Bob Dylan - Street-Legal (1978)

Erg vaak klinkt de muziek alsof the E Street Band meespeelt, zeker het refrein van Changing of the Guards. Voelde Ome Bob de hete adem van een nieuwe generatie? Of speelt Clarence Clemons gewoon mee op dit album?

Zeker niet zo goed al Desire of Blood on the Tracks. De magie was al over, uitgewerkt, Sarah weg, God in zijn leven, pro quid quo, zoiets.

Nee, dat is Steve Douglas die je hoort. Toch van een iets andere orde dan Clarence Clemons...

Verder denk ik niet dat Dylan zich op enig moment heeft laten inspireren door epigoon Bruce.

Ik vind ook dat de blazers op deze plaat heel anders klinken dande sound van Clarence. Die heeft toch iets van een zwoelheid en een soul in zijn spel dat de blazers op Street Legal missen. De blazers op Changing of the Guards zijn heel helder en vooral hard.
Op Senor is het blaasgeluid dan weer wat meer laid back. Vind ik toch mooier. Op Is your Love in Vain klinken ze bijna fanfare-achtig, maar ook hier past het mooi bij de langzame melodie en de tekst.
Jammer trouwens dat de rest van de nummers het niet halen bij deze drie.

Steve Douglas (overleden in 1993) was vooral bekend als L.A. sessie-muzikant. Als zodanig heeft hij zijn sporen verdiend (o.m. ingewijd in de Rock and Roll Hall of Fame in de categorie "Sidemen").

Douglas heeft gespeeld met legendes als Duane Eddy, Aretha Franklin en Elvis Presley. Verder is hij te horen op Pet Sounds van The Beach Boys en op praktisch alle platen van Phil Spector.

Ik denk niet dat Clarence Clemons in de schaduw kan staan van Steve Douglas.
Voor het overige heeft Street Legal niets met Bruce Springsteen van doen...

Prima info over Steve Douglas Floater. het was Vanson die hieronder de vergelijking maakte met de E-Streetband. Het geluid op Street legal deed hem aan de E-Streetband denken. Mij niet en ik gaf aan waarin het verschil voor mijn oren zit.
Of Simmons in de schaduw kan staan van Douglas...ik heb geen idee.

Mijn laatste post was niet zozeer een reactie op jouw post, Bertus. Het was meer een aanvulling op mijn eerdere reactie op Vanson...

Bij het horen van Changing of the Guards..krijg ik toch ook echt wel een E-Street gevoel van de periode Darkness on the Edge of Town, maar niet zodanig dat ik denk dat Dylan een Springsteen geluid wilde neerzetten. Het effect word m.i. vooral teweeg gebracht door het grote geluid ervan...toevoeging Saxofoon, hammond orgel e.d. Maar daar houd het voor mij wel op. Ik vind dit een prima plaat van Dylan, maar kan in mijn ogen niet tippen aan Darknes.. van Springsteen. Wel vind ik de opzet van dit Street Legal wel een goede. Het richt zich meer op het menselijk 'leed' met nummers als Baby stop crying/Is your love in vain en True love tends to forget o.a. De teksten zijn dan ook wat meer met beide voeten op de grond, dan het vrije vocabulaire denken van Dhr. Dylan. Die overigens nooit zo goed heeft begrepen, waarom iedereen er van alles achter zoekt, of diepgang wenst te bespeuren. In dat licht is de film No Direction Home een hele verademing...waarin -even een zijpaadje- Dylan op een geniale wijze zomaar ergens op straat associaties maakt met verschillende (reclame)borden en zo tot een geweldige riedel komt.
Het heeft er i.i.g. ervoor gezorgt dat ik wat anders ben gaan kijken naar de persoon Dylan als artiest...en dat op een positieve wijze.
Dus ik heb hier wel van genoten.

Voor mij Dylan's hoogtepunt uit de jaren 70. Op New Pony na stuk voor stuk prachtliederen met de meest originele melodieën en verrassende zanglijnen. Een kippenvelplaat pur sang.

Deze ook maar eens uitproberen, tot nu toe is eigenlijk alles wat ik van Dylan probeer zeer goed bevallen. Het openingsnummer klinkt in ieder geval erg lekker

Erg goede LP!
Zoals ik van Dylan gewend ben!

