Bob Dylan - Street-Legal (1978)

Heb je ook Dylan's When I paint my masterpiece al ontdekt op diezelfde cd van Whitley?

Heb ik een stukje van beluisterd, maar... en gezien het feit dat Dylan en The Band allebei in m'n top-drie van favoriete artiesten staan schaam ik me bijna om dit toe te geven... ik heb het sowieso noch van Dylan noch van The Band (op Cahoots uit 1971) ooit een erg goed nummer gevonden...
 

Nog steeds mijn favoriete Dylan album. Sterk over de hele linie en Dylan is goed bij stem, dat is wel eens anders, helaas.

Tja, na Desire is dit een serieuze stap terug natuurlijk. Met momenten klinkt het inderdaad alsof de E-street band staat mee te spelen. Toch is dit allesbehalve een slecht album: er staan een aantal erg goeie nummers op en Dylans stem is top.

Zo'n serieuze stap is dit niet terug, vind ik.
Het is een hele andere plaat dan Desire. Waar Desire bijna gypsy en voornamelijk acoustisch is, is Street Legal veel meer een rock plaat. Inderdaad bijna Bruce Springsteen achtig. Zelfs de hoes lijkt op de Springsteen plaat die hetzelfde jaar verscheen.
Een stap terug had ik Street Legal pas gevonden als het een slap aftreksel was van Desire, maar daar zijn beide platen te verschillend voor.

Plus dat ik zelf de enigszins mysterieuze en daardoor soms zeer suggestieve nummers van deze plaat meer waardeer dan sommige wat al te eenduidige nummers van Desire. (Maar ja, de MuMe-gebruikers waarderen die laatste bijna een half punt hoger...)

Een stap vooruit juist. Mooi compact en robuust album. Gelukkig verlost van die ijselijke viool, onnodig uitgesponnen songs en slome Emmylou op Desire. En vooral: weer volledig eigen composities van meneer Dylan.

Na de wedergeboorte van Dylan in de vorm van ‘Blood on the Tracks’ en ‘Desire’, en het onverhoopte succes van die platen, bleef het een hele tijd stil rond de man. In 1977 wijdde hij een groot deel van zijn tijd aan film, samen met zijn vriend Howard Alk was hij bezig met ‘Renaldo & Clara’, een erg lange film die bestaat uit concertmateriaal, interviews en ook fictie. Dit project flopte echter, en Dylan besefte dat hij toch maar weer moest doen waar hij het beste in was; songs schrijven.

Eerst moest hij echter op tournee, om geld te verdienen. Zijn plan was het om een band samen te stellen die, tijdens een pauze in de wereldtournee, ook in staat was met Dylan aan een nieuwe plaat te werken. Het geld kwam echter op de eerste plaats, want het ging Dylan niet voor de wind. Hij had af te rekenen met de enorme hoeveelheid geld die hij in zijn mislukte film had gestoken, en ook de dure echtscheidingsprocedure met zijn vrouw Sara raakte hem diep, zowel op emotioneel als financieel vlak. Echter maakte deze nood van Dylan nog steeds geen volgzaam man; de promotor van het Japanse deel van de tournee eiste van Dylan dat hij een greatest hits zou spelen, maar daar wilde hij natuurlijk niets van weten. Hij was nog niet klaar om de levende legende te worden die hij nu is.

‘Street-Legal’ werd opgenomen tussen 25 april en 2 mei 1978, in een oude wapenfabriek die Dylan had opgekocht, en verbouwd tot een repetitieruimte en later ook opnamestudio, al had hij daar een mobiele opnameruimte voor nodig. Rundown Studios, doopte Dylan dit gebouw, een verwijzing naar de staat van het gebouw.

De titel van de plaat verwijst naar zijn prille bestaan als vrijgezel. Volgende quote vond ik wel interessant om mee te geven, ze komt uit het boek ‘Bob Dylan in de studio’ van Patrick Roefflaer:



Op de cover zie je Dylan wachten voor een oude trap, reikhalzend uitkijkend naar de bus van de vrijheid. Dylan is altijd een vrije geest geweest, maar ook nonchalant, zoals de laatste zin van de quote hierboven aangeeft. Die nonchalance heeft deze plaat dan ook getekend; de opnamen waren soms een hel, hoewel het resultaat er zeker mag zijn.

