Bob Dylan - Street-Legal (1978)

Superplaat. Eigenlijk nog beter dan Blonde on Blonde. 'Is Your Love in Vain?' is inderdaad zeldzaam mooi, maar hier staat geen slecht nummer op.

Volledig mee eens. Vandaag weer eens geluisterd en lekker meegeswingd!

Verhoogd naar 4.0*

Enorme verschillen tussen de diverse waarderingen van dit album... net als bij mijzelf. Altijd enigszins een haat/liefde-verhouding gehad met dit album. Enerzijds een hekel aan dat dameskoortje en die storende blazers, en de mix is werkelijk abominabel, maar anderzijds staan er minstens een páár fenomenale nummers op en klinkt Dylan zo af en toe behoorlijk geïnspireerd.

Nu ben ik niet iemand die naar de winkel rent om de nieuwste remaster van een favoriet album te kopen, maar dit album kocht ik toevallig in de geremasterde versie uit 2001, en ik moet zeggen dat het bijna een nieuwe plaat voor me is geworden. Eindelijk klinkt alles helder, eindelijk komen de verschillende instrumenten uit het moeras van geluid tevoorschijn, en eindelijk klinken de arrangementen gewoon aangenaam.

En nu vallen de stukjes ook op hun plaats, en meer dan 30 jaar nadat ik deze plaat heb leren kennen ben ik er alsnog voor gevallen. Zelfs de nummers waarvan ik altijd heb gevonden dat ze het album totaal tot stilstand brachten (het oninteressante koppel True love tends to forget en We better talk this over) beginnen nu opeens te stromen en leiden het album tot zijn intense climax. Het koortje stoort niet meer (hoewel het nog steeds niet best klinkt), het blazersgeluid past beter binnen de arrangementen, en de kwaliteit van de nummers komt eindelijk tot uiting.

Al met al een zeer onderschatte plaat, misschien omdat hij zo extravagant klonk na de klassieke soberheid van Blood on the tracks en Desire, maar voor mij keurig aanschuivend in dat rijtje.

Twee opmerkingen nog. Het dalende loopje van Señor ("Can you tell me where we're headin' / Lincoln County Road or Armageddon") doet mij erg denken aan Dylans eigen Seven days (dat ik eerst kende via Joe Cockers versie op Sheffield steel uit 1982), en als ik op internet de akkoordenschema's vergelijk is dat geen toeval. En waarom er een foto van Alice Cooper op de achterkant van de hoes staat weet ik niet.

Na de wedergeboorte van Dylan in de vorm van ‘Blood on the Tracks’ en ‘Desire’, en het onverhoopte succes van die platen, bleef het een hele tijd stil rond de man. In 1977 wijdde hij een groot deel van zijn tijd aan film, samen met zijn vriend Howard Alk was hij bezig met ‘Renaldo & Clara’, een erg lange film die bestaat uit concertmateriaal, interviews en ook fictie. Dit project flopte echter, en Dylan besefte dat hij toch maar weer moest doen waar hij het beste in was; songs schrijven.

Eerst moest hij echter op tournee, om geld te verdienen. Zijn plan was het om een band samen te stellen die, tijdens een pauze in de wereldtournee, ook in staat was met Dylan aan een nieuwe plaat te werken. Het geld kwam echter op de eerste plaats, want het ging Dylan niet voor de wind. Hij had af te rekenen met de enorme hoeveelheid geld die hij in zijn mislukte film had gestoken, en ook de dure echtscheidingsprocedure met zijn vrouw Sara raakte hem diep, zowel op emotioneel als financieel vlak. Echter maakte deze nood van Dylan nog steeds geen volgzaam man; de promotor van het Japanse deel van de tournee eiste van Dylan dat hij een greatest hits zou spelen, maar daar wilde hij natuurlijk niets van weten. Hij was nog niet klaar om de levende legende te worden die hij nu is.

