Pearl Jam - Ten (1991)

Sterke plaat. Alive, Even Flow en Black zijn mijn favorieten.
Erg mooi gitaarwerk ook. Eddie's zang is ook erg overtuigend. Verdiende 4*.

Vanaf de eerste keer dat ik dit album beluisterde is het altijd 1 van me favoriete albums aller tijden geweest. Hoe vaak ik het album ook beluister ik zal het nooit zat raken. Sterker nog, gedurende de jaren ben ik het alleen maar meer gaan waarderen. Wat ontzettend knap ook van een band om een album als dit neer te zetten bij het debuut. Maar weinig bands/artiesten zullen zo'n meesterwerk afgeleverd hebben bij hun debuut. Voor mij is het een album dat me constant door kippenvel bezorgt. Een klassieker die absoluut de maximale score verdient.

Absoluut het beste debuutalbum aller tijden.
Dit album heeft voor mij meer dan Nevermind de interesse in grunge gewekt. Hierna ben ik PJ blijven volgen en heb ze meerdere keren live gezien.
Een echte artiest / band is live beter dan in de studio en dat geldt voor deze heren zeker.

Release en Black zijn imo 2 van de beste nummers in het oeuvre van de band.
Daarnaast blijf ik het knap vinden dat ze Alive nog altijd met de energie spelen alsof het de eerste keer is dat ze het spelen.

Dit album zou misschien wel bij elke muziekliefhebber in de kast moeten staan.

Ik hoor nu voor het eerst de geremixte versie van dit album. AF-SCHUW-LIJK. Alle charme van het origineel is er uitgehaald. Het geluid doet me denken aan een overgeproduceerde hardrockplaat. Geef mij het origineel maar. Juist de ietwat doffe sound van het origineel zorgt voor de donkere en beklemmende sfeer, de reden waarom Ten een van mijn favoriete platen is.

Is leuk als je daarover leest in het 2010 boek.
De heren zelf wilden dolgraag een geremixte versie.
Brendan O'Brian wilde dit heel lang niet doen, omdat ie het heiligschennis vond. Volgens hem was het voor veel mensen een stukje muziekgeschiedenis dat onaangetast moest blijven, zoals jij ook zegt.
Volgens mij waren ze er uiteindelijk wel blij mee.

Uiteraard. Door het uitbrengen van een geremasterde versie kun je hetzelfde album twee keer verkopen.

Heb dit album beluisterd naar aanleiding van Into the Wild van Eddie Vedder. En ik ben positief verrast, lekkere rock met een melodieus randje.. Hoor ook nu voor het eerst Alive, dat Neophyte heeft gesampled in Alway´s Hardcore, grappig om het origineel te horen. oordeel volgt nog.

Kerel dit het beste wat Pearl Jam ooit gemaakt heeft

Eerste keer dat ik dit album uit mijn geboortejaar luister. Ik ben echt onder de indruk hoe goed het is. Hoop alleen ook dat het zo goed blijft na mate je het vaker luisterd! Cijfer volgt nog wel, aangezien ik hem nu voor de eerste keer aan het luisteren ben en nog niet eens aan het eind ben.

Maak je geen zorgen ook 20 jaar na dato spettert dit album nog voor de volle 100%

Wat een album, fantastisch. Geweldige volgorde van nummers ook, sluit allemaal prachtig aan op elkaar. Vooral Black is adembenemend mooi, die bronkend mooie solo op het eind ook. Gadver, wat lekker!

Wat leuk dat er nog steeds weer mensen zijn die deze plaat voor het eerste ontdekken. Wat vliegt de tijd ook, te bedenken dat ik Pearl Jam in NightTown (Rotterdam) zag 2 jaar voor jij werd geboren, Jelmer. Pfff... ik ben dus echt oud aan het worden nu haha...
En Black, ja dat is echt een wreed mooi nummer!

Op verschillende vlakken heeft Black wel iets gemeen met Don't Bang The Drum van The Waterboys.

Op welke vlakken?

Ongelooflijk wat is Black toch een verschrikkelijk mooi nummer.

Wel bijzonder dat het helemaal geen coupletten en refrein heeft, maar eigenlijk gewoon een emotionele waterval is. En ik leerde laatst dat een dergelijke tekst waarin iemand hardop denkt voor publiek een soliloquy heet.

Jammer dat het hele album dit niveau niet haalt (de laatste paar nummers hebben me sowieso nooit overmatig geboeid), anders zou dit ook voor mij een absolute klassieker zijn. Nu is het gewoon één van die albums uit die tijd met een paar schitterende uitschieters (Jeremy is mijn andere topfavoriet).

My thougts exactly! Na Jeremy boeit dit album me niet meer. de laatste 4 nummers hebben me nooit gegrepen. De eerste 6 zijn dan weer van het beste dat er ooit is gemaakt

Wat is er bijzonder aan een nummer zonder coupletten en refreinen voor zover dat hier al het geval is? Er zijn zat nummers met minder structuur dan Black.

