Bob Dylan - Street-Legal (1978)

machtige plaat , en niet skippen lennon maar luister eens goed naar senor , practig , en de tekst van no time to think , nee dit is een zeer geslaagde dylan

Bob klinkt op de openingstrack meer als Bruce Springsteen dan Bruce ooit heeft willen klinken, compleet met Clarence's saxofoonlijntjes...de zoete achtergrondkoortjes klinken erg fijn tegen het schuurpapieren geluid van Bobs stem...hij klinkt boos bij vlagen...No Time to Think heeft een prachtige melodielijn, als in de goede oude tijd van Blonde on Blonde...prachtige groeiplaat, dit Street Legal...

Beter dan 'Blonde on Blonde'... interessant

Ik vind het nr. 'Senor' bij de top 5 van beste Dylan-nummers horen. Fenomenaal. Maar voor de rest staan er ook wat mindere nummers op (lees: 'Is your love in vain' - beetje een schuifelnummertje).

weinig enthousiast onthaalde Dylan plaat. Ik denk dat de schrijvende pers toen hersendood geweest is omdat ook deze weer geweldig is.

De pers was toen in de ban van de opkomende new wave. Maar de gevestigde waarden brachten in die periode ook erg goede albums uit zoals Bob Dylan.

Dat bedoel ik. Men moet toen ontzettend in de new wave geloofd hebben om de platen van de gevestigde orde zo te negeren, en dat is met deze prachtige plaat een prestatie van formaat.

Prachtige plaat. Heel anders dan zijn voorganger "Desire", maar daarom zeker niet minder.

Bob Dylan maakt hier gebruik van verschillende rijmschema's en sommige songs bevatten zowel binnenrijm als eindrijm.

"No Time To Think" kwam laatst voorbij op mijn iPod en klonk toen verrassend goed:

Bullets can harm you and death can disarm you
But no, you will not be deceived.
Stripped of all virtue as you crawl through the dirt,
You can give but you cannot receive.

"New Pony" vind ik ook zo'n geweldig nummer dat ik pas na verschillende luisterbeurten op waarde wist te schatten.

De muziek (geweldige band had hij toen - Springsteen mocht willen dat Steve Douglas destijds in zijn band zat!) en de zang zijn ook geweldig op dit album. De teksten zijn gecompliceerd en apocalyptisch.

Op "Where Are You Tonight?" klinkt Dylan echt ten einde raad en zijn vlucht naar Born Again Chistianity was in dat licht gezien eigenlijk niet zo onlogisch.

0,5* erbij. Toch heel erg mooie nummers tussen en geen enkel zwak punt. 4*

Nog een 0,5* erbij. Muzikaal is dit een van zijn meesterwerken. Misschien is deze wel beter dan Blood on The Tracks!

Eerst vond ik deze stijl Dylan niet zo tof klinken.
Nu zie ik het natuurlijk als nóg een meesterwerk van Dylan.

Changing of the Guards, Is Your Love in Vain en vooral Senor zijn uitschieters. Stuk voor stuk briljant van begin tot eind, en over het algemeen rockt de plaat ook gewoon. Als in ''ík doe eens een voetje van de vloer'', dat heerlijke ietwat gedateerde (en dat bedoel ik in de best mogelijke manier) jaren zeventig geluid, met die koortjes en saxofoon; SU-BLIEM.
Dit is echt genieten.

Tot nu toe 4,5 sterren.

Ik klus sinds vorig jaar maart een aantal avonden per week bij achter de bar en in de bediening van een eetcafe hier in mijn woonplaats.
Gisteravond een avond weer eens vrijwel niets te doen en dus ging ik van pure verveling maar eens wat achter de bar in de kastjes sneupen...

Onvoorstelbaar, maar tussen een stapel cd's (allemaal goedkope verzamelmeuk, kerstmuziek, jazz-standards en van die door de bond van huisvrouwen goedgekeurde popmuziek...) aldaar lag nota bene (zonder hoes, dat dan weer wel) de originele cd Street Legal van Meneer Zimmerman

Heb deze cd dan ook maar meteen achterover gedrukt, aangezien ik deze nog niet had en ze hem in het eetcafe toch niet missen.
Bij een groot muziekliefhebber als mij wordt zo'n album tenminste nog op waarde geschat ipv weggestopt tussen ongeinspireerde meuk in een kastje tussen de telefoonboeken en reservekaarsen

Wel een fijne plaat tot nu toe (1 luisterbeurt) overigens...

O ja, nog een lekker nutteloos feitje over dit album:
Tijdens de opnames/rehearsals van dit album was 1 van de achtergrondzangeressen Katey Sagal.
Jullie allen wellicht beter bekend in de rol als de vrouw van Al Bundy in Married...With Children.

Ik heb dit album sinds kort ook in mijn bezit (cdwow 3.20 ) en ik heb hem inmiddels 2x beluisterd. Ondanks dat er meestal aardig op dit album wordt afgegeven (behalve hier op musicmeter, zo heb ik al wel gelezen), vind ik het tot nu toe erg lekker om naar deze plaat te lezen. De nummers zitten lekker speels in elkaar en de arrangementen zijn lekker; veel saxofoon is altijd goed .

