Pearl Jam - Ten (1991)

Vergeet deze niet:

Vervolgens verschuil je je achter 'beleving'.

Die beleving zou natuurlijk interessanter zijn als je eens zou uitleggen wat Nirvana dan authentieker maakte. Hoe Pearl Jam pretendeerde alternatiever te zijn dan het was.

Want nu komt het over dat je je destijds een oor hebt laten aannaaien door de media die er een Nirvana vs Pearl Jam van maakten, terwijl de bands vooral dezelfde fans hadden. Cobain en Vedder hadden vrij snel door welk spelletje de media speelden en sloten vriendschap met elkaar.

Blij dat je je geamuseerd hebt, het is je gegund. Beetje keet schoppen, lekker alternatief

Maar houd die analyses en spot maar voor voor jezelf, straks moet ik nog gaan denken dat je zelf deel uitmaakt van het zogenaamde klootjesvolk.

Dit. Ik heb me qua alternatieve rock, met name in de kritiek van mensen richting Pearl Jam, altijd een beetje verbaasd over hoe 'authentiek' steevast lijkt te worden gezien als synoniem voor 'zwartgallig', 'macho', 'cynisch', 'onbegrijpelijk' of gewoon 'zo stoned als een garnaal.'

In mijn beleving.

Hier sluit ik me volmondig bij aan.

Leg uit, west.

Goed dat je het vraagt: ik had 'm precies verkeerd om geïnterpreteerd.... oeps.

Ik lees deze discussie nu pas, leuk! Even terugkomend op het pretentieuze van Pearl Jam: hun eigen motieven om deze plaat te maken laten mij eigenlijk volkomen koud als het gaat om het waarderen van de muziek zelf. Ik meen te lezen dat Faalhaas daar anders over denkt? Misschien vergis ik me, hoor.

Ken lang niet al het werk van Pearl Jam maar geloof wel dat dit hun Topalbum blijft
Ik zie bij de statistieken dat Black altijd de Topfavoriet is van Ten
Bij mij is dat nog steeds Alive en dat blijft voorlopig zo,....een weergaloos goede Rocksong

Een van de mooiste uit de 90's!!!!

Voor mij is dat 'Release'. Kippenvel

Voor mij is dat.... Black. Ik behoor tot de meerderheid. Ik vind dat een van mooiste songs ooit. En het vreemde is dat iedere keer als ik dat nummer hoor, ik in het begin denk: mwah... vind ik dit nou zo goed? En naarmate het nummer vordert stijgt de kippenvelbeleving. Iedere keer weer.

Ik ben hardleers...

Het blijft wel bijzonder dat in al die jaren ná 1992 (yes, 1992 was het jaar dat de ‘feud’ tussen Pearl Jam en Nirvana van de grond kwam en niet al in 1991…) bijna de helft van de posts over dit onderwerp gaat over de rivaliteit, of vergelijkingen, tussen Pearl Jam en Nirvana… Oeps, nu begin ik er zelf ook over

Vanuit Nederlands perspectief hoeven we denk ik niet te overdrijven wat er toen speelde. Internet was slechts voor een enkeling beschikbaar, en het bleef dus met name bij wat MTV ons vertelde en liet zien.

Ik ben in die periode beide bands gaan luisteren en waarderen. Zoals ook in dit forum wordt aangegeven zijn de verschillen toch wel aanzienlijk. Maar voor die jaren was het erg vernieuwend dat twee zangers met hun bands zorgden voor rauwe muziek, maar toevallig uit dezelfde streek kwamen. Anno nu ben ik het eens met typeringen dat Nirvana meer vernieuwd en baanbrekend is geweest met hun meer recht-toe-aan-rock, maar ik ben de meer verfijnde muziek van Pearl Jam veel meer gaan waarderen. Ten wordt volgens mij anno nu zeker niet minder gewaardeerd door het bredere publiek dan Nevermind (zie ook deze website), en is ook niet minder verkocht.

Anyway. In een eerdere post wordt gesuggereerd dat er steeds nieuwe dingen te ontdekken zijn op Ten. Ik kan dit voor mij bevestigen. Nog steeds hoor ik af en toe een van de drie gitaristen duidelijker voor de dag komen dan voorheen, of versta ik beter wat Vedder zingt. Voor de niet-fan is het misschien goed om te lichten dat het album in vrij kort tijdsbestek is geschreven door een beginnende band waarvan in ieder geval de zanger de anderen nog niet kende. De tunes van Alive, Black, Jeremy etc. klinken anno 2015 misschien alsof er maandenlang over gestudeerd is, maar dat is dus niet het geval.

