Morrissey - Low in High School (2017)

Je zal als recensent maar een luisterexemplaar hebben gekregen met drie kwartier ‘hang the critics, hang the critics’. Dat is niet grappig nee, en dan moet je wel iets lelijks schrijven. Ik snap het wel als je zo genaaid wordt

Recensie in de OOR kan ik me wel in vinden. Mozz nog lang niet dood maar dit is zeker geen meesterwerk.
Staat hier nu op 4,12. Dat zou betekenen dat we met het beste Morrissey album van doen hebben.
Lijkt me complete onzin. Beter dan Vauxhall and You are the quarry??
Dat gaat er bij mij echt niet in.
Er staan op dit album 5 a 6 zeer goede Mozz composities maar de rest is beneden niveau.
Recensie in de Volkskrant is natuurlijk totale onzin

Vreselijke recensie inderdaad. Sowieso neem ik geen enkele beoordeling daar nog nauwelijks serieus.

Als je "nauwelijks" weglaat ben ik het wel met je eens.

Voor mij is het lang geleden dat ik zo'n aanstekelijke single gehoord heb, geen idee of het beklijft, maar voorlopig word ik er heel blij van. Ik heb vrijwel geen kader, qua Morrissey ouvre, maar dat gaat goedkomen. I Bury the Living en In You Lap vind ik minder, de rest goed tot zeer goed te pruimen.

Dat was geen recensie in de Volkskrant, dat was een zwaar ongestelde scribent met een gehoorafwijking die toch een paar woordjes moest inleveren.

Ach ... Gijsbert Kamer ... Need I say more?

Vertel

Nog maar een paar keer beluisterd maar toch vind ik hem al beter dan zijn vorige twee. Een groeier.

Had door de negatieve recensies weinig verwachtingen. Uiteraard toch gekocht. Ik herken me totaal niet in het negativisme van de recensenten. Vind het een prima album.

Inderdaad niks mis met dit album, alhoewel ik World Peace net iets fijner in het gehoor vond liggen. Na een stuk of vijf luisterbeurten vind ik Home is a Question Mark de uitschieter, dicht gevolgd door I Wish You Lonely. B-kant doet behoudens Israel wel onder voor de A-kant.

Dat vind ik altijd wel een mooie.

Met die cijfertjes hier geef je dat in principe niet aan (sowieso gaat iedereen anders daarmee om: de ene 4* is de andere niet).
Ik heb ze op 5* staan en deze nu ook. Vergelijkbaar? Nee. Ik geniet er op compleet andere wijze van. De kans dat Vauxhall en Quarry nog terugzakken is niet groot (maar kan altijd wel natuurlijk), de kans dat dit album nog wat gaat schommelen is groter. Maar nu voelt het album goed aan en ben ik dit weekend behoorlijk verslaafd.

Niet te vergelijken met elkaar en als ik een rangorde zou moeten maken (als in een album top 10), zullen die andere twee het zeker winnen. Maar dat zou dan betekenen dat zo'n top 10 ook elke plaats met een halfje minder beoordeeld zou moeten worden.

Dat is en blijft het nadeel van het uitdelen van cijfertjes. Zelf gebruik ik ze om een beetje te ordenen, maar ik voel er vaak ook veel voor om ze allemaal te verwijderen omdat het niet goed uit te drukken valt.

Conclusies trekken zoals jij nu doet is dus altijd een lastige. Dat jij het duidelijk een stuk minder vindt moge duidelijk zijn. Ik zelf vind dit album zeer fijn. Genoeg mensen die vinden dat je ook zo snel niet met 5* 'kan en mag strooien'. Dan denk ik toch echt.... dat bepaalt iedereen zelf wel

Dus tja, hoe uit je je 'muzikale emoties' in nuchtere cijfertjes?!


Dat lees ik doorlopend, maar eigenlijk vind ik dat zelf helemaal niet. Ik vind het de kracht van dit album. Na de piano-ballad een omslag. Doorgaan in dezelfde lijn zou ik juist vermoeiend gaan vinden. Nu heb je bijna '2 werelden' door het verschil in plaatkant. Op Your Arsenal vind ik het bijvoorbeeld net wat te lang gaan duren allemaal, omdat daar de luchtigheid wat ontbreekt.

Cijfertjes geef je zo zelf wil, die concusie trok je zelf (terecht) ook al.

En tussen 4,5 en 5 zit een hele wereld. Eigenlijk vind ik elk cijfer dat ik aan elk album gegeven heb een belediging, hoe dan ook. Waarom dan toch? Omdat uitgemiddeld over vele mume users het je helpt als je een je een artiest/band beter wilt leren kennen, Morrissey bijvoorbeeld

Dat ben ik inderdaad wel met je eens Aero, als volledige luisterbeurt is dat wel fijn. Maar als ik naar de nummers individueel luister pik ik liever wat van de A-kant. Kan altijd veranderen, want het is zeker een groeiplaat nog.

