Kendrick Lamar - DAMN. (2017)

In een andere stijl is Kendrick Lamar weer terug. Ik vind het knap wat hij doet en gedurfd om steeds zijn eigen weg te gaan. Wat altijd blijft zijn z'n geweldige stem, de fraaie flow en de mooie samples.
Deze plaat klinkt vaak wat 'moderner', directer, zeker in vergelijking met de grooves en funk van To Pimp a Butterfly. De muziek is ook wat afwisselender, van licht agressief (het geweldige FEEL) tot relaxed (het machtige FEAR). Zelfs XXX met U2 is zeer geslaagd. Op een enkel nummer na is het niveau weer erg hoog. DNA, Pride, Humble, Duckworth, Element en nog veel meer: het is weer genieten geblazen.

Moeilijk te beoordelen hoor.

Net als Kanye's projectjes is ook dit eigenlijk voor de hiphopfan nauwelijks herkenbaar meer.
Dat gezegd hebbende is het wel heel rijk aan muzikaliteit.
Het gaat veel kanten op en bewijst dat Kendrick eigenlijk al veel te divers is om in een hokje te plaatsen.

Ik ben dan wel weer de nukkige oldskooler die niet heel blij wordt dat hiphop hier alweer een typisch Coachella hipsterding wordt omarmd door mensen die werkelijk niets met hiphop te maken hebben maar dat wel denken (DWDD), maar eerlijk is eerlijk, je moet zeker wel talent hebben om zoiets af te leveren.
Evengoed zit een 4 sterren er op termijn wel in.

niets is zo vermakelijk als de discussies lezen bij dit soort albums van artiesten die op dat moment helemaal hot zijn, vooral in de hip hop scene. Fanboys, self-proclaimed hip hop experts, muzieksnobs, hipsters, alles komt werkelijk voorbij. Waarom kan men niet gewoon een mening over een album vormen zonder er allerlei randzaken bij te halen? Ik vind KL een hele goede artiest, maar mij doet het gewoon niet zoveel als dat het blijkbaar anderen wel doet. ik voelde mij de afgelopen weken al een oude lul (terwijl 'pas' 36) toen ik met een mega fan van 23 zat te kletsen op het werk en we kwamen toch tot de conclusie dat hier wellicht ook generatie dingen aan de hand zijn. Zeker als ik hierboven zie dat er discussies ontstaan over wie "de beste mc" is/was. Elke generatie heeft zo zijn eigen helden en wellicht is dat voor een grote groep mensen nu KL. Moet ik het mijn collega nu gaan kwalijk nemen dat hij minder heeft met mijn helden uit de 90's?

Daarnaast beoordeelt iedereen hip hop op een andere manier. Voor mij komen beats op plek 1, dan de flow/delivery, dan creativiteit en eigenlijk dan pas de inhoud van de teksten, terwijl een ander weer helemaal lyrisch is over het thema van een heel album. Ik vind Vinnie Paz heerlijk om te luistern bv, maar ik heb echt niks met zijn conspiracy en moslim gelul en toch zet ik het op.
Ik zie hier en op andere plekken de underground fanaten weer smijten met Aesop Rock, die ik echt bewonder om zijn taalkunsten, maar zijn stemgeluid (alsof hij constant moet poepen) heb ik nooit langer dan een half uur volgehouden.
Misschien moeten meer mensen voordat ze op de mening van een ander reageren eerst even checken of ze iets eigenlijk wel op hetzelfde beoordelen. Zo zou ik bv niet met Thgryda en Jessensei mee kunnen praten over het inhoudelijke gedeelte, omdat het mij 9 van de 10 keer bij hip hop niet zoveel boeit (mede omdat het toch nog steeds erg vaak over bitches en guns gaat).

Waarom geef ik het dan een 3? Omdat ik maar bij erg weinig nummers op en neer beweeg in mijn stoel, veelal half in slaap val bij de overige nummers en ik na autotune bijna niks vervelender vind dan rappers die refreintjes gaan 'zingen'. De 4 1/2 nummers die ik wel tof vind zorgen ervoor dat ik het net een voldoende kan geven. no hard feelings.

