Arcade Fire - Everything Now (2017)

Francis Bebey - The Coffee Cola Song

Voor het grootste deel maar slappe disco-meuk (met name songs als Electric Blue en Chemistry zouden eigenlijk verboden moeten worden) met dan gelukkig ook nog twee fijne uitschieters (Creature Comfort en Put Your Money On Me). Maar best is het allemaal natuurlijk niet. Inmiddels is het toch ook wel wat sneu dat van de 10 beste Arcade Fire nummers er een stuk of 6 op de debuutplaat staan...

The Suburbs was toch niet hun debuutplaat? ?

De tand des tijds heeft geen positief effect op deze plaat helaas. Vond het al hun matigste album, maar nu ik het album weer eens luister, is mijn waardering nog meer gezakt. Een hoop middelmaat en zelfs lelijke nummers, een unicum voor Arcade Fire. De enige positieve uitschieters zijn voor mij Everything Now en Put Your Money on Me, elke keer weer een feestje als die opstaan.

Nog steeds een slappe plaat, maar Put Your Money On Me en We Don't Deserve Love zijn toch twee van hun beste en meest rakende nummers voor mij.

Ik ben erg onbekend met Arcade Fire omdat het me om de 1 of andere reden nog niet heeft kunnen raken. Deze plaat valt me echter niet tegen. Fijne verzameling popliedjes.

Het is wel een groeiertje. Eenmaal je de liedjes wat begint te kennen, begint het album toch een zekere charme te hebben.

Volledig akkoord met het laatste deel van je bericht. Die 2 nummers zijn ongelofelijk knap (m.n. We Don't Deserve Love).
Ik voeg daar toch ook graag het titelnummer, Electric Blue en zéker Creature Comfort aan toe.
Chemistry en Good God Damn zijn dan weer volledig overbodige nummers in hun repertoire.

Hét 'hit and miss'-album van deze band en inderdaad een pak inconsistenter dan de eerste 4 albums, maar voldoende moois om toch nog een 7tje te scoren bij mij.

Een deel van mij wil heel graag van dit album houden. Everything Now is een van mijn favoriete Arcade Fire songs, misschien wel dé favoriet. Ongekend catchy compositie, ijzersterke melodieën, die Francis Bebey Sample . Put Your Money on Me, We Don’t Deserve Love en Creature Comfort zijn wat mij betreft ook bovenste plank AF songs. Maarja, op hetzelfde album staat Chemistry… en Peter Pan… en Good God Damn. Het is toch alsof je op een date een bloedmooie dame treft die je nog aan het lachen maakt ook, maar op weg naar huis toe rochelt ze een paar oude omaatjes in het gezicht. Dat is echt onvergefelijk.

Ik heb het album veel geluisterd en ik vind het een super album. Ik vind het niet onder doen voor bijvoorbeeld 'Funeral'.
Als 'Everything Now' (of 'Reflektor', wat ik ook een geniaal dubbelalbum vind) hun eerste album zou zijn en 'Funeral' hun laatste, dan zou volgens mij 'Funeral' slechte(re) recensies krijgen. Zo werk het psychologisch gezien.

Fijn daj 't even uitlegt. Als .... als deze site 4 maanden geleden was verdwenen met de oprichter ervan, had je dit bericht nooit kunnen plaatsen.

Blijf dit een (relatieve) k*plaat vinden, 2 - 2,5* , waarbij de band zich hopeloos heeft verslikt in de meermaals gehanteerde dubbele bodem (bijv "infinite content" en "everything now") - ze hadden 't kunnen weten: iets waarbij je een dubbele bodem hanteert, komt niet langs de (smaak)douane.

Wat bedoel je met dubbele bodem?

Zal 1 voorbeeld geven: zo rond mid jaren '90 ontstond de 'catch-phrase' content is king - daarmee werd bedoeld dat de mediapartij (tv, uitgever, isp) die de beste/meeste content zou kunnen bieden de meeste klanten zou kunnen trekken. Partijen moesten dus op zoek naar content. In het eerste decennium van de huidige eeuw kwam daar de leus engagement is queen bij - je moest niet alleen een kijker/user bereiken, je moest 'em ook betrekken, raken om de relatie effectief te laten zijn.