Nah, het overgrote deel van pop/rock, óók die van de progressieve soort, is volgens couplet en refrein gestructureerd. Inderdaad heeft Black daarom nog wel structuur - een tamelijk bijzondere, maar niet moeilijk te doorgronden structuur. Ik kan zo gauw niets bedenken wat qua structuur op Black lijkt - de eerste helft van Uriah Heep's Traveller in Time komt in de buurt (ook daar valt het onderscheid tussen couplet en refrein weg), maar de coda ervan is volstrekt anders.
Black is na Rearviewmirror mijn favoriete liedje van Pearl Jam.
Overigens ben ik het met Ernie eens.

Eens dat de structuur niet zo moeilijk te doorgronden is. De structuur is op zich idd best duidelijk. Ik heb overigens het stuk van And now my bitter hands... tot ... tattooed everything wel altijd als refrein beleefd.

Maar wat het nummer mijns inziens zo bijzonder maakt - dat is denk ik wat herman bedoelt - is dat de structuur die er eerst is op een gegeven moment is, wordt verlaten omdat de emoties van Eddie de overhand nemen vanaf All the love gone bad turned my world to black. Alsof hij dusdanig geëmotioneerd is, dat hij zichzelf niet meer in de hand heeft, de structuurpaden verlaat en als een waterval zijn verdriet eruit gooit. De kaders waarin hij in eerste instantie redelijk rustig vertelt over zijn verloren liefde, ziet hij op een gegeven moment niet meer en alles moet eruit. Dat is natuurlijk zo geschreven, maar ik vind dat ontzettend knap gedaan. Ook de muziek, vooral de piano en de gitaar begeleiden deze waterval prachtig. Een van de allermooiste nummers ooit.

Zelden zo'n sterke emotie gevoeld als bij dit nummer. Vooral de manier waarop Eddie zingt:
I know someday you'll have a beautiful life,
I know you'll be a star in somebody else's sky,
But why, why, why can't it be, can't it be mine?

Dit komt zo oprecht over en ook nog eens prachtig gezongen.

Black is inderdaad één van de, zoniet het mooiste nummer ooit gemaakt wat mij betreft.
Ik ervaar het ook als een emotionele waterval met een fantastische apotheose.

Deze track is nooit als single released, omdat PJ geen videoclip voor dit nummer wilde opnemen.
Eddy wil graag dat ieder dit nummer op zn eigen manier beleefd zonder dat daar beelden bijkomen waarmee Black geassocieerd zou gaan worden. (bron:Wikipedia)

Staat na 21 jaar nog steeds als een huis (heb nu hun gehele oevre plus veel live werk op een usb stick in de auto = genieten geblzen!!!

Zeer verstandig besluit. Dat had U2 ook met One moeten doen.

Kun je toelichten waarom je dat vind, cosmic kid?

Nou, vandaag heb ik dan toch eindelijk het debuut van Pearl Jam binnengehaald. Van deze band ken ik alleen het nummer Black; voor mij één van de beste rocknummers ooit gemaakt. Je leeft zo erg mee met het nummer, het is zo emotioneel, zo mooi gezongen, krijg er keer op keer kippenvel van. Leerde 't kennen via de top 2000, maar ik heb nooit de moeite genomen om de rest van dit album te luisteren. Dat ga ik toch maar eens gauw doen. Ik ben erg benieuwd naar hun werk en heb hoge verwachtingen, natuurlijk gezien het hoge gemiddelde en de derde plaats in de top 250.

Jeetje man die plaat heb ik al grijs gedraaid, maar goed beter laat dan nooit

Nog mensen die aan het einde van 'Black' moeten denken aan het geniale 'Ten Years Gone' van Led Zeppelin?

Dit is voor mij echt een plaat die ik altijd vergeet in welk lijstje dan ook.En dat is onterecht ,want ik zal hier wat naar hebben geluisterd zeg.Het is ook een fantastisch debuut album met pure emotionele rocksongs met bezwerende zang en loeiende gitaren.Black blijft wonderschoon en ook Jeremy en Oceans doen het meer dan goed bij mij.Ik vond opvolger VS. nog een graadje beter ,maar das om andere redenen,maar deze plaat krijgt een verdiende 4 en halve ster waardering.

Ik zie nu pas deze vraag. Voordat One op single werd uitgebracht, was het 1 van mijn favoriete nummers van U2. Een verscholen pareltje. Nadat het op single werd uitgebracht werd het niet alleen een kneiter van een hit, maar hoorde je het nummer werkelijk overal (en nog steeds trouwens). Echt een kwestie van kapot draaien. De versie met Mary J. Blige heeft One definitief de nek omgedraaid.

On topic: Black is langzaam aan uitgegroeid tot een ware rockklassieker en wordt in ieder geval veel minder (dood) gedraaid. Hierdoor blijft het nummer relatief uniek en lukt het me om er ieder keer weer van te genieten.

Oké, duidelijk cosmic kid!
Gelukkig beleef ik One heel anders. Ik vind het nog steeds een waanzinnig nummer. Maar Black is nog beter in mijn ogen.