menu

Lorde - Melodrama (2017)

mijn stem
3,71 (184)
184 stemmen

Nieuw-Zeeland
Pop / R&B
Label: Universal

  1. Green Light (3:54)
  2. Sober (3:17)
  3. Homemade Dynamite (3:09)
  4. The Louvre (4:31)
  5. Liability (2:52)
  6. Hard Feelings / Loveless (6:07)
  7. Sober II (Melodrama) (2:58)
  8. Writer in the Dark (3:36)
  9. Supercut (4:37)
  10. Liability [Reprise] (2:16)
  11. Perfect Places (3:41)
totale tijdsduur: 40:58
zoeken in:
avatar van Gretz
5,0
Juni wordt een prachtmaand wat betreft releases! Op basis van de eerste twee singles en het fantastische debuut heb ik hier zeer hoge verwachtingen van.


Rudi1984
Schitterende hoes alvast!

avatar van Gretz
5,0
Lorde gaat het gewoon weer flikken. Perfect Places is alleszins fantastisch en Sober is ook gewoon weer heel sterk. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit een tweede topplaat gaat worden.

avatar van coldwarkids
The Louvre. Prachtig!

avatar van domainator
4,0
Sterk en goed geproduceerd nieuw album van Lorde, haar debuut kon me minder boeien maar dat kwam vooral door het verschrikkelijke Royals. Sober, The Louvre en Liability zijn voorlopig mijn favoriet.
Ik lees net dat de Volkskrant het niks vindt en maar 2 * geeft, ik ben wel onder de indruk en geef er 4.

avatar van sinusfiction
4,5
Prima opvolger, een album wat meteen klikt bij mij

avatar van Ataloona
3,5
Prima plaat inderdaad. Sterke pop en er zit duidelijk progressie in sinds het - ook prima zijnde - debuut. Wel mis ik een beetje de lege productie van die eerste plaat. Op Melodrama (ja, met zo'n titel verwacht je het ook niet...) staat een vollere aankleding en orkestratie. Ik was met het zwakke, te dik aangezette The Louvre en Liability bang dat het album flink in zou kakken na het sterke begin, maar daarna gaat de kwaliteit juist sterk omhoog met een flink aantal goede songs. Verwacht eigenlijk niet snel een betere pure popplaat te horen over 2017.

Vooral Writer in the Dark Met kopstem! Doet qua opzet denken aan een piano gedreven ballade versie van Angel Olson's Windows. Of Jane Siberry, Kate Bush achtige ballades vol theaterachtige dramatiek. Net als op het debuut van Lorde hoor je echt de potentie er zo nu dan hard doorheen druppelen. Er zit meer in het vat. Net als op het debuut is Lorde hier nog wat zoekende en probeert ze misschien wel uit teveel verschillende vaatjes te tappen (beetje ballade, trap, rock, elektropop, barok etc.). Dat heeft natuurlijk ook wel charmes. Kan echter haast niet anders dan dat er later echt een briljant - eigenzinniger - project gaat komen. Tot die tijd maakt ze echter hele fijne muziek dat direct aanslaat. Daar kan ik mij prima mee vermaken. Bovendien kan ik hard gaan op dingen als Green Light, Perfect Places en Homemade Dynamite. Kan mij moeilijk dergelijk ultieme adolescentenanthems voorstellen anno 2017.

Rudi1984
domainator schreef:
Ik lees net dat de Volkskrant het niks vindt en maar 2 * geeft, ik ben wel onder de indruk en geef er 4.


Dat is (zonder cynisme) vaak een goed teken. Ben het vrijwel altijd 180 graden oneens met die VK-"recensies". Vooral die Menno Pot heeft er weinig kaas van gegeten.

On-topic: Zal hem ook snel eens luisteren. Ik vond het eerste album geweldig en heb van deze nieuwe bewust nog geen noot gehoord zodat ik het als geheel op me in kan laten werken.

avatar van erwinz
5,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lorde - Melodrama - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Nieuw-Zeeland afkomstige Ella Yelich-O'Connor is net 16 als op Soundcloud haar eerste EP opduikt, The Love Club. Sindsdien kennen we Ella Yelich-O'Connor als Lorde.

Nog geen jaar later is Lorde dankzij de hitsingle Royals een wereldster en imponeert ze met haar debuut Pure Heroine.

