Kings of Leon - Because of the Times (2007)

En, en, en? Gaat deze derde na de teleurstelling van de tweede er dan voor zorgen dat ik definitief ga afhaken?

Opener is het ruim 7 minuten durende Knocked Up en deze komt wat langzaam op gang. Hier en daar wat U2-achtige gitaargeluiden maar dan wel vermengd met de bekende Kings of Leon drive en zang. Die ruime 7 minuten zijn mij eerlijk gezegd wat te lang.
Charmer klinkt wat ruiger en smeriger en blijkt een stevige rocksong te zijn met af en toe wat uithalen qua zang. Niet slecht, maar echt een pakkende song is het vooralsnog niet te noemen.
On Call opent zweverig, maar dan zet de bas in en ontpopt het nummer als een bijna punk-rocksong. Prima gitaarsolo, maar sorry allen: ook dit pakt me nog niet erg.
McFearless klinkt toch wat anders dan we gewend zijn. Ik moet een beetje denken aan bandjes als Bloc Party, Editors en weet ik het wat. Origineel? Nee, maar dat is deze band nooit geweest en dat vind ik niet erg, maar nu mis ik toch wel dat eigene wat Kings of Leon toch wel degelijk kenmerkte.
Black Thumbnail rockt ook lekker de pan uit. Flink wat gitaar, maar wederom geen puntige pop-rock zoals ik die zo graag hoorde op hun debuut.
My Party heeft ook wel een wat smeriger geluid. Ik heb hier het gevoel dat het allemaal wat krampachtig is. Maar toch is er iets met dit nummer dat me wel degelijk weet te boeien. Zou zomaar een groeiertje kunnen blijken.
True Love Way gaat dan weer volledig langs me heen. Het is een nummer dat weinig echt pakkends heeft voor mij.
Ragoo heeft een iets poppier geluid en is daarmee gelijk ook wat vrolijker van toon.
Fans krijgt een akoestische gitaar mee als begeleiding, maar de electrische broer blijft dicht in de buurt. Het is een nummer dat iets beter blijft hangen mede dankzij de opbouw er van.
The Runner is slepender en meer down-tempo, neigend naar een ballad (of misschien kunnen we het daar zelfs we onder scharen). Je krijgt de neiging al snel mee te wiegen, maar verder houdt het daar wel mee op.
Met Trunk proberen de heren duidelijk weer een nieuwe richting op te gaan. Het lukt maar half: instrumentaal zit het uitstekend in elkaar, maar het is een beetje vlees noch vis voor mij.
Camaro daarentegen vind ik dan weer een stuk pakkender. Ook hier valt weer op dat de gitaarsolo's heftiger dan ooit zijn.
Afsluiter Arizona doet me verder ook niet al te veel: het rockt door en daar heb ik het dan wel mee gezegd.

Teleurgesteld? Me dunkt. Wist het tweede album me al niet echt meer te boeien na het schitterende debuut, daar ga ik toch afhaken bij deze derde. Het is zeker geen slecht album en ik denk dat de fans er mee in hun nopjes zullen zijn. Ik hou blijkbaar meer van de retestrakke pop-rocksongs en die zijn hier niet echt te vinden.
De heren schuwen het avontuur niet en dat valt te prijzen, alleen ga ik niet met ze mee op avontuur.
Helaas..............

Ik ben nooit een grote Kings of Leon-fan geweest, een enkel nummer uitgezonderd, maar door de enthousiaste berichten omtrent deze toch maar geluisterd. In eerste instantie vond ik het wel fijn klinken, maar hoe verder de plaat vordert, hoe meer me het niet geringe 'southern rock'-gehalte van de liedjes me gaat tegen staan. Ik vind het wel jammer, want KoL lijkt me wel een band die wat fijne soul in gitaarmuziek kan stoppen, maar hier pakt het voor mij niet goed uit...

Na drie jaar van relatieve stilte, komen de Kings of Leon halfweg 2007 met hun nieuwe album op de proppen. Het is getiteld Because of the Times, en al na een paar ogenblikken, tijdens opener Knocked Up, blijkt dat de plaat niet zal te vergelijken vallen met zijn twee voorgangers. De vier jongens uit de Amerikaanse staat Tennesse, drie broers en hun neef, hebben duidelijk hun wilde haren van de beginjaren verloren. Dat kan je zelfs letterlijk nemen, want zanger Nathan Followill heeft zijn lange, ruige kapsel ingeruild voor een frisse, korte snit.