Nee, dat heb ik weer niet. Ik vind dat er op de b-kant ook heerlijke nummers staan. Ik heb geen voorkeur, maar ik denk wel dat ik tot de weinigen behoor.

Snap ik Aero. Op zich zou ik het dan wel raar vinden als dit album boven 2 genoemde albums blijft hangen op de langere duur.
Ikzelf begin graag wat meer behouden als het om cijfers gaat.
Ik merk dat een album na meerdere luisterbeurten soms ineens wel goed valt.
Ik geniet trouwens ook erg van deze nieuwe Morrissey

Ik moet wel zeggen dat vooral op kant B ik nogal eens wat kleine Marc Almond-achtige dingen in de nummers hoor. Dat helpt bij mij ook wel in de hoge waardering. Ik snap dat dat voor anderen dan juist een beetje een mindere kant is (Almond wordt niet door iedereen gepruimd en is minder salonfähig dan Morrissey).

Mwah, YA duurt 39 minuten en heeft met Certain People I Know, We Hate It... en Fatty juist een behoorlijk luchtig middenstuk. Maar ik ben bevooroordeeld

Ik vind dit een prima album. Hoe dan ook blijft de periode '90-'95 favoriet voor mij, qua stijl. Morrissey had toen met Stephen Street en Alain Whyte (en overigens ook Boz) de beste songschrijvers. Ik kan echter niet verwachten dat hij op zijn 58ste nog met een nummer als The Last of the Famous International Playboys komt. Dat maakt vergelijken zo tricky, want objectief gezien is dit een best indrukwekkend album. Het heeft ballen, het palet is divers en bij vlagen wordt muzikaal en tekstueel het randje opgezocht, dat kan ik waarderen. Het gevaar van de verschillende stijlen op kant B is dat het een multiculturele poppenkast wordt. Bij The Girl From Tel-Aviv wankelt het even, maar men houdt zich staande. Nogmaals, in het solo oeuvre van Morrissey zitten zeker 5 albums die ik persoonlijk beter acht, maar hij lijkt me overall iets sterker dan Maladjusted, Ringleader en Years of Refusal en bijna on par met World Peace. Als ik de nummers gradeer, geef ik op dit moment 4 zevens, 4 achten, 4 negens, dus garant voor een solide 4*. Geen meesterwerk, maar niks mis mee.

Dat Morrissey bij de pers in ongenade is gevallen komt natuurlijk door zijn provocerende uitspraken en zijn extreem-rechtse sympathieën. Zelf vind ik hem niet erg sympathiek maar het gaat mij hier om de muziek en die valt hier best mee.
Vrij bombastisch met een grote keuze van arrangementen maar daartussen ook enkele rustige songs als bv. The Girl from Tel-Aviv Who Wouldn't Kneel. De scherpte heeft Morrissey nog steeds evenals zijn zangtalenten. Erg afwisselend ook met wellicht het probleem dat hij teveel stijlen wil tentoon stellen. Dit album bevat nauwelijks topsongs maar zakt ook nooit in.
Geen meesterwerk - het haalt niet het peil van Vauxhall and I laat staan zijn Smiths-albums maar gewoon een sterk album waarmee Morrissey bewijst nog steeds één van de grootste songschrijvers van zijn tijd te zijn.

Slappe plaat van een ouwe brombeer die het pad niet alleen op muzikaal maar ook op intellectueel vlak volledig kwijt is.

De eerste drie nummers houden het niveau vrij hoog, maar daarna is het huilen met de pet op.

Ik had er niet veel van verwacht, maar ben toch aangenaam verrast. Dat wil zeggen:

Een sterk openingstrio (everybody's heading for the Brexit )
Het middenstuk met de songs 4-8 is allemaal raak en vind ik het best, met als hoogtepunt In Your Lap
Songs 9-12 doen me eigenlijk jammer genoeg erg weinig. Ik neem aan dat dit album niet als matzes over de toonbank zal vliegen in de Gaza-strook

Desalniettemin 4*, vooral op basis van songs 1-8.

Off-topic berichten verwijderd. Gelieve het hier over de muziek van de heer Morrissey te hebben, en niet over zijn persoonlijke opvattingen.

Met uitzondering van de eerste drie knappe tracks maakt hij in elke track de volstrekt foute keuzes, tekstueel, muzikaal en productioneel.

En denk er voorts van wat je wilt, maar ik kan nu eenmaal niet objectief luisteren naar zijn platen met zijn uitspraken in het achterhoofd. Waarschijnlijk zou ik deze plaat zelfs een tikje minder slap vinden indien hij domme uitspraken, genre de slachtoffers van Weinstein en Spacey hebben het deels zelf gezocht, voor zich zou houden.

Ik kan eigenlijk nauwelijks naar deze plaat luisteren. Het is oprecht triestig om een voormalige muzikale held zo knoertehard van zijn voetstuk te zien vallen (en nogmaals, dat bedoel ik niet alleen ideologisch, maar ook muzikaal).