‘Street-Legal’ is een plaat waarmee men twee kanten op had gekund. Men had ze productioneel helemaal kunnen mismeesteren en overproducen, of er een samenhangend geheel van maken, ontdaan van alle franjes, gedoopt in soberheid. Dit tweede paste wel bij de state of mind van Dylan in die dagen, de eerste optie paste bij de tijdsgeest; de eighties waren toen aan het opkomen. Uiteindelijk is het een symbiose geworden van deze twee wegen, een gulden middenweg zou men het kunnen noemen, al wordt het briljante van zijn twee eerdere platen niet meer gehaald. Toch is dit een zeer goede plaat.

‘Changing of the Guards’ is meteen een rake opener. Aanstekelijke zanglijnen van Dylan (sterke tekst ook, veel epiek en verwijzingen, geen strak omlijnd verhaal), en enkele dingen die al meteen markeren dat het sleutelelementen zijn op de plaat, namelijk de achtergrondzangeressen en de saxofoon van Steve Douglas. Drummer Ian Wallace (de progfan kent hem wel van King Crimson) speelt strak en raakt de juiste vellen.

Elvis Presley was het jaar ervoor overleden, en dit had Dylan erg aangegrepen. Misschien net daardoor dat hij Steve Douglas rekruteerde, die nog met de King had getourd, en de bassist van Elvis, Jerry Scheff. Zonder Elvis en Hank Williams zou hij niet gedaan hebben wat hij deed, aldus Dylan zelf.

‘New Pony’ is een bluesnummer, dat Dylan liever niet opnam in het bijzijn van dames, misschien vanwege de seksistische ondertoon. Muzikaal gezien is het vrij standaard, de tekst is er inderdaad eentje met een vuige ondertoon. De metafoor hoeft wel niet perse doorgetrokken te worden, maar de verwijzingen zitten er wel duidelijk in. In ‘No Time to Think’ de langste song van het album, haalt Dylan een hele hoop ismes en aanverwanten van stal, maar de zin die me het meest bijblijft, is de volgende:

“In death, you face life with a child and a wife;
Who sleep-walks through your dreams into walls.”

Met deze ene zin vertelt hij in feite het hele relaas dat daarna nog volgt; zoiets als een synthese op voorhand. Muzikaal is het vrij monotoon, de verplichte saxpassages zitten er ook in, het gevoel dat er geprofeteerd wordt, is wel aanwezig, en zorgt voor een zekere spanning.

‘Baby Stop Crying’ vind ik persoonlijk een beetje melig, net als ‘Is Your Love in Vain?’ ‘Baby Stop Crying’ is een liefdesliedje, tekstueel iets te cliché om echt pakkend te zijn, met een iets te kleffe muzikale omkadering. ‘Is Your Love in Vain?’ is echter een dubbeltje op zijn kant, omdat het op het eerste gehoor misschien niet zo geweldig is, muzikaal zelfs dof, maar de kracht schuilt, zoals zo vaak bij Dylan, in de tekst. Hij mag dan niet altijd in topvorm zijn op dat vlak op deze plaat, ‘Is Your Love in Vain’ is wel een voltreffer. Het is een tekst die ruimte laat voor eigen interpretatie, zoals de beste teksten van Dylan dat doen. Volgens mij vraagt hij Sara wat haar gedreven heeft zich af te zetten van hem, terwijl hij dat zelf goed genoeg weet. De drie sleutelvragen die hij stelt, zijn de volgende:

“Will I be able to count on you, or is your love in vain?”
“Will you let me be myself, or is your love in vain?”
“Are you willing to risk it all, or is your love in vain?”

Het eensluidende antwoord kent Dylan natuurlijk wel, maar door deze vragen te stellen, geeft hij ook meer openheid aan zijn eigen identiteit. Nood aan vertrouwen, vrijheid en opoffering. Deze drie draagt hij hoog in het vaandel, het zijn waarden zonder welke hij geen stabiel leven lijkt te kunnen leiden. Hoe het ook zijn mag, het is een sterk staaltje zelfontplooiing. En de plaat zou ook geen inzakmomenten meer kennen.

