Marillion - This Strange Engine (1997)

Ene Jonathan Mover en zelfs Andy Ward hebben ook nog in het prille begin achter de trommels gezeten....... bestaat daar eigenlijk nog materiaal van?

Ik geloof dat ik de humor van daniel1974nl niet begrijp. Mosley is toch nog steeds de drummer van Marillion? Hoe kan dan de derde periode met zanger Hogarth zijn... Vreemde periodescheiding (drummer, zanger). Maar goed, het zal aan mijn gebrek aan humor liggen...

Ik ken dit album nog niet. Ben nog niet heel lang begonnen met mijn Marillion zoektocht. Deze is zeker nog niet voltooid. Ik ga er maar eens achteraan.

Inderdaad nog steeds de drummer enkel in het begin niet

Zeker. In de boxsets maar ook de Frontrowclub releases (zie http://www.marillion.com/music/frc.htm).

Ik vergis me, voor wat betreft de FRC-releases, maar in elk geval staan hier ( http://www.marillion.com/music/albums/stages.htm ) wel opnamen met John Martyr op...

Het gitaarstuk in This Strange Engine na '...From crimson to black, but coming back, tomorrow on the horizon..." is mijns inziens toch wel de mooiste solo van Rothery die ik ken.
Ik krijg er letterlijk kippenvel van.

Helemaal eens. Op bijna Gilmourachtige wijze gespeeld. Kouwe rillingen.

Mijn nieuwsgierigheid is gewekt, Hans!
Deze plaat heb ik nog niet beluisterd, moet dan toch maar eens gaan gebeuren!

Klopt op cd 4 (27/8/83) is het Martyr op drums en Ward op percussie. Sowieso een box om te koesteren!

In ieder geval heb je hier de betreffende solo.

YouTube - Marillion - Solo From This Strange Engine

Sowieso is dit een mooie periode van de band.

Als deze ook via EMI was uitgebracht hadden we ook een dubbelcd/remaster mogen hebben, met als extraatjes:

Made Again (acoustic)
Beautiful (acoustic)
The Bell in the Sea (recorded LIVE in Paris, 20th May 1997)
This Strange Engine (recorded LIVE in Paris, 20th May 1997)
Man of a Thousand Faces (extended version)
Man of a Thousand Faces (Radio Edit)

Misschien wel meer, maar dit zijn in elk geval de songs op de singles van deze plaat.

Ik heb naar aanleiding van het concert van dinsdag j.l. in Tilburg dit album weer eens opgezet.. Het is toch een fraaie plaat hoor! Weliswaar niet van een constant hoog niveau zoals Brave of Afraif od Sunlight, maar toch.
Overigens staan op mijn versie van het album een extra uitvoering van Estonia, en een akoestische versie van 80 die eindigt met een lachbui van h.

Is dat diezelfde lachbui die je na ongeveer een kwartier te horen krijgt aan het eind van het oorspronkelijke album?

Die solo is idd erg mooi. Met gevoel gespeeld, en met gevoel voor compositie gemaakt.

Waar dachten deze gasten in vredesnaam aan, toen ze Hope for the Future opnamen? Met afstand het slechtste Marillion nummer ooit.

Beetje teleurstellend maar titelnummer maakt veel goed daarom toch 3,5, wacht op een klassieker...

Ze dachten in ieder geval niet aan de toekomst...............

Ik vind dit album nog steeds een teleurstelling, voor Marillion-begrippen dan.

Eigenlijk zijn er maar 2 nummers die ik als goed en Marillion-waardig beschouw, maar die vind ik dan beiden ook echt meteen geweldig: Estonia en het titelnummer dat ik echt magistraal vind en met inderdaad een geweldige solo! One Fine Day luister ik meestal ook nog, de rest van het album sla ik vaak maar over.

Vanwege die drie nummers toch de 3.5* (een heel album van die kwaliteit had er bij mij 4,5 gescoord), anders was ik waarschijnlijk niet verder dan 2,5* gekomen.

