Pearl Jam - Ten (1991)

Lijkt me vrij normaal, nummers van zo een uitzonderlijke schoonheid zijn zeldzaam. Die laatste kreten van Vedder zijn haast onrustwekkend mooi.

Bij één van de live-versies (volgens mij van Dissident) zingt hij er steeds "We belong together" doorheen. Magnefique!!!

Ik denk (als je het einde van het nr beluisterd) dat We belong together ook de oorspronkelijke tekst was, maar dat hij het er op het laatste moment uitgeknipt heeft).

dat is bij black, als je de tekst een beetje kent is dat ook wel te begrijpen

Ik refereerde ook naar Black, ik doelde op de live-versie op het drieluik Dissident (Live in Atlanta)...
Dacht dat je dat wel doorhad, Voltazy

haha, zo scherp ben ik niet op de vrijdag

Ik vraag mij af waarom Pearl Jam nu totaal andere muziek maakt, dit was toch perfect?
Of ligt het aan mij?

In ieder geval: 5 sterren!

ja, ik heb ook nooit helemaal begrepen wat er na dit album fout is gegaan.
Vs was nog wel ok maar vanaf de derde plaat ben ik afgehaakt

niks lijkt mij

Ze werden alleen maar beter.

1991, het jaar van de grunge. Ik was dat jaar helemaal into 'nieuwe dingen ontdekken' op muziekgebied. Ik ploos de bladen uit en ik luisterde naar de juiste zenders om nieuwe dingen te kunnen ontdekken (er was immers niet zoiets als internet).
Smashing Pumpkins en Nirvana had ik net ontdekt (ze waren toen nog totaal niet groot en doorgebroken) en ik wilde ook ene Soundgarden en Pearl Jam ontdekken. Het grappige is dat Ten al een tijdje uit was op dat moment.
Ik vergeet niet meer dat ik naar cd winkel White Noise in Utrecht wilde gaan. Ik was daar een keer eerder geweest en ik vond het een leuk zaakje. Daar moesten die 2 cds (Badmotorfinger en Ten) van de betreffende bands gescoord gaan worden. Als ik dan ook nog een Prince bootleg mee kon pikken was mijn dagje uit geslaagd en het ritje met mijn OV-jaarkaart goed besteed.
Het was niet moeilijk om beide albums te scoren in White Noise dus voldaan keerde ik huiswaarts.
Soundgarden was de eerste die in de cd speler ging en ik vond het een prima cd, maar voorlopig ook nog niet meer dan dat.
En toen stopte ik Ten van Pearl Jam er achteraan...........

