Kings of Leon - Because of the Times (2007)

On Call klinkt alvast veelbelovend!

Ik ben benieuwd.

Dat nummer is dus te beluisteren op www.myspace.com/kingsofleon[/url]

een vet nummer

Die gitaarsolo

Ik ben wel erg benieuwd nu, een heel andere feel en productie. Ik kan niet wachten .

Ik ook niet. Geweldige band.

En, en, en? Gaat deze derde na de teleurstelling van de tweede er dan voor zorgen dat ik definitief ga afhaken?

Opener is het ruim 7 minuten durende Knocked Up en deze komt wat langzaam op gang. Hier en daar wat U2-achtige gitaargeluiden maar dan wel vermengd met de bekende Kings of Leon drive en zang. Die ruime 7 minuten zijn mij eerlijk gezegd wat te lang.
Charmer klinkt wat ruiger en smeriger en blijkt een stevige rocksong te zijn met af en toe wat uithalen qua zang. Niet slecht, maar echt een pakkende song is het vooralsnog niet te noemen.
On Call opent zweverig, maar dan zet de bas in en ontpopt het nummer als een bijna punk-rocksong. Prima gitaarsolo, maar sorry allen: ook dit pakt me nog niet erg.
McFearless klinkt toch wat anders dan we gewend zijn. Ik moet een beetje denken aan bandjes als Bloc Party, Editors en weet ik het wat. Origineel? Nee, maar dat is deze band nooit geweest en dat vind ik niet erg, maar nu mis ik toch wel dat eigene wat Kings of Leon toch wel degelijk kenmerkte.
Black Thumbnail rockt ook lekker de pan uit. Flink wat gitaar, maar wederom geen puntige pop-rock zoals ik die zo graag hoorde op hun debuut.
My Party heeft ook wel een wat smeriger geluid. Ik heb hier het gevoel dat het allemaal wat krampachtig is. Maar toch is er iets met dit nummer dat me wel degelijk weet te boeien. Zou zomaar een groeiertje kunnen blijken.
True Love Way gaat dan weer volledig langs me heen. Het is een nummer dat weinig echt pakkends heeft voor mij.
Ragoo heeft een iets poppier geluid en is daarmee gelijk ook wat vrolijker van toon.
Fans krijgt een akoestische gitaar mee als begeleiding, maar de electrische broer blijft dicht in de buurt. Het is een nummer dat iets beter blijft hangen mede dankzij de opbouw er van.
The Runner is slepender en meer down-tempo, neigend naar een ballad (of misschien kunnen we het daar zelfs we onder scharen). Je krijgt de neiging al snel mee te wiegen, maar verder houdt het daar wel mee op.
Met Trunk proberen de heren duidelijk weer een nieuwe richting op te gaan. Het lukt maar half: instrumentaal zit het uitstekend in elkaar, maar het is een beetje vlees noch vis voor mij.
Camaro daarentegen vind ik dan weer een stuk pakkender. Ook hier valt weer op dat de gitaarsolo's heftiger dan ooit zijn.
Afsluiter Arizona doet me verder ook niet al te veel: het rockt door en daar heb ik het dan wel mee gezegd.

Teleurgesteld? Me dunkt. Wist het tweede album me al niet echt meer te boeien na het schitterende debuut, daar ga ik toch afhaken bij deze derde. Het is zeker geen slecht album en ik denk dat de fans er mee in hun nopjes zullen zijn. Ik hou blijkbaar meer van de retestrakke pop-rocksongs en die zijn hier niet echt te vinden.
De heren schuwen het avontuur niet en dat valt te prijzen, alleen ga ik niet met ze mee op avontuur.
Helaas..............

ik ben ook terleurgesteld na de eerste luisterbeurt

Alleen heb jij daar iets minder woorden voor nodig

tja

jij was me voor, ik kon het niet beter verwoorden

is hij uitgelekt?

Ja, er druppelt nu niks meer na

Jep

Toch weer heerlijk om die vertrouwde stem van Caleb weer te horen...

Wie herinnert zich de tweede plaat van de Kings eigenlijk nog? Volgens mij bestond die voor het grootste deel uit nummers die net niet goed genoeg werden bevonden voor het weergaloze debuutalbum Youth & Young Manhood. Een afgeslankte versie. Nog steeds heel beluisterbaar, maar geen blijvertje.

