Royal Blood - How Did We Get So Dark? (2017)

Heb het 3.5 gegeven. Ze hebben een eigen sound, het klinkt lekker maar het pakt me niet volledig. Wellicht omdat veel songs in het begin op elkaar lijken. Ik ga dit zeker nog een paar keer beluisteren, want de kwaliteit is aanwezig!

Prima tweede album van Royal Blood, nummers zitten goed in elkaar maar ik mis een beetje de klap die het eerste album wel wist uit te delen.

Look Like You Know kan zo op de eerste twee albums van the Arctic Monkeys staan. Wat een song!

Circa Waves, Amazons, Nothing But Thieves, Royal Blood; the return of the Herrie!!!! YEAH!!!! Eindelijk!!!!!! Niet lullen maar poetsen!!!!!!

Klopt, en Frank Carter, Vant, we worden maar verwend dit jaar.

Ik kan niet wachten tot november om ze live te zien. Album staat nog steeds op repeat. Titeltrack is nu mijn favoriet, wat een heerlijke bridge.

Er is weer helemaal niks mee met dit plaatje. Het debuut had misschien alleen iets meer echte uitschieters. Elk nummer is gebouwd rond een fijne en stevige riff. Daarmee is er ook niets veranderd ten opzichte van het debuut, en voor nu vind ik dat nog niet zo erg maar ik ben wel benieuwd of ik dat bij album nummer drie nog steeds oke vind.

Grecio, dank voor de andere tips!!
En wat een fijne plaat is dit inderdaad weer!! Ik was juist een beetje bang dat deze al zou tegenvallen, maar ik vind dat ze al hele subtiele veranderingen hebben doorgevoerd, zodat ik met vertrouwen naar de derde uit kijk . Het klinkt allemaal wat groovier en minder rechttoerechtaan en dat maakt dat het geen herhalingsoefening is, maar een frisse nieuwe plaat! TOP!

En nieuwe Cloud Nothings enfin. De kunstjes van Royal Blood kennen we nu wel. Eerste album was nog een verademing maar dat is er nu wel af.

Ja inderdaad, dit is al hun tweede LP.

En lees ook de tekst van Pinsnider boven je. Kan ik mij in vinden.

Ik ken de kunstjes van Royal Blood ook wel, en ik vind ze prachtig Ik snap je kritiek overigens wel, sommige mensen zien graag constant vernieuwing.

Maar ik ben blij dat ze nog steeds in dezelfde style blijven zitten. Wat willen we nou, dat ze opeens met een stel trompetten op komen en Ska style er doorheen gaan gooien? No way! Als ik wat anders wil luister ik wel even naar wat anders

Nee, dit zijn gewoon weer 10 heerlijke rocktracks, met goeie riffs. Misschien net niet zo goed als het eerste album, maar het is wel weer goed genieten.

Wederom een goed album van RB, maar deze keer - zoals velen al met mij beamen - duidelijk meer tijd in de studio nodig gehad en gebruikmakend van wat meer 'studio-opname-trucks'.

Het eerste album is meer puurheid - een live-sound in de studio.

(Misschien een vergelijk van nada: Eerste album van The Doors - 'The Doors' had ook die live-sound; hun tweede 'Strange Days' was ook meer in de studio tot stand gekomen met zgn. 'studio-opname-trucks'; vandaar dat er ook veel minder nummers van Strange Days live waargemaakt konden worden - hoe brengt RB het er live vanaf? ..... Ik constateer dat de tracks zonder toetsen en studio-overdubs live net zo klinken als op How Did We Get So Dark.......)

Maar niettemin 4 sterren voor de studiosound van dit album!

Je kan ook als band na een album gewoon stoppen op je hoogtepunt noemen we dat dan!

Ja jammer man, had Muse na Showbiz ook moeten doen Origin of Symmetry bah, wat een pauperalbum.