‘Street-Legal’ werd opgenomen tussen 25 april en 2 mei 1978, in een oude wapenfabriek die Dylan had opgekocht, en verbouwd tot een repetitieruimte en later ook opnamestudio, al had hij daar een mobiele opnameruimte voor nodig. Rundown Studios, doopte Dylan dit gebouw, een verwijzing naar de staat van het gebouw.

De titel van de plaat verwijst naar zijn prille bestaan als vrijgezel. Volgende quote vond ik wel interessant om mee te geven, ze komt uit het boek ‘Bob Dylan in de studio’ van Patrick Roefflaer:



Op de cover zie je Dylan wachten voor een oude trap, reikhalzend uitkijkend naar de bus van de vrijheid. Dylan is altijd een vrije geest geweest, maar ook nonchalant, zoals de laatste zin van de quote hierboven aangeeft. Die nonchalance heeft deze plaat dan ook getekend; de opnamen waren soms een hel, hoewel het resultaat er zeker mag zijn.

‘Street-Legal’ is een plaat waarmee men twee kanten op had gekund. Men had ze productioneel helemaal kunnen mismeesteren en overproducen, of er een samenhangend geheel van maken, ontdaan van alle franjes, gedoopt in soberheid. Dit tweede paste wel bij de state of mind van Dylan in die dagen, de eerste optie paste bij de tijdsgeest; de eighties waren toen aan het opkomen. Uiteindelijk is het een symbiose geworden van deze twee wegen, een gulden middenweg zou men het kunnen noemen, al wordt het briljante van zijn twee eerdere platen niet meer gehaald. Toch is dit een zeer goede plaat.

‘Changing of the Guards’ is meteen een rake opener. Aanstekelijke zanglijnen van Dylan (sterke tekst ook, veel epiek en verwijzingen, geen strak omlijnd verhaal), en enkele dingen die al meteen markeren dat het sleutelelementen zijn op de plaat, namelijk de achtergrondzangeressen en de saxofoon van Steve Douglas. Drummer Ian Wallace (de progfan kent hem wel van King Crimson) speelt strak en raakt de juiste vellen.

Elvis Presley was het jaar ervoor overleden, en dit had Dylan erg aangegrepen. Misschien net daardoor dat hij Steve Douglas rekruteerde, die nog met de King had getourd, en de bassist van Elvis, Jerry Scheff. Zonder Elvis en Hank Williams zou hij niet gedaan hebben wat hij deed, aldus Dylan zelf.

‘New Pony’ is een bluesnummer, dat Dylan liever niet opnam in het bijzijn van dames, misschien vanwege de seksistische ondertoon. Muzikaal gezien is het vrij standaard, de tekst is er inderdaad eentje met een vuige ondertoon. De metafoor hoeft wel niet perse doorgetrokken te worden, maar de verwijzingen zitten er wel duidelijk in. In ‘No Time to Think’ de langste song van het album, haalt Dylan een hele hoop ismes en aanverwanten van stal, maar de zin die me het meest bijblijft, is de volgende:

“In death, you face life with a child and a wife;
Who sleep-walks through your dreams into walls.”

Met deze ene zin vertelt hij in feite het hele relaas dat daarna nog volgt; zoiets als een synthese op voorhand. Muzikaal is het vrij monotoon, de verplichte saxpassages zitten er ook in, het gevoel dat er geprofeteerd wordt, is wel aanwezig, en zorgt voor een zekere spanning.

