Machine Head - The Blackening (2007)

Hij zingt inderdaad niet vals, maar als de muziek te luid staat klinkt het soms wel schel in de oren, helaas. Maar daarom is het nog niet vals.

Geen wonder dat Rock Tribune dit album als beste album van 2007 afschilderde!

Dit is mijn favoriet Machine Head album, hoewel de voorganger ook goed was. Burn My Eyes is natuurlijk vet. Maar deze heeft toch ietsje meer

Tsja....op zich (zeer) goed gedaan, maar het blijft in mijn oren (qua beleving) gebeuk, gebrul en "gerag"; ieder zijn smaak, za'k maar zeggen.

Het kan nog veel erger hoor

Yeah....I know (ik heb het wat 'aangedikt').....het blijft altijd relatief (een kameraad van mij vindt AC/DC 'klereherrie'......) ....ik weet dan niet wat voor woorden ie van jouw voorbeeld of The Blackening zou hebben......

P.S. het is overigens bij mij vooral het 'gebrul' wat me tegenstaat, al hoor ik het iets liever dan de 'grunts' bij Death metal...

Zoals je weet ben ik normaal gesproken ook niet van het 'gebrul'. Bij Machine Head bevalt me dit echter wel. Wat hier misschien helpt is om de songteksten te pakken, en je zo verdiepen in een song. Neem bijvoorbeeld Aesthetics of Hate , een song aan het adres van de lafbek Iconoclast. Maar ieder zijn smaak natuurlijk.

Ik heb 'gebrul' ook tussen aanhalingstekens staan ; ik vind het op zich een goed album, maar het is gewoon niet echt mijn smaak (ik ben nu eenmaal wat 'rock' gerichter). Ik luister meestal nooit zo naar de teksten, maar ik ben wel eens benieuwd waar die over gaan en neem je 'aanbeveling' ter harte.

Ik vind het hier wel meevallen. Machine Head bereikte zijn emotionele hoogtepunt met Through the Ashes of Empires (2003), een album dat handelde over kinderen, die vaak verwaarloosd worden door ouders die zichzelf teveel verantwoordelijkheid hebben opgelegd, aan de verslaving zitten en zo hun kinderen niet fatsoenlijk op kunnen voeden. De teksten op dat album zijn echt fenomenaal en Flynn gooit ze er echt met ongekende overtuiging uit. Op dit album vind ik Machine Head wat meer rustig aan doen, ze hebben hun comeback al gemaakt, en doen nu gewoon meer rustig waar ze zin in hebben. Qua composities is de plaat subliem, maar de productie is nét een beetje te gladjes voor Machine Head en écht boos is Flynn niet meer. Erg goede plaat, maar verder dan dat ga ik niet.

Het zou best kunnen dat Machine Head nog wat 'hardere' albums heeft gemaakt; ik ken het werk van deze band niet verder en heb hun laatste (The Blackening) gewoon eens geprobeerd. Ik heb Machine Head 'geproeft' vanwege de bandnaam (had ook een andere band kunnen wezen die qua muziek in 'deze hoek' zit).

Haha, je had ergere kunnen kiezen The Blackening is een prima (representatief voor de term 'metal' in het algemeen ook) album

@Adnino: jij bent een niet al te objectief persoon wat betreft het kiezen van albums van dit 'kaliber' ; jij bent aan je top10 te zien een liefhebber van deze band en dat 'kleurt' het oordeel.

Sterker nog, de tekst van Left Unfinished is autobiografisch.

Ik niet objectief ? Valt mee hoor. al komt dat misschien wel zo over. Er is duidelijk een flink aantal kritiekpunten op The Blackening, en ik vind lang niet al hun werk fantastisch. Toch is het (objectief) een goed representatief album voor de term 'metal' tegenwoordig. Ik vind ook lang niet alle albums van 'dit kaliber' goed hoor. 3/4 van de moderne metal binnen dit genre valt zelfs onder de 3* bij mij.

Vandaag de bonusdisc geluisterd, waarop de meeste B-kantjes etc. uit het verleden te vinden zijn. Jammer van de twee overbodige demo-tracks op het einde, daar ben ik nooit zo gecharmeerd van. In plaats daarvan hadden ze beter de song Alcoholocaust kunnen toevoegen, die hier nog ontbreekt. Afgezien daarvan een prima extra schijfje.

En Battery vooral. Beste Machine Head cover en die laten ze er dan af

Geweldig album, niks op aan te merken!
Je zet het album op en voordat A Farewell To Arms komt met de prachtige rustige intro is het in een ademteug luisteren. Ik sloeg steil achterover toen ik dit album voor het eerst opzette en dat heb ik nog nooit eerder met een album gehad.
Ook is mooi meegenomen dat het nummer Aestetics of Hate opgedragen is aan de vermoorde gitarist Dimebag Darrel(R.I.P. Dime!), het is gericht aan degene die hem vermoord heeft. In het nummer hoor je dan ook goed de emotie terug die Flynn gehad zou kunnen hebben toen hij hoorde dat Dime neergeschoten was, met deze achterliggende gedachte brengt dit nummer zeker veel waarde.

