menu

Motorpsycho - The Tower (2017)

mijn stem
3,89 (83)
83 stemmen

Noorwegen
Rock
Label: Rune

  1. The Tower (8:44)
  2. Bartok of the Universe (6:08)
  3. A. S. F. E. (6:53)
  4. Intrepid Explorer (9:52)
  5. Stardust (3:34)
  6. In Every Dream Home (8:35)
  7. The Maypole (3:39)
  8. A Pacific Sonata (15:30)
  9. The Cuckoo (7:29)
  10. Ship of Fools (14:41)
totale tijdsduur: 1:25:05
zoeken in:
khonnor
De eerste luisterbeurten zitten er op, en net als jurado ben ik niet zo positief gestemd als gehoopt. meer zelfs, ik begrijp de issues die hij heeft bij le nouveau motorpsycheau volledig. te veel king crimson, te weinig sonic youth, is een goeie omschrijving.

tot en met behind the sun kreeg ik het best nog warm van platen van motorpsycho. deze en here be monsters bevatten spijtig genoeg net iets te veel elementen uit de prog die ik verafschuw.

ik hoop samen met jurado dat motorpsycho ooit nog eens een plaat zal maken waar hun liefde voor de betere indierock de bovenhand heeft

avatar van Alicia
Ik heb 'm snel afgezet... dit wordt 'm niet.

avatar van itchy
4,0
Ook hier gemengde gevoelens van een (kritische) fan van het eerste uur. Motorpsycho is na Let Them Eat Cake voor mij grotendeels hit/miss geweest. Goede platen wisselden af met voor mij nietszeggende als Behind the Sun, waarvan ik me werkelijk geen fragment voor de geest kan halen. Drummer Kenneth Kapstad vond ik een vloek voor de band, werkelijk alles moest met dertigduizend slagen worden volgedrumd, het ging neigen naar muzikantenmuziek en opeens verschenen met name in op progmuziek gerichte bladen en sites reviews van de band. Een veeg teken.
Here Be Monsters was voor mij wél een voltreffer. Het leek wel of Kapstad de opdracht had zich in toom te houden, wat de muziek enorm ten goede kwam. Een beresterke plaat, vertrouwd zonder nostalgisch te zijn, met in de vorm van Big Black Dog eindelijk weer eens een lang nummer dat zich kan meten met een Chien d'espace of The Golden Core. En de exit van Kapstad.

En nu is hier The Tower met nieuwe drummer Tomas Järmyr. En gelukkig, deze weet meer in dienst van het liedje te drummen dan Kapstad. Op zeker een verbetering, al zal de persoonlijkheid die eerste drummer Gebhardt was/had wel nooit meer terugkomen. Toen was het een trio, nu is het al heel lang Bent en Snah + drummer.

Het titelnummer begint majestueus met een goede riff en herkenbare zanglijn, maar ontaardt gaandeweg in gepiel, daarna volgen een aantal stukjes die het nummer een hak-op-de tak gevoel geven, om weer terug te keren naar het beginthema. Dit nummer had voor mijn gevoel een prima inleiding van de plaat kunnen zijn als er vijf minuten bagage vanaf was gesneden.

Bartok of the Universe (net zo'n beroerde titel als Überwagner) is een nummer in dezelfde lijn. Te veel tierelantijntjes. Snah kan erg mooi zingen, vooral in breekbare nummers, maar dat doet hij hier zeker niet.

A.S.F.E. (A Song For Everyone) was als opwarmer al vrijgegeven en is (ondanks de lengte) compact, melodieus en aanstekelijk. Zo hoor ik de band veel liever! Hier hoor je wel een toekomstige live-klassieker.

Intrepid Explorer begint ingetogen en psychedelisch, kabbelt aangenaam voort tot er weer zo’n geforceerd aandoende overgang naar een instrumentaal stuk komt, wat op zichzelf ook wel lekker doorkabbelt, op een goede manier. Meer sfeer dan solo’s, mooi zo! Daarna nog een keer stukje 1, nu met effectje op de zang om het nóg psychedelischer te maken. Dat riekt naar effectbejag, lelijk!