Sinds Years of Refusal/Swords heb ik Morrissey een beetje achterwege gelaten. Ik ben echter nooit gestopt met het beluisteren van The Smiths en zijn werk t/m 2006. Toen zag ik laatst op Spotify ineens twee nieuwe singles die waren uitgebracht (Spent the Day in Bed en I Wish You Lonely. Deze vond ik erg sterk en had grote verwachtingen voor het nieuwe album. Als fan van het eerste uur (sinds 2005 ) was ik dan ook even als een klein jongetje met zijn nieuwe speeltje toen het album half november uit kwam.

Ondanks al de negatieve reviews die ik online zag, was ik na de eerste luisterbeurt positief. De eerste vijf nummers zijn gewoon ijzersterk en ik dacht even dat ik een nieuw meesterwerk in handen had. Reviewers waarschuwden dan ook vooral voor de tweede helft van deze plaat, maar kwam deze ook prima door, al kon het inderdaad niet altijd dat hoge niveau vasthouden. Het album is muzikaal gezien een stuk sterker en prettiger aan te horen dan de vorige twee albums, en Morrissey laat zien dat hij nog steeds een prima zanger is en goede teksten kan schrijven. Nu ik het album echter al wat vaker beluisterd heb moet ik zeggen dat ik inmiddels toch af en toe wel moeite heb met nummers als "Bury the Living" en "Who Will Protect Us From The Police". Tuurlijk, Morrissey is altijd al politiek beladen en controversieel geweest en dat is ook een reden om de man te waarderen, maar het had wel iets subtieler gemogen. Ik zou graag willen dat Morrissey, zoals hij zelf zegt in "Spent The Day in Bed", wat minder vaak de TV aan zet. Dat hij meer naar binnen kijkt, naar zichzelf en zijn eigen leven. Ik denk dat hij daar betere inspiratie vindt voor mooie liedjes.

Hebben de critici gelijk? Is dit album het slechtste sinds Kill Uncle? Nee, ik vind van niet. Zij proberen naar mijn mening altijd te snel een oordeel te vormen, omdat een nieuw album al snel "oud nieuws" is en omdat Morrissey zijn politieke meningen ook worden meegewogen. Is het een nieuw meesterwerk? Hoe partijdig ik ook zou willen zijn, ik denk het niet. Bij mij schommelt het ergens rond de 3,5 ster op dit moment. Toch blijf ik het album draaien en het zou zo maar kunnen dat hij nog doorgroeit. Het is een beetje als of ik nog te veel bindingsangst heb om dit album de liefde te verklaren. Voor mij is het nu ook de taak om - naast het verder ontdekken van deze plaat - ook Years of Refusal en WPINOYB nog maar eens een kans te geven. Nu nog hopen dat de man weer naar Nederland komt binnenkort. Zijn tour in VS en UK is inmiddels begonnen. Ik kon in ieder geval niet wachten dus heb kaarten voor zijn concert in Glasgow. Ga er een mooi Schots weekend van maken

De meningen over dit album zijn sterk verdeeld. Ik vind het een prima album al is het vooral tekstueel wat minder subtiel dan zijn vroegere werk, vandaar dat ik dit niet klasseer als meesterwerk. Maar scherpe en pakkende songs schrijven kan Morrissey nog steeds.
Overigens vind ik Kill Uncle lang niet zijn slechtste album (staat op dezelfde hoogte als deze Low in High School. Die 'eer' is weggelegd voor Southpaw Grammar.

Ik heb nog geen positieve recensie gelezen, internationaal maar ook nationaal (NRC, Volkskrant etc.) zijn de beoordelingen zeer negatief.
Gelukkig heb ik mijn eigen oren en eigen mening om mezelf door de pers niets wijs te laten maken.

Waar die hele negatieve beoordelingen vandaan komen is een raadsel, het is misschien geen meesterwerk, hoewel de eerste 5 nummers raak zijn. Daarna zakt het voor mij even in.
The Girl from Tel-Aviv Who Wouldn't Kneel en Israël zijn wel heel pathetisch en zwart-wit.
Maar die stellingname van Morrissey dwingt ook wel weer respect af, hij durft wel in een wereld waar je al snel verdacht ben.

Humo snapt het wel: Morrissey - Low in High School - Humo: The Wild Site
Ook internationaal wel de nodige positieve reviews gelezen (Q, RS) dus zo zwart-wit is het zeker niet.

En wat mij zelf betreft gewoon een prachtalbum!

De Belgen snappen het tenminste wel

Helemaal eens. Niks mis met deze nieuwe Moz.

Lekker in vorm en mooie songs!

Snel naar NL met die tour!

Na het mooie Spent the Day in Bed gaat het muzikaal gezien alle kanten op (en voor mij voornamelijk de verkeerde) dat ik er niet al te veel meer aan vind.
De eerste vijf nummers op Low in High School zijn in orde,de rest kan me niet overtuigen.

Op Enola krijgt Low in High School ook een positieve recensie.