Tergend langzaam kwam het eerste nummer Once op gang. Wie start in hemelsnaam op deze wijze een album? Maar wat klinkt dat intro spannend, en dan, KA-BOEM, gaat de beuk er in en gromt Eddie Vedder er op los in een schitterend beukend nummer. En dan die gitaren. Op dat moment was ik heel Badmotorfinger geheel vergeten. Dit was the real thing. Waar een band als Smashing Pumpkins met hun Gish er een tijdje over deden daar sloeg Pearl Jam gelijk toe. Ik werd spontaan verliefd op de stem van Vedder.
Even Flow is een overweldigende mokerslag regelrecht in je gezicht. Fantastische gitaarriffs waar geweldige solo's doorheen gaan en Vedder spuwt zijn woorden er keihard uit zonder agressief of macho over te komen.
Ook hier een uitstekende hard-zacht combinatie. Meeslepend tot het eind.
En dan het nummer dat misschien wel de grootste impact op mij heeft gehad ooit. Dat klinkt overdreven, want natuurlijk zijn er meer nummers die een overweldigende impact hadden. Maar dit is denk ik toch wel een heel speciale. Zo speciaal dat het me nooit gaat lukken dit onder woorden te brengen. Dit is anno 2007 nog steeds één van mijn lievelingsnummers ooit. Punt. Ik weet dat velen het niet meer kunnen horen, maar voor mij blijft dit nummer overeind staan. De power die het uitstraalt, en vooral de emotie. Dat komt bij mij heel sterk over. Er is een vibe tussen dit nummer en mij die waarschijnlijk nooit zal verdwijnen. Alle emoties die een mens kan hebben bundelen zich samen in dit nummer. Overweldigend.
Why Go is wederom een pakkend nummer dat vooral een heerlijk ritme kent. Ik vind Pearl Jam dan ook een band die net even verder gaat daar waar andere rockbands stoppen. Moeilijk te zeggen waarom ik dat vind, maar het zijn nummers als deze die me dat doen beseffen. Het is niet alleen maar heerlijk rechttoe rechtaan beuken: het zit veel intelligenter in elkaar, terwijl je dat op het eerste gehoor misschien niet eens zou zeggen.
Het emotionele Black is voor velen een steevaste favoriet van dit album. Voor mij behoort dit nummer ook tot mijn favorieten, en niet alleen van dit album maar ook in zijn algemeenheid. Alles klopt aan dit nummer en het is perfect in evenwicht. Als ik het hoor voel ik me altijd heel eenzaam; alles rondom mij heen verdwijnt dan naar de achtergrond. Dat is niet zielig, dat is een heerlijk gevoel. Op nummers als deze kun je helemaal opgaan en heerlijk afgesloten raken van de wereld. Dat is toch heerlijk?!
Jeremy heeft een prachtig intro. Ook tekstueel gezien is het een sterk nummer. Vedder en de zijnen nemen je mee in het verhaal dat Jeremy heet. En niks zo mooi als pakweg de laatste anderhalve minuut van dit nummer. Zo meeslepend, zo groots. Je moet haast oppassen niet in een algehele trance te raken.
Oceans lijkt als je het voor het eerst hoort wat op zichzelf te staan, maar naarmate je het album beter leert kennen maakt het volledig deel uit van het geheel dat Ten is.
Ik weet ook nog goed dat ik de videoclip voor het eerst zag: ik vond hem apart, maar wel boeiend door de zwart-wit beelden. Dat pastte goed bij dit nummer.
Op Porch is het even heerlijk uitleven. Het is wat directer dan de meeste andere nummers op dit album. Goed voor op de pogo-vloer die ik in die tijd nog wel eens wist te vinden (moet er nu niet meer aan denken).
Garden vind ik een sprankelend nummer. Het heeft een heerlijke opening. Het klinkt helder en het twinkelt in mijn oren. De gitaarsolo is wederom voortreffelijk.
Deep heeft zo'n lekker zompig geluid. Hierdoor sleept het mij helemaal mee de diepte in. Ook hier zingt Vedder de longen uit zijn lijf. Het is een nummer dat in het begin altijd een beetje aan me voorbij is gegaan, niet omdat ik het niet goed vond maar eerder omdat dit nummer zijn geheimen niet gelijk prijs geeft en dat terwijl het hele album me dus al vanaf luisterbeurt 1 in zijn greep had.
Het emotionele Release is een droom-afsluiter. Nog steeds een torenhoge favoriet van mij. Ook live heb ik dit nummer wel eens meegemaakt (en dan als opener). Eerst de twinkelende gitaar en dan die donkerbruine, sexy stem van Eddie er bovenop. Je wilt niet weten wat er dan door je heen gaat als je in zo'n zaal staat. Op zo'n moment staat Eddie er geheel voor jou, alhoewel hij bij dit nummer nog niet eens zichtbaar was omdat de heren nog achter de gordijnen stonden te spelen. Hoezo spannend?!

Hiermee is Ten een bepalend album dat zich afspeelde in een enerverende tijd voor mij. Ik was 21. De wijde wereld lag helemaal open voor me. Ik ontdekte het ene geweldige bandje na de andere. Grunge-hype of niet. Dit album is altijd fier overeind gebleven en wens ik niet eens meer in te delen in een hokje (wat nou grunge?!). Het is één van de allermooiste rock-albums ooit en zal dat altijd wel blijven. Ik heb het heel intens meegemaakt in die tijd. Zo moeten oudere jongeren zich gevoeld hebben toen zij in hun tijd bands als Jimi Hendrix Experience, Doors, Beatles en weet ik het allemaal wel niet hadden. Voor mij was 1991 dan ook een heel bijzonder muziekjaar dat ik niet snel meer zal vergeten en ik ben blij dat Ten van Pearl Jam daar één van de boegbeelden van was.

mooi verhaal

Wederom een geweldig verhaal Eric! Ik 'voel' dit album precies zo als jij!!

