menu

Anathema - The Optimist (2017)

mijn stem
3,45 (160)
160 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: KScope

  1. 32.63N 117.14W (1:18)
  2. Leaving It Behind (4:27)
  3. Endless Ways (5:49)
  4. The Optimist (5:37)
  5. San Francisco (4:59)
  6. Springfield (5:49)
  7. Ghosts (4:17)
  8. Can't Let Go (5:00)
  9. Close Your Eyes (3:39)
  10. Wildfires (5:40)
  11. Back to the Start (11:41)
totale tijdsduur: 58:16
zoeken in:
Yann Samsa
Jason28 schreef:
Ben ik nu the optimist als ik zeg dat ik dit album wel goed vind?

Ik vind het ook (eindelijk weer eens) genieten. Een groot deel daarvan heeft te maken met wat DargorDT zei: de plaat is coherent, "er zit een heerlijke flow in".

Ik snap de opmerkingen wel over het gebrek aan uitschieters, ik heb zelf ook moeite er aan de duiden, maar in de plaats krijg je een organisch geheel met - voor mij toch - grote replay value. Geen nummers volgepropt met losse ideeën, geen plaat van gekunsteld geneuzel. Inderdaad een wat sobere plaat, en inderdaad terend op slechts weinig ingrediënten die het geheel moeten dragen, maar voor mij wordt het nergens saai of karakterloos. Op een zeer onomwonden manier wordt toch een overheersend sfeertje neergezet. In die zin keer ik terug op mijn vorige opmerking dat ik de vergelijking met AFDtE wel begrijp, maar zou ik er ook Judgement bij durven halen (vloeken in de kerk voor de critici hier, waarschijnlijk); dromerig maar toch compact, melodieus zonder "overdreven pathos" (om de woorden van namsaap te gebruiken).

Anathema heeft altijd wel een kitschfactor gehad, maar op de albums met een meer studiobandsound vind ik het tenminste verteerbaar.

Anyway, dit maakt mij wel benieuwd naar de volgende worp. Ikzelf had niet verwacht dat ze noemenswaardig gingen afwijken van wat in de vorige twee / drie albums werd geserveerd, dus neem ik deze erbij als een aangename verrassing. Voor wat het waard is, voor degenen die hier niks mee kunnen aanvangen: dat denk ik nog steeds niet. Het zou me plezieren moest ik fout zijn, maar ik denk dat dit slechts een zijspooruitstapje zal worden in het verderzetten van hun discografie.

avatar van rafke pafke
4,5
[quote]Yann Samsa schreef:
(quote)


Daar kun je toch mis in zijn denk ik. Ik schat de kans groot dat de volgende plaat een soundtrack wordt. Daar maken ze zelf in de recentste interviews in ieder geval allusie op. Ik ben in ieder geval wel benieuwd naar de soloplaat van Danny die eind dit jaar zou verschijnen. The Exorcist klinkt alvast veelbelovend.

avatar van Manfield
4,0
Ik lees hier veel berichten van mensen die gemengde gevoelens hebben over deze plaat. Ik prijs me rijk , hier is dat niet het geval. De sfeer gecreëerd op dit album vind ik erg sterk, mooi uitgesponnen en melodieus. Het zou zo maar kunnen dat dit album nog doorgroeit naar 4,5 ster.

Ik ben afgehaakt bij We're Here Because We're Here. Al vond ik de dalende lijn na Judgement reeds aanwezig. Als ik de reacties zo lees is Anathema inmiddels nog verder afgedreven van wat ik ooit waardeerde in hun muziek. En toch zal ik morgen eens gek doen en dit plaatje beluisteren. Ben benieuwd.

Jammer. De vermoedens werden bevestigd.

The Optimist kent een zeker 'bigger than life'-gehalte. Dit hoeft niet per se een struikelblok te wezen. Ware het niet dat de neergezette sfeer bijwijlen een suikerspin jaloers zou maken, zo zoetsappig wordt het soms (ik wijs naar jou, Ghosts). Don't get me wrong, dit is an sich geen verkeerd album. Maar ik trek het niet, zo'n nummer als Back to the Start is echt van het goede teveel.

