Pearl Jam - Ten (1991)

Ik vind muzikaal Black stukken beter dan Jeremy. Black weet in één melodie zo ontzettend veel emotie te stoppen en werkt toe naar een geweldige climax. Daarnaast raakt Vedder's stem mij veel meer op Black.

Ja balen dit.

Zit me net te bedenken dat ik dit schijfje 20 jaar (!) geleden heb aangeschaft (waar blijft de tijd...) Nog steeds mijn nummer 1 cd!

En het vooroordeel over TV-talentenjachten en emotieloze liedjes wordt maar weer bevestigd... goede, ietwat klinische zang, maar nul komma nul gevoel.
Hij is blijkbaar nog niet afgevallen, trouwens... zouden de anderen nóg gevoellozer en klinischer hebben gezongen?

Laten we het eens hebben over Ten - Redux, de uitgave uit 2010. Dat album is niet te zien op deze site.

De nummers zijn op die heruitgave opgepoetst omdat het originele geluid van Ten altijd te boek stond als " alsof het uit een put komt" ... op zich klopt dat wel maar de nieuwe redux versies klinken eigenlijk zoals een overbelichte foto eruit ziet, vind ik. Ik bedacht me dat de producer uit 1990 misschien wel een reden had om zoveel bij te stellen in die tijd waardoor het veel warmer klinkt allemaal. Dat schele " overbelichte" is gewoon niet mijn ding. Natuurlijk is het moeilijk objectief te luisteren naar zo'n nieuwe opgepoetste versie.

Ten. Wat een album! Klinkt in 2011 nog steeds echt geweldig. Wat een sound hebben de mannen van Pearl Jam toch. Vedder heeft een grote bijdrage, hij brengt dit album echt naar de top. Maar je kan niet zeggen dat de andere leden een erg grote bijdrage hebben aan dit pracht stukje album. Het begin is het beste, de laatste twee nummers vind ik helaas iets minder. Vandaar een 4,5. Maar denk dat ik door genoeg luisteren nog wel bij een 5 kom! Geweldig!

Dat kun je niet menen! De band leunt net zo zwaar op het geweldige gitaarwerk (heb je de solo van Alive wel gehoord?) als op Eddie's stem. Zonder de fantastische riffs had ik dit album heel wat minder gevonden. En onderschat ook zeker de bas niet. Om maar weer terug te komen bij Alive, de baslijn daar is echt geweldig en geeft het nummer extra power.

Vedder heeft zelfs maar één nummer geschreven, en aan slechts twee nummers meegeschreven.

Los van de teksten.

Ik heb gelezen dat de band op Vedder na al gevormd was, maar dat ze alleen nog een zanger nodig hadden. Ze hadden ook al demo's ingespeeld, maar zonder zang dus. Iemand (weet niet meer precies wie of hoe dat ging) wees ze op Vedder, en ze stuurden hem de demo's... hij schreef teksten en zong de demo's in, stuurde het terug. Gossard en co hoorden dat het goed was... en Pearl Jam was geboren.

How How! Sorry allemaal. Het woordje geen niet compleet getypt, de zin hoort zo: Maar je kan niet zeggen dat de andere leden geen grote bijdrage hebben aan dit pracht stukje album.

@Arrie: ik denk dat ze op Eddie gewezen werden door Jack Irons (RHCP).

Kwamen ze niet bij Eddie via Temple of the Dog?
Eddie was toch ook echt houthakker voor hij begon met Temple of the DOg?

Nee, Robbie. Eddie was al geïntroduceerd bij de band. Eddie kreeg via Jack Irons (een jeugdvriend) een demo te horen. Eddie schreef er wat teksten bij, zong het in en stuurde het terug. Jeff Ament en Stone Gossard waren zeer enthousiast en belden Eddie. Eddie wilde wel naar Seattle gaan, maar hij wilde absoluut geen tijd verspillen, want dat had hij al vaak genoeg gedaan. Eddie nam het eerste vliegtuig naar Seattle en had niet bedacht dat het zo koud was en kreeg daarom een jasje van Stone.

Ondertussen waren met Jeff en Stone bezig met Chris Cornell en Matt Cameron bezig om een tribute album te maken vanwege de dood van Andrew Wood. De opnames voor Temple of the Dog vielen eigenlijk een beetje gezamenlijk met Eddies geboorte als PJ-lid.
Eddie was dus al geïntroduceerd bij de band toen hij Hunger Strike mocht meezingen.

Je leest vaak dat Eddie via Temple of the Dog bij PJ terecht kwam, maar dat klopt niet.

Wat zijn die eerste 3 nummers nog een hemels geschenk!