Voetnoot: Toch niet goed genoeg voor jouw top 10??

O jawel hoor, maar het is zo dringen in die top.....
Ik zie mijn 5* lijst eigenlijk meer als mijn opgerekte top 10

Dit is en zal altijd de nr 1 in mijn top 10 allertijden blijven.

Niet alleen bestaat dit album alleen maar uit prachtige nummers, het is ook nog eens een perfecte combinatie van snelle en langzame tracks die in perfecte harmonie met elkaar staan.
Dit zorgt ervoor dat het niet alleen goede nummers opzich zijn maar het 1 perfect geheel maakt.

Tis dan ook geen wonder dat ze dit nooit meer hebben kunnen overtreffen.

niet alle briljante albums kun je in je top 10 kwijt idd, een top 50 was handiger geweest

Dit is album is zo goed. Er zijn hier al hele mooie recensies geschreven, waar ik niet aan ga tippen.

Toch even de nummers die ik ken. Dat zijn nummers 1 t/m 11.

Het begint met Once. Een ontzettend wazige intro maar heel mooi, het bouwt een soort van spanning op. Dan een soort gitaargeluid alsof het geen kant op gaat en dan gaat het los. Een heerlijk gitaarrifje dat een beetje rondtolt als het ware. De goede zang wordt heerlijk naar het hoogtepunt, namelijk het refrein opgebouwd. Dan weer rust en een zelfde opbouw. Dit nummer loopt heerlijk.
Het gitaarwerk vind ik zeer sterk en passend in het nummer. Het gedeelte voordat het nog één keer losgaat is heel sterk.

Dan Even flow. Één van de beste nummers van dit album, de zang loopt hier erg mooi. Wat minder rauw en wat meer op de achtergrond. Wat gewoon sterk is zijn de composities of arrangementen. Een heerlijke meezinger, net als Once overigens. Ook hier denk je dat het nummer ten einde is gelukkig is dat niet zo. Met gitaarwerk wordt er fantastisch naar het refrein opgebouwd.
Het mooie in dit nummer is, dat het energiek is en toch ook ingetogen ondanks het tempo.

Alive, ja ook een heerlijk nummer. Het refrein komt heel loom op mij over en is daarmee ook een lekkere meezinger. Is deze melodielijn nu later gejat door dat nummer: hey hey ha, hey hey always hardcore?

Why go, een fel nummer dat heel mooi droog begint met drums en bas. Dan het kenmerkende gitaargeruis er weer doorheen. De rif grooved echt meesterlijk in dit nummer. Bijzonder is ook om te horen, dat je denkt de eerste keer een refrein te krijgen met zang, maar dat komt er niet. Alles klopt ook weer in dit nummer, geen moment saai, sterke gitaarwerk en toch is het een redelijk eenvoudig nummer zoals anderen. Het kan echter gewoon niet vervelen.

Black, één van de mooiste nummers op dit album. Klinkt ook emotioneel. Schitterende zang en je merkt hier goed dat een piano toch meer gevoel in een nummer kan leggen. Met name in de outro ook luisterend naar de tekst. Eddie Vedder met z'n geneurie, waar het bij andere zangers je irriteert is het hier niet het geval.


Jeremy is, vind ik toch wel het beste en mooiste nummer op dit album. Het verhaal achter het nummer versterkt de kwaliteit van dit nummer natuurlijk. Een heerlijke zang, zanglijn en op de achtergrond de gitaarrif. Het refrein, slechts één zin maar oh zo goed. De outro is schitterend met het geneurie.


Oceans, een nummer dat je in een bepaalde sfeer brengt. Mooi drumwerk en zang. Er gebeurt niet veel, maar sleept je wel mee.