‘Baby Stop Crying’ vind ik persoonlijk een beetje melig, net als ‘Is Your Love in Vain?’ ‘Baby Stop Crying’ is een liefdesliedje, tekstueel iets te cliché om echt pakkend te zijn, met een iets te kleffe muzikale omkadering. ‘Is Your Love in Vain?’ is echter een dubbeltje op zijn kant, omdat het op het eerste gehoor misschien niet zo geweldig is, muzikaal zelfs dof, maar de kracht schuilt, zoals zo vaak bij Dylan, in de tekst. Hij mag dan niet altijd in topvorm zijn op dat vlak op deze plaat, ‘Is Your Love in Vain’ is wel een voltreffer. Het is een tekst die ruimte laat voor eigen interpretatie, zoals de beste teksten van Dylan dat doen. Volgens mij vraagt hij Sara wat haar gedreven heeft zich af te zetten van hem, terwijl hij dat zelf goed genoeg weet. De drie sleutelvragen die hij stelt, zijn de volgende:

“Will I be able to count on you, or is your love in vain?”
“Will you let me be myself, or is your love in vain?”
“Are you willing to risk it all, or is your love in vain?”

Het eensluidende antwoord kent Dylan natuurlijk wel, maar door deze vragen te stellen, geeft hij ook meer openheid aan zijn eigen identiteit. Nood aan vertrouwen, vrijheid en opoffering. Deze drie draagt hij hoog in het vaandel, het zijn waarden zonder welke hij geen stabiel leven lijkt te kunnen leiden. Hoe het ook zijn mag, het is een sterk staaltje zelfontplooiing. En de plaat zou ook geen inzakmomenten meer kennen.

‘Señor (Tales of Yankee Power)’ is een trager nummer, donker ook. De vele vragen die Dylan aan deze hypothetische man stelt, geven blijk van onzekerheid. Muzikaal is het ook één van de fraaiere nummers, met prachtige lead guitar van Billy Cross. ‘True Love Tends to Forget’ is een prachtig liedje, over onzekere liefde. De ik-persoon houdt onvoorwaardelijk van de jij-persoon, maar is het ook wederzijds? De lange weg is bezaaid met vele obstakels, maar ware liefde zal het uiteindelijk winnen, want “Ware liefde heeft de neiging te vergeten”. De lijdensweg is het allemaal waard, zo lijkt Dylan te stellen, en enig optimisme is dus nooit uit den boze.

‘We Better Talk This Over’ is niets speciaals, gewoon een oerdegelijk nummer. Een tekst die je kan scharen in het middelveld van Dylans oeuvre, en dat is nog steeds van hoog niveau. De afsluiter echter is wel weer een parel, en zo sluit de plaat op dezelfde manier af als ze werd ingezet; met een erg sterk nummer. De tekst heeft weer een romantische inslag, wat geen groot mysterie mag zijn, want gedurende deze periode heeft Dylan affaires met o.a. het kindermeisje en achtergrondzangeres Helena Springs, wat voor jaloezie zorgt.

‘Street-Legal’ is een plaat die een moeilijk opnameproces kende, met veel improvisatie en geduld van de bandleden omwille van de nukken van de meester, met een resultaat dat er zeker mag zijn. Dat is niet de eerste plaat van Dylan die op deze manier tot stand is gekomen, en zeker niet de laatste. Dylan mag dan gaandeweg ouder zijn geworden, nostalgischer misschien ook wel, ook een ouwe vos verleert zijn streken niet. Na ‘Blood on the Tracks’ en ‘Desire’ is dit, al zijn dat compleet andere platen, een stapje terug (nóg een stapje omhoog zou mijns inziens onmogelijk zijn geweest), een plaat die het vooral moet hebben van de tekstuele dualiteit; enerzijds onzekerheid, anderzijds toch ook dat optimisme, dat zich ook vertaald heeft naar de (soms te) vrolijke muzikale omlijsting.