Een stem zal snel volgen

Hoewel ik dit niet zijn sterkste album vind, zit er wmb genoeg in om me te bekoren. Soms zit Dylans genialiteit in kleine dingen, zoals het 'open begin' van Changing of the guards, dat simpelweg al bezig is als het geluid wordt opengedraaid. Hoe dan ook, dit album vind ik zeer goed luisterbaar.

Vreemd genoeg doet deze plaat me qua sfeer en intensiteit denken aan Bruce Springsteen's 'Darkness on the edge of town", toevalligerwijs komen beide platen ook nog uit 1978 en hebben beide hoezen ook raakvlakken.

Weer een juweeltje ondekt van de heer Zimmerman! Wat een topplaat. Staat volgens mij al drie jaar in de kast te rotten als lp. Wat een zonde! kan niet anders meer luisteren. Stukken, stukken beter dan de laatste twee albums.
Leuk om te weten dat die laatste twee door de pers de hemel in zijn geprezen, terwijl deze is neergesabeld door de pers.
Ach ja, zo zie je maar weer, nooit de pop-lectuur serieus nemen. Maar dat wist je al...

Slow Train Coming is vergelijkbaar met deze plaat. Erg ondergewaardeerd maar o zo mooi. Zeker proberen!

Slow Train Coming heeft mij ook aangenaam verrast: ik kende Saved en Shot Of Love (zijn andere reliplaten) eerder, maar SLT is veel beter - en inderdaad vergelijkbaar met het fantastische Street-Legal.

Ik vind de "klankkleur" van Slow Train Coming wat lekkerder, maar ook deze Street Legal is geen misselijk makend album, zeker niet.

Nou, doet mij dat nog even een deugt! ik heb beide uiterraard in de kast staan. Maar je weet hoe dat gaat met muziek (al helemaal met lp's) Je koopt soms meer dan je kunt verwerken. Shot of love heb ik trouwens zeer recent gekocht. En slow train heb ik ongeveer anderhalf jaar geleden van mijn goede kammeradski Antonio gekregen. Slow Train dan maar eerst...

Hoewel ik nog niet eens zo'n moeite heb met deze pop-rock nummers helpen die verschrikkelijke vrouwelijke achtergrondzangeressen de plaat bijna helemaal om zeep.

Dit vind ik inderdaad ook een vrij matige Dylan. Al zijn Changing of the Guards, Is your Love in Vain en Senor wel erg goed, die drie horen zelfs tot zijn beste werk vind ik. De rest van de nummers blijft echter tamelijk achter. De glorietijd van Blood en Desire is duidelijk voorbij. Hierna begon Dylan aan zijn magere jaren '80. Tot aan Oh mercy zo ongeveer.

Deze cd moet je echt enkele luisterbeurten gunnen. Voorwaar geen matige plaat en zeker niet wanneer je de geremasterde SACD-versie in huis hebt...!

Dylan's stem is nog volledig intact en de kwaliteit van bijna alle nummers is subliem. Street Legal veegt de vloer aan met Oh Mercy en is ook beter dan Time Out Of Mind!

Mijn favorieten: Changing Of The Guards, New Pony, Baby Stop Crying, Señor en Where Are You Tonight?
Dat laatste nummer doet mij altijd weer denken aan Absolutely Sweet Marie...

En daar ben ik het dus helemaal mee eens. Mooie plaat, sterke composities. Niets mis mee. Een waardige opvolger van het ook zeer sterke Desire.

Ik geef toe dat ik de remaster nog nooit gehoord heb. Dat zou mijn oordeel kunnen veranderen. Hoewel de songs natuurlijk dezelfde zijn kan een betere sound veel schelen, dat ken ik uit ervaring

Is de cd qua geluidskwaliteit goed te doen?

Ik zou zonder meer kiezen voor één van de geremasterde versies:

1)de Don De Vito Remix uit 1999 of
2)de hybride SACD remaster uit 2003

Kwalitatief doen ze niet veel voor elkaar onder.
2) is wellicht nog iets schoner.

Als de cd is uitgegeven vóór 1999 dan gewoon laten liggen!

Changing Of The Guards dient 7:04 minuten te duren. Op de oudere versies klokt dit nummer ruim onder de 7 minuten....

toch ondergewaardeerd deze bob dylan plaat. erg fijne muziek!

Volledig mee eens. Vandaag weer eens geluisterd en lekker meegeswingd!

Verhoogd naar 4.0*

Hele toegankelijk Dylan plaat en een voortzetting van zijn kwaliteitsplaten desire en blood. Vergeleken met voorgaande platen wat ondergesneeuwd, maar minstens zo goed. Play loud deze Dylan.

Deze plaat hoorde ik voor het eerst nadat ik Slow Train Coming gehoord had. Op dat album werd ik verrast door de melodieuze zanglijnen van de man. Getuige Street-Legal was dat niet voor het eerst. Het maakt de plaat toegankelijk, inderdaad. Toch moest ik erg wennen toen Changing Of The Guards voor het eerst door mijn huiskamer schalde. Veel blaaswerk, uitbundige achtergrondzang. Dat is niet de Dylan van de kleine liedjes. Toch is het allemaal behoorlijk aanstekelijk. En derhalve staat hier toch een handvol memorabele songs op. Uiteindelijk prefereer ik toch wat minder drukte bij Dylan. Maar ik vind Street-Legal wel degelijk een aardige plaat voor tussendoor.