Vooral die uitbundige achtergrondzang werkt behoorlijk op de zenuwen. Een paar jaar daarvoor had hij met Blood on the Tracks een bijna niet te evenaren, laat staan te overtreffen album uitgebracht. Toch kwam hij met Desire aardig in de buurt. Deze plaat vind ik (vooral t.o.v. de vorige 2) erg gewoontjes en behalve Senor staat er voor mij eigenlijk geen geweldig nummer op. Voor mij houdt de geniale Dylan bij Desire een beetje op. Met Oh Mercy kwam hij nog een keer geweldig terug, waarna het voor mij eigenlijk over was. Ook doordat de stem na Oh Mercy voor mij te zeer was aangetast om nog lekker naar te kunnen luisteren.

Enorme verschillen tussen de diverse waarderingen van dit album... net als bij mijzelf. Altijd enigszins een haat/liefde-verhouding gehad met dit album. Enerzijds een hekel aan dat dameskoortje en die storende blazers, en de mix is werkelijk abominabel, maar anderzijds staan er minstens een páár fenomenale nummers op en klinkt Dylan zo af en toe behoorlijk geïnspireerd.

Nu ben ik niet iemand die naar de winkel rent om de nieuwste remaster van een favoriet album te kopen, maar dit album kocht ik toevallig in de geremasterde versie uit 2001, en ik moet zeggen dat het bijna een nieuwe plaat voor me is geworden. Eindelijk klinkt alles helder, eindelijk komen de verschillende instrumenten uit het moeras van geluid tevoorschijn, en eindelijk klinken de arrangementen gewoon aangenaam.

En nu vallen de stukjes ook op hun plaats, en meer dan 30 jaar nadat ik deze plaat heb leren kennen ben ik er alsnog voor gevallen. Zelfs de nummers waarvan ik altijd heb gevonden dat ze het album totaal tot stilstand brachten (het oninteressante koppel True love tends to forget en We better talk this over) beginnen nu opeens te stromen en leiden het album tot zijn intense climax. Het koortje stoort niet meer (hoewel het nog steeds niet best klinkt), het blazersgeluid past beter binnen de arrangementen, en de kwaliteit van de nummers komt eindelijk tot uiting.

Al met al een zeer onderschatte plaat, misschien omdat hij zo extravagant klonk na de klassieke soberheid van Blood on the tracks en Desire, maar voor mij keurig aanschuivend in dat rijtje.

Twee opmerkingen nog. Het dalende loopje van Señor ("Can you tell me where we're headin' / Lincoln County Road or Armageddon") doet mij erg denken aan Dylans eigen Seven days (dat ik eerst kende via Joe Cockers versie op Sheffield steel uit 1982), en als ik op internet de akkoordenschema's vergelijk is dat geen toeval. En waarom er een foto van Alice Cooper op de achterkant van de hoes staat weet ik niet.

Deze weer eens herontdekt. Een van de betere Dylan platen, heerlijk.

een van de mindere dylans uit de 70s.
Hij zingt wel top. Maar de overvloed aan koortjes en christelijke gospel maaken de plaat voor mij aanzienlijk minder.
Toch wel paar sterke songs. Baby Stop Crying, True Love Tends to Forget en We Better Talk This Over 3 sterren.

??

Dat is net zoiets als nat water.

En de echte gospel begon toch pas met het album hierna, Slow train coming? Er zat bij Dylan altijd al een spirituele kant aan zijn teksten, maar voor mijn gevoel ging hij bij dit album nog niet echt over de schreef, om het zo maar te noemen.

Daar een gospel een (lof)zang met als onderwerp het nieuwe testament is mag je het christelijke gerust weglaten.
Trouwens "een van de mindere Dylans" mag ook gerust weg hoor , Blood en Desire zijn zeker mooier maar daarna komt deze (met misschien Slow train) toch wel aan de beurt als je enkel naar de jaren 70 kijkt.

Inderdaad geen topper in het Dylan-oevre. Toch enkele gedenkwaardige songs zoals Changing of the Guards dat ik een klassieker vind. Senor vind ik ook mooi, met heel veel gevoel gezongen, wie die senor ook is. Ik stel me er meer een ouderwetse landheer bij voor dan de Here zelf. Zodoende wordt het een lied dat breder kan worden geinterpreteerd dan een gospel.
Ook is your Love in Vain roept een warm gevoel bij me op. Prachtige tekst ook die je zowel religieus als werelds kan opvatten. Liefde en schuld, het ligt zo dicht bij elkaar....magistraal verwoord en het klinkt mij in de oren als nog een echo van de scheiding van Sarah.
dat ik toch maar 3 sterren geeft komt door de laatste drie songs. Die hebben het Dylangehalte niet echt.