3,5 sterren

Ik heb nooit veel met Bob Dylan gehad, zijn bekendere nummers vind ik meestal in de uitvoering van andere artiesten beter, waardoor ik natuurlijk wel de erkenning begrijp van de kwaliteit daarvan.
Als zanger hoorde ik bij de groep die hem vond klinken als een valse oude kraai.
Echter dankzij het dreigende faillissement van Free Record Shop lagen de albums daar wel heel erg scherp geprijst, waardoor ik uiteindelijk langzaam aan besloot om toch wat meer albums van Dylan te proberen.
Desire sprong er positief uit; mede dankzij de prachtige bijdrage van violist Scarlet Rivera in zijn beste song Hurricane.
Deze periode beviel mij wel; Blood On The Tracks volgde, en omdat deze ook goed in elkaar zat, kocht ik laatst ook nog Street – Legal.
Deze wordt onterecht een stuk minder gewaardeerd, voor mij is dit misschien wel zijn beste album.
Opener Changing of the Guards laat een Bob Dylan horen die verrassend goed bij stem is.
Natuurlijk is voor mij ook de eerste naam die opkomt Bruce Springsteen, maar vreemd genoeg moet ik ook aan Redemption Song van Bob Marley denken, nog meer dan aan Bruce Springsteen zelfs.
Bruce Springsteens invloed vind ik vooral hoorbaar bij de saxofoonpartij op het eind.
Bob Marley en Bruce Springsteen zijn de protestzangers van een nieuwe generatie; oudgediende Dylan bewijst hier dat zijn plek daar nog steeds tussen hoort.
Natuurlijk gaat Street – Legal meer over zijn persoonlijke leed vanwege zijn scheiding met Sara Lownds, maar ondanks de nodige tekstuele sneren naar haar toe, klinkt Street – Legal alles behalve wrang.
De country en folk invloeden die The Rolling Stones in Exile on Main St. verwerkten hoor je tevens terug, en natuurlijk moet ik het geluid van The Band vermelden.
Puristen zullen het wel niet geheel met mij eens zijn, maar ik hoor een Amerikaans klinkend geheel, waarbij men als wederzijds respect elkaars sterke kanten benutten.
Natuurlijk zijn The Stones van oorsprong Brits, maar na het overlijden van Brian Jones krijg je toch een meer Amerikaans getint geluid.
Feit is dat The Stones altijd naar Dylan hebben opgekeken, met Street – Legal lijkt het alsof de grote meester een gebaar terug wil maken.
Voor mij is dit zijn meest geslaagde creatieve periode.
Dus als ik iemand tref die net zoals ik voorheen over Dylan denkt; die oude vals zingende kraai, dan raad ik hem de trilogie Desire, Blood On The Tracks en Street – Legal aan, waarschijnlijk dat hierdoor de scherpe kantjes van zijn oordeel verzachten.

Absoluut geen Dylan fan en ook deze Street legal is voor mij geen onverdeeld succes.Ik vind zijn nummers sowieso vaak beter in de versies van anderen,was ook één van de redenen dat ik bij dit album uitkwam;de geweldige versie van New pony door the Dead weather.Dat is dan ook meteen het beste nummer van deze plaat,naast Señor (Tales of Yankee Power) wat ik ook wel mooi vind.Voor het overige is voor mij allemaal vrij middelmaat,mede door de zoals altijd matige zang en hier ook de koortjes die op een gegeven moment op mijn zenuwen beginnen te werken.Raar dat Dylan en ik maar niet tot overeenstemming komen terwijl ik bijvoorbeeld the Band en the Byrds wel fantastisch vind.Maar goed ik blijf het proberen.

Wat lekker, wat een goddelijk album, grijsgedraaid heb ik 'm.

De gladde sfeer, de overvloedige productie met saxofoons, de achtergrondzangeressen,..een heel ander gezicht van mijn favoriete muzikale kameleon die zichzelf nooit helemaal weet te vermommen, want de stem blijft hem verraden, een stem die zelden beter was dan op dit album. Het album bevat een paar draken van nummers wel die toch gewoon goed zijn, zoals ''Baby Stop Crying''.

Vaak (dagelijks!) vraag ik mij af of Dylan tot dit album kwam door Phil Spector en Leonard Cohen aan het werk te zien tijdens de sessies voor Death of A Ladies' Man, waar Bob ook even bij aanwezig was (bijna onhoorbare backing vocals op de anthem ''Don't Go Home with your Hard-On''), want Street-Legal neemt zo'n beetje dezelfde soort plaats in binnen Bob's oeuvre als die gladde Spector plaat doet binnen het oeuvre van Cohen.