Nah, ik ben blij dat ze doorgaan, ik kan nog wel een stel van deze albumpjes handelen, en jij weet in ieder geval dat je volgend album kan overslaan. Iedereen tevreden

EDIT: PS, thanks voor Cloud Nothings EDIT 2: Oeps blijkbaar kende ik ze al maar zal nu het album eens proberen

Nja dat was wat overdreven natuurlijk, al zou het bij sommige bands achteraf wel zo moeten zijn er staan toch hartstikke leuke en catchy nummers op.

Ja graag gedaan ey. Ja Cloud Nothings is lekker lo-fi indie-rock. Heerlijke dikke sound. Af en toe is dat heerlijk.

Dat het drie jaar duurt voordat je op de proppen komt met een album met matige teksten, voorspelbare songstructuren en niet een liedje waar je ietwat enthousiast van kan worden, ben ik geneigd om Royal Blood een eendagsvlieg te noemen. Hun eerste album was zeer genietbaar, deze voelt toch ietwat gericht op middelbare schoolgangers.

Middelbare schoolgangers , aha west dus

Forever Young!

Ben het inmiddels met Gele Stift eens; 3 jaar doen over the follow-up.... te lang & jammer dan. Beter was de folluw up in 2015 the laten plaats vinden - de hype is inmiddels voorbij! van 4 naar 3.5 sterren!

Vind het eigenlijk prima dat ze 3 jaar hebben gewacht met de follow-up. Ik hoef van geen enkele artiest elk jaar een album. Misschien hadden we dan wel een B-kantjes album gehad. Dat is dit album zeker niet maar het is wel wat minder spannend dan zijn voorganger. Kan er ook niet echt goed de vinger opleggen. Misschien omdat het een beetje een echter uitschieter mist zoals Out Of The Black, omdat het een bloedirritant nummer als She's Creeping bevat of het nieuwe er gewoon een beetje eraf is. Of misschien wel een combinatie van dit allemaal. Waar ik dan ook een beetje jeuk van krijg is '3FM presents Royal Blood', maargoed dat mag natuurlijk geen rol spelen. Fijnste van het album zit hem in de staart (8 en 9).

Eerste indruk: doet wat het moet doen, is wat het is. Op de momenten dat het goed is, zit het bij de top van de huidige rockacts. De openingstrack bijvoorbeeld is naar mijn mening een track van de buitencategorie.
Helaas wordt dat niveau niet over de hele lengte volgehouden, het kent ook de nodige filler. Als royal blood op langere termijn richting de stadions wil, moeten ze toch met meer komen dan nu.

Had mijzelf beloofd om HDWGSD te kopen op cd en zo ook hun debuut RB; ondanks dat dit tweede album iets tegenvalt beide cd's aangeschaft. Had debuut al als digitale download sinds 2015 - maar de fysieke cd's (of vinyl, maar ik heb geen platenspeler) zijn toch tastbaarder & knusser.....

Het is na een releasestilte van drie jaar wel heel veel van hetzelfde. Dat neemt niet weg dat het heel lekker in elkaar steekt en er heerlijk op los rockt. De sound blijft, vrijwel, uniek, maar is uiteindelijk een gimmick. Royal Blood zal na deze plaat op de een of andere manier de verdieping moeten zoeken. The White Stipes en The Black Keys deden dit op een gegeven moment, niet zonder het unieke talent van Jack White en Dan Auerbach, en braken toen door naar een groter publiek. Of Royal Blood dat gegeven is, zal de toekomst uitwijzen, waarschijnlijk medio 2020. Of ze zijn dan vergeten door te lange hiaten en niet doorgroeien met deze plaat. Hoe lekker hij ook klinkt, het is uiteindelijk teleurstellend. Ik bespeur geen enkele groei en progressie, slechts 10 nieuwe nummers voor op het podium, zodat ze een half uurtje meer kunnen spelen dan voorheen.