Niet mee eens Rudi S.
Vind New Morning en vooral Planet Waves veel beter. Slow Train Coming ken ik op een paar nrs na nog niet. Denk ook niet dat ik die echt wat ga vinden. Meer een plaat voor Knevel & Van den Brink denk ik

@ rolling tony: Ah, daar missen wel meer mensen iets.
Ik ben er zeker van dat je absoluut niets met religie hoeft te hebben om Slow train mooi te vinden.
Zelf hou ik van Lou Reed en VU, maar heb ook niets met drugs.
Verder vind ik Blood on the tracks geweldig mooi, maar heb zelf geen scheiding o.i.d. mee gemaakt.
Met het laten liggen van Slow train doe jij je zerlf te kort vrees ik.

Overigens hoe vaak heb jij Knevel en van de Brink gezien, want zij behandelen meestal gewoon de actualiteit alla Pauw en Witteman.

Rudi S slaat de spijker hier mijn inziens zeer fijntjes op de kop, waarvoor hulde.
Ik ben zelf niet gelovig, maar kan Slow Train Coming zeer zeker wel waarderen.
Als er nog mensen zijn die twijfelen aan de oprechtheid van Dylan's christelijke geloof toendertijd, luister de afsluiter When He Returns maar eens.
Dit is volgens mij toch wel degelijk de stem, voordracht en passie van iemand die oprecht gelooft wat hij zingt, wat een kippenvelmoment.

Wat betreft dat eeuwige gezever over Andries Knevel, dat doet er niet toe en bovendien neemt Knevel het nou ook niet allemaal zo serieus:

Idem vwb Rudi S. Het kan geen kwaad je eens in een andere belevingswereld te begeven.

Cd's van Bob Dylan, Stryper, maar ook Morbid Angel en Deicide staan hier gebroederlijk naast elkaar in één kast.

Overigens bevalt Slow Train Coming mij net wat beter dan Street Legal. Ik vind de overgave van Dylan erg mooi. Vol passie en uitbundiger dan ooit.

Hou erg van Marvin Gaye en Stewie Wonder.
En daar stoort de christelijke boventoon mij niet.
Bij Dylan wel. Veel mensen zullen vast wel van zijn christelijke platen genieten.
Mooi! Daar is muziek voor.
Mij kan het helaas niet bekoren.

Kan iemand mij uitleggen wat er christelijk is aan Street Legal?

Niet zoveel. Er zijn mensen die de Señor uit het gelijknamige nummer interpreteren als God, er zit religieuze beeldspraak in No time to think en Where are you tonight (maar die kon je ook in Dylans vroegere teksten al vinden), en omdat er uit deze plaat iets zoekends en twijfelends spreekt zien mensen hier misschien al een "voorafschaduwing" in van zijn op handen zijnde bekering, maar ik kan me niet herinneren dat dat ook al de algemene teneur was toen deze plaat in 1978 uitkwam.

Ik citeer mezelf nog even: "Senor vind ik ook mooi, met heel veel gevoel gezongen, wie die senor ook is. Ik stel me er meer een ouderwetse landheer bij voor dan de Here zelf. Zodoende wordt het een lied dat breder kan worden geinterpreteerd dan een gospel."

En dat is het mooie van Dylan. Je moet zelf een persoonlijke betekenis aan zijn teksten geven, die ruimte laat hij. Helaas was dat op de latere evangelische platen tijdelijk weg. Dat is de reden waarom ze me niet zo aanspreken ,met name Saved. Niet omdat ze religieus zijn maar wel omdat een aantal songs uit die periode, niet alle, zo eendimensionaal zijn. Senor is juist weer zo mooi omdat het dat niet is.

Vond deze plaat in het verleden niet bijzonder. Zeker ook niet slecht. Ik werd een beetje tureluurs van de achtergrondzangeressen. Vooral op het openingsnummer slaat het bij vlagen nergens op. Op We better talk this over hadden de achtergrondkoortjes helemaal achterwege moeten blijven. Voor de rest is dit gewoon een prima album. Opvallend dat Baby Stop Crying de minste stemmen krijgt. VInd ik zo ongeveer het mooiste nummer, ondanks achtergrondkoortje, maar dat is in dit geval helemaal niet misplaatst.

Net een heel mooie versie van Changing of the Guards gehoord op het album Dislocation Blues van Chris Whitley (2005). Langzaam gespeeld en de blaaspartijen gespeeld op een akoestische gitaar. De moeite waard.

Zeker fraai. Feitelijk een heel ander nummer, met een andere tekst zou ik het misschien niet eens herkend hebben, maar they really make it their own. Dank voor de tip, bertus99.