Anathema - The Optimist (2017)

Ik citeer:
''LISTEN EVERYONE! Post from Daniel Cavanagh.
This journalist was trusted with our new album. He met Vincent for an interview four days ago.
We are not rich. The album cost all of our money to make it.
It was most expensive we ever did. It took one year to complete the recording.
There are hundreds of people working on this album right now.
This "journalist" thought it was fine to PUT THE ALBUM ONLINE right after he met Vincent.
All journalists CDs have a code with their name on it. Even if they burn the CD or record the audio, the code is still there. This is what he tried to do.
It is not fair. We put everything we had into this. We can barely pay the rent because of our investment....
I take personal responsibility for this post.
Many thanks
Daniel Cavanagh''

Dit stond op de Facebookpagina van Anathema.

Ja ik zag het ook. Het is bij iedere release van hen hetzelfde liedje. Je zou toch denken dat ze er uit leren.

Het is gewoon de bedoeling, graag het slachtoffer spelen. Zijn fans gevoelig voor. Eerder regel dan uitzondering in de business.
Als je niet wilt dat je muziek voor de release datum verspreidt word moet je het niet voor de releasedatum verspreiden....

Dat is juist wat mij zo aantrok aan haar stem die vibrato. Ik hoor het overigens nog wel steeds, maar het is in ieder geval mooi gedoseerd.

Leuk is uiteraard anders maar na de release gaat het toch gebeuren. De misgelopen winst omdat het album voortijdig is gelekt is dan ook marginaal lijkt mij. Het album zal ook op spotify komen neem ik aan. Snap even de verontwaardiging van de band niet.

Terug naar de muziek. Ik moet het momenteel doen met een download...sorry Daniël Ik vind het een lekker album wat voldoende afwisselend is en de lijn van voorgaande albums doorzet. Kan wel genieten van de dramatiek die Anathema op plaat zet. Gaat voor mij een ruime voldoende worden maar wacht even met mijn score tot ik het origineel (dat dan weer wel) in mijn bezit heb. Zal zeker goed klinken aangezien de mp3 al perfect klinkt op mijn set.

Eens met de recensie van Broem ik vind het wederom prima klinken. Ik hou van die sfeer en de melancholiek.

Je hebt inmiddels het origineel al?

Nee, staat nog in bestelling bij JPC. Zie een release datum van 9 juni. Nog ff wachten.

Het dromerige, wijds galmende geluid is ook nu weer op en top Anathema, maar dit album kent helaas weinig memorabele songs. De meeste tracks duren ook veel te lang en kennen amper variatie. De hoofdrol voor zangeres Lee Douglas zorgt er daarnaast voor dat er minder ruimte is voor de zangpartijen van Vincent Cavanagh- in mijn optiek een gemis.

Jammer, is een euvel waar het laatste album ook al veel last van had en ik hoor het ook weer in "Springfield". Heel erg repetitief, songs die bestaan uit 4 akkoorden en dan spanning willen creëren d.m.v. distortion en intensiteit (goedkoopste truc uit het boekje). Veel te mager wat mij betreft. Tel daarbij op die ijskoude vibrato van Lee: brrr...

Ik vrees dat 't einde verhaal is met mijn liefde voor deze band .

Die is nagenoeg verdwenen op dit album. Mij bevalt het album erg goed, maar ik wacht tot ik de officiële release in handen heb voor mijn review.

Een paar goeie songs en de rest van de CD vindt ik matig ofzelfs irritant.

De CD opent met Leaving it Behind en klinkt in mijn oren als het kindje van Distant Satalites en de Lost Song pt3. Ik hou totaal niet van de drums in dit nummer en de zang wringt in het geheel.

Endless ways en the Optimist kunnen mij bekoren en zijn voor mij de beste tracks op dit album.

San Fransisco klinkt als liftmuziek. Er gebeurd te weinig in de 5 min. Hetzelfde vindt ik van Springfield. Het nummer gaat 5 min lang door en de enige spanning die er is, is het aanzwellen van de instrumenten.

Na Springfield raak ik het album helemaal kwijt. Ghost opend mooi, maar valt ook in herhaling en spanning is er weinig tot niet. Can't let go vindt ik wederom qwa drums zwaar irritant en wederom gebeurd er te weinig in dit nummer.

Close your eyes is de grootste anti-climax op dit album. De band probeert wat nieuws, het klinkt jazzy, jaren 60 en de spanning wordt lekker opgebouwd om plots te eindigen terwijl naar mijn gevoel het nummer pas begint. Waarom????

Wildfires begint met 3 minuten lang gezemel, bloedirritant. Hierna is het nummer oke.

Back to the start : Opening irriteert mij wederom. En de strings aan het einde vindt ik ook maar matig. Na het nummer wat ongeveer 5 min duurt heb je een intermetzo om vervolgens af te sluiten met een thuisopname van Vincent. Wat ik mij hierbij afvraag: doen ze dit bewust zodat het lijkt alsof er een lang nummer op het album staat (11 min). Misleiding?