Het debuut van Lorde viel dankzij de aanstekelijke singles in de smaak bij een breed publiek, maar bleek dankzij de eigenzinnige onderlaag ook interessant voor muziekliefhebbers die normaal gesproken hun neus ophalen voor popprinsessen.

Met Pure Heroine deed Lorde wat Lana del Rey eerder deed; schaamteloos commerciële popmuziek maken die ook in artistiek opzicht interessant is. Het is vervolgens de vraag hoe het verder gaat met een muzikante die creatief en eigenzinnig is, maar ook een potentiële goudmijn voor de platenmaatschappij die haar onder contract heeft staan. Lana del Rey, die 10 jaar ouder is dan Lorde, bleef verrassend overeind, maar lukt dit een meisje dat de tienerjaren nog maar net ontgroeid is ook?

Lorde keert iets minder dan vier jaar na haar debuut terug met Melodrama. De studio in Auckland werd voor de tweede plaat verruild voor een studio in New York, waar een heel legioen aan hippe producers op de Nieuw-Zeelandse popprinses stond te wachten. Het zijn de producers die hebben gesleuteld aan het geluid van Taylor Swift, Rihanna, Beyonce en Justin Bieber en (helaas) ook hun sporen hebben nagelaten op de tweede plaat van Lorde.

Melodrama klinkt op het eerste gehoor minder spannend en minder eigenzinnig dan Pure Heroine en lijkt gezwicht voor het grote geld. Je kunt het de piepjonge Lorde nauwelijks kwalijk nemen, maar bij eerste beluistering was ik toch vooral teleurgesteld.

Melodrama kwam echter tot leven toen ik de plaat met de koptelefoon beluisterde. Natuurlijk klonk de plaat nog steeds hitgevoelig en domineerde de pure pop, maar dat was op Pure Heroine niet anders. Het debuut van Lorde beschikte uiteindelijk over een dubbele bodem en dat is op de tweede plaat van Lorde niet anders.

De vroegrijpe tiener van vier jaar geleden is getransformeerd in een jonge vrouw die ook de schaduwkanten van de liefde heeft ervaren en van haar hart geen moordkuil maakt. Het geeft de lichtvoetige popliedjes van Lorde een bijzondere lading. Ook in vocaal opzicht klinkt de Nieuw-Zeelandse gelukkig nog steeds anders dan de meeste van haar soortgenoten, wat ook Melodrama weer iets rauws en oorspronkelijks geeft.

Lorde is op haar tweede plaat in het keurslijf van de radiovriendelijke popmuziek gedrongen, maar heeft gelukkig ook nog genoeg ruimte gekregen om hier aan te ontsnappen. Ook de songs op Melodrama zitten nog vol verrassende wendingen en ook dit keer is de onderlaag donker en avontuurlijk.

In het begin was ik nog even afgeleid door de aanstekelijke refreinen en de dansvloer beats, maar als je daar eenmaal aan gewend bent openbaart zich, met name bij beluistering met de koptelefoon, een fascinerend muzikaal landschap waarin Lorde laat horen dat ze nog steeds de getalenteerde en heerlijk eigenzinnige muzikanten van vier jaar geleden is.

De Nederlandse muziekpers moet er helaas niet veel van hebben, maar ik zie inmiddels ook de nodige zeer lovende recensies opduiken. Het zijn recensies waar ik me volledig in kan vinden. Lorde is misschien in een keurslijf gedrongen, maar ontworstelt zich keer op keer aan dit keurslijf als Houdini in zijn beste dagen. Hele knappe plaat. Erwin Zijleman

avatar van vinylbeleving
4,0
Daar waar poprinsessen als Katy Perry en Taylor Swift mij niet kunnen overtuigen, kan Lorde dat wel. Mooie plaat die gelukkig ook niet te lang duurt ( zou tot verveling kunnen leiden). De plaat is inderdaad echt een koptelefoon plaat, en het geluid is helemaal van nu. Ik vraag me daardoor wel af, of de plaat een lange houdbaarheidsdatum heeft. Ook de teksten vind ik niet zoveel om het lijf hebben, liefdedverdriet is wel eens beter bezongen. Voor nu is er toch nog genoeg spannends te horen om te plaat een dikke voldoende te geven.

avatar van Slowgaze
5,0
Dat slot van 'The Louvre': 'Born to Run', iemand?

avatar van Gretz
5,0
erwinz schreef:

De Nederlandse muziekpers moet er helaas niet veel van hebben, maar ik zie inmiddels ook de nodige zeer lovende recensies opduiken. Het zijn recensies waar ik me volledig in kan vinden. Lorde is misschien in een keurslijf gedrongen, maar ontworstelt zich keer op keer aan dit keurslijf als Houdini in zijn beste dagen. Hele knappe plaat. Erwin Zijleman

Dat ging ook zo met Taylor Swifts laatste plaat. Volkomen onterecht genegeerd, om vervolgens lyrisch te gaan doen over een andere zanger die de volledige plaat die een slaapverwekkende stijl coverde.

avatar van Gretz
5,0
Rudi1984 schreef:
(quote)


Dat is (zonder cynisme) vaak een goed teken. Ben het vrijwel altijd 180 graden oneens met die VK-"recensies". Vooral die Menno Pot heeft er weinig kaas van gegeten.

On-topic: Zal hem ook snel eens luisteren. Ik vond het eerste album geweldig en heb van deze nieuwe bewust nog geen noot gehoord zodat ik het als geheel op me in kan laten werken.

Grote fout van De Volkskrant om hem op deze recensie te zetten. Ik zal niet beweren dat Pot een waardeloze recensent is, maar hij houdt volgens z'n Last.fm vooral van oude muziek en heeft weinig tot niets met zangeressen. Dan ben je gewoon niet de geschikte persoon om dit album te reviewen, omdat het al bij voorbaat niet binnen je straatje past. Staat dan eigenlijk al vooraf vast dat het een negatief oordeel wordt.

2,5
Gretz schreef:
(quote)

Grote fout van De Volkskrant om hem op deze recensie te zetten. Ik zal niet beweren dat Pot een waardeloze recensent is, maar hij houdt volgens z'n Last.fm vooral van oude muziek en heeft weinig tot niets met zangeressen. Dan ben je gewoon niet de geschikte persoon om dit album te reviewen, omdat het al bij voorbaat niet binnen je straatje past. Staat dan eigenlijk al vooraf vast dat het een negatief oordeel wordt.


Dat, mijn beste, is een redenering die zo (drievoudig) circulair is dat ie daarmee volstrekt ongeldig is.
Een recensent mag een bepaald album niet recenseren omdat hij het soort muziek bij voorbaat al niet geslaagd vindt en zijn recensie zie je als het bewijs van je stelling en daarmee je gelijk

Ik heb dit album een aantal malen gedraaid - it keeps me hangin' on - heb reviews gelezen, waaronder een uiterst onleesbare op Pitchfork (8,8) die droop van de feminiene symboolduiding, heb op Metacritic gekeken (9,0), maar neig ertoe te zeggen dat dit album waarschijnlijk NMD is al zal ik het nog wel eens draaien.

Veel van die recensie op PF was gefocust op de tekst - lyrics, wil men hier. Ach so - het valt me op dat steeds meer lieden menen dat in de (1 op 1) duiding van de tekst - die dan wel letterlijk moet worden genomen - de muziek (of wellicht: de artistieke boodschap) ahw ontsloten kan worden. Aesthetischer Distanz legt het dan af tegen de spontaneous, immediate understanding of the moment. Alles heeft zijn waarde in het hier en nu en dat is belangrijk.

Er zijn woorden voor een dergelijke benadering: de recensente van PF schreef al over "hedonisme, welnu leg "narcisme" maar op hetzelfde kussen.

Als dit album een "egodocument" is, zoals veel recensies (ook Humo bijv) willen, kan ik niet anders dan constateren dat het nogal verbleekt in het licht van andere (ook meer recente) egodocumenten met meer diepgang.

Rudi1984
Inderdaad, hij kreeg Katy Perry ook maar meteen toebedeeld. Ook geen succes.

avatar van Rudi S
4,5
Slowgaze schreef:
Dat slot van 'The Louvre': 'Born to Run', iemand?


Haha, lekker wakker.
Die synths ? spelen dat rifje uit het BTR intro lijkt het inderdaad.
Maar dat had Menno Pot ook wel gevonden als het echt zo was.

avatar van Gretz
5,0
domainator schreef:
Sterk en goed geproduceerd nieuw album van Lorde, haar debuut kon me minder boeien maar dat kwam vooral door het verschrikkelijke Royals.

Daar noem je inderdaad zo'n beetje haar minste nummer. Die skip ik standaard wanneer ik Pure Heroine opzet. Albums reken ik meestal niet af op een enkel nummer dat ik echt niet goed vind.