Leuke anekdote van dat jasje
Dankje voor de toelichting, ik houd wel van dit soort feitjes en verhalen achter m'n lievelings albums

Toch maar verhoogd met een hele ster, het is allemaal toch best mooi. Tot en met Oceans is het fenomenaal goed en daarna is het voornamelijk ook zeer goed. Alleen Deep en het begin van Porch vind ik niet goed en erg sfeer verpestend.

Goede Rock Plaat. Vooral het begin van de plaat vind ik ijzersterk.
Krachtige zanger die Vedder. 3,5

Wat hou ik toch van dit album! Elke keer weer een genot om naar te luisteren.
De begin-nummers, Once, Even flow, Alive en Why gvind ik persoonlijk het beste in plaats van dat andere mensen Jeremy aanwijzen als topper.

Dit komt denk ik vooral door de heerlijke harde rock-feeling, wat me erg aan spreekt in de nummers.

Ondanks het mindere tweede stuk van het album, toch een derde plaats in mijn top 10!, en zeker 4,5 sterren waard!

Vergeet vooral niet het explossieve drumwerk van Matt Cameron niet!
Een band is niks zonder de drummer!

Matt Cameron was toen nog lang niet in de picture. Dave Krusen was de drummer ten tijde van Ten. Daarna had je nog Dave Abbruzzese (Vs. en Vitalogy) en daarvoor nog heel even Matt Chamberlain (een maandje of zo), toen Jack Irons (op het laatste nummer van Vitalogy deed hij al mee) en pas vanaf 1998, na de release van Yield werd Matt Cameron aangesteld. Wel de beste drummer die PJ ooit gehad heeft in mijn ogen overigens.

Oke, leuk weetje !
Daar had ik geen idee van, altijd leuk als zelf drummer zijnde zulk soort dingen te weten!
Maar dan moet ik als nog toegeven dat deze Dave Krusen ook erg zijn best heeft gedaan voor het invullen van het drumwerk!

Dave Krusen heeft na zijn PJ periode ook nog gedrumd op het album Happy Pils van Candlebox.

Ik geloof dat de reden dat Dave Krusen niet meer bij PJ wilde drummen vooral was omdat hij het bestaan van een drummer in een professionele band te tijdrovend was. Zeker weten doe ik het niet.

Volgens de engelstalige wikipedia is hij gestopt bij PJ om te gaan afkicken van zijn drankprobleem...

Zat ik er niet ver naast! Tijdrovend is het zeker als je graag wilt afkicken!

Flauw van mij inderdaad... Maar van het drankprobleem wist ik dus duidelijk niet (ben blij dat ik heb gezegd dat ik het niet zeker weet... ). Weer wat geleerd! Bedankt kleine ijzeren man!

kleine leeuwen man bedoel je..

na 20 jaar nog steeds een dijk van een plaat, klassiekertje

Inderdaad.
Gisteren nog eens het concert op Pinkpop uit 1992 bekeken.
Ik was daar bij, en had toen al het gevoel iets unieks mee te maken; zelden heeft een concert mij van het begin tot einde zo geboeid.

Hahaha!!! Ja, het is niet scherp van mij te noemen! Ik las Iron man...
Hoe dan ook, dank voor de info, keine leeuwen man!!

Dit album heb ik na lange tijd nog eens gedraaid en het valt mij op hoe goed dat album is geproduceerd, alsof je een live-optreden van Pearl Jam beleeft. Ook de sfeer is intens - donker en desolaat - en alle songs staan nog steeds als een huis die bovendien met veel passie door Eddie Vedder zijn gebracht.

Met je eens inzake de productie.

Ik moet opbiechten, bij de recente samenstelling van de beste 40 albums van de jaren '90 riep ik dat het heel goed mogelijk was om een Top 20 te maken zonder de erkende namen van dat decennium, zoals Ten van Pearl Jam.

Het kan natuurlijk altijd maar of je daarmee de plaat als zodanig recht doet is dan weer een tweede. Dit is uiteraard een klassieker. Voor mij vooral weergegeven in nummers als Alive en Black.

Dit album, een debuut, is vooral ook boegbeeld van een nieuwe generatie rockartiesten, een generatie die in staat is om het ooit aangestoken rockvuurtje over te nemen van hun illustere voorgangers. En op hun beurt later ook weer een voorbeeld kunnen zijn voor anderen.

Maar de power en wilskracht, enthousiasme van Pearl Jam op dit album gecombineerd met een prachtige productie en ijzersterke nummers maken dit desalniettemin tot één van de betere in de jaren '90, ongeacht lijstjes.