Kendrick Lamar, K-Dot oftewel King Kendrick verraste vriend en vijand door op Goede Vrijdag zijn nieuwe album ‘DAMN.’ te droppen, voorafgegaan door de prachtig geregisseerde videoclip van ‘HUMBLE.’ en een tweet met de tracklist en albumcover drie dagen eerder. Kendricks eerste LP ‘Section 80’ werd al goed ontvangen, maar met zijn twee daaropvolgende platen, ‘good kid, m.A.A.d city’ en ‘To Pimp A Butterfly’ werd hij een gevestigde waarde binnen de Hip-Hop scene. Hij werd tevens een stem voor het volk: de song ‘Alright’ groeide zelfs uit tot een protestsong van Black Lives Matter. Deze jongeman uit Compton heeft veel te vertellen: op ‘good kid, m.A.A.d city’ deed hij dit op een haast cinematografische manier, met verhalende songs die zeer specifieke beelden oproepen bij de luisteraar. ‘To Pimp A Butterfly’ verschilde met zijn jazzy uitspattingen en complexe, dense arrangementen enorm van zijn voorganger, maar ook hier werd een zeer uitgebreid verhaal gecreëerd. Thema’s die aangesneden worden zijn o.a. het leven als Afro-Amerikaan in de gevaarlijke, armere wijken van de stad, politiek, ideologie, godsdienst en zoveel meer. Het verhaal dat op deze nieuwe plaat centraal staat doen we graag voor u uit de doeken.

De albumhoes van ‘DAMN.’ geeft reeds een impressie van wat de luisteraar kan verwachten: een rauwer, eenvoudiger en meer persoonlijk werk dan de voorganger. Openen doen we met de mysterieuze binnenkomer ‘BLOOD.’ Spookachtige muziek en instrumentatie die wat aan de 70s doet terugdenken begeleiden de stem van Kendrick die verhaalt over hoe hij door een blinde, oude vrouw wordt neergeschoten nadat hij haar probeert te helpen. Sommigen menen dat de vrouw symbool staat voor de gevolgen van de ‘damnation’ of verdoemenis uit het boek van Deuteronomium, iets waar later nog letterlijk naar verwezen wordt. Is it wickedness? Or is it weakness? Interessante vraag. Verder vinden we in het nummer ook nog samples terug van Fox-nieuwsberichten waarin Lamars performance van zijn nummer ‘Alright’ op de BET awards van 2015 bekritiseerd wordt.

‘DNA.’ is een strijdvaardig lied, erg rauw en krachtig en misschien één van de hardste songs die Kendrick ooit heeft uitgebracht. In dit nummer bezingt hij zijn afkomst met een mengeling van trots en harde realiteitszin. Ook de religieuze verwijzingen zijn nooit veraf, op een gegeven moment stelt Lamar zichzelf zelfs voor als een soort nieuwe messias: iemand die zijn gemeenschap van de verdoemenis wil redden.

“Loyalty, got royalty inside my DNA
Cocaine quarter piece, got war and peace inside my DNA
I got power, poison, pain and joy inside my DNA
I got hustle though, ambition, flow, inside my DNA
I was born like this, since one like this
Immaculate conception
I transform like this, perform like this
Was Yeshua’s new weapon”

New shit, Kung Fu Kenny! Op ‘YAH.’ wordt het allemaal iets meer laid back, maar ook hier is de tekst van belang. Zoals op alle nummers van de plaat is Kendricks flow erg goed en zijn de beats om van te smullen.

“I got so many theories and suspicions
I’m diagnosed with real nigga conditions
Today is the day I follow my intuition
Keep the family close-get money, fuck bitches”

Eén van mijn favorieten op het album is het nummer ‘ELEMENT.’. Kendrick komt hier weer erg uitdagend uit de hoek, de vechtlust spat er gewoon vanaf. Hij zal zijn familie, zijn gemeenschap en de muziek die dit alles bij elkaar houdt koste wat kost verdedigen, indien nodig zelfs met geweld.