Melodrama vind ik minder een geheel dan Pure Heroine, maar alles wat me zo enorm aanspreekt aan Lordes muziek is gewoon weer aanwezig. Meesterlijke teksten, originele zanglijnen en bovenal de fantastische producties van o.a. Jack Antonoff.

avatar van Slowgaze
5,0
Dat stuk van Menno Pot slaat overigens nergens op. 'Hard Feelings' is niet eens een pianoballad, zoals hij beweert, en 'Writer in the Dark' is een van de hoogtepunten van de plaat. En dan die bewering dat Lorde te veel als anderen klinkt: ik wil namen. Ja, Taylor Swift ten tijde van 1989 zit er zeker in (o.a. door Antonoff), Lana Del Rey ook wel, maar verder schiet alleen - en nog best in de verte - iemand als Noga Erez bij me binnen, maar die bevindt zich een heel behoorlijk eind van de hitparades.

avatar van Arrie
Gretz schreef:
(quote)

Grote fout van De Volkskrant om hem op deze recensie te zetten. Ik zal niet beweren dat Pot een waardeloze recensent is, maar hij houdt volgens z'n Last.fm vooral van oude muziek en heeft weinig tot niets met zangeressen. Dan ben je gewoon niet de geschikte persoon om dit album te reviewen, omdat het al bij voorbaat niet binnen je straatje past. Staat dan eigenlijk al vooraf vast dat het een negatief oordeel wordt.

Zijn Last.fm-pagina gebruiken om conclusies over zijn smaak te trekken, vind ik veel te ver gaan. Als je mijn allertijdenlijst op Last.fm bekijkt, lijkt het ook alsof ik alleen maar van oude rockmuziek hou. Menno Pot luistert juist erg veel naar muziek van nu, voor zover ik weet. En om daarop te baseren dat hij niet van zangeessen houdt, vind ik ook onzin, en bovendien: blijkbaar is dat hier niet relevant, want hij geeft zelf aan haar debuut erg sterk te vinden en Green Light een sterke single. Dat ze een zangeres is, zit hem dus geenszins in de weg.

Ik vind het wel erg makkelijk om iemand met een andere mening weg te zetten als 'heeft er geen verstand van' of 'heeft er niks mee'.

avatar van Rudi S
4,5
Arrie heeft een punt hier, eigenlijk meerdere.
Maar goed Menno Pot moet niet zo zeuren.

avatar van vinylbeleving
4,0
Rudi S schreef:
Arrie heeft een punt hier, eigenlijk meerdere.
Maar goed Menno Pot moet niet zo zeuren.


Menno Pot is een zuurpruim. Natuurlijk mag hij een mening hebben, maar het lijk wel alsof hij de plaat maar vluchtig beluistert heeft. Je moet Lorde echt de tijd geven, dan wordt de plaat steeds beter.

avatar van Benos
Ondanks dat ik absoluut geen fan ben van standaard top 40 pop heb ik een aantal jaar geleden toch een luisterbeurt gegeven aan Lorde's debuutalbum Pure Heroine. In Pure Heroine was er een grote rol weggelegd voor langzamere nummers zoals Tennis Court en het o zo populaire Royals. Doordat de nummers redelijk rustig verliepen, kwam de stem van Lorde op een positieve eigen manier naar boven. Nadat ook Melodrama enorm veel aandacht kreeg en Pure Heroine mij voor een popplaat niet heel verkeerd viel, besloot ik ook Melodrama ook een kans te geven.

In Melodrama is er voor de rustigere nummers een minder prominente rol weggelegd. Daarentegen is de focus meer komen te liggen op cliché top 40 Dance Pop / Synthpop. De stem van Lorde verliest in deze nummers het unieke, persoonlijke geluid dat Pure Heroine nog ietwat aangenaam maakte. Deze nummers kunnen als het ware door elke willekeurige popzangeres worden gezongen met dezelfde uitkomst. En voor de uitkomst 'standaard top 40 dancepop' ben ik niet bereid een cijfer boven te 1,5 te geven.

Ik geef het album toch nog een iets hoger cijfer omdat de rustigere nummers best redelijk klinken, denk aan de tweede track Sober en de ballad Liability. Ik hoop dat Lorde in de toekomst terugkeert bij de 'slow burners' en de dancepop aan een van de andere dertig popvrouwen overlaat; misschien is er dan toch nog een top 40 popzangeres met een unieke (in de goede zin van het woord) stem en persoonlijkheid.