‘Señor (Tales of Yankee Power)’ is een trager nummer, donker ook. De vele vragen die Dylan aan deze hypothetische man stelt, geven blijk van onzekerheid. Muzikaal is het ook één van de fraaiere nummers, met prachtige lead guitar van Billy Cross. ‘True Love Tends to Forget’ is een prachtig liedje, over onzekere liefde. De ik-persoon houdt onvoorwaardelijk van de jij-persoon, maar is het ook wederzijds? De lange weg is bezaaid met vele obstakels, maar ware liefde zal het uiteindelijk winnen, want “Ware liefde heeft de neiging te vergeten”. De lijdensweg is het allemaal waard, zo lijkt Dylan te stellen, en enig optimisme is dus nooit uit den boze.

‘We Better Talk This Over’ is niets speciaals, gewoon een oerdegelijk nummer. Een tekst die je kan scharen in het middelveld van Dylans oeuvre, en dat is nog steeds van hoog niveau. De afsluiter echter is wel weer een parel, en zo sluit de plaat op dezelfde manier af als ze werd ingezet; met een erg sterk nummer. De tekst heeft weer een romantische inslag, wat geen groot mysterie mag zijn, want gedurende deze periode heeft Dylan affaires met o.a. het kindermeisje en achtergrondzangeres Helena Springs, wat voor jaloezie zorgt.

‘Street-Legal’ is een plaat die een moeilijk opnameproces kende, met veel improvisatie en geduld van de bandleden omwille van de nukken van de meester, met een resultaat dat er zeker mag zijn. Dat is niet de eerste plaat van Dylan die op deze manier tot stand is gekomen, en zeker niet de laatste. Dylan mag dan gaandeweg ouder zijn geworden, nostalgischer misschien ook wel, ook een ouwe vos verleert zijn streken niet. Na ‘Blood on the Tracks’ en ‘Desire’ is dit, al zijn dat compleet andere platen, een stapje terug (nóg een stapje omhoog zou mijns inziens onmogelijk zijn geweest), een plaat die het vooral moet hebben van de tekstuele dualiteit; enerzijds onzekerheid, anderzijds toch ook dat optimisme, dat zich ook vertaald heeft naar de (soms te) vrolijke muzikale omlijsting.

3,5 sterren

Als een gids in Dylanland neemt AOVV ons weer bij de hand. Altijd boeiend om te lezen tot in de details. Daardoor luister ik na zijn verhaal met extra gespitste oren naar het door hem afgestofte album. Sterk staaltje.

Voor de liefhebbers van deze periode van Dylan, hierbij de link naar opnames van een optreden uit 1978.

Richfield Coliseum
Richfield, Ohio
20 October 1978

Ik heb nooit veel met Bob Dylan gehad, zijn bekendere nummers vind ik meestal in de uitvoering van andere artiesten beter, waardoor ik natuurlijk wel de erkenning begrijp van de kwaliteit daarvan.
Als zanger hoorde ik bij de groep die hem vond klinken als een valse oude kraai.
Echter dankzij het dreigende faillissement van Free Record Shop lagen de albums daar wel heel erg scherp geprijst, waardoor ik uiteindelijk langzaam aan besloot om toch wat meer albums van Dylan te proberen.
Desire sprong er positief uit; mede dankzij de prachtige bijdrage van violist Scarlet Rivera in zijn beste song Hurricane.
Deze periode beviel mij wel; Blood On The Tracks volgde, en omdat deze ook goed in elkaar zat, kocht ik laatst ook nog Street – Legal.
Deze wordt onterecht een stuk minder gewaardeerd, voor mij is dit misschien wel zijn beste album.
Opener Changing of the Guards laat een Bob Dylan horen die verrassend goed bij stem is.
Natuurlijk is voor mij ook de eerste naam die opkomt Bruce Springsteen, maar vreemd genoeg moet ik ook aan Redemption Song van Bob Marley denken, nog meer dan aan Bruce Springsteen zelfs.
Bruce Springsteens invloed vind ik vooral hoorbaar bij de saxofoonpartij op het eind.
Bob Marley en Bruce Springsteen zijn de protestzangers van een nieuwe generatie; oudgediende Dylan bewijst hier dat zijn plek daar nog steeds tussen hoort.
Natuurlijk gaat Street – Legal meer over zijn persoonlijke leed vanwege zijn scheiding met Sara Lownds, maar ondanks de nodige tekstuele sneren naar haar toe, klinkt Street – Legal alles behalve wrang.
De country en folk invloeden die The Rolling Stones in Exile on Main St. verwerkten hoor je tevens terug, en natuurlijk moet ik het geluid van The Band vermelden.
Puristen zullen het wel niet geheel met mij eens zijn, maar ik hoor een Amerikaans klinkend geheel, waarbij men als wederzijds respect elkaars sterke kanten benutten.
Natuurlijk zijn The Stones van oorsprong Brits, maar na het overlijden van Brian Jones krijg je toch een meer Amerikaans getint geluid.
Feit is dat The Stones altijd naar Dylan hebben opgekeken, met Street – Legal lijkt het alsof de grote meester een gebaar terug wil maken.
Voor mij is dit zijn meest geslaagde creatieve periode.
Dus als ik iemand tref die net zoals ik voorheen over Dylan denkt; die oude vals zingende kraai, dan raad ik hem de trilogie Desire, Blood On The Tracks en Street – Legal aan, waarschijnlijk dat hierdoor de scherpe kantjes van zijn oordeel verzachten.