Het eerste nummer is meteen een klepper van zeven minuten. Vrij indrukwekkend is dat, zeker als je weet dat het gros van de Kingsnummers de grens van de drie minuten niet haalt. Ze moesten het in het verleden vaak hebben van korte maar krachtige songs, rock ’n roll pur sang.
Knocked Up begint rustig en ingetogen. De schelle gitaarklanken bezorgen je zowaar al kippenvel. Regelmatig terugkerende uitbarstingen (hoewel dat nu misschien een groot woord is) zorgen ervoor dat het meteen een van de beste nummers van het album wordt. Een complete, volwassen song: dat belooft voor de rest.
Het derde lied, On Call, is misschien wel het bekendste. Na de openingszin ‘She said call me now baby, and I’d come on running’, zet bassist Jared Followill de overbekende basslijn in, die op festivals zowaar door volle weides meegezongen wordt. (Wat dat betreft was de zomer van 2007 trouwens een zeer vruchtbare periode voor het viertal. Ze speelden op roemrijke festivals als Rock Werchter, Pukkelpop en Lowlands). Knap ook hoe Nathan verschillende malen op hoge, schrille toon ‘be there’ kweelt. Door merg en been gaat het.
De band blijft verder erg goed op dreef. Black Thumbnail en My Party zijn twee vrolijke swingers, waarna het iets meer ingetogen True Love Way volgt (dat naar het einde toe echter wel heerlijk losbarst). Het nummer gaat over een liefde die niet doorgaat: ‘We'd be so free, happy alone, sharing a smile, so far from home’ zingt Nathan.
In Fans, nog een song die als single werd uitgebracht, wordt andermaal een sterke zangprestatie neergezet. Het lied is opgewekt en jolig, en zonder schroom kan het ook tot de paar hoogtepunten van Because of the Times gerekend worden.
Jammer genoeg begint het album naar het einde toe toch wat te slabakken. Camaro is wel nog een fijn nummer, niet meer of niet minder dan dat. Maar de rest van het slot lijkt nogal wat op elkaar. Vooral The Runner en Trunk komen lichtjes over als ‘opvullers’.
Maar desondanks is BotT zeker een zeer voortreffelijk werkje geworden. Mijn persoonlijke favoriet, de waanzinnige opener Knocked Up, behoort tot de betere nummers uit 2007.

Dan rijst natuurlijk weer de vraag: welke Kings? Die uit de beginperiode, van hits als Red Morning Light en Molly’s Chambers, of die van nu? Moeilijk te zeggen. Because of the Times heeft een paar geweldige uitschieters, maar dommelt bij vlagen ook wat in. Terwijl net daar een album als Youth & Young Manhood, overings hun debuut uit 2003, over de hele lijn blijft boeien. Ik blijf in het midden en zeg dat ze bezwaarlijk kunnen worden vergeleken. Ze hebben beide hun charmes, en Because of the Times is meer dan behoorlijk.

Goede cd, mooie afwisseling tussen de nummers. De Followil's zijn dan ook geweldige muzikanten.

Beste KoL tot nog toe! Elk nummer afzonderlijk heeft iets eigen, maar het "probleem" van dit album is dat als ik het aan het luisteren ben, niet het idee heb dat ik naar een album aan het luisteren ben. Meer onafhankelijke nummers, die stuk voor stuk zeker niet slecht zijn. Al met al een goed album, met sterke nummers (ja, ook Charmer. veel mensen zien het als herrie, maar ik zie vooral de emotie in het nummer: hij wordt telkens weer verleid, en hij wordt er gek van). Mooiste nummers: Knocked Up, On Call, en misschien nog wel de mooiste: The Runner.

Blijkbaar ben ik de enige die vindt dat dit album minder is dan Aha Shake Heartbreak. De belangrijkste reden is vrij simpel aan te wijzen, het album wordt namelijk saai en eentonig. Nummers als Trunk en Camaro zijn bijzonder zwak, en verpesten in principe een album dat zeer goed begon met het fantastische Knocked Up. Samen met het soortgelijke Milk, is dit nummer met afstand mijn favoriete nummer van Kings of Leon.

