Prince - The Rainbow Children (2001)

Dit is dus HET album van Prince voor mij. De hele vibe die dit album uitstraalt vind ik helemaal geweldig. Eigenlijk is alles erg fijn aan deze cd: muzikaal, vocaal (eindelijk!) en ook nog de cover. Prince wist mij hier voor het eerste écht! te overtuigen.

4,5 ster.

Toch maar ( voor het eerst) een berichtje plaatsen:

Eindelijk kwam ik deze cd in de schappen tegen en meteen aangeschaft.

Pracht album !

En ineens was hij er weer. TAFKAP was weer Prince geworden en dat leek wel het sein voor een artistieke wederopstanding. The Rainbow Children liet weer een Prince zien zoals ik die graag zie. Experimenterend, uitdagend, funky en virtuoos. De samenstelling van de NPG is wat mij betreft de beste ooit met Renato Neto op toetsen, Rhonda Smith op bas en de fantastische John Blackwell op drums. Oudgediende Maceo Parker blaast een aardig toontje mee, maar van mij had dat op dit album eigenlijk Eric Leeds moeten zijn.
Muzikaal is het namelijk (zoals de hoes al doet vermoeden) een hele jazzy plaat en compleet anders dan wat Prince ooit had gedaan. Ik kan me zelfs voorstellen dat Miles Davis langzaam deze kant op aan het bewegen was. Prince en de band zijn gedreven en in bloedvorm en halen het maximale uit elkaar. Tekstueel is het een ander verhaal. Het is een volledig Jehova verhaal en zeker met de vervormde stem trokken veel fans dit slecht. Ik vind vooral de antisemitische inslag behoorlijk eng, maar verder kan ik door de teksten heen luisteren en hoor een Prince in topvorm.

Rainbow Children
Het begint al op de opener. Eerste die vervormde stem die het verhaal begint te vertellen en dan krijgen we gelijk heerlijke jazz voor beginners voor de kiezen. Er zit een aantal schitterende breaks in het nummer en de gitaar is heerlijk. Blackwell drukt al direct een flinke stempel op het album en zal dat blijven doen. Terwijl Prince tekstueel zeer religieus bezig is, zit er een schitterende verwijzing naar Sexuality in (Reproduction of the new breed leader, stand up, organize).

Muse 2 The Pharaoh
Het titelnummer vloeit over in de 2 track die lijkt opgedragen aan zijn nieuwe muze Manuela. Muzikaal is dit briljant. De strakke drums, de fenomenale, bas en de speelse toetsen; alles klopt en Prince is zeer relaxed. De vergelijking tussen slavernij en de Jodenvervolging is op zijn vriendelijkst gezegd “onhandig” omschreven.

Digital Garden
Wat ik hier vooral fantastisch vind, is de manier waarop de muziek de tekst ondersteund. Als het over de bannelingen gaat, wordt de muziek ook daadwerkelijk dreigend. Wat je verder ook van het verhaal vind, als concept staat het allemaal als een huis.

The Work Pt. 1
Ineens wordt het dan retefunky. Strakke funk uit de James Brown-school maken dit nummer onweerstaanbaar. Prince kan het echt nog.

Everywhere
Dit is een van de minste nummers op de plaat. Komt waarschijnlijk omdat ik niet heel erg van de Latin ben en daarom grijpt dit mij gewoon niet echt.

The Sensual Everafter
Muzikale brug waar met name de gitaar fantastisch is.

Mellow
Dit nummer doet zijn naam eer aan en is tekstueel een buitenbeentje op de plaat omdat het niet over Jehova lijkt te gaan, maar vooral de oude Prince met zijn schitterende humor laat horen.

1+1+1 Is 3
Dit bleek live een heerlijk feestnummer te zijn en dat is niet gek, want het funkt en stampt heerlijk in het rond.

Deconstruction
Weer vooral bedoeld om het verhaal naar het volgende hoofdstuk te brengen.

Wedding Feast
Is helemaal niets van een minuut, maar als je dit nummer niet te serieus neemt en met Prince meelacht aan het eind is het absoluut grappig.

She Loves Me 4 Me
Schitterende ballad. Heel open en oprecht liefdesliedje voor de nieuwe liefde in zijn leven. Schitterend in al zijn eenvoud, alhoewel het weer niet kan tippen aan een nummer als Adore.

Family Name
Dit is het nummer met 2 gezichten. Om met het lelijke gezicht te beginnen: de tekst. Prince zegt uiteindelijk dat de genocide niet zo erg is als de slavernij, omdat ze hun familienaam nog hebben. Mijn haren gaan er recht van overeind staan en het kost me echt moeite om geconcentreerd te blijven luisteren. Doe ik dat dan kom ik bij het mooie gezicht. Muzikaal is het namelijk een heerlijk popnummer. Jehova getuigen die ik gesproken heb, herkennen zich niet in de teksten en het zou met Prince zijn persoonlijke achtergrond te maken kunnen hebben, maar verder van Love4oneanother is hij zelden geweest.