Nogmaals het klinkt best fijn, maar op nummer 3 zal er uit een verdiepingsvaatje moeten worden getapt, want niemand zit op een Royal Blood 3 te wachten tegen die tijd. Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Heb vaak geprobeerd hiernaar te luisteren, maar ik vind alles zo extreem vlak klinken. Het is allemaal zo emotieloos - zo volgens het boekje. Hun vorige plaat vond ik ook niet geweldig, maar daar kon ik af en toe nog eens een single van opgooien. Ik vind het niets, helaas.

Pretentieus, Royal blood. Koninklijk, rijkelijk? Dat dacht ik toch niet.

Iets teveel lucht in de venen, de luchtbel die hun eersteling veroorzaakte is geklapt in de arteriën met deze uitgave. Dat belooft niet veel goeds, zoals de dokter u kan vertellen.

"How dit we get so dark?" Goede vraag, dat wel...
Het bloed stroomt, het is een redelijk flow, maar meer dan dat.... Nee. Iets teveel samenklonterende bloedplaatjes (saai) en te weinig zuurstof aan de rode bloedcellen (weinig vitaal, ik wordt er niet levendig van).
Dus nog eens: royal? Nee. De bloedtransfusie van een lengte van drie jaar ten spijt.
Balsemen en opbergen in het archief dit.

Een inhoudelijke bespreking is het mij iig niet waard.

Deze jongens weten hoe ze een goede song moeten schrijven,de zang van Mike Kerr vind ik nog steeds een beetje het zwakke punt en de band schuift wel wat meer op richting eigen sound.Tot zover de conclusies betreffende de nieuwe Royal blood.
Verder gewoon wel weer een lekker album.

Eigenlijk kan ik me in vrijwel alle posts die hierboven zijn geplaatst gedeeltelijk vinden. Het is redelijk voorspelbaar en er zijn maar weinig momenten waar ik echt opveer. Maar aan de andere kant staan er genoeg lekker riffjes op en zitten de songs prima in elkaar. Ook live (Werchter) weten ze de nummers goed neer te zetten en blijkt het nieuwe materiaal prima tussen het oude materiaal te passen. Typisch een 3,5*-album, waarvan ik alvast kan voorspellen dat ik er niet bijzonder vaak naar terug zal grijpen.

Zoals hun debuut moet je voor originaliteit ergens anders wezen, maar zelfs als je deze plaat niet beoordeeld op zijn originaliteit dan nog kom je er bekaaid vanaf. Redelijk voorspelbaar en de productie is behoorlijk vlak en heeft de plaat van zijn emotie gestript. De energie van hun debuut hoor je met momenten terug, dus zo een drama is het niet. Maar na enkele keren luisteren heb ik het wel gezien (of beter gezegd gehoord).

Dit jaar nog maar 2 albums 4 sterren of hoger, deze dus. (De ander is Planetarium van oa Sufjan Stevens)

Titeltrack is eigenlijk het enige nummer wat zo op de eerste plaat had kunnen staan. De rest is oke, maar wel voorspelbaar, en ik mis de energie die in de eerste plaat zit.

Lekker hoor! Ken de eerste eigenlijk niet, hooguit van terloops horen bij een vriend op bezoek maar heeft me kennelijk niet genoeg gegrepen. Deze klinkt goed, ga nu ook maar eens beter de debuutplaat mijn oren laten penetreren.

Over hoes gesproken: de tweede met twee meisjes erop: dat doet me hieraan denken. Placebo - Without You I'm Nothing (1998) Of een hoes voorspellende waarde heeft weet ik niet, maar die vond en vind ik fantastisch!

Zal eens rustig aan beginnen met 3,5, dat is iets bovengemiddeld (momenteel 3,43). Benieuwd of de eenvormigheid uitmunt in uitmuntende songs of in gelijkvormigheid. Het lijkt wel een beetje veel op elkaar allemaal....