Porch, komt vrolijk op mij over. Vanaf het begin merk je dat dit een straightforward nummer is. Het mooie is vooral de zang, alsof er net te snel wordt gezongen en hij het tempo niet bij kan houden. Dit is dan het geval in het begin van het nummer. Dit nummer is ook helemaal dicht geplamuurd. Niet in negatieve zin, maar overal is over nagedacht en ingevuld.

Garden is een rustig nummer. Rustgevende zang in het begin en het geeft ook weer een bepaalde sfeer. Typische uithalen hoor je ook weer en de sterke zanglijn. Het valt wel op dat ook hier doen alsof een nummer eindigt en dan het weer doorgaan. Bij twee andere nummers is dit ook het geval meen ik. Niet negatief bedoelt overigens.

Deep heeft een maffe intro en gitaarloop. Het klinkt alsof het nummer nergens naartoe gaat als je het refrein hoort. Misschien ook wel toepasselijk, kijkende naar de tekst. Een uniek nummer, maar nog genoeg passend bij de andere nummers.

Release als laatste. Het 3e nummer dat een bepaalde sfeer geeft. Ook hier zijn de lyrics muzikaal goed ten uitvoer gebracht. Knap dat je een vrij lang nummer niet saai maakt, zonder dat er al te veel gebeurt. Het is puur genieten en er is geen tijd om na te denken, dat er niet veel gebeurt.


Dit album verdient gewoon 5 sterren. Het klopt helemaal. Een aantal hele sterke nummers, een goede mix van rustige en tempo songs. Sterke zang en gitaarwerk maken de nummers. Of de drums goed zijn, geen idee. Maar het past er goed in.

Goed gehoord, Sherlock!

Van een 4 naar een 4,5, dat lijkt toch niet heel wat..

Nou bij mij wel; ik verhoog dit album met een halve punt dat allereerst, en hij gaat ook een plaatsje krijgen in mijn Top10, waarom?

Om een paar verschillende redenen:

Allereerst ben ik me veel meer in deze plaat gaan verdiepen, het is echt de muziek die ik wel erg graag heb, net tegen het randje aan, vaak melodisch en erg aanstekelijk.. opbouwend en afbouwend, mysterieus en soms weer helder, en mooi gezongen...

Ja; in tegenstelling tot waar ik vorige keren nog misschien een minpuntje zag is de stem van Vedder bij mij nu uitgegroeid tot een hoogtepunt binnen dit genre.. zelden heb ik rockzangers zo'n variatie in stem kunnen zien hebben en vaak dwars door je heen voelen gaan...

Een enorm contrast met hoe ik het eerst vond; Vedder's stem oogde mij op het eerste gehoor wat saai, wat oppervlakkig met weliswaar hier en daar een piek, nu realiseer ik me echter dat Vedder niet alleen een goede zanger is maar ook dat hij een erg aanstekelijke zanger is, dat hij er ook live nergens een nootje naast zit ook al oogt hij alsof hij er 3 marathons op heeft zitten...


Het eerste deel van het album vind ik het sterkst dat moet ik wel zeggen... De eerste 6 nummers luisteren zo weg al is dat natuurlijk een relatief begrip; het lusitert makkelijk weg omdat het vrij amusante muziek is, het is spannende en prettige muziek om naar te luisteren, aand e andere kant zijn het ook nummers waar je wel even bij stil moet staan, iets wat ik tot vor kort nooit heb gedaan.

En dan kom je al snel uit bij een nummer als Jeremy, een nummer waar geen onduidelijkheid over mag bestaan, een erg mooi geschreven tekst, maar wel een heel directe; een tekst waarvan iedereen hem kan plaatsen, iedereen ziet zijn eigen school voor zich met zijn eigen Jeremy...

Deze sprong er even voor mij uit en ondanks dat ik ze niet allemaal individueel kan behandelen wil ik het andere hoogtepunt toch ook even bij de horens vatten; Black.

Black is muzikaal oneveer het meest verslavende muziekstuk geweest wat ik sinds tijden heb meegemaakt, ik heb niet vaak een nummer zo vaak meegeneuried de hele dag, zo vaak het nummer opgezocht in mijn MP3-speler terwijl er eigenlijk iets heel anders afspeelde..

Maar er was ook meer; Black is ook een heel triest nummer, en dat heb ik eigenlijk alleen ontdekt door hem live ook eens te bekijken, daar zie je eigenlijk een jammerende maar tegelijkertijd geschokte Vedder zingen.. zingen over wat eigenlijk? Ik heb geen idee wat nu werkelijk de gedachte was achter het schrijven van Black maar ik laat er ruimschoots mijn eigen interpretatie op los... over het succesvol zijn of het niet succesvol zijn; over het geluk hebben, over het op het juiste moment de juiste persoon ontmoeten, en vooral over het juiste meisje, het perfecte meisje.. die hem eigenlijk in de steek laat op het moment dat hij nog zielsverliefd op hem is..
(ook al mocht dit niet de juiste interpretatie zijn.. laat mij toch maar even in die waan )

Het tweede deel vanh et album mag ook zeker genoemd worden, met bijvoorbeeld het waanzinnige Deep, waarin je het andere uiterste van Vedder's zang hoort.. en de live versie van Alive die beter is dan de studio versie..

Iets wat ik nog niet zozeer is opgemerkt is hoe goed ik de band ook vind, het is niet bijzonder in de zin dat het superopvallend is, maar het klinkt zo lekker op elkaar ingespeeld, ook weer iets wat me vooral opviel na het live te hebben bekeken..

Ook zeer belangrijk vind ik de tijd waarin dit album zich heeft geprofileerd en de constantheid die Pearl Jam aanhield.. de revolutie die de grunge voortbracht was uiteraard enorm, en er gingen meer bands aan kapot dan dat er door opkwamen, maar toch blijft het moeilijk om je dan als band te onderscheiden van de anderen.

Pearl Jam heeft dat in mijn ogen wel gedaan, al hebben zij ook niet de echte pure grunge zoals Nirvana die wel heeft gemaakt bijvoorbeeld, ik herken een Pearl Jam uit duizenden, een Nirvana niet per sé (al wil ik geen concurrentiestrijd tussen deze 2 bands aanbinden)

Pearl Jam vind ik ook veel contstanter qua werk dan menig ander grungeband, iets wat niet iedereen met me ééns is, maar ook andere albums produceren nog het echte Pearl Jam geluid, en het feit dat mijn favoriete nummer Yellow Ledbetter niet op Ten staat zegt volgens mij ook wel genoeg

Ik begin steeds meer grip te krijgen op Ten (al zou dat misschien niet helemaal te merken zijn aan de vage manier waarop ik soms dingen formuleer) en ik begin ook steeds te begrepen hoe en wie en wat en waar...

Het wordt een 4,5.. een plek in mijn top 10, en een plaat om nooit te vergeten...

Prachtig bericht, Frank!

Mooi en leuk stukje tekst Frank.

En het is goed dat je achter het "hoe, wie, wat en waar"wil komen. Ik vind het altijd prettig om te lezen hoe een album in een groter perspectief wordt geplaatst in combinatie met een persoonlijk verhaal. Eigen interpretaties mogen, zeker als ze onderbouwd zijn...ook al klopt er dan geen z** van, iedereen kan met een beetje moeite in ieder geval begrijpen hoe je bij die onzinnige gedachte bent gekomen

Jammer dat het de derde lap op rij is bij zo'n bekend album. Volgende keer lees ik graag zo'n half boekwerk bij een obscuurder plaatje..

Black gaat natuurlijk over tuinieren en niet over verlies..dat weet iedereen.

nogmaals

Ik zou er bijna sorry voor gaan zeggen, die interpretatie

Overigens had ik ook wel door dat wat betreft de zwarte aarde etc... maar het gaat natuurlijk veel Deeper

Niet mee eens: eindelijk mensen die moeite doen (maar ik begrijp dat je opmerking niet negatief is want je geeft complimenten). Er werd in het verleden over geklaagd dat dit te weinig gebeurde, dus ik vind het geweldig dat dit men dit nu ook daadwerkelijk doet en dan maakt het niet uit dat het bij bekende albums zo is en dat er 3 op rij staan.
En fredpit: ik schrijf ze ook bij de kleine albums; niet overslaan dan he!