Charmer en On Call zijn uitstekende nummers en ook Fans behoort tot mijn favorieten. Helaas bevat dit album teveel soortgelijke nummers, waardoor het als geheel zeer eentonig klinkt. De spanning die is opgebouwd in het begin van het album verdwijnt totaal en dat is zeer jammer.

Dit is absoluut mijn favoriete Kings of Leon plaat. Van begin tot eind heeft de plaat een heerlijke broeierige sfeer. De afkomst van de band is overduidelijk. De plaat ademt in alles de sfeer van de Southern states van de USA uit. Waar ik me op de eerste platen van de Kings of Leon nog af en toe ergerde aan de zang, heb ik dat op deze plaat niet. Hij zingt gecontroleerder en gevarieerder. Dat komt de dynamiek van de songs ten goede. De rest van de band klinkt strak, gedreven en ze weven mooie muzikale tapijtjes voor de donker klinkende nummers. De muziek heeft een gejaagd karakter, maar dan wel gedoseerd. Deze paradox maakt het voor mij een spannende luisterervaring van begin tot eind.

Jij bent dus duidelijk van het commerciele publiek. Als je dit album al niet goed vind, en zelfs nog saai ook.. terwijl het lekker rockt. Dan weet ik het ook niet. Nee die pareltjes als Use Somebody die ze zelfs op Sky draaien heb je niet op dit album nee.

Because of the Times blijft mij toch jaar na jaar weer intigeren. Ik wil mezelf geen Kings of Leon fan noemen, maar deze plaat is geweldig. Het vroegere werk is te ruig, het latere werk te soft. Hier wordt de perfecte balans gevonden. Hier tonen ze ballen door te openen met een 7 minuten durende kabbelaar over zwanger geraken. Meteen een van de hoogtepunten uit het oeuvre. Er zitten geweldige vieze, gruizige nummers tussen, afwisseld met authentiek Amerikaans klinkende popparels als Fans. Het album verveelt niet, groeit wel. De platen die Because of the Times opvolgen klinken zo geforceerd. Te veel met de hitlijsten in de ooghoeken gemaakt. Dit blijft een zeer genietbare plaat. Broeierig als de zomer kan zijn, of de aanloop daar naar toe.

Precies zoals Dn!S hierboven zegt eigenlijk. Tot en met dit album waren KOL wat mij betreft één van de beste bands van de 00's. Jammer dat ze hierna compleet uit mijn aandacht (en smaak) verdwenen zijn.

Because of the Times is wat mij betreft het meest interessante album van hun eerste 3 releases omdat het nog voor een groot deel de rauwe randjes van de eerste 2 albums behoudt, en toch duidelijk de ontwikkeling van de band laat zien.

Favorieten: Fans is een van mijn all-time favoriete tracks, maar ook Ragoo, Arizona en On Call zijn heel fijn.

Kings of Leon is een Amerikaanse rockband die in 1999 in Nashville werd opgericht door drie broers, Caleb, Nathan en Jared Followill, samen met hun neef Matthew Followill. Ze staan bekend om hun unieke mix van zuidelijke rock, alternatieve rock en garage rock. Door hun kenmerkende sound en de rauwe stem van zanger Caleb Followill, wisten ze in de jaren 2000 wereldwijd door te breken. Hun derde album, Because of the Times, uitgebracht in 2007, markeerde een belangrijk keerpunt in hun carrière. Dit album liet een meer volwassen en experimentele kant van de band zien en gaf hen een groter internationaal podium. Laten we een kijkje nemen naar dit baanbrekende album en de nummers die het zo bijzonder maken.

Een Stap in de Volwassenheid

Met Because of the Times liet Kings of Leon zien dat ze zich wilden ontwikkelen als band. Waar hun eerdere albums meer gericht waren op rauwe, energieke rock, kiezen ze hier voor een meer gelaagde en sfeervolle benadering. De nummers zijn langer, de teksten dieper, en de muziek veelzijdiger. Dit was een bewuste stap weg van de eenvoud van hun eerdere werk en naar een meer volwassen geluid, met als resultaat een album dat hun carrière nieuw leven inblies.