Anathema koos zo'n 7 jaar geleden voor een nieuwe richting en zijn me onderweg verloren. Nu goed, de liefde voor deze band was sowieso al jaren tanende; ik hoef We're Here Because We're Here dus niet met de vinger te wijzen. Smaken zijn nu eenmaal aan verandering onderhevig. (indien ik nog open deuren moet intrappen: enkel op afspraak)

De titel was reeds een teken aan de wand, ik ben namelijk eerder een pessimist. Maar het stemt me wel gelukkig dat Cavanagh-clan enkele demonen heeft weten te bezweren.

avatar van vincentcorjanus
4,0
Mooie plaat als geheel, moet het nog wel even wat vaker horen, maar de eerste luisterbeurten zijn positief! Ik ben benieuwd hoe dit live gaat klinken in Nijmegen.

avatar van rafke pafke
4,5
Met The Optimist levert Anathema een album af dat weer maar eens verdeeldheid zaait onder de fans. Maar mij spreekt de plaat heel erg aan. Ik vind ze een heel stuk beter dan Distant Satellites. Dat was een album dat me eigenlijk voor het eerst bij Anathema een beetje teleurstelde. Vooral de eerste helft van die plaat irriteert me door teveel pathos, te zwaar op de hand met bombast en zware strijkers, te simplistische teksten,...

Maar deze nieuwe plaat klinkt opener, luchtiger en zelfs wat speelser en dat vind ik erg welkom. Hoewel ik altijd een grote fan ben geweest van Danny's typerende gitaarlijnen mis ik ze hier niet erg. Dat komt ook wel omdat hij een steeds beter pianist lijkt te worden. En de typische sound die hij op gitaar heeft begint nu ook in zijn pianospel door te sijpelen en ik vind het heerlijk klinken.

Na de intro schiet het album nochtans vrij stevig rockend uit de startblokken met Leaving It Behind. De dubbele riff met aan de ene kant langzame basnoten en een springerig ritme op de hogere snaren klinkt al direct fantastisch. Het nummer klinkt venijnig en euforisch tegelijk. Endless Ways klinkt bij de start als iets dat op de laatste 3 platen had kunnen staan. Maar dan valt die The Edge-achtige riff in en wordt de formule heerlijk verfrist. The Optimist is niet voor niets de titeltrack. Meeslepende compositie met de duovocalen van Vinny en Lee en een fantastisch instrumentaal laatste gedeelte. Die 2 laatste uithalen op de elektrische gitaar, kippenvel!

Ik ben een liefhebber van jaren 80 soundtracks, oude Italo Disco e.d. en ik word dan ook echt blij van San Francisco. Doet me ook wat denken aan de soundtrack van Drive. Cruisen maar! Springfield klinkt traditioneler maar is een fijne track die zo op AND had gekund.

Ghosts is snel uitgegroeid tot mijn favoriet nummer waarin Lee de leadvocalen voor haar rekening neemt. Simpel maar het doet iets in mijn buik. Can't Let Go, heeft wat DNA van Get Off, Get Out in zijn bloed maar is wel een veel mooier beest geworden. Fantastische zanglijn, fijne gitaren en backings.

Close Your Eyes kan zo op de soundtrack van het nieuwe Twin Peaks seizoen. Ook hier is Lee buitengewoon en het jazzy noir sfeertje vind ik om van te smullen. Wildfires begint bevreemdend en groeit uit tot de hardste track op de plaat.

En dan is daar weer de zee! Net als op AFDTE horen we het zachte geruis van de branding bij de laatste track. Een nummer waarvan ik bijna tranen in mijn ogen krijg van blijdschap. Eerst kent het nummer een aantal Pink Floyd achtige minuten. Wat hou ik toch van Vinny's stem als hij zo relaxed zingt. Nadien wordt er toegewerkt naar die geweldige finale, inclusief strijkers die aan The Beatles en Britpop doen denken. Staat nu al ergens bovenaan in mijn lijstje van favoriete Anathema nummers.

Wat de teksten betreft, ik heb me er al lang geleden bij neergelegd dat dit nooit het sterkste punt van de band zal worden. Maar op The Optimist zijn deze terug een beetje mysterieuzer en wordt er ook minder gezongen over light, shining, love,..., waar ik het na DS echt wel mee gehad had.