Ga zo door allen

maar kwantiteit staat niet altijd voor kwaliteit he... als ik het nu zo even teruglees dan is het toch een hoop gebakken lucht

Maar dan toch altijd kwalitatief betere gebakken lucht dan stukjes als 'Gaaf album' of 'met de hits Alive en Black' etc etc.

Ik ook niet. Juist bij de bekendere albums lijken dit soort berichten dungezaaider.

Idem. Complimentje nog aan jou persoonlijk, Eric, de laatste tijd ben je lekker veel aan het tikken. Hulde!

positief opbouwende kritiek...ofzoiets

Het klopt dat het goed is dat er mensen zijn die de moeite nemen en het lef hebben zo'n stuk tekst te schrijven...Het is dan ook meer een persoonlijk verhaal dat ik dit album al zo'n 16 jaar ( ) ken en ik daar ondertussen alles al over gehoord en geschreven gezien heb...

En ja, ik lees die stukjes bij die kleine albums ook aERo..Dat Franse plaatje met die naakte man was een echte verrassing (dit klinkt raar )

Toch zou ik het prettig vinden als de energie en het talent ingezet werd om ook eens een onbekender album onder de aandacht te brengen.

Ik ben het met je eens Paalhaas dat het juist bij de bekende albums leuker is. Ik zie soms zeer eenzame stemmen van mij bij kleinere albums met 1 lang stuk. Leuk natuurlijk en al helemaal als je er slechts één persoon door enthousiast kunt maken, maar juist persoonlijke (en daardoor vaak langere) stukken maken het nog leuk om bij dit soort albums uit te komen. Juist ook omdat een album als Ten bijvoorbeeld door mij heel anders werd ontvangen indertijd als users die er onlangs (en dus in een andere tijd) mee in aanraking zijn gekomen.
Dat het dan gebakken lucht is of dat het te lang is voor sommigen is dan jammer. Dan kunnen we inmiddels net zo goed een slotje gooien op albums als deze, want op het zoveelste 'wow, cool album' zit ik niet meer te wachten. Persoonlijke verhalen is wat ik graag zie, dus nogmaals top voor diegenen die het rustig nog eens doen terwijl er al een paar zijn voorgegaan

En thx Paalhaas: ik typ me suf, maar door het niet meer meedoen aan KO's heb ik tijd over
Daarbij merk ik dat het vaak leuk is om een album eens op een andere manier te beluisteren en ik concludeer dat ik soms (weer) heel anders naar zo'n album ga luisteren.
Koptelefoon op, cd starten en typen maar: ik kan het iedereen aanbevelen!

@ fredpit: jij bent altijd enthousiast na het lezen van lange stukken dus het verbaasde me wat, ik snap je punt ook wel, maar die kleine albums krijgen volgens mij ook best wel veel aandacht. Sterker ik denk dat Paalhaas gelijk heeft dat het bij de grote albums juist te weinig voorkomt omdat mensen zich er niet aan durven te wagen omdat alles al gezegd en geschreven is. Logisch ook (ik heb er zelf soms ook last van bij de grotere albums: ik schreef in het verleden mijn lange stukken juist bij de relatief onbekendere).


Des te leuker te lezen hoe een 16-jarige als frankvankesteren dit album ondergaat!!!

Dus juist bij de grote namen: kom maar op!!

Je hebt volkomen gelijk..die kleine albums krijgen genoeg aandacht en het is altijd weer fijn om nogmaals te lezen hoe iemand over Black denkt..

mijn bericht was enkel een aanmoediging voor Frank die over het algemeen prima onderbouwde stukjes heeft waar ik weinig gebakken lucht in ontdek..

toch mooi idd dat iemand die de tijd van deze plaat niet meegemaakt heeft, toch zo'n mooi stuk erover kan schrijven. Ik ben nog steeds zeer bevooroordeeld door het feit dat ik in die tijd naar, voor mijn gevoel, veel subtielere muziek luisterde en deze plaat dus nog steeds als boerenrock bestempel...toch legendarisch in bepaalde opzichten...