Stardust is een “klein” akoestisch liedje. Op zijn Californisch qua sfeer. Het lijkt me té veel op Bedroom Eyes (van Phanerothyme). Het lijkt zelfs of dezelfde mellotronlijn erin zit.

In Every Dream Home gaat weer door in de lijn van de eerste nummers. De zanglijn lijkt wel heel erg op veel andere nummers van de band, al tijdens de eerste zin hoor je aankomen dat Bent aan het einde van de tweede zin omhoog gaat. Na couplet-refrein-couplet-refrein volgt dit keer gelukkig eens géén instrumentale sectie met veel noten, maar een fluitsolo. Het Californische sfeertje blijft. Helaas ook hier weer zo’n lelijk effect op de zang.

The Maypole gaat “breezy” verder, full-on CSNY. Met zijn allen lalalala om de meipaal dansen, de handen inelkander.

A Pacific Sonata opent akoestisch, Snah zingt weer en dat doet hij hier stukken beter. Dit nummer ontvouwt zich langzaam en bouwt op organische wijze uit naar een hypnotiserend xylofoon(?)-stuk. Erg mooi, en voor het eerst ben ik echt onder de indruk! Een echte climax ontbreekt, het nummer meandert door naar het einde, op zich helemaal niet vervelend, maar is wel erg abrupt afgelopen.

The Cuckoo laveert tussen heavy en liefelijk, en is ook weer wat geforceerd hak-op-de tak. Een stukjesnummer, met weinig cohesie.

In Ship Of Fools zijn ook weer genoeg ideeën voor drie nummers verwerkt, wat misschien een beter idee was geweest.

Afgaande Op A.S.F.E. en de nieuwe drummer dacht ik dat Motorpsycho nog eens een enorme knaller ging afleveren, maar helaas blijkt dat nummer niet representatief voor de rest van de plaat.
Vooral degelijk maar nergens echt verassend, deze plaat. Het blijft Motorpsycho dus slecht wordt het nooit, maar opeens valt er iets op zijn plek:
- vroegah maakte de band nummers met kop, staart en smoel en gebruikte die als uitgangspunt om live op te rekken, wat wondermooi kon zijn.
- de laatste jaren vindt dit oprekken vaak al plaats op de platen zelf, wat maakt dat de nummers doellozer klinken en wordt dit live nagespeeld.

avatar van namsaap
4,0
Ik ben denk ik eerder te typeren als een Psychonaut van het laatste uur . Ik ben de discografie van deze band sinds enkele maanden aan het ontdekken. En in tegenstelling tot de fans van het eerste uur die zich hier hebben gemeld ben ik erg enthousiast over dit album. Juist het progressieve karakter van de latere platen trekt mij enorm aan, zo ook hier. Nog te vroeg voor een definitief oordeel.

avatar van siepie
3,5
jurado schreef:
Teveel King Crimson, te weinig Sonic Youth, Ik roep het al 15 tot 20 jaar.
Wanneer komt er weer eens zo'n spannende, schurende indieplaat met mooie liedjes?
Man, wat snak ik daar naar.

Mee eens!

Ik denk dat zo´n schurende indieplaat er nooit meer komt. Althans, niet van Motorpsycho. Toch vind ik het geen slecht album. Maar ik schrik nu zelf van de woorden´niet slecht´... Het is de ontwikkeling van de band, die wel heel veel betekend heeft (nog) voor de Noorse rock muziek.

4,0
MrB
Jammer dat het over twee cd's is uitgesmeerd ... beter was het geweest om door te selecteren en er een (1) cd van te maken dan was het echt een wereldplaat geworden nu kabbelt het af en toe te veel voort

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Motorpsycho - The Tower - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Noorse band Motorpsycho is sinds haar oprichting in 1989 enorm productief en heeft inmiddels een zeer imposant oeuvre opgebouwd. The Tower wordt hier en daar de 31e plaat van de band uit Trondheim genoemd en ik ga er maar even van uit dat het klopt.