Als je een song schrijft die Infinite Content heet verwijs je daar dus naar. Enerzijds hult Arcade Fire zich graag in het kleed van de ietwat alternatieve indie-rocker die commercie schuwt, het liefste back to the garden wil en een bepaald wereldbeeld uitstraalt (Suburbs), anderzijds gebruikt Arcade Fire juist het verschijnsel van engaging content om er succesvol mee te zijn. Imo is het een beetje bizar om iets te hekelen en tegelijkertijd het te gebruiken om er succesvol mee te zijn. Alsof je je broer zou betichten van vreemdgaan, terwijl je ondertussen je vrouw bedriegt met de halve sportclub.

Het album is destijds in meerdere vormen (hoezen, kleuren) ook vrij agressief gepromoot en dat staat wat mij betreft ook haaks op het gegeven dat je graag als een alternatieve, zeg maar duurzame, milieubewuste band wilt worden gezien.

Zelf moet ik dat gegeven (proberen) los(te)laten wanneer ik naar Arcade Fire luister - ik vind dat niet kloppen.

Tav Everything Now kan ik een vergelijkbare redenering opzetten.

Verlaagd naar een 2,0. Zelfs het titelnummer begint te irriteren.
Electric blue lijkt ook meer op kattengejank dan op die mooie stem die je "In the backseat" hoort.
Hopelijk is hun volgende album wat vriendelijker voor je oren.

Vind dit een erg lekkere pop plaat. Als je een album in de lijn van Funeral of Suburbs verwacht kom je inderdaad bedrogen uit. Denk dat je dit album als een losse plaat zonder context van het eerdere werk van de band moet beschouwen. Urgentie en impact? Nee. Lekkere popliedjes die prima in elkaar zitten? Absoluut.

Ik vind het bizar dat er na een aantal jaren nog geen grote groei in waardering in dit album zit. Hij begon voor mij op een 5 maar ik zou nu een 6 willen geven.

jrn zegt dat er van urgentie en impact geen sprake is, voor mij wel. Hele album en ook hoe het ten toneel is gebracht voelt als een lijflied. Één grote (anti-)lofzang op de niksigheid die het hyperkapitalisme voortbrengt.

jrn zegt dat er sprake is van lekker popliedjes die prima in elkaar zitten. Volledig mee eens, en wat een lekkere en unieke vorm voor de in het vorige punt benoemde kritiek/satire

Peter Pan en Chemistry stijgen hier duidelijk bovenuit!

Wat is deze "lekker".

Ruim 4 jaar na het half geslaagde Reflector verschijnt dit saaie en vooral inspiratieloze album.
Ik vraag me oprecht af wat er die vier jaar voor verschrikkelijks is gebeurd met deze geweldige band. Gelukkig is het daarna weer goed gekomen. Vooral live blijft het een feest. Deze maar snel vergeten.

Hoe kan het toch dat ik me een eenling voelt die dit echt een briljant album vind... Ik dacht dat het wel over de jaren zou landen.

Ik snap wel dat EN als kitsch beschouwd kan worden. Maar dat lijkt me toch de oppervlakte. Die kitsch is het gereedschap van de boodschap.

Door die allesomvattende boodschap is het een vrijbrief om eens te genieten van hyper positieve en dansbare pop.

Edit: grappig ik las over mijn vorige bericht heen, maar schijnbaar val ik in herhaling

Inmiddels is wel duidelijk wat er aan de hand was: Win had te veel afleiding..

Ooit gekocht naar aanleiding van een interview in 1 of ander Engels blad. Wilde zelf weleens ontdekken waar de hype nu weg kwam. Dat was voor mij een koude kermis. Volgens mij heb ik hem twee keer volledig gedraaid. Nee , ik kan hier weinig tot niks mee. En nu bij herbeluistering nog minder . 2 sterren

Als je je in AF wil verdiepen is dit natuurlijk het laatste album wat je moet luisteren.

Interessant onderwerp van de plaat, lekker afwisselend, mindere flow dan bij the suburbs.

De enige misser in het oeuvre. Saai.