Verder vind ik het concept op geslaagde wijze uitgevoerd. Travis Smith terug aan boord halen voor het artwork was een gouden zet. Zijn werk sluit perfect aan bij de atmosfeer van dit album. En de easter eggs die hier en daar opduiken vind ik heel charmant. Het album is bedoeld als een filmische trip en ik ga er helemaal in mee. Deze plaat gaat nog vaak mijn bijrijder worden bij lange autoritten. Een album dat me van de eerste tot de laatste noot onderdompelt en me geen seconde verveelt of tegensteekt. Dat moet van AFDTE geleden zijn en zo is de cirkel rond zeker.

Maar de grootste pluim mag producer Tony Doogan op zijn hoed steken. Met ruime voorsprong zorgt hij voor het best geproduceerde Anathema album ooit. Werkelijk fenomenaal! En ik vermoed dat hij er ook wel een hand in heeft gehad dat Lee's verschrikkelijke vibrato zo goed als verdwenen is. Daar alleen voor verdient hij al een standbeeld.

avatar van Faalhaas
3,0
Kan iemand wat over de songwritingcredits vertellen?

avatar van rafke pafke
4,5
Faalhaas schreef:
Kan iemand wat over de songwritingcredits vertellen?


Van Danny: Endless Ways, The Optimist, Springfield, Ghosts, Close Your Eyes en Wildfires
Van John & Vinny: Can't Let Go, Leaving It Behind, Back To The Start (weeral één van de prijsnummers dat van John is)
Van Danny & Vinny: San Francisco

avatar van Faalhaas
3,0
rafke pafke schreef:
(quote)


Van Danny: Endless Ways, The Optimist, Springfield, Ghosts, Close Your Eyes en Wildfires
Van John & Vinny: Can't Let Go, Leaving It Behind, Back To The Start (weeral één van de prijsnummers dat van John is)
Van Danny & Vinny: San Francisco


Thanx.

Eindelijk wat meer inbreng van Vinny en John dus. Cant Let Go vond ik al een typisch John nummer, het heeft idd wat weg van Get Off, Get Out.

Is Vinny ditmaal ook echt als songwriter aangemerkt of slechts weer voor de arrangements zoals op voorgaande albums?

avatar van rafke pafke
4,5
Wordt mee vermeld als songwriter. Een aparte vermelding voor de arrangementen.

4,0
Ik vind het eigenlijk wel een goed teken dat de reacties gemengd zijn. Lijkt er op dat je ofwel afknapt of opleeft.

Duidelijk een plaat waar gezocht wordt naar vernieuwing en een breuk met de vorige drie platen qua feel en arrangementen. Deze band heeft daar een handje van, en dat vind ik persoonlijk een enorm positief punt. Gek ook dat er veel over minimalistisch distant satellites gesproken wordt, maar dit werkje is qua opzet en arrangementen eigenlijk veel minimalistischer (zeker voor een band als anathema). Ik vond persoonlijk DS qua arrangementen ook iets te veel voortborduren op weather systems; kortom tijd om weer eens een vernieuwende weg in te slaan.

Dat er dan een groep van teleurgestelde mensen in de pen kruipt, is een van de zekerheden die het leven rijk is. Dat een andere groep dit juist waardeert is wellicht ook een zekerheid, alleen maar om de balans in het leven terug te brengen (laten we wel wezen, je kunt vinden wat je wilt van van de teksten van danny, dat is waar het in de meeste gevallen om draait). En kennelijk ben ik een balans man geworden...

avatar van legian
3,5
Er wordt overal gesproken over een nieuwe weg. Voor mij ligt het toch echt in dezelfde lijn als de vorige platen. En dat heeft als voordeel dat ook deze plaat direct weer weet te pakken.

Heb nu een eerste luisterbeurt erop zitten, maar ook deze mag in de kast komen te staan.

avatar van Wibren
4,0
legian schreef:
Er wordt overal gesproken over een nieuwe weg. Voor mij ligt het toch echt in dezelfde lijn als de vorige platen. En dat heeft als voordeel dat ook deze plaat direct weer weet te pakken.

Heb nu een eerste luisterbeurt erop zitten, maar ook deze mag in de kast komen te staan.


Ik vind dit ook alles behalve een nieuwe weg. Ik ben een grote fan van de band maar ik vind dit album toch teleurstellend. Distant Satellites was veel sterker, dat was weliswaar zeer voorgekauwd maar toch wist de plaat te raken. The Optimist is toch een soms wat saaie brok, die op geen enkel moment echt het hoge niveau haalt. Ik heb bij dit album toch een gevoel van: 'jullie kunnen zoveel meer dan dit'. Desalniettemin een 4 omdat het nog altijd wel goede muziek is, maar al de rest van Anathema heeft al een 5 gekregen van mij.

avatar van legian
3,5
[quote]Wibren schreef:
(quote)


Dat idee kreeg ik ook al, echter zit het qua sfeer dan wel weer erg goed. En die sfeer trok mij juist zo bij de vorige platen en ook bij deze weer. Dat het muzikaal dan wat minder is, tja het zij zo, maar slecht klinkt het mij dus ook niet in de oren.

Ik wacht nog even met een cijfer, wil dit eerst even laten inwerken.

avatar van CorvisChristi
3,5
CorvisChristi (crew)
Waarschijnlijk ben ik één van de weinigen die A Fine Day To Exit één van de mindere platen vind van Anathema. Op dat album mis ik voor een groot deel de desolate, sombere sfeer van bijvoorbeeld voorgangers Judgement en Eternity. Het pakt me, op een aantal nummers na, gewoon niet. Het bekruipt niet, om het zo eens te vermelden. Iets wat opvolger A Natural Disaster weer wél doet. Sterker nog, dat is één van de beste platen van de band.
Ik was dan ook in eerste instantie een beetje huiverig toen ik las dat The Optimist een album zou gaan worden die een link, een brug, zou gaan vormen met AFDTE. Gelukkig is dat voornamelijk conceptueel het geval, want muzikaal borduurt The Optimist vooral voort op de vorige drie studio-platen.
En laat ik die vorige studio-platen vooral heel erg goed vinden. Weg is weliswaar grotendeels de sombere en druilerige muzikale omlijsting die het leeuwendeel van de Anathema-albums uit het verleden kenmerken. Daarvoor in de plaats komt Anathema op die drie platen met ijzersterk songmateriaal op de proppen die ik nog steeds erg hoog heb zitten.
Sterker nog, de wereld stond stil toen We're Here Because We're Here in 2010 uitkwam. Het is nog steeds een zwaar memorabel album die ik erg hoop heb zitten.
In 2012 stond de wereld nagenoeg stil toen Weather Systems verscheen, ook nog steeds een geweldig album.
In 2014, toen Distant Satellites uitkwam, was de verrassing er weliswaar een beetje af, ondanks wat nieuwe, muzikale invalshoeken vooral aan het einde van de plaat. Al met al toch wat teveel voortbordurend op WS neemt het wat niet weg dat ook DS een mooie plaat is.

En dan nu, The Optimist. Drie jaar zat er dit keer tussen (A Sort of Homecoming even niet meegerekend). En ik ben.....niet echt enthousiast. Vooropgesteld dat ik Anathema op The Optimist niet betrap op matige muziek. Absoluut niet. The Optimist is gewoon een mooi album, zoals ik zo'n beetje van Anathema verwacht had. Verrassend is het echter zeker niet. Maar songtechnisch gezien ook niet. Gezien veel van de composities de intensiteit, de emoties en de impact missen van de vorige drie platen. Het grijpt me gewoonweg niet naar m'n strot.

Wat mij betreft is dat al duidelijk te horen betreffende opener "Leaving It Behind" (het intro even niet meegerekend). Het knalt er lekker in, maar beklijft niet zoals een opener i.m.o. zeker zou moeten doen. Of het aan de ongelukkig gekozen gitaar-rif, of de ongelukkig gekozen zanglijn van Vincent ligt, weet ik niet. Waarschijnlijk is het beide.

"Endless Ways" vind ik dan wel weer lekker. Mooie aanzet, fijne gitaarrif, mooi zangwerk van Lee (die beter klinkt dan ooit op dit album en zowaar bijna een grotere aandeel heeft dan Vincent). Niet verrassend wederom, maar wel mooi.

Het titelnummer is ook goed. Mooie opbouw, mooie wisselwerking tussen Lee en Vincent. Niets mis mee, maar ook wederom niet verrassend.

"San Francisco" is een instrumentale variant op het thema uit "Endless Ways" en bevalt me zowaar prima. Door velen beschouwd als een nutteloze opvuller, is er iets in dit nummer waar ik warm voor loop. ik heb er geen problemen mee in ieder geval.

"Springfield" betreed geen nieuwe paden, maar is wederom mooi, sfeervol, vrij minimalistisch van aard en kent een stevige climax.

"Ghosts" kent wederom een glansrol voor Lee, en is ook weer mooi. Ondanks dat er weinig echt noemenswaardig over te melden valt verder.

"Can't Let Go" ligt in het verlengde van "Leaving It Behind" maar klinkt beter en luistert lekker weg.

"Close Your Eyes" zou uitgegroeid zijn tot een zeer bijzonder, voor Anathema-begrippen zelfs afwijkend nummer, ware het niet dat het nummer afgelopen is, voordat je er erg in hebt. De jazzy stijl-switch die plotseling opduikt, zorgt ervoor dat ik mijn oren spits. En alhoewel het niet echt mijn ding is, is het wel bijzonder dat het erin zit. Waarom is het dan plots zo snel weer afgelopen? Dit nummer had echt véél langer door kunnen gaan. Oftewel, hier had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. Jammer!!

"Wildfires" is één van de redenen waarom ik Anathema zo goed vind. Op dit nummer doen ze namelijk iets, wat me heel erg doet herinneren aan wat Anathema in een grijs, maar rijk verleden deed. Namelijk zweverige, duistere en dreigende composities schrijven waarin een bepaalde onrust vanuit gaat. In dat opzicht doet het nummer me op de één of andere manier denken aan de stijl die ze beoefenen en de sfeer die Anathema teweeg brengt op het i.m.o. machtige The Silent Enigma.

Het is dan zo jammer dat de band moet eindigen met het wel heel spanningsloze en saaie "Back to the Start" waar ik dus weinig tot niets mee heb. Het klinkt zo braafjes en gelikt dat je je bijna afvraagt of dit Anathema nog wel is! Ja, het heeft een bombastische afsluiting, ja het heeft die typische muzikale omlijsting waar Anathema bekend om staat, maar het klinkt zo godvergeten totaal niet bijzonder. Zet dit nummer maar eens naast afsluiter "Internal Landscapes" van WS en wellicht begrijp je wat ik bedoel. Beide nummers hebben zo'n beetje dezelfde indeling qua opbouw en structuur, maar allemachtig, wat een verschil in kracht en intensiteit.
I.m.o. moet een plaat in ieder geval beginnen met een memorabele opener én een memorabele afsluiter. En dat doet The Optimist in beide gevallen niet. En dat is voor mij een misser van formaat die het album fors naar beneden trekt!

MAAR....gelukkig loopt het voor The Optimist toch nog goed af. Want....ik vind het album niet slecht. Maar het is ook zeker niet het album geworden waar ik op gehoopt had.
The Optimist is Anathema zoals Anathema anno 2017 klinkt. Als een band die een logisch, maar geen opvallend vervolg heeft gemaakt op de stijl die de band al sinds 2010 hanteert. Niet mis mee. Maar oh jongens, pas alsjeblieft op dat het songmateriaal er dan niet onder gaat lijden. Want daar heeft The Optimist her en der toch flink last van. Niet meer doen hoor!!

Als troost toch een 3,5 voor de toch ook wel mooie nummers die het album rijk is. Maar toch.....een 3,5 is veel te laag voor Anathema-begrippen! Volgende keer beter jongens....en meisje !

avatar van stoepkrijt
3,5
Goede recensie, CorvisChristi! Hoewel ik iets minder hard ben voor Leaving It Behind en Back to the Start kan ik me goed in je verhaal vinden. Met name in het feit dat het songmateriaal niet bepaald memorabel, dat San Francisco meer is dan een filler én dat Lee Douglas hier ontzettend goed klinkt. Die vibrato had ze veel eerder in de ban moeten doen.

avatar van stoepkrijt
3,5
The Optimist mag dan een conceptalbum zijn, een duidelijk verhaal zit er eigenlijk niet in. Het zou gaan over de man die op de cover van A Fine Day to Exit uit zijn auto is gestapt en is verdwenen. Wat er vervolgens met hem is gebeurd wordt op The Optimist helaas niet veel duidelijker: hij
vertrekt naar Springfield en komt weer teug, maar de rest van het verhaal blijft vaag. De teksten op dit album zijn zo karig en nietszeggend dat het gissen is naar het hele verhaal. Dat vind ik tegelijkertijd een gemiste kans en een zwaktebod.

Wat ik ook jammer vind is dat de nummers niet zo beklijven als hun eerdere werk. Het album leunt wat meer op sfeer dan op afzonderlijke tracks met een goede riff of pakkend refrein. Slecht is de muziek zeker niet en het klinkt nog altijd voor de volle 100 procent als Anathema, maar het is niet wat ik had verwacht (en gehoopt) te horen te krijgen.

Van de andere kant moet ik toegeven dat het album als geheel behoorlijk mooi is. Er mag dan niet veel van blijven hangen, het is wel een meeslepende plaat die een eigen sfeer creëert. The Optimist is een zeer samenhangend album geworden dat met een aantal mooie tot zeer mooie momenten (Endless Ways, Springfeld, de climax van Wildfires en de grootse strijkers in Back to the Start) én een degelijke opvulling daartussenin toch een prettige luisterervaring oplevert.

Het feit dat ik mijn kritiek makkelijker onder woorden kan brengen dan mijn positieve bevindingen is misschien een teken aan de wand, maar toch wil ik dit album op basis daarvan niet afserveren. Al met al houd ik namelijk best een aardig gevoel over aan deze 58 minuten muziek. Ik geef The Optimist het voordeel van de twijfel en deel daarom een ruime voldoende uit.

3,5*

avatar van CorvisChristi
3,5
CorvisChristi (crew)
Duidelijk verhaal stoepkrijt en interessant dat je nog wat meer bij het concept achter dit album stil staat. De reden waarom ik dat niet heb gedaan, is omdat het concept erachter me eigenlijk weinig tot niets doet. Leuk hoor, zo'n concept, maar levert het uiteindelijk een goed en memorabel album op? Welnu, dat is dus helaas voor een deel niet het geval.

Maar goed, kritisch zijn op een band die ik doorgaans heel hoog heb zitten, is niet leuk. En niet eerlijk ook eigenlijk. Want god zij geprezen staat er op The Optimist gewoon prachtige muziek die het niveau van de muziek die ik doorgaans op de radio hoor, ver overstijgt. En dat mag ook wel wat zeggen.

De band doet gewoon doorgaans iets met mij, wat niet snel gebeurt als ik naar muziek luister. En dat het gevoel, wat ik normaliter krijg, als ik naar Anathema luister, nu niet krijg (op een aantal uitzonderingen na), beschouw ik als teleurstellend.

Maar goed, The Optimist is wel een dappere en eerlijke plaat. Dat moet gezegd. Anathema schrijft gevoelsmatig nog steeds vanuit het hart en niet vanuit het doel om eens lekker veel geld te gaan verdienen om een groot publiek aan te trekken. Iets wat een band zoals Kensington (om maar eens eentje te noemen), wél doet. Maar goed, dat terzijde....

avatar van rafke pafke
4,5
Vanmorgen nog eens in één ruk van voor tot achter geluisterd. Ik kan niet anders zeggen dat dit pijlsnel aan het uitgroeien is tot een album dat in mijn Anathema top 3 staat. Het wordt een robbertje vechten met Judgement, AFDTE en Weather Systems. En hoewel dat laatste waarschijnlijk hun absolute meesterwerk zal blijven, speelt The Optimist net iets meer in op mijn eigen voorkeuren.

Neem nu die dreigende atmosferische geluiden bij het eerste deel van Close Your Eyes. Geen andere band dan deze kan dit zo goed. En de plaat staat vol met van die kleine zaken die voor mij oh zo belangrijk zijn. En inderdaad, ook bij AFDTE was dat het geval. Iets minder op de vorige drie platen (maar zeker niet totaal verdwenen). En Tony Doogan weet die elementen op dit album prachtig in de verf te zetten.

Goh en die openingsriff van Leaving It Behind CorvisChristi, ik vind het de beste gitaarriff die Danny in zeer lange tijd geschreven heeft, buiten misschien de eindriff van Anathema op DS.

avatar van Faalhaas
3,0
rafke pafke schreef:
Goh en die openingsriff van Leaving It Behind, ik vind het de beste gitaarriff die Danny in zeer lange tijd geschreven heeft


Dat nummer is toch geschreven door John en Vincent?

avatar van rafke pafke
4,5
Ach ja, dat is waar ? Laat me het dan anders zeggen, één van de vetste riffs op een Anathema plaat in lange tijd.

avatar van Sake
4,0
Ik ben enigszins verbaasd over de lage gemiddelde score hier op MM. The Optimist moet het inderdaad niet hebben van grote uitschieters zoals die op de laatste paar albums stonden, maar levert een uur aan constante kwaliteit. Waar verveling dan over het algemeen op de loer ligt, valt dit bij mij wel in goede aarde. Alhoewel de sound nergens wringt en ze qua formule nergens uit de band springen, klinken de vocalen minder zoetsappig dan bijvoorbeeld Weather Systems en dat bevalt mij persoonlijk zeer goed. Of het album zich op de lange termijn nog staande houdt tussen de sterke voorgangers, is uiteraard nog even afwachten.

Ik ben ook vooral benieuwd hoe de nieuwe nummers eruit springen bij hun optreden in Nijmegen komende vrijdag.

avatar van Ayreonfreak
3,0
Ik vrees dat de formule Anathema volledig uitgewerkt is bij mij. Dit album doet mij helemaal niets meer, nadat de voorgangers ook al steeds minder deden. Ik heb het echt geprobeerd, maar na een stief kwartiertje slaat echt de verveling toe, ga ik skippen naar het volgende nummer om vervolgens gedesillusioneerd af te haken. Het is mij te melig geworden allemaal. Er zit geen daadkracht en intensiteit meer in de muziek, waardoor ik het idee krijg dat de band een kunstje aan het doen is. De band focust zich wat mij betreft ook te veel op het creëren van sfeer in plaats van gepassioneerd een nummer te componeren. Ik geef drie punten omdat ik de band vanuit het verleden hoog heb zitten, maar gevoelsmatig zou ik 2,5 geven, puur op basis van de kwaliteit in het verleden.

4,0
Ik kende Anathema alleen nog maar van naam, onbekend met hun muziek. Vanavond naar hun optreden in Nijmegen. Dus eerst maar eens hun muziek leren kennen. Ik vind the optimist echt een prachtig album. Heel sfeervol, zoals in eerdere reacties genoemd, maar is dat een nadeel. Vind ik niet. Ik heb in ieder geval erg veel zin in het concert van vanavond

avatar van vanwijk
4,5
Gisterenavond in een uitverkocht Doornroosje een weergaloos concert gezien. De nieuwe nummers klonken live veel beter dan op de plaat, strakker en iets sneller gespeeld met veel beleving. De nummers paste naadloos in de setlist. Prachtavond!

avatar van vincentcorjanus
4,0
Live was het echt geweldig! De nummers kwamen zo veel beter tot hun recht. Het werd met bezieling en emotie gespeeld, wellicht weer een live-cd in de toekomst?

4,0
Zeker een gaaf concert in doornroosje. Klinkt live allemaal erg goed

avatar van notsub
2,5
Deze CD is een tegenvaller en dat lag eerlijk gezegd in de lijn der verwachtiing. De artistieke spirit lijkt grotendeels verdwenen. Het klinkt allmaal erg gepolijst en risicoloos. Dat alternatieve sausje van weleer kleurde Anathema nu net zo fijn en wist ze te onderscheiden. Ze zullen deze koers bewust uitgezet hebben, mij plezieren ze er niet mee.

avatar van Hedser
4,5
Ik vind dit toch weer een topalbum geworden. Deze band kan bij mij eigenlijk ook weinig fout doen. Leaving It Behind, Endless Ways, The Optimist, Springfield, Can't Let Go, Back to the Start.... allemaal geweldige nummers wat mij betreft.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:05 uur

geplaatst: vandaag om 19:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.