Vraag is dus: spelen de heren uit Tennessee überhaupt nog wel een rol van betekenis in de rock 'n roll anno 2007? Het antwoord is een kort maar krachtig 'ja'. Want na het horen van Because of the Times is me één ding wel duidelijk geworden: het oorspronkelijke geluid is flink op de schop gegaan en dat werpt met name op de eerste helft van de plaat zijn vruchten af.
Knocked Up zet je gelijk op het verkeerde been. Er lijkt na 3 minuten iets te gaan gebeuren en het wachten is op een grande finale. Die komt er echter niet. Met Charmer lijkt er toch nog genoeg peper in de reet te zitten want hier klinken de Kings opgefokter dan ooit. On Call kende ik dus al en toen viel het vollere geluid me al op. McFearless heeft haast iets Interpol-achtigs en Black Thumbnail is weer zo'n typische rock 'n roll song à la Genius en Spiral Staircase: jawel, dat kunnen ze nog steeds! My Party swingt als een malle en True Love Way had zowaar een nummer van The Killers kunnen zijn.
Met Ragoo wordt er gas teruggenomen en dit komt de plaat niet ten goede: Fans (intro van The Cars' Good Times Roll overgenomen?), The Runner en Trunk zijn namelijk ook geen denderende nummers. Ik mis hier toch echt een Trani of Dusty, maar dat niveau wordt niet gehaald. Camaro rockt er gelukkig nog even lustig op los en Arizona is een waardige afsluiter.

De vernieuwingsdrang is lovenswaardig en pakt in veel gevallen goed uit. Toch bekruipt me het gevoel dat er meer in had gezeten. 3,5* voor nu.

Een stuk diverser dan ik had verwacht. Het blijft allemaal dicht bij rock n roll maar toch heeft het geheel een frisse eigen identiteit. Maar niet, zoals ik een beetje verwachtte, normale "standaard" bluesrock. Anders dus, maar daarom niet minder lekker voor mij. 4.0*.

Na nog wat meer luisterbeurten kan ik niet anders dan het een klein meesterwerkje noemen. Een surrealistische clash van stijlen en geluiden. De wortels zitten nog wel mooi op hun plaats, maar de boom zelf groeit en bloeit in duizend verschillende richtingen. 4.5*

Wat de laatste paar nummers betreft... het blijkt toch vooral een kwestie van wennen te zijn. The Runner behoort nu zelfs tot mijn favorieten.

Mojo Pin verhoogt doodleuk naar 4*.

Een stuk beter dan hun vorige, maar nog niet het niveau van hun eerste daarom voor nu 3,5*.

Hoes gecorrigeerd, godzijdank klopte die vorige niet.

Ik ben nooit een grote Kings of Leon-fan geweest, een enkel nummer uitgezonderd, maar door de enthousiaste berichten omtrent deze toch maar geluisterd. In eerste instantie vond ik het wel fijn klinken, maar hoe verder de plaat vordert, hoe meer me het niet geringe 'southern rock'-gehalte van de liedjes me gaat tegen staan. Ik vind het wel jammer, want KoL lijkt me wel een band die wat fijne soul in gitaarmuziek kan stoppen, maar hier pakt het voor mij niet goed uit...

Er is nu een videoclip voor On Call, stelt helaas erg weinig voor.

sjee, waar is het lekkere swingende coole geluid van de eerste plaat gebleven?

dit lijkt wel een ander bandje

Moet ik hieruit afleiden dat hetzelfde dreigt te gebeuren als met BRMC?

Welnee.

BRMC's laatste is lekker man . Deze ook trouwens.

Overzicht van de AOL Sessions, voor de mensen die interesse hebben:

- On Call (nieuwe single)

- McFearless

- My Party

- AOL Sessions: Behind the Scenes

Hier haak ik af! waar is die band gebleven met die vette dudes en 2 fantastische albums? Wat ik tot nu toe hiervan heb gehoord vindt ik echt erg. Het begin van On Call gaat nog wel, maar dan komt dat kinder-punk-refreintje inzetten.... Jammer heel jammer!