Throbbing Gristle - 20 Jazz Funk Greats (1979)

Ja, dit is uiterst toegankelijk. Vergeleken met andere werken van dit gezelschap zijn dit bijna popsongs . Niet voor niets heet dit album 20 Greats. Het zijn bijna allemaal korte gestruktureerde tracks die eigenlijk nergens uit de bocht vliegen (en die, qua tijdsduur, zo op de radio kunnen). Alle tracks zijn ook anders en samen vormen ze eigelijk een soort staalkaart van apparte stijlen, electronic, avantgarde, industrial, new wave, exp), die eind jaren 70 de ronde maakten in het alternatieve circuit.
En zie ze daar staan op de hoes, in hun beste zondagskledij. Mamma zal blij geweest zijn.

Er moeten toen toch wel wat mensen geweest zijn die zich rot schrokken toen ze dit werkje thuis oplegden. Neen dit was niet de (keurige) Jazz die ze dachten te gaan horen.

Hier weer eens aan gewaagd, Cabaret Voltare en Suicide werden genoemd, maar daar heb ik veel meer mee, ongelofelijk dat hier Coil en Chris & Cosey uit voort komen, die vind ik stukken beter.
Waarschijnlijk moet ik mij niet aan hun andere werk wagen.
Ik heb toch vaak het idee dat door het geniale werk van Coil, men 20 Jazz Funk Greats met terugwerkende kracht ook goed hoort te vinden.
Hot On The Heels Of Love klinkt wel goed, zit voor mijn gevoel meer in de richting van het latere Front 242, maar dan had de beat wat vetter en gevarieerder mogen klinken.

De vier van Throbbing Gristle zijn degenen die eigenhandig het genre industrial uitvonden en in 1977 op vinyl debuteerden met het grauwe, zware The Second Annual Report, een jaar later gevolgd door het al even avant-gardistische D.o.A. The Third and Final Report , waarop werd begonnen met de mogelijkheden van elektronica te verkennen.
De soundscapes / composities / experimenten zijn ernstig van aard en meestal een aardige aanslag op de trommelvliezen dankzij de nodige zware geluiden. Industrial! Dat het viertal niet van humor is gespeend, bewijst het met de hoes en titel van 20 Funk Jazz Greats, waarop ze misleidend staan afgebeeld als was dit een folk-/zanggroep á la The (New) Seekers.

Desondanks is dit album uit december 1979 hun meest toegankelijke tot dan toe. Deze keer richten ze zich volop op digitale, elektronische geluiden, als was dit het laboratorium van namen als Brian Eno, Giorgio Moroder, Gary Numan, The Human League en Orchestral Manoeuvres in the Dark. Bovendien houden ze de nummers kort, met Persuasion als lange uitschieter.
Soms is het tot dromerig toe zoals in Exotica en Walkabout; op Hot on Heels of Love is het dankzij een sequencer zelfs dansbaar, zij het vrij monotoon. Op What a Day en Six Six Sixties wint de rauwheid het dan weer, dankzij geschreeuwde vocalen of vervormde synths.

De live-opvolger Heathen Earth uit 1980 bevat meer zwaardere kost. Maar aan dat album van het kloppende kraakbeen ben ik nog niet toe tijdens mijn reis door new wave en aanverwanten: Ik was bij het debuut van Adam and the Ants en vervolg bij de debuutsingle van Mo-dettes, later als bonustrack verschenen op hun enige album.