Na flink wat luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat ik dit het slechte album van Anathema vindt. Vincent zingt matig, teveel piano, te weinig gitaar en de songs gaan te lang door in hetzelfde thema zonder dat het ergens spannend wordt. Ik ben benieuwd wie van de bandleden welke song heeft geschreven. En mag alsjeblieft John weer op de drums en Daniel weer op de keys?

De spannende tracks zijn meestal van John, het gezemel komt van Danny. Dit album zal dus wel weer hoofdzakelijk geschreven zijn door Danny.

Can't Let Go zou misschien van John kunnen zijn. Het enige nummer waar ik nog iets mee kan.

Nou, dan had ik mooi de huur van de komende maanden betaalt, want dit is dé misser van het jaar 2017!

Is die zo erg? Ik wacht nog even af.

Ik ook, gewoon tot de officiële release.

Ik weet echt nog niet wat ik ermee aan moet .. van de ene kant is het gewoon goed .. van de andere kant blijft het gevoel er is nog zoveel meer uit te halen .. gaat toch meer richting filmische muziek en hoewel ik de paralellen met A Fine Day To Exit wel degelijk zie blijft AFDTE voor mij toch beter

Op één vernietigende review op Metal Ireland na, lijken zo goed als alle recensenten toch weer behoorlijk tot uiterst positief over de plaat.

Wellicht dat er nog een aantal luisterbeurten nodig zijn, maar ik ben hier nog allerminst enthousiast over. Een sterk 'net niet' gevoel overheerst bij me.

De eerste (de eerste twee zijn mijn ding niet) van Anathema die zwaar onder de lat doorgaat. Enkel in Ghosts en Springfield gebeurt iets wat de aandacht even vast houdt, ware het niet dat ze ook dat ooit al beter gedaan hebben. De rest is gewoon erg matig. En zeggen dat ik zo had gehoopt dat er op de lijn van Distant satellites (het titelnummer welteverstaan) zou doorgegaan worden. Nooit minder dan 4 sterren gescoord, en nu 2. Dat heet een tegenvaller.

Helaas.... een logisch vervolg van de weg die ze zijn ingeslagen met Distant Satellites. En daarmee ben ik afgehaakt. Op het eerste deel van het albums staan nog een aantal aardige momenten, maar gaandeweg zakt de plaat door de ondergrens van wat ik acceptabel vindt. Enige lichtpuntje is dat de overdreven pathos van recente albums hier wat getemd is.

Tegenvallertje wat mij betreft. De voorganger distant satelites was nog wel best prima in mijn optiek. Ik vond toen al wel dat de gelijkenis tussen The Lost Song en Untouchable erg groot was, net of er een bepaald 'Anathema' sausje of formule bestaat. Echter had het album wel afwisseling. You're not alone knalde nog een beetje, Firelight en de titelsong waren anders, electronisch georienteerd. Je moet er van houden maar het luisterde opzich prima weg.

Ik lig met the optimist wel op 1 lijn met Fluvver. Het album is te traag, nergens wordt je echt verrast. Te veel herhaling en voorspelbaarheid. Het er der slappe open eindes. Het jazzy-club gevoel wat je krijgt bij Close your Eyes komt snel ten einde net als je het gevoel hebt dat ze iets nieuws proberen kappen ze het af. Wildfires is nietszeggend gezweef met daarna de eerder genoemde Anathema saus.

Ondanks dat luistert het prima weg als achtergrond muziek. Wellicht prima voor een autoritje of op de achtergrond tijdens het werk, maar als je er aandachtig naar gaat luisteren is het album gewoonweg een beetje saai.

Een twijfelachtig 6je

Ik zit weer te genieten! Deluxe edition net gehaald.

Wat, nu al? De mijne (vinyl) is nog onderweg. Eerste indruk op Spotify is niet verkeerd.

Oudste platenzaak van Nederland: Evelyn Novacek in Hoogezand.

Tegenvaller.. Een lange tijd moeten wachten voor een nieuw album. Jammer dat The Optimist niet zo gedurfd overkomt. Distant Satellites was voor mij een stapje terug en helaas deze ook.

Geen memorabele songs, las ik. Na de eerste luisterbeurt moet ik dat beamen, maar het is wel een prachtige, memorabele plaat als geheel. Na de eerste luisterbeurt blijken de zestig minuten te zijn omgevlogen, er zit een heerlijke flow in. De songs lijken elkaar te versterken, lopen vrijwel naadloos in elkaar over en vormen een eenheid. Natuurlijk is het niet vernieuwend meer, en ik snap de opmerking wel dat dit werkje variatie ontbeert. Maar voor mij is dit weer een heerlijke wegdroomplaat. Gewoon top.

voor wie dit werkje een tegenvaller vindt, is dit misschien een alternatief: Junius - Eternal Rituals for the Accretion of Light (2017) - MusicMeter.nl
en voor wie het geen tegenvaller vindt, misschien ook

Ben ik nu the optimist als ik zeg dat ik dit album wel goed vind?

Wat denk jij zelf