4,0 / 10

Beste Nummers: Sober en Writer In The Dark

Rudi1984
Benos schreef:
Daarentegen is de focus meer komen te liggen op cliché top 40 Dance Pop / Synthpop. De stem van Lorde verliest in deze nummers het unieke, persoonlijke geluid dat Pure Heroine nog ietwat aangenaam maakte.


Oei. Ieder zijn smaak hoor, daar valt niet over te twisten. Maar voor mij is dit qua eigenzinnigheid juist de overtreffende trap van Pure Heroine. Zo eigenzinnig en vreemd zelfs dat ik meer dan 5 luisterbeurten nodig heb voordat het kwartje (hopelijk) gaat vallen.

avatar van Arrie
vinylbeleving schreef:
(quote)


Menno Pot is een zuurpruim. Natuurlijk mag hij een mening hebben, maar het lijk wel alsof hij de plaat maar vluchtig beluistert heeft. Je moet Lorde echt de tijd geven, dan wordt de plaat steeds beter.

Het is natuurlijk ook de vraag of hij die tijd had. De Volkskrant wil wel graag actueel zijn en niet een paar weken later pas de recensie. En als recensent doe je het natuurlijk al gauw fout... Lastige aan die Volkskrant-recensies is dat ze ook zo ontzettend kort moeten zijn, waardoor Menno Pot ook niet echt de ruimte heeft om het goed te beargumenteren. Had sowieso wel beter gekund hoor, daar niet van.

avatar van vinylbeleving
4,0
Precies Arrie de recensie mist argumentatie.

2,5
Ergo conclusio de wet van MuMe: onbeargumenteerd iets matig vinden is een doodzonde, het omgekeerde (iets onbeargumenteerd hoog waarderen) is daarentegen een goed gebruik

avatar van bennerd
Mjuman schreef:
Ergo conclusio de wet van MuMe: onbeargumenteerd iets matig vinden is een doodzonde, het omgekeerde (iets onbeargumenteerd hoog waarderen) is daarentegen een goed gebruik

Matige conclusie. 1*

avatar van Slowgaze
5,0
Benos schreef:
Daarentegen is de focus meer komen te liggen op cliché top 40 Dance Pop / Synthpop. De stem van Lorde verliest in deze nummers het unieke, persoonlijke geluid dat Pure Heroine nog ietwat aangenaam maakte. Deze nummers kunnen als het ware door elke willekeurige popzangeres worden gezongen met dezelfde uitkomst. En voor de uitkomst 'standaard top 40 dancepop' ben ik niet bereid een cijfer boven te 1,5 te geven.

Van dit soort reacties sta ik altijd een beetje te kijken (Menno Pot, ik kijk ook jou aan). 'Green Light', 'Homemade Dynamite' en 'Supercut' hebben iets top 40-achtigs en zeker die eerste en laatste doen sterk denken aan het onvolprezen 1989 van Taylor Swift. Maar ook die nummers vind ik behoorlijk eigenzinnig (en Max Martin vindt 'Green Light' 'incorrect songwriting'). Volgens mij zijn degenen die veel naar pop, hiphop en r&b luisteren - hoi Gretz, hoi Rudi1984 - beter in de eigenzinnigheid en twists herkennen dan de rockliefhebbers hier. Geen verwijt hoor, maar de receptie van de muziek heeft ook met het luistergedrag van de luisteraar te maken, maakt Melodrama duidelijk.

avatar van Gretz
5,0
vinylbeleving schreef:
(quote)


Menno Pot is een zuurpruim. Natuurlijk mag hij een mening hebben, maar het lijk wel alsof hij de plaat maar vluchtig beluistert heeft. Je moet Lorde echt de tijd geven, dan wordt de plaat steeds beter.

Dit lijkt er wel op van dat vluchtige ja. Bij mij landde ie ook nog niet direct. Ik kan me zo voorstellen dat een recensent al na enkele luisterbeurten zijn stuk moet schrijven en inleveren. Dan zie je mogelijk veel details over het hoofd.

Verder ben ik het ook zeker regelmatig met hem eens, maar hier lijkt hij juist voorbij te zijn gegaan aan de aspecten die de plaat zo interessant maken, bijv. de ingenieuze lyrics.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:54 uur

geplaatst: vandaag om 21:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.