80 Days, Thousand Faces en Memory of Water zijn zo slecht toch niet?

Kan me voorstellen dat mensen moeite hebben met Hope for the Future en Accidental Man.

Ja dat zijn eigenlijk ook de enige 2 die ik meestal oversla. De rest is echt redelijk tot zeer goed.

Echt overslaan doe ik het niet maar die 2 behoren niet echt tot de hoogtepunten van deze zeer prettige band. One Fine Day moet ik voor in de stemming zijn, die valt niet altijd even goed. De rest van de plaat kan ik zeer goed hebben.

Man of a Thousand Faces begint goed, maar Marillion weet dit nummer in de slotminuten vakkundig om zeep te helpen. Wat een anticlimax... One Fine Day en An Accidental Man kunnen er mee door. 80 Days dan? Nee, dit is niet aan mij besteed, en over nr 7 wil ik het al helemaal niet hebben. Estonia, Memory of Water en het titelnummer zijn de enige nummers waarin Marillion echt schittert. Kortom: meer dan een mager zesje is dit album niet waard.

Ik schat 'm wel hoger in. In kom toch wel op een 7 uit.
Het luistert eigenlijk best lekker weg.
Marillion progt wat minder, maar zijn best in staat ook in een lichtvoetigere setting aardig voor de dag te komen.
Jammer van Hope For The Future die het behoorlijk ontsiert. De titeltrack is boven alle twijfel verheven. Prachtig.

Bij het volledig maken van de Marillion collectie vond ik deze voor een mooi prijsje in een erg mooie heruitgave. Ik kende hiervan alleen de titeltrack en was zodoende ook best verbaasd dat het album meer weg heeft van een melodieus rockalbum, dan een volledig progalbum. In eerste instantie viel het album zodoende wat tegen, al luisterde het wel fijn weg op de achtergrond. Na This Strange Engine echter een aantal keer via de koptelefoon beluisterd te hebben is het toch een flink stuk op me gegroeid. En dan bedoel ik ook een behoorlijk flink stuk.

In dat opzicht ben ik er nu toch wel achter dat het me wel bevalt dat Marillion toch vanaf Seasons End per album andere muzikale invloeden en sounds heeft gehanteerd. Na het erg zware Brave en het meer atmosferische Afraid Of Sunlight, kiest de band nu voor wat meer rock georienteerde songs, al blijft het nog steeds wel allemaal een licht proggy ondertoontje houden. Daarnaast heeft This Strange Engine in de vorm van Estonia ook een van mijn favoriete Marillion tunes (al moet ik toegeven dat ik de versie op de Somewhere In London dvd nog beter vind) ooit, dat zorgt automatisch al voor een hoop extra luisterbeurten.

Man Of A Thousand Faces vind ik daarnaast een heerlijk vrolijk nummer dat zeker ook in mijn favorieten rijtje geplaatst mag worden. Ben ik overigens de enige die Accidental Man overigens ook een erg fijne melodieuze rocksong vind?

Wat betreft Hope For The Future denk ik dat we hier te maken hebben met een van de beste grappen ooit, ik kan me niet voorstellen dat Marillion serieus over een nummer als dit geweest is. Het is vanuit deze gedachte dat ik het nummer nog enigszins uit kan zitten terwijl ik glimlach over de band ons allemaal zo in de maling neemt. Ik weiger iets anders te geloven

Over de afsluiter kan ik kort (en natuurlijk ook lang) zijn: ik vind het een heerlijke epic, waarvan ik de kritiek op dat het onsamenhangend zou zijn, niet helemaal begrijp. Hogarth's autobiografische tekst doet het voor mij helemaal in combinatie met iets wat ik niet anders kan omschrijven als een van Rothery's beste solo's tot nu toe.