De liedtekst van de laatste plaat op het album is één van de beste die Bob schreef.

There’s a white diamond gloom on the dark side of this room
And a pathway that leads up to the stars
If you don’t believe there’s a price for this sweet paradise
Just remind me to show you the scars

En dan de wanhoop in Bob's stem bij de laatste zinnen van dat lied! Ik ga het niet eens citeren. Mocht u dit lezen, beste musicmeter gebruiker, gewoon dat album opleggen en uitluisteren tot u die snik, die kreet heeft gehoord!

5 *

Mijn favoriete Dylan alhoewel ik zeker niet al zijn albums ken. Ik kon de opvolger van deze (zijn reli-album "Slow train coming"), mijn eerste kennismaking met Dylan destijds gelukkig met iemand ruilen voor Grace Jones - Nightclubbing (terug dus). Ik vind dat nog steeds een goede ruil (ondanks de bijdragen van Mark Knopfler op STC). Tegen "Street legal" liep ik pas veel later op. Ook dit album is uitermate spirtitueel, maar vanuit een ander perspectief - dat van de blues, dat van Bijbelpersonage Job. Het zoeken is oneindig veel interessanter dan het vinden -zo blijkt. Zo contemplatief als hier hoorde ik Dylan zelden. Muzikaal is het een amalgaam van van alles: blues, soul, gospel en een beetje 'witte' country en folk. Maar ik durf toch te stellen dat dit zijn meest 'zwarte' album ooit is. Dieper ook dan zijn 'mindfucking' Blonde on blonde.

Ik heb toch een beetje het gevoel op de rand van een afgrond te staan. Street Legal is, afgezien van zijn meest recente werk, het laatste album van Bob Dylan dat ik echt goed ken. Na 1978 betreden we minder vruchtbare grond, als ik de meerderheid van de kenners moet geloven tenminste. Aan de andere kant is dat, het volgen van de meerderheid, het slechtste wat je kunt doen bij het luisteren naar Dylan, want dan blijf je eindeloos zwelgen met Blowing in the Wind op repeat. Daar heb ik geen zin in. Ik ben Joan Baez niet.

Misschien is het weleens aardig om met de minste nummers van deze plaat te beginnen, al was het maar omdat dat beduidend minder werk is dan ieder hoogtepunt te beroemen. Sterker nog: bij herhaalde beluistering blijkt dat er eigenlijk maar één lied is dat me echt niet aanstaat. Dat nummer is New Pony - blijkbaar zijn er mensen die ermee weglopen, maar de reden is me onduidelijk. Het is een lomp nummer dat te lang duurt en bovendien de ondankbare eer heeft de helderste ster van de plaat op te volgen: Changing of the Guards. Dat lied draagt alles in zich wat een liefhebber nodig heeft om zich aan te laven: een perfecte melodie, een tekst als een apocrief Bijbelboek, Bob's stem als een broodmes en een begeleiding die even stampend als harmonieus is. Mij kun je wegdragen.

Na inzakker New Pony herpakt Dylan het openingsniveau en weet dat tot het einde toe vol te houden. Qua liedmateriaal steekt dit album boven zijn gehele oeuvre uit, en de uitvoering is tot in de puntjes verzorgd - sommigen zullen het te gepolijst vinden, maar dat zijn dezelfde romantici die steigerhouten tuinmeubilair aanschaffen en met plezier met de splinters in hun reet blijven zitten. Nou, geef mij maar een schuurpapiertje.