De band bracht eerder dit jaar nog de soundtrack bij een fictief toneelstuk uit, maar The Tower is wat mij betreft de echte opvolger van het vorig jaar verschenen Here Be Monsters.

Voor The Tower koos Motorpsycho voor de afwisseling eens voor een studio ver van huis, want de plaat werd opgenomen in Los Angeles en Joshua Tree. Heel veel invloed op het geluid van de Noorse band heeft het niet gehad, want Motorpsycho doet nog altijd heel nadrukkelijk haar eigen ding.

The Tower opent met de bijna 9 minuten durende titeltrack, waarin een stevige stonerrock achtige riff wordt gecombineerd met invloeden uit de psychedelica en vooral de progrock. Ik heb bij beluistering van de platen van Motorpsycho wel vaker associaties met de platen van Yes uit de jaren 70, maar zo duidelijk als in de openingstrack van The Tower hoorde ik invloeden van Yes nog niet vaak. Het zijn invloeden die ook in de andere tracks op de plaat een belangrijke rol spelen en persoonlijk vind ik dat een pre.

Motorpsycho doet vervolgens haar eigen ding met de invloeden uit het verleden en combineert de zweverige sfeer en het muzikaal spierballenvertoon waarvoor Yes zich niet zou hebben geschaamd met redelijk rechttoe rechtaan rock ’n roll, waardoor de energie werkelijk uit de speakers knalt.

Motorpsycho heeft zoveel platen gemaakt die ik koester, dat iedere nieuwe plaat moet opboksen tegen heel veel moois, maar The Tower had me dankzij de ijzersterke openingstrack onmiddellijk te pakken. Hierna moet er nog heel veel moois komen, want zoals gewoonlijk neemt de Noorse band de tijd voor haar muziek en krijgen we dit keer bijna anderhalf uur muziek voor de kiezen. Dat is bijna altijd teveel, maar iedereen die de platen van Motorpsycho koestert, weet dat de Noren met hun muziek niet snel vervelen.

De loodzware en zoals gezegd bijna aan de stonerrock ontleende riffs uit de openingstrack keren met grote regelmaat terug op The Tower wat veel dynamiek toevoegt aan de plaat. Motorpsycho heeft een lekker stevige rockplaat afgeleverd en het is een rockplaat die kan vermaken met meedogenloze riffs maar ook kan betoveren met muziek die alle kanten op schiet.

Het is een plaat die je mee terugneemt naar de hardrock en symfonische rock uit de jaren 70, maar Motorpsycho staat ook met minstens één been in het heden en voorziet haar muziek ook van allerlei accenten uit de rockmuziek uit de afgelopen decennia. Een aantal songs op de plaat is verrassend toegankelijk, maar The Tower kan ook flink ontsporen in psychedelische klanken die zorgen voor fascinerende beelden op het netvlies.

Muziekliefhebbers die niets hebben met moeilijkdoenerij zullen The Tower waarschijnlijk wat teveel van het goede vinden, maar liefhebbers van muziek die net zo makkelijk betovert als overweldigt, horen op The Tower verschrikkelijk veel moois. The Tower is daarmee het zoveelste voorbeeld van het bijzondere of zelfs unieke muzikale universum dat Motorpsycho de afgelopen twee decennia heeft gecreëerd. Erwin Zijleman

avatar van philtuper
khonnor schreef:
De eerste luisterbeurten zitten er op, en net als jurado ben ik niet zo positief gestemd als gehoopt. meer zelfs, ik begrijp de issues die hij heeft bij le nouveau motorpsycheau volledig. te veel king crimson, te weinig sonic youth, is een goeie omschrijving.

tot en met behind the sun kreeg ik het best nog warm van platen van motorpsycho. deze en here be monsters bevatten spijtig genoeg net iets te veel elementen uit de prog die ik verafschuw.

ik hoop samen met jurado dat motorpsycho ooit nog eens een plaat zal maken waar hun liefde voor de betere indierock de bovenhand heeft


