vinylbeleving schreef:
Na 4 dagen luisteren en de zekerheid dat het fabeltje over het tweede album nu van tafel kan, heb ik de voor mij beroertste nummers van het album toch nog een aantal kansen gegeven. Helaas blijven nummers als Loyalty, Love en God voor mij echt onder de maat, en skip ik ze steeds weer. Loyalty is iets gegroeid in m'n aanzien al vind ik het nummer nog steeds vrij anoniem klinken. Love heeft een zoet, The Weeknd refrein waar mn nekharen van overeind gaan staan en God vind ik zelfs ronduit onvoldoende voor Kendrick's kunnen. Geen idee wat hem bezielde om te denken dat hij een lekkere volle bak autotune nodig had om zijn nummer beter te maken. Waarom zou hij willen klinken als elke willekeurige rapper met minder talent?
Kendrick is een inteligente rapper, met een sterke flow en twee meesterwerken op zak. Toch snap ik de relatief hoge beoordelingen in de media op dit album niet echt. Op nummers die echt goed zijn flowd Kendrick weer heerlijk, maar tegelijk zijn Loyalty, Love en God het zwaktste dat Kendrick ooit op plaat heeft gezet.
Dat maakt de plaat lang niet zo consistent en rijk geproduceerd als zijn twee voorgangers. Naturlijk gaat het meer om de beats en bars op Damn, maar ik mis echte overgave of een sterk concept (zoals het gedicht op TPAB ). Op Damn wordt Kendrick doodgeschoten door een blinde vrouw en kijkt hij terug op z'n leven. Het is wat vergezocht en het lijkt haast alsof hij weer naar een concept/thema zocht om de tracks mee aan elkaar te rijgen.
Damn is plaat met een aantal sterke momenten, maar helaas ook teveel skipmomenten. Kendrick mag dan de beste rapper op het moment zijn, een derde meesterwerk is Damn niet geworden.
Het concept is imo niet zozeer de dood of het leven op zich maar de combinatie dood en Goede Vrijdag zie ik eerder als een opener naar geloof en spiritualiteit. De titels en de inhoud van de nummers hinten daarbij ook naar de 7 hoofdzonden maar ook naar Aardse fenomenen als angst, liefde, nederigheid...
Ik vind dat net wel naar voren komen maar ik vind het dan ook een prima album. Ik zie het voor mij niet uitgroeien tot een classic maar eerder naar een 4 a 4.5 zoals Section.80. Een album dat past binnen een bepaalde stroming maar wel significant anders klinkt dan de rest.
Ik deel bijvoorbeeld gedeeltelijk je mening over de drie door jou genoemde nummers in die zin dat het niet iets is dat je van K Dot verwacht. Maar ondanks het refrein vind ik love steeds beter, misschien zelfs een van de betere nummers op het album. De rhymes van Kendrick en de beat maken voor mij dat nummer en waar ik het refrein eerst cheesy vond, vind ik het nu echt wel passen. Hetzelfde met Loyalty en de onnodige Ri feature. Het refreintje blijft anoniem maar alleen al voor die beat zou ik het nummer nooit skippen.
God is echter het enige nummer dat ik echt minder vind. Maar misschien ligt het die recensenten wel en ons niet? Iedereen heeft immers een andere smaak en als je de vergelijking maakt met Drake dan weet je ook dat er genoeg mensen fan zijn van de man. Het enige dat mij aan het eind van de dag ECHT stoort aan het album is dat de helft van de tracks op zn DJ Clue's verkracht worden met geschreeuw a la "New Kungfu Kenny"
