menu

Bob Dylan - Street-Legal (1978)

mijn stem
3,76 (283)
283 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: CBS

  1. Changing of the Guards (6:36)
  2. New Pony (4:28)
  3. No Time to Think (8:19)
  4. Baby Stop Crying (5:17)
  5. Is Your Love in Vain? (4:30)
  6. Señor (Tales of Yankee Power) (5:42)
  7. True Love Tends to Forget (4:14)
  8. We Better Talk This Over (4:04)
  9. Where Are You Tonight? (Journey Through Dark Heat) (6:16)
totale tijdsduur: 49:26
zoeken in:
avatar van brandos
5,0
Mijn favoriete Dylan alhoewel ik zeker niet al zijn albums ken. Ik kon de opvolger van deze (zijn reli-album "Slow train coming"), mijn eerste kennismaking met Dylan destijds gelukkig met iemand ruilen voor Grace Jones - Nightclubbing (terug dus). Ik vind dat nog steeds een goede ruil (ondanks de bijdragen van Mark Knopfler op STC). Tegen "Street legal" liep ik pas veel later op. Ook dit album is uitermate spirtitueel, maar vanuit een ander perspectief - dat van de blues, dat van Bijbelpersonage Job. Het zoeken is oneindig veel interessanter dan het vinden -zo blijkt. Zo contemplatief als hier hoorde ik Dylan zelden. Muzikaal is het een amalgaam van van alles: blues, soul, gospel en een beetje 'witte' country en folk. Maar ik durf toch te stellen dat dit zijn meest 'zwarte' album ooit is. Dieper ook dan zijn 'mindfucking' Blonde on blonde.

avatar van Jaep
4,5
Geweldig album. Dylan zet hier zijn uitstekende periode uit midden jaren '70 voort, maar weet tegelijkertijd genoeg te vernieuwen zodat het geen herhaling van zetten wordt. De achtergrondzangeressen en blazers bevallen me goed, maar het uitstekende songmateriaal maakt dit album. Vooral de B-kant van de LP vind ik echt geweldig. Alleen New Pony vind ik weinig aan.

avatar van Kramer
5,0
vanson schreef:
Erg vaak klinkt de muziek alsof the E Street Band meespeelt, zeker het refrein van Changing of the Guards.
Changing of the Guards heeft toch helemaal geen refrein?

avatar van Kramer
5,0
Ik heb toch een beetje het gevoel op de rand van een afgrond te staan. Street Legal is, afgezien van zijn meest recente werk, het laatste album van Bob Dylan dat ik echt goed ken. Na 1978 betreden we minder vruchtbare grond, als ik de meerderheid van de kenners moet geloven tenminste. Aan de andere kant is dat, het volgen van de meerderheid, het slechtste wat je kunt doen bij het luisteren naar Dylan, want dan blijf je eindeloos zwelgen met Blowing in the Wind op repeat. Daar heb ik geen zin in. Ik ben Joan Baez niet.

Misschien is het weleens aardig om met de minste nummers van deze plaat te beginnen, al was het maar omdat dat beduidend minder werk is dan ieder hoogtepunt te beroemen. Sterker nog: bij herhaalde beluistering blijkt dat er eigenlijk maar één lied is dat me echt niet aanstaat. Dat nummer is New Pony - blijkbaar zijn er mensen die ermee weglopen, maar de reden is me onduidelijk. Het is een lomp nummer dat te lang duurt en bovendien de ondankbare eer heeft de helderste ster van de plaat op te volgen: Changing of the Guards. Dat lied draagt alles in zich wat een liefhebber nodig heeft om zich aan te laven: een perfecte melodie, een tekst als een apocrief Bijbelboek, Bob's stem als een broodmes en een begeleiding die even stampend als harmonieus is. Mij kun je wegdragen.

Na inzakker New Pony herpakt Dylan het openingsniveau en weet dat tot het einde toe vol te houden. Qua liedmateriaal steekt dit album boven zijn gehele oeuvre uit, en de uitvoering is tot in de puntjes verzorgd - sommigen zullen het te gepolijst vinden, maar dat zijn dezelfde romantici die steigerhouten tuinmeubilair aanschaffen en met plezier met de splinters in hun reet blijven zitten. Nou, geef mij maar een schuurpapiertje.

Soms heeft een mens muzikale associaties die nergens op slaan, maar gevoelsmatig toch de spijker op de kop slaan. Ik moet bij dit album altijd aan André Hazes denken, terwijl er, afgezien van de dameskoortjes, op muzikaal niveau toch weinig overeenkomsten zijn. Misschien heeft het ermee te maken dat Bob hier zonder schroom of omhaal grote emoties durft te uiten. Schatje, Niet Huilen, Is Jouw Liefde Tevergeefs, Geen Tijd Om Na te Denken, We Moeten Hierover Praten - het is allemaal een echte volkszanger waardig. Maar angst dat het plat wordt is nergens voor nodig - de man die later de Nobelprijs voor de Literatuur zou winnen is niet op zijn achterhoofd gevallen. Met zijn onveranderd scherpe pen prikt hij zich zo je borstkas binnen.

Vroeger omschreef ik Street Legannog weleens als een guilty pleasure. Al een tijdje besloot ik te stoppen die term te gebruiken: geen mens zou zich moeten schamen voor wat hij het meest liefheeft. Tot de hoes aan toe is dit mijn favoriete plaat van Bob Dylan. Laat die praatjes maar zitten: speel dit album maar integraal af op mijn uitvaart, dan kunnen we daarna zonder een woord te zeggen aan de borrel. Zelfs New Pony mag meedoen. Is natuurlijk ook gewoon een dijk van een nummer, wat zeur ik nou. Thanks Bobby, je maakt het leven een stuk draaglijker met je muziek.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:48 uur

geplaatst: vandaag om 19:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.