Oh boy, wist niet dat ze alweer een nieuw album hadden maar ook ik ben ergens het draadje met Motorpsycho kwijt geraakt, spijtig genoeg. Eind jaren '90 - begin jaren 2000 zo vaak live aan het werk gezien en bewierookt als beste live band ever. En toen kwam toch de klad erin, voor mij na Phanerothyme geloof ik. Heavy Metal Fruit is het laatste album dat ik gekocht heb. De liefde was over en daar baalde ik stevig van. Maar het latere werk pakt me simpelweg niet meer. Iedere keer grijp ik terug naar de voor mij klassiekers als Trust us, Let Them Eat Cake, Angels And Deamons At Play, Blissard en Timothy's Monster. Als ik de reacties hierboven lees denk ik dat ik deze nieuwe worp niet eens meer een kans ga geven, bang om wederom bevestigd te worden dat Motorpsycho niet meer die magische (live)band van weleer is...

avatar van jurado
3,0
philtuper schreef:


Motorpsycho niet meer die magische (live)band van weleer is...
Live weten zij mij nog altijd in hogere sferen te brengen... gelukkig, laatste keer in Vera was één van de beste MP concerten ever.
Ben ook zeer benieuwd hoe ze het gaan doen in Zwolle met nieuwe trommelaar.

avatar van philtuper
jurado schreef:
(quote)
Live weten zij mij nog altijd in hogere sferen te brengen... gelukkig, laatste keer in Vera was één van de beste MP concerten ever.
Ben ook zeer benieuwd hoe ze het gaan doen in Zwolle met nieuwe trommelaar.


Geloof het meteen. De live-kwaliteiten van Motorpsycho zullen zeker nog wel fier overeind staan. Voel alleen zelf de behoefte niet meer om ze te zien, wat misschien dus wel heel stom van me is.

avatar van Chris de Graaf
4,5
Stom niet. Moet je natuurlijk helemaal zelfs weten. Je kunt ook niet overal naartoe gaan. Het zou wel eens heel erg zonde kunnen zijn. De live kwaliteiten staan wat mij betreft absoluut fier overeind.

Ik verbaas me een beetje over het vroeger was alles beter sentiment bij aan aantal mensen. Smaken verschillen, mensen veranderen, bands ontwikkelen enzo. Ieder z'n mening natuurlijk maar ik vind de ontwikkeling(en) die Motorpsycho doormaakt altijd fascinerend. Naar mijn mening is alleen Behind the Sun iets zwakker, verder louter topplaten de afgelopen jaren. Ik koester platen als Demon Box en Trust Us maar trek bijvoorbeeld Still Liff With Eggplant en Be Here Monsters vaker uit de kast de laatste tijd.

Over the Tower: behoorlijk veel geluisterd ondertussen en nog altijd behoorlijk onder de indruk. Hun beste sinds jaren en dat zegt voor mij nogal wat. Elk nummer heeft wat eigens, verrassends en de plaat klinkt in meerdere opzichten fris en urgent. Topplaat.

avatar van jellecomicgek72
4,5
Stardust doet me qua stijl denken aan een Simon & Garfunkel nummer Hebben meer mensen dit?

avatar van siepie
3,5
Chris de Graaf schreef:

Ik verbaas me een beetje over het vroeger was alles beter sentiment bij aan aantal mensen. Smaken verschillen, mensen veranderen, bands ontwikkelen enzo. Ieder z'n mening natuurlijk maar ik vind de ontwikkeling(en) die Motorpsycho doormaakt altijd fascinerend. Naar mijn mening is alleen Behind the Sun iets zwakker, verder louter topplaten de afgelopen jaren. Ik koester platen als Demon Box en Trust Us maar trek bijvoorbeeld Still Liff With Eggplant en Be Here Monsters vaker uit de kast de laatste tijd.



Vroeger was het niet beter, maar wel anders.

avatar van Chris de Graaf
4,5
Gelukkig maar!

avatar van Ray P Leak
3,0
Hier nóg een ex-psychonaut.

Welgeteld 1 nummer op deze plaat dat voor mij nog enige Motorpsycho-magie heeft (Intrepid Explorer), en met de rest zetten ze de koers naar de middelmaat vrolijk voort.
Ook live kunnen ze me helaas niet voldoende meer boeien. Het laatste concert van hen waar ik bij aanwezig was - in het "vernieuwde" Doornroosje, bleef ik in shock achter. Erg jammer.

avatar van namsaap
4,0
jellecomicgek72 schreef:
Stardust doet me qua stijl denken aan een Simon & Garfunkel nummer Hebben meer mensen dit?


Eerder Crosby, Stills, Nash (& Young). Prima nummer overigens....

avatar van bennerd
4,5
Ben helemaal weggeblazen door deze plaat. Het is me eindelijk gelukt om eens iets van deze band te beluisteren en het komt zeer goed binnen. Er gebeurt wel heel erg veel, maar het gaat allemaal naadloos over in elkaar. Fantastisch.

avatar van Chris de Graaf
4,5
Nog altijd weg van deze plaat. Zin in zaterdag!

avatar van WoNa
4,5
Voor de tweede keer aan het luisteren, Behoorlijk overdonderende ervaring. Beste plaat sinds 'Phanerothyme', zonder problemen. Nog te vroeg voor een definitief oordeel.

avatar van jurado
3,0
WoNa schreef:
Beste plaat sinds 'Phanerothyme', zonder problemen.

Dat is een mening.

avatar van WoNa
4,5
Dat is het mooie aan muziek, literatuur, kunst, etc. jurado iedereen mag zijn eigen mening vormen en er is geen "goed" of "slecht". Enkel smaken die verschillen. Ik heb die eerste tien jaar van Motorpsycho niet meegekregen, dus had dan wellicht ook heel anders gedacht over over wat ik nu hoor.

Voor nu, The Tower is mind blowing. Ik sluit zelfs niet uit dat The Tower op ***** gaat uitkomen. Recensie wordt "gebouwd" as we write. Komt over een week of twee online.

Misterfool
khonnor schreef:
te veel king crimson

* draait hoofd*
Klinkt als een plaat die ik kan waarderen. Mijn interesse is gewekt.
Te veel KC is voor mij namelijk praktisch gezien onmogelijk.

Edit:
Dit album heeft meer dan een luisterbeurt nodig om volledig te doorgronden, maar ik kan nu alvast zeggen dat dit mijns inziens de beste plaat van deze Noren is sinds Heavy metal Fruit.

avatar van WoNa
4,5
Na 'Remedies' van Soup een tweede prog plaat uit Noorwegen die dwars door alle lagen van mijn conventies heen knalt en uitermate goed landt op wat daarachter ligt. Met The Tower doet Motorpsycho in mijn ogen eigenlijk alles goed.

Er zijn spannende vergezichten die de band tot in de details uitwerkt in uitgesponnen nummers die werkelijk geen seconde gaan vervelen. Er zijn intermezzo's die lucht geven aan de zwaarte die delen van de plaat kent. De melodieën zijn goed, harmonisch prima uitgewerkt en heerlijk om te volgen van stap naar stap, inclusief de verrassende wendingen.

Motorpsycho en ik gaan terug tot een recensie van 'Let Them Eat Cake', die er spannend uitzag, maar bij beluistering in de platenzaak, zo ging dat toen, remember?, ontzettend tegenviel. Niet veel later gebeurde hetzelfde met 'Phanerothyme' met het verschil dat die cd mee naar huis ging. Dat ging ongeveer door tot en met 2010, waarna mijn aandacht voor de band wegviel. Teveel van hetzelfde of niet spannend genoeg meer. Terug in de tijd gaan heb ik met Motorpsycho echter nooit gedaan. Met 'Here Be Monsters' kwam ik terug aan boord en met The Tower is de band weer hecht geworden.

Wat mij aantrok bij de eerste beluistering van The Tower, is de enorme energie die in het album zit. De band gaat er, ook na een kleine 30 jaar, volledig voor. Er wordt niets terug gehouden. Dit resulteert in een muzikaal standbeeld van epische proporties. Ja, het kan ook overweldigend zijn en beslist niet voor alle momenten van de dag.

In de momenten waar het gas er even af mag, laat Motorpsycho die andere kant van zichzelf zien, de band die het leuk vindt om Westcoast rock van de late jaren 60 en vroege jaren 70 te spelen en te zingen als CSN(&Y). Momenten die de feestvreugde nog wat verhogen.

Neem daarbij nog een paar persoonlijke associaties die het album bij mij opriep, Boudewijn de Groots The Tower (van 'In Your Life') en de uiterst onwaarschijnlijk verbanden tussen The Tower en het lo-fi Franse album 'Dreameater' van Garciaphone en het is duidelijk dat The Tower nagenoeg volledig is geslaagd. Om van te genieten met mate, maar je hebt wel het beste in zijn soort dat verkrijgbaar is in handen.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

avatar van Mindscapes
5,0
WoNa schreef:
Er zijn spannende vergezichten die de band tot in de details uitwerkt in uitgesponnen nummers die werkelijk geen seconde gaan vervelen. Er zijn intermezzo's die lucht geven aan de zwaarte die delen van de plaat kent.

Dit

avatar van WoNa
4,5
Gisteren een geweldig concert gezien van de heren in Alkmaar. Met de plaat op vinyl naar huis gegaan, die vandaag heerlijk ronddraait in het huis. Er is niets verloren gegaan van de ervaring die ik eind vorig jaar had. Geweldige plaat.

avatar van motorpsycho
geplaatst:
jurado schreef:
Teveel King Crimson, te weinig Sonic Youth, Ik roep het al 15 tot 20 jaar.
Wanneer komt er weer eens zo'n spannende, schurende indieplaat met mooie liedjes?
Man, wat snak ik daar naar.

avatar van motorpsycho
geplaatst:
Beste Jurado,

Jij verwoordt eigenlijk precies het gevoel wat ik ook al jaren heb bij Motorpsycho. Al heb ik er ook al jaren niet aan toe willen geven....
Mijn liefde voor Motorpsycho gaat oneindig ver, ik heb alles in huis wat ze hebben uitgebracht, sinds 1992 ze elk jaar minstens 1 maal gezien. En koop nog steeds elke CD blind (doof ?).
Maar ook ik wacht al lange tijd op krakers als Trust Us of Timothy's
Monster (hun beste ooit naar mijn mening). Maar wordt dan toch telkens een beetje teleurgesteld want die klasse van toen is er echt vanaf helaas. Te inwisselbaar, songs blijven je niet bij, teveel gepiel op de vierkante centimeter ook....
Live echter blijft het zeer interessant want ze blijven onvoorspelbaar. Laatste concert nog nummers zelfs van 8 soothing songs for Rut want dan weer erg leuk was !!
Mijn verkering met ze is niet helemaal uit maar wel op een laag pitje...

Lachende derde
Mijn recensie voor Written in Music:

Motorpsycho behoeft eigenlijk geen introductie meer. De trots van Trondheim leidt ons al bijna 30 jaar rond in een almaar uitdijend muzikaal universum waarin het eclectisme hoogtij viert en waarin de albumreleases altijd van zeer hoge kwaliteit zijn.

Waren de vroegste albums experimentele maar behapbare verkenningen van hardrock, indierock en metal; gaandeweg vervolgden de heren een allengs kronkeliger – en vooral psychedelischer – wordend pad dat leidde langs sixties westcoastpop, orkestrale jazzrockexercities en in uitzinnige jams uitmondende vormen van (garage)rock en folk om uiteindelijk uit te komen bij het gargantueske progmonster Heavy Metal Fruit.

De twee laatste, op CD verkrijgbare albums (ja: de mannen van Motorpsycho excelleren in het produceren van obscure vinyl only – releases) werden in de pers minder goed besproken; hoewel vooral hun voorlaatste worp, Here be Monsters, een prachtalbum is waarin Floydiaans gevoel voor sfeer het opneemt tegen folky rock en seventies prog. Maar de verrassing was er een beetje af en het instrumentale gepiel op de vierkante centimeter begon sommigen te vervelen.

Nadat in mei 2016 Kenneth Kapstad, die bijna 10 jaar het drumgeluid had bepaald, vertrok, trad begin 2017 Tomas Järmir toe tot de band die nog bestond uit de twee oerleden Bent Saether en “Snah” (Hans Magnus Ryan). Järmir verdiende eerder zijn sporen bij uiteenlopende muzikale gezelschappen als het avantgardistische Yodok (hectisch drummend op dark ambient-achtige dronemetal); het instrumentale en volstrekt krankzinnige Zu ; de grindcoreband Forraederi en het buitenissige The MaXx (jazzpop meets disco meets R&B meets metal meets funk meets whatever…). Zou hij de peper in de reet zijn van het Motorpsycho waarop men hoopte? Tot op zekere hoogte is het antwoord op die vraag: ja.

Wat het eerste opvalt aan The Tower is het artwork: refererend aan de Toren van Babel van Pieter Breughel de Oude suggereert het verwarring; een langs elkaar heen praten dat leidt tot chaos en onbegrip. Geeft de albumhoes (voor het eerst sinds tijden niet meer verzorgd door de begenadigde graficus Kim Hiorthøy) commentaar op wat er in muzikaal opzicht gebeurt op The Tower? Niet echt. Eerder is het tegendeel het geval: op deze plaat klinkt Motorpsycho meer gefocust dan in het laatste decennium ooit het geval was. Bovendien is het een dubbel-CD. Ideeën te over kennelijk.

Als altijd opereert de band op het kruispunt van stijlen die hun oorsprong hebben in de late jaren ’60 en in de eerste helft van de jaren ’70 van de vorige eeuw. De songs zijn doelgerichter; meer to-the-point en jazeker: frisser. Als dat de invloed is van Tomas Järmir dan heeft zijn toetreden tot de band vitaliserend gewerkt. De prog-invloeden komen deze keer van King Crimson en Yes; de hardrock komt van Led Zeppelin, van Blue Öyster Cult en van Black Sabbath, met een vleugje Grand Funk Railroad; de psychedelica wordt geleverd door Hawkwind en ook de late jaren ’70 worden geëerd met snufjes N.W.O.B.H.M. (New Wave of British Heavy Metal).

De eerste track – titeltrack The Tower ­– reminisceert aan King Crimsons 21st Century Schizoid Man: een grandioze opener die allengs verwordt tot een uitzinnige jam die uitmondt in Wishbone Ash-achtige esthetiek waarin zelfs plaats blijkt te zijn voor Canterburyromantiek.

Bartok of the Universe (check het woordgrapje in de titel; terwijl de verwijzing naar de Hongaarse componist Bartók mij in raadselen hult) leidt langs Black Sabbathpaden en voert ons via Amerikaanse seventieshardrock naar alles wat hardrock hardrock maakt. Inclusief agressieve N.W.O.B.H.M.-breaks. Een geschiedenislesje in ruim 6 minuten.

A.S.F.E.(a Song for Everyone) is een staaltje pakkende, commerciële Amerikaanse hardrock in het straatje van Cheap Trick. Ware het niet dat de lengte en het hypnotiserende karakter van de song roet in het eten gooit.

Het bijna 10 minuten klokkende Intrepid Explorer lonkt naar Yes en mondt uit in een orgastische geluidsmuur die ons uiteindelijk weer met beide benen op de grond zet.

Stardust grijpt terug op Let them eat Cake: we horen hier verwijzingen naar Crosby, Stills, Nash and Young. Een mooi rustpunt tussen al het instrumentale geweld.

In het meteen met de deur in huis vallende In Every Dream Home refereert de band niet zozeer aan Roxy Music (wat je zou verwachten, gezien de titel) maar aan de funky rock van Grand Funk Railroad. Het nummer eindigt alsof Jethro Tull de samenwerking zocht met Sonic Youth.

Disc 2 opent met opgewekt CSNY- geluid. The Maypole zet sixties psychedelica af tegen – alweer – Wishbone Ash.

