Pearl Jam - Ten (1991)

Once, Even Flow, Alive en Why Go zijn echt bangelijke nummers. Ik ken weinig albums die zo'n sterk begin hebben. Jeremy en Black vervolledigen het rijtje van prachtige nummers. Dit is na 20 jaar nog steeds een knaller van formaat. Kortom, dit album is tijdloos.

Mee eens. 'Porch' is daarna nog spetterend, maar de rest kan me nog steeds niet echt boeien. Dat vind ik al vanaf de eerste luisterbeurt.

Goede score Stijn Slayer, 8 van de 11 nummers!

Persoonlijk vind ik Garden qua opbouw ook echt fantastisch. Als ik dan een nummer móet kiezen dat minder is, zeg ik Deep. Alhoewel ik dan nog steeds niet op skip druk.

Release blijft toch een geweldige afsluiter. Zeker als je deze al meerdere keren als opener op een liveconcert heb mogen meemaken..

Ik ben inmiddels al aan mijn derde CD toe, de eerste twee hebben het aantal luisterbeurten niet weten te doorstaan.. Dat zegt genoeg denk ik..

Hoe behandel jij je cd's dan? Want ik heb cd's die ik helemaal "grijs" gedraaid heb, maar er nog steeds uitzien als nieuw.....

Als je bij Porch hetzelfde doet als wat Vedder deed op het podium is je CD zo kapot.

Haha, het is ook niet zo dat de vorige cd's het helemaal hadden begeven en ik ben toch best zuinig op mijn cd's..
Zodra er echter in een nummer of op een aantal plaatsen steeds stukjes wegvallen, ben ik toch genoodzaakt om een nieuwe aan te schaffen.. En dat is toch écht gebeurd..
Joh, en Ten staat tegenwoordig in de aanbiedingenbak voor € 5,-. Kan ik er zelfs nog wel eentje bijkopen voor in de auto bedenk ik me nu..

Soms is het vervelend om eerdere reacties te lezen, want ik heb eigenlijk niets te melden wat nog niet vermeld is.

- Ja, de eerste 7 nummers zijn belachelijk goed. Misschien wel de sterkste eerste 7 nummers die ik ken. Daarnaast staan ze ook nog eens in een perfecte volgorde. De eerste 4 knallen erin, even gas terug met Black en vervolgens weer doorgassen.
- Ja, dit album is het boegbeeld van een nieuwe generatie rockartiesten. Eigenlijk is dit onvervalste classic rock, waarbij de wortels in de jaren 70 liggen
- Ja, de productie staat als een huis en daarmee is het een tijdloos album. Ook nu, 20 jaar later, vind ik het niet gedateerd klinken.
- Ja, de cd krijgt net geen 5* doordat ik het vanaf Porch vind inzakken, met nog 1 hoogtepuntje in de vorm van Release.
- Ja, Dirty Frank (Europe bonus track) slaat nergens op. Eddie Vedder does RHCP, maar haalt het niveau niet.

Nooit gedacht dat het nog zou gebeuren, maar ik geef dit album album toch 5 sterren. Eerst vond ik de eerste helft (t/m Jeremy) erg mooi, maar de tweede helft niet zo interessant. Nu ben ik de tweede helft echter zeer gaan waarderen en vind ik hem zelfs beter dan de eerste helft.

Release wordt opgevolgd door het nummer Master/Slave. Release gaat dus niet echt te lang door. Er komt gewoon nog een hidden track achteraan.

Dat had ik in 1992 in NightTown. Ik was dan wel knetterstoned, maar toch, het was echt fantastisch!

Dit is een enorm goede plaat, maar heeft voor mij toch de speelduur tegen.
Vooral met die Europese bonustracks word het een lange zit, en de 2e keer Alive is net te veel van het goede.
Niet alle nummers zijn even goed, en bij vlagen irriteert Vedder me een klein beetje.
Vedder staat hoog bij mij, dat zijn vlagen.. kan zo weer anders zijn!

Release is gewoon het laatste nummer, dus daarna op dat vierkantje drukken.

Overigens, op de Ten Redux CD (Legacy uitgave) staat van State Of Love And Trust de demo versie uit 1991. Het is leuk om te horen hoe het in het begin klonk, maar de uiteindelijke versie die op Singles staat, en ook op Lost Dogs, is toch een stuk mooier.