Grappig wat je schrijft – indertijd (lang, lang geleden) waren mijn eerste Dylanplaten Greatest hits (= de periode 1962-1966), Desire en Street-legal. Inderdaad niet slecht om mee te beginnen, maar wie een kleine portemonnee heeft, wees gewaarschuwd: voor sommige luisteraars zal het niet volstaan...

Die Greatest Hits was ook mijn eerste Dylan album.

Ik vind dit zo'n lekker album. Het moet nog groeien en ik het moet het nog een plaats geven, maar het werkt verslavend zoals alleen een Dylan-album dat kan.

Het zullen deels mijn persoonlijke herinneringen aan de zomer van 1978 zijn, maar dit is een van mijn meest favoriete Dylan platen.
De meester is goed bij stem, er zit tempo in, de zangeressen dragen hun steentje bij, de teksten zijn raadselachtig als altoos.

Het was geen beste zomer in '78. Ik herinner me een erg natte camping. Maar wat de plaat betreft: Dylan is hier erg melancholisch, vooral in Baby, Stop Crying en Is Your Love In Vain? Beste nummer is wat mij betreft de opener Changing Of The Guards, een echte 'mystery song'. Bert van de Kamp schreef hier over:

Zo is het ook, als je hem maar amper half begrijpt is het al mooi.

Een verzameling sterke Dylan songs gespeeld door een sterke band.

Voor de liefhebbers van deze periode van Bob Dylan, hierbij 2 links naar geluidsopnames van 2 concerten uit 1978.

Seattle 1978
Parijs 1978

Gevalletje moeilijk, deze. Het album opent moeiteloos op 4****-niveau met de eerste twee tracks, makkelijk weggespeeld en met een lekkere groove en feel. Daarna wordt het toch wat lastiger. Niet slecht, maar enkele songs glijden anoniem aan me voorbij. 'Senor' kan ik dan wel weer goed hebben en de plaat sluit behoorlijk sterk af. Vooruit, omdat het Dylan is: 4****, maar daar waar dit cijfer soms overtuigend is (John Wesley Harding), is het nu met de hakken over de sloot.

Absoluut geen Dylan fan en ook deze Street legal is voor mij geen onverdeeld succes.Ik vind zijn nummers sowieso vaak beter in de versies van anderen,was ook één van de redenen dat ik bij dit album uitkwam;de geweldige versie van New pony door the Dead weather.Dat is dan ook meteen het beste nummer van deze plaat,naast Señor (Tales of Yankee Power) wat ik ook wel mooi vind.Voor het overige is voor mij allemaal vrij middelmaat,mede door de zoals altijd matige zang en hier ook de koortjes die op een gegeven moment op mijn zenuwen beginnen te werken.Raar dat Dylan en ik maar niet tot overeenstemming komen terwijl ik bijvoorbeeld the Band en the Byrds wel fantastisch vind.Maar goed ik blijf het proberen.

Maar weer eens beluisterd. Prettig album.
Die 4 sterren blijven staan.

Bob Dylan - Live at the Universal Amphitheatre, Los Angeles, CA; June 3, 1978. Very good to excellent audience recording.

Link

Zoals vaker is gebeurd bij de artiesten uit de jaren 60, zijn die voor mij,toen ik muziek leuk begon te vinden,aan mijn aandacht ontsnapt.Eerst was ik in to de top 40 daarna ontdekte ik de de albums.
Bob Dylan is toen aan mijn aandacht ontsnapt, mede door het uitbrengen van zijn religieuze platen(denk ik), daarna kwam zijn jaren 80 periode en die zijn op een enkele plaat na nauwelijks te pruimen.

