Slowgaze schreef:
Dat stuk van Menno Pot slaat overigens nergens op. 'Hard Feelings' is niet eens een pianoballad, zoals hij beweert, en 'Writer in the Dark' is een van de hoogtepunten van de plaat. En dan die bewering dat Lorde te veel als anderen klinkt: ik wil namen. Ja, Taylor Swift ten tijde van
1989 zit er zeker in (o.a. door Antonoff), Lana Del Rey ook wel, maar verder schiet alleen - en nog best in de verte - iemand als Noga Erez bij me binnen, maar die bevindt zich een heel behoorlijk eind van de hitparades.
Gretz schreef:
(quote)
Dit lijkt er wel op van dat vluchtige ja. Bij mij landde ie ook nog niet direct. Ik kan me zo voorstellen dat een recensent al na enkele luisterbeurten zijn stuk moet schrijven en inleveren. Dan zie je mogelijk veel details over het hoofd.
Verder ben ik het ook zeker regelmatig met hem eens, maar hier lijkt hij juist voorbij te zijn gegaan aan de aspecten die de plaat zo interessant maken, bijv. de ingenieuze lyrics.
Nog even terugkomend op deze vreemde eend in de bijt in recensiewereld: het lijkt gewoon haastwerk te zijn geweest als ik de recensie nog eens teruglees. Lorde maakt veelal nummers die vaak even moeten landen, voordat je de genialiteit begrijpt. Bijvoorbeeld Sober en Perfect Places. Songs die je eigenlijk niet los kunt zien van de lyrics. Het kost tijd om zo'n nummer volledig te doorgronden.
'Melodrama sprankelt toch wel een heel stuk minder dan de eersteling.'
Dit statement wordt vervolgens nauwelijks onderbouwd. Pot heeft het enkel over teveel pianoballads (het zijn er toch echt maar 3, hij kan blijkbaar niet tellen) en dat Lorde is gaan klinken als een dertien-in-een-dozijn popzangeres. Maar de toelichting blijft compleet achterwege. Als de meerderheid van de critici haar wel authentiek vindt klinken en de sound op Melodrama nog steeds typisch Lorde vindt, dan klopt er toch iets niet in de redenatie van Pot?
"Het gevaar is dan dat platenlabel en dure producers de boel op album nummer twee gladstrijken en opblazen om het succes te maximaliseren. En dat de lol er dientengevolge in één klap af is."
In de eerste alinea nog een algemene bewering die compleet losstaat van de rust van het stuk. Ik vermoed dat Pot vindt dat dit bij Lorde ook is gebeurd, maar hij komt er helemaal niet meer op terug.
Conclusie: een serieuze recensent kan gemakkelijk wegkomen met slechte recensie in de categorie 'onbeargumenteerd iets matig vinden'. Dan lees ik liever het
oordeel in Trouw waarin de schrijver wel rustig de tijd krijgt/neemt om zijn mening te onderbouwen.