Het heeft even tijd gekost, maar This Strange Engine heeft zichzelf voor mij ontpopt tot een album wat ik met alle plezier graag op mag zetten. Het is tevens ook een album wat ik aan kan zetten als er gasten op bezoek zijn die niet per se van progressieve bands houden, die zal ik in ieder geval tot de afsluiter begint niet horen zeuren. Ik sta dan ook compleet achter het cijfer dat ik voor dit album geef

De voorlopige tussenstand:
1. Afraid Of Sunlight
2. Brave
3. Clutching At Straws
4. Seasons End
5. Fugazi
6. Script For A Jester's Tear
7. This Strrange Engine
8. Misplaced Childhood
9. Holidays In Eden

Als je Hope for the Future skipt, dan heb je nog steeds 50 minuten top-muziek, da's meer dan Misplaced Childhood.

Ik moet trouwens opmerken dat niemand het (nog) over One Fine Day heeft gehad. Toch een erg mooie ballad met schitterend gitaarwerk van Rothery.
Nu zijn de gitaarsolo's spaarzaam op deze plaat, maar er zitten natuurlijk in het titelnummer al twee erg mooie en dus ook in One Fine Day.

Estonia had wel een mooie solo kunnen gebruiken, zoals op Out of this World.

Verder heb ik ook wel een beetje het idee dat mensen elkaar napapegaaien, voor wat betreft Hope for the Future.

Progfans zijn soms de meest behoudende en conservatieve muziekliefhebbers. Heerlijk baswerk en veel dynamiek in het nummer. Beetje bluesy begin en dan overgaan in een caribisch stuk. Erg knap gedaan.

Tegen het einde van het nummer wordt het wat flauw en melig, maar dat is precies wat de band wilde, denk ik. Als tegenpool van de erg serieuze en zwaarmoedige andere songs op de plaat.

Dat zal allemaal wel, maar het blijft naar mijn bescheiden mening een ontzettend ruknummer.

De eerste drie nummers zijn aardig, Estonia zelfs goed (en in latere liveversies nog beter) en daarna houdt het op. Een van de zwakste albums van een van mijn favoriete bands.

Ik vergeef Marillion snel denk ik. Behalve Radiation en Sounds That Can't Be Made. Of ik moet er echt eens voor gaan zitten... Misschien dat ik die ook meer ga waarderen...

Dat was inderdaad in Vredenburg. Mijn eerste Marillion concert. Het is is inmiddels al een kleine 17 jaar geleden, maar wat ik mij nog herriner was dat de sfeer van dat concert zowiezo de ergste was die ik heb meegemaakt omdat iemand in het publiek keihard 'Fish' schreeuwde terwijl H. aan het vertellen was de tijd dat hij net bij Marillion kwam, als intro op 80 Days. H. reageerde nogal pissig met iets van 'Het wordt tijd dat jullie Fish uit jullie geheugen bannen.' Wat niet door iedereen even goed werd opgenomen, aangezien een deel v/h publiek als reactie collectief 'Burn Motherfucker Burn' inzette. Het was (als ik me niet vergis) ook in verband met dit incident dat die bak met fruit op het podium was beland. Mark die nog even grappig wil zijn, een banaan oppakt, en wegwerkt, of Ian en Pete die het podium met een bezum de boel weg probeerde te vegen, nadat ze terugkwamen voor nog twee toegiften, maakten dat verder ook niet meer goed.

De mooiste zaal waarin Marillion heb gezien, maar bij veruit het ergste concert en naar mijn inzien had dat geweldige concert een paar dagen erna in Tivoli een goedmakertje, dat alles te maken had met wat er die avond in Vredenburg was gebeurt. Het fanclub concert in Tivoli was wel echt ontzettend goed.

Dit staat uiteraard los v/h feit dat ik ook nogal verbolgen was over het feit dat ze het op de setlist hadden gezet. Je zou verwachten dat het bij een grap zou blijven, maar nee en in 2007 is het zelfs nog op beide Marillion Weekenden gespeeld.

Ik ben niet erg veeleisend, maar dit nummer mogen ze echt houden.