“I’m willin’ to die for this shit
I done cried for this shit, might take a life for this shit
Put the Bible down and go eye for an eye for this shit”

En niet te vergeten deze geweldige zinsnede:

“If I gotta slap a pussy-ass nigga, I’ma make it look sexy”

‘FEEL.’ is muzikaal lekker rustig, met luchtige en warme soul-invloeden. Tekstueel zit het ook allemaal goed. In dit nummer worstelt Lamar met zijn eigen reputatie, maar ook met twijfels over zijn omgeving, zijn rol in de wereld en zelfs zijn god.

“Ain’t nobody prayin’ for me”

‘LOYALTY.’ is een samenwerking met Rihanna die vrij prominent aanwezig is op dit nummer. Storend is het niet echt, maar het geheel voelt verdacht lichtvoetig aan in vergelijking met het ander materiaal. Wat betreft de inhoud spreekt de titel voor zich: het lied gaat over het belang van trouw in allerhande relaties. Zeker niet slecht, maar zal wellicht nooit tot een favoriet uitgroeien.

Vervolgens zijn we aanbeland bij ‘PRIDE.’, een nummer met een intrigerend begin:

“Love’s gonna get you killed
But pride’s gonna be the death of you and you and me”

In zekere zin is dit nummer een belangrijk centraal stuk van het album. Trots, verbonden met de erfzonde, hangt samen met bescheidenheid (zie ‘HUMBLE.’), wat een deugd is. Het contrast tussen deze twee wordt verder uitgediept in de lyrics. Kendrick Lamar wordt overal de hemel ingeprezen als zijnde één van de beste rappers ter wereld. Dit heeft in hem een gevoel van ego en trots doen ontluiken, wat in tegenstrijd is met zijn idealen.

‘HUMBLE.’, de leadsingle van het album, borduurt verder op dit thema en is bovendien een geweldige song. Heerlijke muziek, magistrale beat en catchy as hell.

‘LUST.’ ligt qua instrumentatie erg in de lijn van ‘PRIDE.’, met weer die erg relaxte sfeer die gecreëerd wordt. De titel geeft ook hier perfect weer waar het zal over gaan: lust en verleiding. That’s it. Maar wel in de onnavolgbare stijl van Lamar.

“I need some water
Somethin’ came over me
Way too hot to simmer down
Might as well overheat
Too close to comfort
As blood rush my favorite vein
Heartbeat racin’ like a junkie’s
I just need you to want me”

Geloof het of niet, maar ‘LOVE.’ is misschien wel de meest zoetsappige track die op ‘DAMN.’ terug te vinden is. Misschien mag dat ook wel, na de behoorlijk zware thema’s die in de voorgaande nummers aangeraakt zijn. De samenwerking met Zacari draait goed uit, en we krijgen even ademruimte.

De samenwerking waar ik veruit het meest benieuwd naar was op deze plaat is ongetwijfeld deze met U2 op ‘XXX.’, een nummer dat wederom handelt over de complexiteit van onze moraal. Ik geloofde eerst mijn ogen niet toen ik deze heren op de tracklist zag verschijnen, en vroeg me af hoe deze totaal verschillende artiesten samen een nummer zouden smeden. Wat blijkt: Bono kan uitstekend sexy en zwoel zingen. Zijn stem is een erg leuke aanvulling op het nummer en brengt een aparte sfeer.

‘FEAR.’ is met ruim 7 minuten het langste nummer op deze plaat, maar verveelt op geen enkel moment. Ik moet wel toegeven dat het na een tijdje vermoeiend wordt om bij te blijven met de boodschap van de nummers en het verhaal dat geschetst wordt. Dit was echter nog een veel groter probleem bij ‘To Pimp A Butterfly’, een album waar gerust een masterthesis aan gewijd kan worden. Wanneer ik op dit punt in het album aanbeland ben geniet ik gewoon van de sfeer, die het beste als ‘chill’ omschreven kan worden.

‘GOD.’ kan helaas niet tegemoetkomen aan zijn imposante titel: er zijn al veel interessante nummers de revue gepasseerd en hier gebeurt er niks nieuws meer. Best jammer, maar zeker geen smet op het geheel. Het hoort er gewoon bij.