Voor mij is Ten een zeldzaam voorbeeld van een album dat van het begin tot het eind rockt. Alleen Oceans scoort bij mij niet hoger dan een 7.5. Nummers als Even Flow, Why Go, Jeremy en Once zijn heerlijke meezingers. Als bonusnummer is State of Love and Trust (vooral de versie op verzamelalbum Rearviewmirror) een van de beste die ze ooit gemaakt hebben. Garden en Porch zijn onbekenden voor het grote publiek, maar emotionele rollercoasters. Alive en Black zijn nummers die altijd fantastisch scoren in jaarlijstjes. En dan is het (op Black na) beste nummer nog niet genoemd: Release.

Ik heb voor het eerst de statistieken van de individuele nummers gezien, en het kan toch bijna niet waar zijn dat Release op de een-na-laatste plaats staat?

Of komt het erdoor dat het experimentje "Master/Slave" door de platenmaatschappij op dezelfde track is gezet?

Ongelooflijk Feiraco, misschien wel het meest emotionele nummer wat deze band ooit heeft opgenomen.

Ik vermoed dat dat komt omdat de titel van dat nummer ooit eens veranderd is van Release naar Release / Master/Slave. Bij een titelwijziging gaan alle voorkeursstemmen verloren. Ik kan me anders ook niet voorstellen dat hij onderaan staat.

Release heeft ondertussen van mij ook een sterretje gekregen. Wat een pracht van en nummer is dat!!

Dit moet natuurlijk 'ik kan je zeker WEL volgen' zijn. Wat een kippevelnummer dat Release inderdaad!! Het kan niet genoeg gezegd worden.

Dit album staat op eenzame hoogte

Yup

Samen met al die andere fantastische albums?

Waarom staat A Farewell To Kings dan op 1 in uw top 10?

Ik denk dat Ten op eenzame hoogte staat voor Neal en daarboven is de hemel. Ofwel: Rush

Kan ik overigens volgen

Ik heb een nieuwe eerlijke poging gedaan maar ik kom hier niet doorheen. Bij het einde van Garden haakte ik definitief af. Die voortdurende gierende gitaren met dat continue grommende gezang van Eddie; ik trek het niet. Geef mij maar Into the Wild en verder laat ik alles van Vedder aan me voorbijgaan..

Toch nog 9 nummers volgehouden ?.
Ieder zijn smaak Niek.

Je kunt niet zeggen dat je het niet geprobeerd hebt, Niek!

Woensdag 9 maart 2016 was de dag waarop ik sinds lange tijd Pearl Jam's geprezen album 'Ten' nog eens een draaibeurt schonk, de laatste tonen van Release komen net mijn richting uit.

Wat een belevenis blijft dit debuut toch. Zeker niet 1 van m'n favoriete albums maar wel zo eentje waar ik weinig verkeerd aan vind en desbetreft thuishoort in de categorie 'extreem genietbaar'.

Dat beukt en doet maar een eind weg, Eddie gromt er wat tussendoor, hier een uithaal, daar dan weer een heerlijke outro. Ja, ik lust er wel pap van. Alleen al de intro van Once doet me altijd weer de oren spitsen. Zacht, haast in slaap sussend loopje dat zonder waarschuwing doorheen gerammeld wordt en vervolgens aan gruzelementen gekliefd wordt door fraai gitaarspel. Beresterk.

Echt zo'n album die wat mij betreft verdiend de bovenste regionen van menig toplijst siert. Niet zozeer omdat ik dit het beste van het best vind, wel omdat dit album wat mij betreft een prima compromis tussen talloze muziekliefhebbers is.

Jammer dat ze in mijn oren dit debuut nooit hebben kunnen evenaren. Het weze hen vergeven. Dit is een tour de force die na 25 jaar nog steeds nazindert. Doe het maar na.

Heel erg goed album van een muziekgenre dat niet helemaal mijn ding is (of dat voor mij qua exploratie nog in de kinderschoenen staat). Ik weet niet of ik dit album veel zal opleggen, wel vind ik het erg goed en is het één van mijn favoriete albums die ik tot nu toe beluisterd heb in de toplijst.

Och jan, wat is 1991 toch een goddelijk jaar!

Prima verwoord

We zijn het ook wel eens

Ik zal hier wel een cliché oprakelen, maar een nummer als Black maakt zelfs de ogen van een zelfverklaard misantroop als mij behoorlijk waterig.