The Everlasting Now
Muzikaal houden we het hoge niveau vast. Een opzwepend en meeslepend nummer. Prince schreeuwt het uit, maar waar dat op dit album vaak storend wordt, blijft het hier jaren ’80 prettig.

Last December
Een gospeltrack met briljant gitaarwerk. Voor mij een kruising tussen Graffiti Bridge en Gold, waar met name de gitaar ervoor zorgt dat het niet over de top gaat zoals GB overkomt. Het nummer echoot heerlijk na en laat mij uiteindelijk met een voldaan gevoel achter.

Concluderend: het album luistert niet makkelijk weg, mede door de vertelstem en de Jehova doctrine. Diegenen die erdoor komen, krijgen 1 van de beste albums van Prince gepresenteerd. Thematisch in de lijn van Lovesexy, maar niet zo tolerant en Prince is meer dan ooit met “zwart zijn” bezig. De bijbehorende tour was van een nog hoger niveau en herstelde volledig mijn Prince-fan zijn.

Op de artiestenpagina van Prince is dit een verfrissend viersterrren-stemgemiddelde in een zee van middelmatig gequoteerde albums. Op Musicmeter geldt The Rainbow Children duidelijk als een oase van kwaliteit in de woestijn die dit deel van Prince’s carrière kennelijk was geworden volgens de goegemeente. Let wel, ikzelf tel met Emancipation en Rave Un2 The Joy Fantastic slechts twee post-glorieperiode-albums die ik echt minder vind. Maar dat de hoge toppen van de jaren ’80 al even niet meer gehaald waren, zal zelfs de meest verstokte fan moeten toegeven. En toen kwam daar plots The Rainbow Children.

Nieuw millennium, oude naam (oef!) maar nieuwe inspiratie: Prince was lid geworden van de Jehova’s Getuigen en met deze born again-energie kreeg hij opnieuw vleugels in de studio. Over de standpunten van dit clubje zal ik mij uiteraard niet uitlaten, en het speelt hier sowieso in mijn voordeel dat ik Prince echt niet om de teksten luister (dat terwijl ik over het algemeen wel een tekstenman ben, maar Prince laat een mens nu eenmaal vooral voelen met zijn muziek), dus ik kan echt genieten van deze plaat, van deze herwonnen focus.

Waar voorganger Rave nog echt aanvoelde als een trendvolger-album, daar musiceren Prince en zijn band op The Rainbow Children juist alsof ze compleet los van de tijd staan. Door de versmeltingen van jazz met funk en de vaak moddervette grooves hoor ik hier sterk de vroege jaren ’70 in terug, maar bovenal doet deze plaat me denken aan de hoogtijdagen van de maestro zelf uit de jaren ‘80. Ik hoor dezelfde sterke melodieën, dezelfde subtiele maar effectieve details in de muziek en productie, ik word weer als vanouds verrast door de geen-enkel-ander-mens-zou-dit-zo-doen-maar-Prince-wel-en-het-werkt-wendingen* die de plaat vaak neemt, kortom, dit album voelt weer aan als Prince op de top van zijn kunnen. Het titelnummer, Digital Garden, Everywhere, 1+1+1=3… heerlijk! *cheff’s kiss*

Ben ik ook de enige die het wel grappig vind dat die diepe vertelstem die hier te pas en te onpas opduikt, dezelfde is als aan het begin van 1999? Moet in beide gevallen god himself voorstellen vermoed ik, ik vind het alvast een leuker effect dan die welcome to the dawn-vrouw die The Gold Experience nog aan elkaar trachtte te praten. En nee, ook hier luister ik niet naar de tekst. Sorry Prince!

The Rainbow Children schuurt hoe langer hoe meer tegen de 4,5* aan bij mij. Ooit komt ie er wel, vermoed ik. Voor mij in ieder geval zijn beste sinds Lovesexy, toevallig genoeg zijn vorige reli-plaat.

… en zo was het toneel plots reeds voorzichtig gezet voor zijn commerciële wederopstanding vanaf Musicology. Die platen heb ik al jàren niet meer gehoord, dus ik ben benieuwd hoe ik er nu tegenover zal staan. Maar voor het zover is eerst nog enkele plaatjes luisteren die ik zelfs helemaal nog niet ken. Spannend!

*alleen bij Wedding Feast blijf ik toch echt mijn wenkbrauwen fronsen, gelukkig duurt dit uit-het-niets-komende, misplaatste Disneyesque musicalintermezzo niet te lang.