Dat is dan ook een van de redenen dat ik de Legacy uitgave heb gekocht. Gewoon het album zoals het bedoeld is. Dus met Release (+ Master Slave) als laatste. Natuurlijk wilde ik de Redux mix van Brendan O'Brien ook wel horen, maar dat was niet eens de hoofdreden.

Dus Garden en Release vind je niks?
Tjonge, Garden vind ik een van hun beste nummers ooit.

Inderdaad, heb er niets mee. Eigenlijk vanaf de eerste luisterbeurt denk ik er zo over, en het is in de tussentijd nooit verandert. Misschien dat het nog komt, maar na acht jaar reken ik nergens meer op.

Helemaal mee eens.
Alive vind ik nog altijd het zwakste nummer van dit album,maar ik geloof dat ik daar alleen in sta.
Van meet af aan nooit wat aan gevonden.

Oei, ik vond deze bij de eerste twee luisterbeurten een beetje tegenvallen. Wellicht dat dat in de toekomst nog veranderd, maar voorlopig houd ik het op 3*.

Wat mij betreft geldt dat voor alles na Jeremy. De eerste zes nummers vind ik echter uit de kunst, vandaar nog 3,5 ster.

Ik vond Porch vanaf het begin al een voltreffer, voor de rest vond ik die nummers ook minder.

Hier iemand die het 100procent met je eens is! Absoluut geen slecht nummer, maar ik ben er nooit echt weg van geweest.

Alive is natuurlijk ook een goed nummer, maar de andere nummers op Ten vind ik beter.
Black is nog altijd favoriet

Op het eerste gehoor leuk, maar (nog) niet helemaal mijn ding. Erg leuk uitgevoerde grungerock met de emotioneel geladen zang van Vedder, die goed gedragen wordt door de melodische rockmuziek van de rest van de band. Minder eentonig dan pakweg een Nirvana, maar nog steeds mis ik variatie. Desondanks verwacht ik dat ik mischien nog wel een halve punt opwaardeer. Nummers als Jeremy, release me en Black vind ik al top.

Niet te geloven dat dit album alweer 20 jaar geleden is uit gebracht. Naar mijn mening klinkt de muziek nog steeds niet gedateerd.

Dit album gekocht vrij direct na de release (ik was toen 16) nadat een klasgenoot mij zo vriendelijk was het album via zijn walkman (je weet wel, casettebandjes) te laten horen. Natuurlijk kende ik "Alive" al maar wat maakten de eerste nummers van deze CD toen een indruk! Spaarcentjes bij elkaar en de volgende dag gelijk aangeschaft.

Nu 20 jaar later staat het album nog altijd bij mijn favorieten. Vooral de eerste 7 nummers zijn pure magie. Zelf vind ik het 2e gedeelte ook iets minder en de bonus-nummers heb ik altijd overbodig gevonden. Persoonlijke favorieten zijn Black en Jeremy.

Goede documentaire gisteren op België. Alleen wel jammer dat er wat weinig op de muziek zelf werd ingegaan.

Ondanks dat dit een prachtig album is en 1 van de beste debuutplaten van een band, kan ik het niet helpen, dat ik me stoor aan het feit dat altijd deze plaat genoemd wordt als het over PJ gaat. De opvolger Vs. vind ik minstens zo goed en toch hoor je daar veel minder mensen over.
Waarom heeft Vs. geen grote status. Ik wil iedereen oproepen om Vs. weer is op te zetten en vergeet Ten voor het gemak even. Pas dan hoor je de grote waarde van die plaat. Nummers als Go, Animal, Daughter, W.M.A, Rearview Mirror, Leash en indifference meten zich gemakkelijk met Ten en zijn zo intens goed. Ten mag dan de beste Grungeplaat zijn van de jaren 90. Vs. is de beste alternatieve rockplaat van de jaren 90.

Kende uiteraard de bekende nummers als Black en Alive. Op aanraden maar eens de hele cd gaan luisteren. Na meerdere luisterbeurten kan de balans opgemaakt worden en die valt zeer positief uit. Heerlijke plaat met nummers die mooier worden na meerdere luisterbeurten.

Heel goed...

Misschien wordt "Ten" altijd genoemd als "de" plaat omdat het simpelweg een veel beter album is dan "Vs"?