Al met al vind ik dit album meer dan geweldig en ben benieuwd hoe ze live op het podium zijn aangezien ik ze 30 maart in Ahoy ga zien samen met Metallica. Als jullie willen vertel ik daar later nog wel van;)

Ciao

Battery staat er als het goed is op aan bovenstaande lijst te zien, en inderdaad is dat een goede cover;)
Voor wat ik tot nu toe aan jou reacties heb gelezen zie ik dat we ongeveer op een lijn zitten qua smaak:p Leuk zo iemand te vinden:)

Als ik me niet vergis is het nummer niet gericht aan de moordenaar, maar aan één of andere journalist die een nogal oneerbiedig artikel had geschreven over het hele gedoe...

Juist! Het nummer ging over Iconoclast (William Grim). Na de dood van Dimebag heeft hij hem nog een schop nagegeven, wat in het verkeerde keelgat schoot bij Flynn. Check de lyric:

You tried to spit in the eye of a dead man's face
Attacked the ways of a man not yet in his grave
But your hate was over all too soon
Because nothing is over, and nothing's through
'Til we bury you

For the love of brother
I will say these fucking words
No silence against ignorance
Iconoclast, I hope you burn in hell

May the hand of God strike them down

Heh, ik wou er ook net op reageren. Hier zijn het artikel van William Grim, Flynn's reactie daar op en de lyrics van Aesthetics te lezen. Een van de dingen die Grim over Dimebag zegt: "He was an ignorant, barbaric, untalented possessor of a guitar and large amplifier system."



Bij mij staat Battery er in ieder geval niet op , en ik heb de 2cd+dvd special edition. Volgens mij de meest complete versie.

Oh ik zie het al, Battery staat dan weer wel op de 1cd+dvd versie. Belachelijk dat ze die dan weer weg hebben gelaten op de 2cd+dvd versie...

Inderdaad merkwaardig. Ik heb het geluk dat ik beide versies heb (kreeg de deluxe versie voor het schrijven van een recensie), maar als Battery daar op had gestaan had ik die gewone versie gewoon weggedaan.

Ik zie nog weinig interessants op je profiel maar aangezien jij het opmerkt ben ik wel benieuwd naar de rest van je smaak dan

daar heb jij de keutel bij het schone eind!

Mooie lange gedragen nummers en het beukgehalte is minder maar wel meer diepgang. Burn my eyes is nog tikkie beter.

Zonet met een halfje verhoogd. Hier staat eigenlijk maar één minder nummer op, en dat is Slanderous, en zelfs dat valt nog mee. Favorieten: Clenching the Fists of Dissent, Halo en Wolves. Vergeet ook de epische afsluiter A Farewell to Arms niet. Een uur lang constant tempovariaties en afwisseling tussen beuken (met solo's die nergens geforceerd klinken) en rustige stukken, met respectievelijk gebrul en gewone zang. Flynn zijn brul vind ik geniaal, lekker agressief zonder erover te zijn. Zijn woede en andere emoties klinken oprecht en de variatie plaatst deze voor mij boven Burn My Eyes. Daar word ik het agressieve aspect sneller moe en deze duurt nog een stukje langer zonder me te gaan vervelen.

Als je lange nummers de mooiste van het album zijn, weet je dat je iets juist gedaan hebt, en juist de nummers die 9 minuten of langer duren, vind ik zo fantastisch. Een dikverdiende 4,5* voor dit bijna-meesterwerkje van Machine Head.

Heerlijk album, bijna elke nummer wisselt goed in ritmische stukjes die zowel hard als soms zacht zijn en toffe riffs en melodieën.

Ik heb nu inmiddels ook 3 keer live gezien. 2 keer waren ze gweldig. Het lijkt alleen alsof het heel lastig is om de zachte stukken en de snelle/harde stukken te combineren voor de geluidsmannen. Ook cleane stem van Flynn is niet altijd zuiver.

Al met al toch wel een van mijn favo bands van het moment. Dit album en ook hun concerten zijn zeer aan te raden!

4 februari staat dan zeker al vast in je agenda?

Deze cd staat hier nu op. Ik was de afgelopen week The Atrocity Exhibition (Exhibit A) van Exodus aan het luisteren, en dat deed me op een of andere manier (lengte van de nummers bijvoorbeeld) denken aan The Blackening. Maar bij beluistering valt me juist op dat beide platen heel erg verschillend zijn.
Dat neemt overigens niet weg dat dit een heel goed album is.

Wat mij betreft één van de beste metalplaten ooit.
Flynn en co. gooien alle registers open en combineren heavy metal met thrash metal op een zeer aangename wijze.
Nog nooit heef thrash zo lekker hard én melodieus geklonken.
De (twin)solo's zijn geweldig, de drumrolls waanzinnig en het geluid poep-helder.