Afsluiter ‘DUCKWORTH.’ (verwijzing naar Kendricks echte naam) is echter nog een zeer belangrijk nummer voor het verhaal van ‘DAMN.’. Een stuk tekst ter illustratie:

“Pay attention, that one decision changed both of they lives
One curse at a time, reverse the manifest and good karma and I’ll tell you why
You take two strangers and put ‘em in random predicaments
Give ‘em a soul so they can make their own choices and live with it
Twenty years later them same strangers you make ‘em meet again
Inside recording studios where they reaping the benefits
Then you start reminding them about that chicken incident
Whoever thought the greatest rapper would be from coincidence
Because if Anthony killed Ducky, Top Dawg could be servin’ life
While I grew up without a father and die in a gun fight”

De ‘curse’ of vloek waar naar verwezen wordt is wederom de verdoemenis uit het boek van Deuteronomium. Er is ook sprake van karma, gevoed door de beslissingen die we in ons leven nemen. Kendrick gelooft dat hij uit goed karma geboren is, maar schetst ook een situatie waarin alles anders gelopen kon zijn en hij in een negatieve spiraal van criminaliteit en geweld beland zou zijn. Op het einde van ‘DUCKWORTH’ wordt een bandje teruggespoeld en komen we weer terecht bij het begin van ‘BLOOD.’: is het einde eigenlijk het begin?

Duidelijk is dat ‘DAMN.’ opnieuw een rijkdom aan symboliek en verhalen bevat die een veel professionelere ontleding verdienen dan deze die ik hier gemaakt heb. Toch wil ik deze aanraden aan de ‘casual’ luisteraars van het genre, want zelfs aan de oppervlakte is hier veel moois te bespeuren.

Deze recensie is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op Facebook

Zeker niet slecht maar wel een flinke achteruitgang t.o.v. zijn vorige 2 albums (en al helemaal in vergelijking met GKMC). DNA, ELEMENT, HUBLE, XXX, DUCKWORTH zijn voor mij de betere nummers. De rest vind ik niet heel bijzonder.

Sterk album.

Zoals we wel van Kendrick Lamar mogen verwachten is ook DAMN. een ontzettend sterk album en mooi coherent geheel. Hij opent met een knaller van jewelste waar Mike WiLL Made It de beat voor gebakken heeft. Later komen beide heren ook nog met HUMBLE. en XXX. die ongeveer even hard uit de pan knallen.

Op nummers als ELEMENT., FEEL., LUST., FEAR. en vooral DUCKWORTH. (9th Wonder!) komt hij tekstueel en ook verhalend goed uit de verf. Hoedje af ook voor de producers, heerlijke nummers.

LOYALTY., LOVE. en GOD. zijn dan weer heerlijke feel-good nummers die het vooral goed doen op mainstream radiozenders.

Er staan echter wel twee nummers op waar ik nooit zoveel mee gehad heb, sonisch gezien vind ik ze minder goed klinken dan het gros van dit vierde studioalbum. YAH. vind ik niet zo interessant en PRIDE. vind ik ook niet zo goed klinken. Het stemgeluid en de delivery van King Kendrick steken me wat tegen en het klinkt vooral wat zeurderig, naar mijn mening.

Het is een goed album maar toch een stap terug in vergelijking met zijn vorige 2 major label studioalbums. Dit klinkt allemaal minder speciaal naar mijn mening en met singles zoals LOYALTY. en LOVE. lijkt het meer dan ooit gefocust op een groter mainstream publiek dan voorheen. Het albumgevoel en focus dat de vorige albums hadden was hier precies iets minder belangrijk voor de gastheer. Het concept komt minder goed naar voren (en vind ik minder interessant) dan vroeger.
Dit blijft een heel sterk album hoor, maar het is gewoon ontzettend moeilijk om good kid, m.A.A.d city en To Pimp a Butterfly op te volgen uiteraard. Die genialiteit ontbreekt voor mij persoonlijk op DAMN..

4*