest. Al is enige artistieke wispelturigheid beiden niet vreemd.
Dit is in ieder geval een plaat die zijn tijd vooruit is.
Een werkstuk die vooral vrijheid ademt en duistere onderwerpen als drugs, sex en zelfvernietiging behandeld, al was het de normaalste zaak van de wereld.
Andy Warhol, de geprezen wereldvreemde kunstenaar tekende voor de hoes en de scène van tallentvolle jonge eigenzinnige musici was niet weg te branden uit zijn omgeving.
Met name Lou Reed maakt een verpletterende indruk hier.
Niets geen subtiliteit, maar liever pijn, wanhoop en chaos. Dat is vooral wat hij hier wilt uitdragen.
De tijd was rijp voor nieuwe inzichten en het moest maar eens over zijn met de braafheid.
Vietnam was aan de gang en de psychedelische drugs nam een spurt. Wellicht was 1967 daardoor ook wel een fantastisch muziekjaar.
Een stel opvallende songs, waar zelfs model Nico -niet bepaald geboren met een mooie zangstem - mij wel weet te raken met haar geringe bijdragen.
De primitieve rauwe vibe en nogmaals de chaos, is perfect gevangen.
Natuurlijk is het productietechnisch een rommeltje, wordt er absoluut niet perfect gemusiceerd en komt het over dat er in een tot studio omgetoverde garage snel de boel moest worden opgenomen.
De magie zit 'm in de bezieling, het uitdragen en absoluut de zeggingskracht van de nummers.
Die nummers doen iets met je. Lastig om precies de vinger er op te leggen. Maar ik begrijp heel goed dat dit zo'n impact gemaakt heeft en het nog steeds doet.

Full score.

avatar van Lura
5,0
bikkel2 schreef:

Een stel opvallende songs, waar zelfs model Nico -niet bepaald geboren met een mooie zangstem - mij wel weet te raken met haar geringe bijdragen.

Misschien ook eens haar solo albums Chelsea Girl en Desertshore proberen?!

avatar van bikkel2
5,0
Ga ik eens doen Lura. Ik heb wel eens wat livespul gehoord en gezien van haar. Er zijn wat beelden uit ik meen 1974 van The Old Grey Whistle Test. Zij alleen met een harmonium. Erg somber, maar best mooi.

avatar van AbleMable
4,0
Zonder meer, kunsthistorisch gezien, een belangrijk album. En in 1967 ook in scherp contrast met de muziek van de West Coast. Dit is allemaal nihilistischer en donkerder. Absoluut geen Summer Of Love plaat.
En ik was nog geen drie bij verschijnen van dit album maar weet wel dat het rond 1980 weer alom waardering kreeg in de depressieve new wave kringen. En ook ik pikte toen dit album op.
En ik krijg van sommige songs nog steeds kippenvel of zelfs ook een prettig onbehagelijk gevoel. Maar er waren en zijn songs die me tot skippen dwingen...zeker de laatste twee nummers vragen teveel van me.
En ja Venus in Furs en All Tomorrow's Parties blijven me boeien en raken.

4,5
Voor mij is dit nog steeds een mooi anti-tijdsbeeld en een schitterend (eerste) voorbeeld van de latere rebellie in de vorm van punk en new wave.

Begin jaren 90 was er wederom aandacht voor dit album door de populariteit van bands als Nirvana en de opkomst van de neo-punk. Het geldt daarom voor mij als een album met veel zeggingskracht en statement. Er zijn een paar tracks die ik persoonlijk anders had gedaan, maar dat zullen ze waarschijnlijk zeggen van ieder rockalbum dat achteraf onbedoeld zoveel heeft betekend.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:46 uur

geplaatst: vandaag om 14:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.