A Pacific Sonata is een folky epic van ruim een kwartier. Mooi en melodieus; hoewel het semi-akoestische middendeel te lang voortdreutelt. Vanaf 8 minuten is de aan Mike Oldfield herinnerende versnelling een welkome afwisseling. De aan Tortoise refererende postrockfinale is van een grandioze grootsheid.

King Crimson komt weer kijken bij het hoekige The Cuckoo en lijkt de culminatie te vormen van alle invloeden die we hiervoor hebben gehoord, inclusief zweverig einde.

Het laatste kwartier wordt ingenomen door Ship of Fools, dat begint als een variant op Mike Oldfields’ Tubular Bells. Daarna moet je vooral denken aan Relayer van Yes: hun onbegrepen meesterwerk. Als de gitaren invallen worden alle invloeden door de mangel gehaald en bereikt Motorpsycho het hoogtepunt van een release die eigenlijk louter bestaat uit hoogtepunten. Horen is geloven.

The Tower is een nieuw startpunt van een band die op de toppen van hun kunnen zichzelf met behulp van een nieuwe drummer opnieuw heeft uitgevonden.

Lachende derde
The tower - de song - live gehoord afgelopen vrijdag in de Metropool in Hengelo. Voor mij de eerste keer Motorpsycho live: wát een ervaring. Gaat dieper, veel dieper dan op plaat. Onvergelijkbare klasse!

avatar van crosskip
4,0
Geweldige uitvoering van The Tower inderdaad afgelopen vrijdag. Ze gingen die show wel met meer nummers de deepspace in (Mountain!). Stuk minder proggepriegel ook dan op de laatste studioplaten

avatar van RuudC
3,5
Nou, afgezien van het Paranoid-achtige A.S.F.E. weet dit album me dan weer niet te overtuigen. Er wordt nog lekker gespaced door Motorpsycho, maar de laatste albums hadden blijkbaar teveel structuur en daarom zijn de songs hier al wat losser en maar mijn idee te spontaan. Het is verder lastig om de vinger op de zere plek te leggen. Het album overtuigt me niet, maar is ook niet slecht. Een speelduur van 85 minuten weerhoudt me ervan om het vaker te draaien. Potentie is er wel overigens.

Tussenstand:
1. Here Be Monsters
2. Heavy Metal Fruit
3. Here Be Monsters
4. Angels And Daemons At Play
5. Little Lucid Moments
6. Behind The Sun
7. Phanerothyme
8. Trust Us
9. The Tower
10. Still Life With Eggplant
11. Black Hole/Black Canvas
12. Blissard
13. It's A Love Cult
14. Lobotomizer
15. Child Of The Future
16. Let Them Eat Cake
17. 8 Soothing Songs For Ruud
18. Barracuda
19. Demon Box
20. Timothy's Monster

avatar van lennert
4,5
Nog een album te gaan, maar voorlopig ben ik nog steeds goed aan het genieten. Met The Tower heeft Motorpsycho een ultiem jaren '70 album gemaakt. Het is bijzonder gitaar-georiënteerd en daardoor bij vlagen echt enorm stevig. Bartok Of The Universe en A.S.F.E. hebben dikke Black Sabbath-knipogen en heerlijke gitaarlijnen met esoterische zanglijnen die me lekker doen wegdromen en het afsluitende Ship Of Fools doet me verlangen naar een nieuwe paddestoelentrip. Ik 'voel' dit album helemaal en zet hem ook op de 'nog aan te schaffen'-lijst!

Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Behind The Sun
3. Heavy Metal Fruit
4. The Tower
5. Trust Us
6. Here Be Monsters Vol. 2
7. Still Life With Eggplant
8. Blissard
9. Here Be Monsters
10. Phanerothyme
11. Black Hole / Blank Canvas
12. Child Of The Future
13. It's A Love Cult
14. Angels And Daemons At Play
15. Timothy's Monster
16. Demon Box
17. Barracuda
18. 8 Soothing Songs For Rut
19. Lobotomizer
20. Let Them Eat Cake

Gast
geplaatst: vandaag om 05:08 uur

geplaatst: vandaag om 05:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.