Pearl Jam - Ten (1991)

Vrouwen zijn vaak hetzelfde in dat soort dingen.

Een vrouwe(-kinder-)hand is snel gevuld

Ik heb laatst deze ceedee uit nostalgie weer eens opgezet, ik moet bekennen dat ik een aantal nummers heb geskipt.. maar Black, Even Flow, Oceans en Release kon ik nog steeds wel waarderen. Het is alleen allemaal net wat te standaardrock voor me. Stoort niet, maar prikkelt ook amper.

Jammer dat je geen Ten sterren mag geven...
Waarschijnlijk voel ik me, volgens muziekkenner orbit, daarom 15 jaar na dato soms nog een puber...hééérlijk!

Als docent zijnde fouilleer ik trouwens wel alle Jeremys die binnenkomen...

Gister aangeschaft, 1 x geluisterd.. nog niet echt bijzonder komt het over...

Gelukkig heb ik gehoord dat dat niet vreemd is voor de eerste luisterbeurt, misschien moeti k er even inkomen

Kijk eens jongens, 2'5 jaar later hebben we dan eindelijk zijn wens in vervulling gebracht

Klopt, dat had ik ook. Maar het is echt een prachtplaat. Een vaste waarde in mijn top 10.

Ten" is een weergaloze plaat. Om een lang verhaal kort te maken: de perfecte songs, hard en tegelijkertijd altijd melodieus, in combinatie met de "diepe stem" van Vedder en uitstekend gitaarwerk maken deze plaat tot een mijlpaal in de rockmuziek. Vooral nummers als Oceans, Black, Alive, Jeremy en Porch zijn het beluisteren waard!

vertel eens wat nieuws..?

mensen die een 4,5 geven aan mariah carey, raken al helemaal enthousiast als ze wat goeds horen

Ik begin hem (zoals veracht) steeds meer te waarderen.. dus ook ik ben gewoon normaal:P.. Ik vind alleen de combinatie van sterke drums, gitaar en ook vooral bas de combinatie die het hem doet, van Vedder's zang ben ik nog niet zo onder de indruk, maar ik ben en blijf nog maar een groentje op het gebied van Pearl Jam

Niet zo onder de indruk van Vedder's zang? Hij is zo een beetje de beste rockzanger ooit! Probeer maar eens een live cd van ze op te snorren. Of hun MTV Unplugged sessie. Dan hoor ik graag of je er nog steeds zo over denkt!

Of kijk op youtube naar de live-optredens.
Geweldige stem, die Eddie.

Rayman

Dit is een van die cd's die je in je auto opzet en van voor naar achter keihard meebrult. Wat een wereldplaat, zit in mijn top 10.

Jiiieeehhhaaa, zoek 'n vrouw voor boerjan, een man met smaak!

Hopelijk gaat dat 'blijven' gauw weg. Je mist wel wat hoor als je beslist een groentje te blijven . Indien je toch verder beslist aan PJ te gaan (wat ik je ten stelligste aanraad), raad ik je aan te kiezen tussen Vs. (de opvolger van deze) of PJ zelf (de laatste). Voor zover ik als fanatiek PJ-liefhebber kan inschatten zijn die twee het toegankelijkst. Bovendien zijn ze alletwee zeer de moeite. Indien je niet beslist verder aan PJ te gaan: ach wat, wat basel ik nou. Tuurlijk ga je verder achter PJ aan

hee, vergeet vitalogy niet! toch wel het sterkste album van PJ, na deze ten natuurlijk

Inderdaad ja

Die is wel pakken minder toegankelijk denk ik. Als (tweede) kennismaking met de band volgens mij een minder goed idee. Maar natuurlijk loont ook Vitalogy de moeite, net zoals al de rest eigenlijk.

oh ik zal er beslist nog achter aan gaan..maar daar moet ik wel even de tijd voornemen, bedankt voor je advies in ieder geval

BTW: ik ben echt nog steeds niet super onder de indruk van Vedder zijn stem hoor.. maar dat zal wel aan mij liggen

Ik vind iig hier op Ten dat ie er een beetje een vervelende vibratie op na houdt. Dat je denkt: Man, stel je niet zo aan, zing gewoon eens. Maar goed, anderen categoriseren dat natuurlijk als mooi.

zoals ik release (vooral als je het live ziet) en black zijn kippevel nummers

Plaatsje nummer vijf voor dit monument.

Waarom staat dit album wel in de top-10 en niet ´Mellon collie...´, ´Doolittle´, ´Daydream nation´, ´Let it bleed´, ´Worst case scenario´enz...?

Staan mooie dingen op dit album, en drie jaar terug waren Nirvana en Pearl Jam voor mij aan elkaar gewaagd (uitgaande van wat ik kende), maar ik heb nu zowel Ten als Nevermind en vind laatstgenoemde dus een stuk beter. En bovenstaande albums zal ik waarschijnlijk ook een stuk beter vinden.

Neem bijv. de soli op Ten. Ik hoor veel virtuoos gesoleer dat bij tijd en wijle misschien toch wel aanstekelijk is, maar waarbij ik ook geneigd ben te denken: ´Waartoe leidt dit nou?´ Van die solo´s die Jaz Coleman van Killing Joke wellicht zou omschrijven als ´wanking off´.

Kurt zou dit nooit doen. Misschien denken jullie: hah alsof hij dat zou kunnen! Maar luister eens naar zijn solo in ´In bloom´. Dat is toch een stuk mooier dan de solo van Alive, dat misschien toch een beetje tijdverspilling is. Het valt me op hoe afgemeten daarentegen de solo van In bloom is. Kurt doseert het, maar ondertussen wringt en kronkelt en ´klaaaaaagt´ het...

Misschien houden er gewoon meer mensen van virtuoze, bij tijd en wijle aanstekelijke, nergens naar toe leidende solo's

Daar hoor ik dan toch al zeker helemaal niet bij !

En anders ik niet! Ken genoeg bands die misschien net drieenhalf redelijk nummer hebben geproduceerd met al hun gitaarkunde

En een mooi gespeelde solo is ook veel minder stoer

Mooi spelen doe je maar met je theekransje op het conservatorium inderdaad..

Wat ik niet begrijp, is waarom een mooie solo niet stoer is.
Kan iemand van jullie me dat uitleggen?