Soms heeft een mens muzikale associaties die nergens op slaan, maar gevoelsmatig toch de spijker op de kop slaan. Ik moet bij dit album altijd aan André Hazes denken, terwijl er, afgezien van de dameskoortjes, op muzikaal niveau toch weinig overeenkomsten zijn. Misschien heeft het ermee te maken dat Bob hier zonder schroom of omhaal grote emoties durft te uiten. Schatje, Niet Huilen, Is Jouw Liefde Tevergeefs, Geen Tijd Om Na te Denken, We Moeten Hierover Praten - het is allemaal een echte volkszanger waardig. Maar angst dat het plat wordt is nergens voor nodig - de man die later de Nobelprijs voor de Literatuur zou winnen is niet op zijn achterhoofd gevallen. Met zijn onveranderd scherpe pen prikt hij zich zo je borstkas binnen.

Vroeger omschreef ik Street Legannog weleens als een guilty pleasure. Al een tijdje besloot ik te stoppen die term te gebruiken: geen mens zou zich moeten schamen voor wat hij het meest liefheeft. Tot de hoes aan toe is dit mijn favoriete plaat van Bob Dylan. Laat die praatjes maar zitten: speel dit album maar integraal af op mijn uitvaart, dan kunnen we daarna zonder een woord te zeggen aan de borrel. Zelfs New Pony mag meedoen. Is natuurlijk ook gewoon een dijk van een nummer, wat zeur ik nou. Thanks Bobby, je maakt het leven een stuk draaglijker met je muziek.

Street Legal was het derde album dat ik van Dylan kocht, direct bij de release in 1978.
En de openings track Changing of The Guards, is nog steeds een van mijn all time favorite Bob Dylan songs,
De sfeer, de power, de drive, de melodielijn, de stuwend spelende band, het koortje maar bovenal de gedreven, bijna snerpende stem van Dylan tillen dit nummer voor mij naar een uitzonderlijke hoogte!

Patti Smith maakte decennia later een prachtige cover van dit nummer, ook zo geslaagd aangezien ze ook over zo'n bezwerende stem beschikt.

Desire was mijn eerste Dylan album, diepe diepe indruk maakte hij op mij en mijn klasgenoten met het waanzinnige Hurricane, grijsgedraaid destijds....
Maar op dat album is ook een onmiskenbare mooie rol weg gelegd voor Emmylou Harris.

New Pony was voor mij een mindere track, maar No Time To Think was weer Dylan zoals veel van zijn fans hem het liefst horen, opzwepend in een lange song met een bijtende tekst. Hier hoor ik nog wat Desire-achtige invloeden in de muziek, het gypsy-achtige strijkers arrangement....
Maar ook hier is het koor weer prominent aanwezig.

Baby Stop Crying, heerlijk hoe Dylan's stem hier goed uit de verf komt.

Tweede hoogtepunt is voor mij `Is Your Love In Vain, wat een wereldnummer, de prachtige blazers en het orgeltje in het begin zetten direct de toon. Maar ook hier weer: wat een geweldige melodielijn!

Senor, brengt ons in menig opzicht naar Latijns America. Een rustpunt op deze plaat maar wel ook hier weer met een dwingend karakter. Een heel eigen sfeer ook hier zijn de arrangementen en het gebruikte instrumentarium uitgelezen...

True Love Tends To Forget, brengt mij terug naar Dylan's begin tijd. Qua sfeer en ook qua rust.

We better talk this over, het nummer met de meeste rock-achtige sfeer, al in het intro.
Mooi, maar voor mij meer een vuller.

Where are You Tonight? begint met percussie waarna het dwingende orgeltje zijn intrede doet.
Een ouderwetse Dylan song, mooie opbouw, het onderschrijft de sfeer die op dit hele album hangt.

Af en toe krijg ik hoor ik hier ook invloeden van de Stones (of misschien beter gezegd : de Stones met invloeden van Dylan ..

Street Legal. verschilt qua sfeer erg van Desire, maar beide zijn onmiskenbaar Dylan, voor mij in een van zijn interessante periodes.

Zoals eerder gebeurde met albums van Dylan kreeg deze bij verschijnen gemengde kritieken. Het zou onevenwichtig zijn en te overgeproduceerd. Mij bevalt Dylan's aanpak wel. Het klinkt allemaal vol en warm met Changing of the Guards als topper.