Track-by-Track Overzicht

Het album opent sterk met Knocked Up, een nummer van ruim zeven minuten dat meteen laat zien dat Kings of Leon niet bang zijn om te experimenteren. Het hypnotische ritme en het opstandige refrein vormen een intrigerend contrast. Het thema van een ongeplande zwangerschap, waarin de verteller ondanks de weerstand van anderen besluit door te zetten, geeft het nummer een rebellievolle maar hoopvolle ondertoon.

Charmer is een van de meest rauwe en agressieve nummers van het album. De chaotische, ruige sound past perfect bij het thema: een persoon die zowel fascineert als frustreert. Caleb's schreeuwende zangstijl voegt een extra laag van urgentie en spanning toe, wat het een intense luisterervaring maakt.

On Call begint ingetogen, maar bouwt al snel op naar een krachtige climax. Het nummer gaat over loyaliteit en het altijd klaarstaan voor een geliefde, wat het tot een van de meer emotioneel geladen nummers van het album maakt. Het is toegankelijk, maar krachtig, en een van de hoogtepunten van het album.

McFearless draait om kracht en moed. Met een stevig, chaotisch ritme en een refrein dat vastberadenheid uitstraalt, geeft "McFearless" het gevoel van het overwinnen van angsten en uitdagingen. Het laat zien hoe de band niet bang is om thema's als zelfvertrouwen en volharding in hun muziek te verwerken.

Black Thumbnail is een meer melodische track met een aanstekelijk refrein. De boodschap van rebellie en zelfexpressie komt sterk naar voren, terwijl de verteller zijn eigen pad volgt in een wereld vol chaos en onzekerheid. Het is een nummer dat zowel muzikaal als thematisch sterk resoneert met de luisteraar.

Met een vrolijke en uitbundige sfeer beschrijft My Party een wilde nacht vol plezier en vrijheid. De chaotische, energieke muziek ondersteunt de zorgeloze toon van het nummer perfect. Het is een anthem voor iedereen die zichzelf even wil verliezen in het moment.

True Love Way onderzoekt de complexiteit van liefde en relaties. Het benadrukt toewijding en de emotionele connectie die nodig is om ware liefde te laten slagen, ondanks de uitdagingen die erbij komen kijken. Het is een van de meer toegankelijke en emotionele tracks op het album.

Met een ontspannen vibe reflecteert Ragoo op fouten uit het verleden en de lessen die daaruit zijn geleerd. Het nummer moedigt aan om verantwoordelijkheid te nemen, maar ook om verder te gaan met het leven. Het heeft een wat lichtere toon, maar blijft thematisch sterk.

Fans is een ode aan de trouwe aanhang van de band, vooral in het Verenigd Koninkrijk. Het is een vrolijk en uitbundig nummer dat hun dankbaarheid voor hun fans perfect vangt. De energieke sfeer en het aanstekelijke refrein maken dit nummer tot een favoriet onder concertbezoekers.

The Runner gaat over volharding en de zoektocht naar betekenis, ondanks tegenslagen. Het thema van altijd vooruit blijven gaan, zelfs als het moeilijk wordt, komt sterk naar voren. De muziek weerspiegelt de interne strijd van de verteller op een subtiele maar krachtige manier.

Trunk is een van de meest ingetogen nummers op het album. Het behandelt thema's als verlangen en passie, en biedt een moment van rust en reflectie temidden van de meer energieke nummers. Het is een intiem en emotioneel geladen track.

Het opzwepende Camaro viert jeugdige onbezonnenheid en avontuur. Met een nostalgische blik kijkt de verteller terug op wilde ritten in een Camaro en het genieten van een zorgeloos leven. Het is een energiek en vrolijk nummer dat de nostalgische kant van de band laat zien.

Het album sluit af met Arizona, een nummer dat verlangen en mysterie ademt. De beschrijving van een fascinerende ontmoeting in de woestijn van Arizona geeft het nummer een melancholische, maar prachtige sfeer. Het is een passend einde van een veelzijdig album.

Because of the Times laat een band zien die zichzelf blijft vernieuwen. Dit album is een perfecte balans tussen energieke rock en meer introspectieve nummers. Kings of Leon weet hier hun muzikale grenzen te verleggen en hun fans, zowel oud als nieuw, te boeien met een diverse mix van stijlen. Het is een album dat je keer op keer kunt beluisteren, en iedere keer ontdek je weer iets nieuws. Als je houdt van rockmuziek met diepgang en emotie, dan is Because of the Times absoluut een aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl