Pearl Jam - Ten (1991)

Vele malen beter dan Nevermind.

En vele malen beter dan "Zolang je van geluk kunt dromen" van Koos Alberts niet te vergeten.

Ik vind Nevermind sowieso al zwaar overroepen; simpele, catchy rocksongs die goed in het gehoor liggen, dat wel, maar niets dat het niveau van een Black of een Jeremy bereikt.

Wat ik maar wou zeggen, is dat het appels met peren vergelijken is.

Toch wordt de vergelijking vaak getrokken, omdat beide evenwel daadwerkelijk tot het subgenre grunge behoren, en daarin overtreft Pearl Jam n.m.m. Nirvana toch wel ruimschoots.

Nou.... dat de vergelijking zo vaak getrokken wordt, dat vind ik zo jammer.
En snap het ook niet zo goed....... Er zijn zoveel bands die tot het subgenre grunge behoren, maar die worden geen enkele keer genoemd. Ik noem een Soundgarden, Mudhoney, Alice in Chains, Stone Temple Pilots, Smashing Pumpkins, enz. enz.

Alsof er maar twee grunge georienteerde platen gemaakt zijn in de jaren 90

Natuurlijk niet, maar het waren wel de twee giganten destijds, en in veel gevallen ook de enige 2 die men kent, met uitzondering van Siamese Dream en Mellon Collie dan, hoewel ik niet zeker ben of SP wel als grunge mag gelabeld worden. De grenzen van wat al dan niet grunge is, zijn nogal vaag.

Ik bedoel dat ik het jammer vind dat zo'n vergelijking al zo vaak gemaakt is, en ook in stand gehouden wordt. Opzich logisch zou je kunnen zeggen, maar wel spijtig.
In de jaren 90 werd een band als Mudhoney naar verhouding enorm over het hoofd gezien en ondergewaardeerd, terwijl Nirvana (wat kwalitatief zeker niet beter was) er met alle credits vandoor ging. Opeens waren Pearl Jam en Nirvana de grondleggers van de grunge georienteerde rock, terwijl dat slechts hetgeen was wat aan de oppervlakte zichtbaar werd van deze stroming.
Waar ik een beetje heen wil, is dat "Ten" en "Nevermind" misschien de bekendste grunge georienteerde platen waren van de jaren 90, maar dat het niet per definitie betekent, dat het de sterkste 2 platen waren. En dat maakt dat het ook wel eens interessant kan zijn om eens een andere plaat als graadmeter te nemen. (als je het dan toch ergens mee wilt vergelijken....)
Neemt niet weg dat deze plaat van Pearl Jam ook bij mij is blijven hangen. Goede nummers en vooral veel jeugdsentiment.

Ben benieuwd wie de nieuwe remastered versie gaat kopen en beluisteren. Hoor graag de review.

De nieuwe remaster versie klinkt niet veel anders dan de huidige versie. Het ging mij vooral om de nieuwe remix van het album. En persoonlijk vind ik de remix beter klinken dan de originele. Dat komt vooral omdat het minder geproduceerd klinkt. Een aantal riffs zoals in Porch komt veel beter naar voren en ook de akoestische riff in Alive komt beter naar voren. Verwacht geen grote veranderingen, maar het klinkt nu iets meer zoals de nummers live worden gespeeld.

Wow, Ten Redux is zeker een aanwinst. Stone Gossard's gitaar klinkt nu alsof je zelf in de studio zit en Ament's bas klinkt veel sterker en warmer. McReady verdwijnt soms wat in de mix, maar overall vind ik 'm warmer en directer dan de oorspronkelijke mix. Beide staan als een huis, Redux geeft mooi perspectief hoe het met iets minder strakke productie geklonken had.

Ben ook erg blij met de unplugged DVD, genieten met een fatsoenlijke resolutie .

Ik ben het nogal niet eens met jou en Glenn53. Simpele, catchy songs ja, maar probeer het maar eens. Er is niet veel op Nevermind dat niet catchy, enerverend, indringend is of meerdere van deze kenmerken tegelijk heeft.

En tja, Ten. Er staan zeker mooie dingen op (de refreinen van Even flow, Alive en Jeremy bijv. of Black of een of meer gedeeltes daarvan), maar de soli van Jimi Hendrix-wannabe Mike McCready lopen niet de hele tijd over van zeggingskracht en Eddie Vedder zweeft soms een end weg met al zijn passie en bezieling. Een deel van zijn zangmelodieeen vind ik om een of andere reden ook niet zo mooi.

Preciezer ga ik de plaat niet recenseren. Wel verhoog ik mijn stem naar 3,5 punten.

Goed. Beide albums verschenen in 1991. Beide albums zijn 'grunge/alternatieve rock'. Beide albums hadden een ongelofelijke hit. Beide albums zijn van bands uit Seattle.

Genoeg redenen dus om te vergelijken.

Maar om dat nu tot in den treure te blijven doen in de vorm van deze is beter dan de andere en omgekeerd. Ik vind dat alleszins allesbehalve interessant.

Uiteindelijk zijn het toch twee heel verschillende bands gebleken met ook een heel verschillende toekomst. Dan maar blijven hangen bij deze twee plaatjes...

Afin, mij niet gelaten. Om nog snel even mee op de kar te springen, ik vind ze allebei erg goed.

na aankoop van de deluxe versie met bonus cd en dvd en een mooi boekje ga ik maar eens gek doen en mijn stem verhogen van 4,5 naar 5

Black is toch écht zo'n nummer met een tekst waar élke jongen of man zich kan in terugvinden.... Schitterend.

Wat ben ik al lang bezig om dit album volledig te ontdekken. Het begon meer dan een half jaar geleden al met Even Flow. Dat interesseerde me om het hele album te gaan luisteren. Maar ik kreeg hem maar niet afgeluisterd. Steeds haakte ik af na 6 nummers. Toch, die eerste zes tracks vond ik zo goed dat ik het album toch steeds bleef opzetten. Hierdoor raakte ik langzaam maar zeker toch ook gesteld op de tweede helft van de plaat. Tegenwoordig lukt het me dan eindelijk om hem gewoon af te luisteren. Gisteren gekocht op CD want heel goedkoop waarna ik kan zeggen dat ik definitief fan ben van deze Ten!

Wat een fan-f@#king-tastic album blijft dit toch!

Ik vind nu ook weer dat deze plaat ontegenzeggelijk teveel eer krijgt. Ik lees reviews over hoe goed ze toen wel niet waren en hoe slecht nu...
Belachelijk, gewoon.

Het is een sterk PJ-album (slechte albums hebben ze dan ook nooit gemaakt), maar ik vind de muziek die hierna gemaakt werd toch vaak van een wat hoger kaliber.



Grunge bestaat eigenlijk niet, het is gecreëerd voor de gewone man om een label te plakken op een nieuwe gitaarband-stroming vanuit Amerika. Het is eigenlijk gewoon rockmuziek. The Rolling Stones zijn dus eigenlijk net zo 'grunge' als een Nirvana of PJ.

Wat Kaztor hier vermeld: "Ik vind nu ook weer dat deze plaat ontegenzeggelijk teveel eer krijgt. Ik lees reviews over hoe goed ze toen wel niet waren en hoe slecht nu...
Belachelijk, gewoon."

Wel ik moet hierbij toch vermelden dat TEN toch overduidelijk hun beste album is en blijft ! ! !
Ik ben reeds vanaf de prille begin jaren een Pearl Jam fan, heb hen reeds verschillende keren live gezien (Engeland, Nederland, Frankrijk en Belgiê) maar toch blijf ik erbij dat ze in de beginjaren meer overtuigend overkwamen ! ! !

Deluxe versie dan ook direct aangeschaft en het blijft subliem !

Ik zie niet wat daar zo grappig aan is, eigenlijk. Ben het er wel mee eens eigenlijk.

De 1ste regel slaat natuurlijk nergens op. Zo is alles ooit verzonnen dus het bestaat wel degelijk. Want is er niet voor alles ooit een label verzonnen.

Mja.... als er meerdere schapen ergens in een weiland bijelkaar gaan staan dan noemen ze dat een kudde. En als er meerdere rockbands ergens in Seattle naast elkaar gaan staan, dan noemen ze dat grunge.
Geef het een naam....... Nirvana of PJ heeft er naar mijn weten nooit om gevraagd om als grunge te worden betiteld.
Het is volgens mij ook niet zo belangrijk verder.

Soundgarden's Kim Thayil:

Grunge died way before we broke up. I don't know when grunge to be
born. As a convenient reference point, grunge might have existed in terms of
marketing. It was convenient for retail record stores so that they'd know
where to file things. Grunge was a way to sell magazines, not a way to sell
music. And I'm not simply saying this to criticize Guitar World -- I'm saying
this to criticize all publications. To answer your question, I don't feel
guilt, I feel shame for having to be associated with someone else's starting
of grunge, and having to share that label. I don't feel it was ever our intent
to be part and parcel of a magazine selling Leviathan or a record label
distributing Leviathan. Out interest was selling our records. Grunge was a
quick reference point for shoppers.

Voor zover ik weet is de term grunge inderdaad pas bedacht toen alternatieve rockbands als Soudgarden en Nirvana doorbraken. Ten tijde van Ultramega OK en Bleach werd die muziek gewoon alternatieve rock (of indie rock) genoemd. Toen die mainstream werd en grunge ging heten was het natuurlijk niet meer alternatief, niet meer underground, niet meer independent.

Leuk bedacht, da,s nou humor!!! Heel spitsvondig!!!

Iemand een tip waar dit nieuwe setje van 3 discs zeer voordelig is? Mediamarkt?

daar is tie 27,99, tenminste in Alexandrium

alternatieve rock of indie rock zijn natuurlijk vrij weinigzeggende termen

zo gauw het alternatieve in de mode raakt, is het per definitie niet meer alternatief

en als een band hun plaat bij een major label uitbrengt (en dat mag je Geffen toch wel noemen), zijn ze per definitie ook geen indie rock meer

Nirvana vanaf Nevermind alternatief of indie noemen, is dus onzin

met een beetje gevoel voor tijdsgeest en socio-culturele omstandigheden kun je echter wel inzien dat er meer is dat de Seattle bands van rond 1991 gemeen hebben dan dat het alleen rock muziek is, en dat er ook wel iets is dat ze onderscheidt van de Rolling Stones (godbetert!)

anders kun je alles gewoon het beste maar popmuziek noemen

Precies wat ik al schreef.