Heb wel enkele vinyl schijven van hem maar op de een of andere manier heb ik daar toen niets mee gedaan, ze staan nog steeds bijna ongedraaid in de kast.

Begin dit jaar heb ik de complete cd serie van hem op de kop kunnen tikken.
Vol goede moed begonnen aan de ontdekkingstocht, ik kan je zeggen dat is niet te doen, ruim 40 cd's goed beluisteren, heb een kennismakingsronde gemaakt door van alle cd's stukjes te luisteren , daarna begonnen aan een goede luistersessie.

Vandaag aangekomen bij street legal, ik moet zeggen dat deze plaat mij heel goed smaakt, het begint prachtig met changing of the guards , de sax het orgeltje en de achtergrond zangeressen maken voor mij het plaatje compleet, hoogtepunt Senor.

Bob Dylan - Live at the Universal Amphitheatre, Los Angeles, CA; June 7, 1978. Very good to excellent audience recording.

Link

Bob Dylan: Universal Amphitheater, Los Angeles, California – 1 June 1978 (audio & video)
Sta-link

Wat lekker, wat een goddelijk album, grijsgedraaid heb ik 'm.

De gladde sfeer, de overvloedige productie met saxofoons, de achtergrondzangeressen,..een heel ander gezicht van mijn favoriete muzikale kameleon die zichzelf nooit helemaal weet te vermommen, want de stem blijft hem verraden, een stem die zelden beter was dan op dit album. Het album bevat een paar draken van nummers wel die toch gewoon goed zijn, zoals ''Baby Stop Crying''.

Vaak (dagelijks!) vraag ik mij af of Dylan tot dit album kwam door Phil Spector en Leonard Cohen aan het werk te zien tijdens de sessies voor Death of A Ladies' Man, waar Bob ook even bij aanwezig was (bijna onhoorbare backing vocals op de anthem ''Don't Go Home with your Hard-On''), want Street-Legal neemt zo'n beetje dezelfde soort plaats in binnen Bob's oeuvre als die gladde Spector plaat doet binnen het oeuvre van Cohen.

De liedtekst van de laatste plaat op het album is één van de beste die Bob schreef.

There’s a white diamond gloom on the dark side of this room
And a pathway that leads up to the stars
If you don’t believe there’s a price for this sweet paradise
Just remind me to show you the scars

En dan de wanhoop in Bob's stem bij de laatste zinnen van dat lied! Ik ga het niet eens citeren. Mocht u dit lezen, beste musicmeter gebruiker, gewoon dat album opleggen en uitluisteren tot u die snik, die kreet heeft gehoord!

5 *

Voor mij persoonlijk zijn laatste topalbum. Hij heeft nog wel goede albums gemaakt maar geen ervan vind ik goed van begin tot eind. Deze speel ik in 1 keer af zonder nummers te willen skippen. Ook de muzikanten vind ik steengoed. Het album klinkt gewoon afgewerkt.

Dit is toch wel één van zijn mooiste.
Ik doe er een halve ster bij.
Geef alleen 5 als het echt bijzonder wordt en dat geef ik niet te vaak.
4.5 ster is eigenlijk de max.

Eindelijk de remaster uit 2001 aangeschaft,na wat luisterbeurten ,nog steeds een van de fijnste albums van Dylan
Niet elke Dylanliefhebber denkt er zo over,meestal (met voorgangers Blood/Desire in het achterhoofd) was er kritiek over de femalebackingvocals en toegevoegde blazers,het is gewoon weer ff een andere move van ome Bob in mijn beleving en wat is er mis mee? ik vond en vind het een welkome afwisseling in het oeuvre van de meester
Het geheel luistert lekker weg ,en ook soms vind ik , herleven weer de oude tijden door het gebruik van de hammond bv in Where Are You Tonight? (Journey Through Dark Heat)
Is Your Love In Vain? is ook een geweldige Dylansong en luister eens naar Señor (Tales of Yankee Power)
Een van de fijnste tracks hierop vind ik ook met een bluesy ondertoon New Poney
Changing Of The Guards is zelfs een van mijn favoriete Dylansongs aller tijden
Voor mij zonder twijfel weer een hoogtepunt van vriend Dylan 4.5 *