Morrissey - Low in High School (2017)

"Moz has become pop’s greatest troll in recent years, and here he’s exhaustive in goading you to hit the ‘off’ button. It’s enough to make you put your head in your hands. Or, indeed, your lap." Aldus de NME.

Het is een beetje tekenend voor hoe de meeste pers tegenover Morrissey staat: ze moeten hem niet meer. Hij zou racistisch zijn, rechts aan het worden en dan ook nog eens Israel-fan. Au! Dan heb je afgedaan en dan kun je wachten op zure reacties. Reacties die ik niet meer als objectief kan zien, maar dat is altijd wel een dingetje met de schrijvende pers. Ik bepaal zelf wel of ik iets goed vind of niet.

Maar ook veel fans haken af om die reden. Ik las pas nog een blog waarin iemand die een zeer sterke band had met de artiest, een artiest die hem indirect hielp bij zijn coming-out, jaren heeft weten te 'ondersteunen' in zijn leven, ook qua levensvisie. Nu was het tijd voor de scheiding en was de liefde over. Deze fan kon en wilde niet meer verder met Morrissey.
Ook dat is tekenend.

Morrissey is altijd expliciet geweest, en daardoor gehaat en geliefd bij velen. Eigenlijk is er dus niks veranderd, alleen zijn de omstandigheden nu anders.

Laten we het over de muziek hebben: ook die is anders en dat siert hem alvast. Morrissey kiest zijn eigen pad, wars van wat in zou moeten zijn of wat hoort. Daarbij is en blijft het herkenbaar Morrissey. Knap voor deze niet meer zo jonge zanger die al heel wat jaren meegaat, controverses overlevend en een oeuvre opgebouwd waar je U tegen zegt.
Wat is anders aan Low in High School?

Het klinkt allemaal behoorlijk vet aangezet: zeker in het begin een hoop bombast en een aardige muur van geluid dat je huiskamer binnen dendert. Die toon wordt gelijk al ingezet met het ongelooflijk sterke My Love, I'd Do Anything for You, om vervolgens keihard door te rammen met I Wish You Lonely en Jacky's Only Happy When She's Up on the Stage. Drie nummers om je vinger bij af te likken. Deze fanboy is gewoon altijd al dol op bombast geweest en is hier dus aan het goede adres.

Op Home Is a Question Mark neemt Moz even gas terug en horen we een nummer zoals ik ze ook wel op You Are the Quarry hoor. Rustig, met toch een rafelig randje. Hier even niks nieuws.
Dat nieuwe krijgen we wel voorgeschoteld op de single Spent the Day in Bed, meer elektronica dan ooit op een Morrissey nummer en het past wonderwel nog goed ook. Hierdoor ontstaat er een fris en fruitig geluid zonder onherkenbaar of geforceerd hip te worden. Dit nummer zit al weken in mijn hoofd gebeiteld.

I Bury the Living is ook wel een goed voorbeeld van een ietwat andere richting waar de herkenbaarheid onaangetast blijft. Vet aangezette productie, en wat me vooral opvalt is zijn zang die ongelooflijk helder de boxen uitspat. Goed in de mix gezet of gewoon heel sterk gaan zingen op zijn oude dag? Marc Almond presteert immers hetzelfde. Waar de heren voorheen nogal eens op het randje zongen daar hoor je dat nu niet meer terug.
Het nummer is donker en dreigend, maar door de klankkleur van de zang toch helder. Een nummer met een verrassend staartje en daarmee een zeer sterke A-kant afsluitend.

Op naar de B-kant waar ik nogal wisselende geluiden over gelezen heb. In Your Lap is alvast een mooie piano-ballad. Rust na alle bombast hiervoor. Hier nog geen enkele ongerustheid over het vervolg van het album. Het kan gewoon niet mooier zijn op deze manier. Zou het dan gaan komen in de vorm van The Girl from Tel-Aviv Who Wouldn't Kneel, het nummer waarop de pro-Israel zanger te horen is? Het blijkt een luchtig Zuid-Amerikaans getint nummer en zou zomaar op de laatste Benjamin Clementine kunnen staan. Het ademt dezelfde sfeer. Ook een artiest die met zijn nieuwe album flink wat kritiek kreeg te verduren over wat hij ons liet horen. Of men vond het te gek, of men kon er totaal niks mee. Dit nummer zou te luchtig moeten zijn, te nikserig en over de tekst zullen er sowieso wel voor- als tegenstanders bestaan. Ik vind het goed werken op dit album dat zo in volle vaart van start ging en met In Your Lap een adempauze kreeg die gevolgd wordt door juist het beetje lucht dat het album nodig heeft. Prince heeft op zijn meesterwerk Sign O' the Times ook luchtige liedjes als Starfish and Coffee staan. Werkt perfect binnen de context en zo hoor ik het ook op Low in High School. Op zichzelf staand misschien niet zo bijster spannend, maar het werkt gewoon. Het zal wel aan mij liggen denk ik dan maar....

All the Young People Must Fall in Love is ook wat minder dicht geplamuurd en kent een glamrock sfeertje ergens uit begin jaren '70 met nog een flinke scheut sixties er doorheen. We zijn duidelijk in luchtiger vaarwater beland en The Beatles zijn niet ver weg.

Dan kan het fout gaan: nog zo'n nummer en het album heeft de verkeerde route genomen waardoor het inkakt of Moz verrast ons gewoon maar weer.
Op When You Open Your Legs lijkt de sound van Years of Refusal wat terug te keren met een ietwat zuidelijk sfeertje. Het zou zomaar een nummer van Marc Almond kunnen wezen, een artiest die ik hoog heb zitten zoals velen hier wel weten. Ook nu valt het heldere geluid me enorm op. De instrumentatie is bloedstollend mooi met cello en piano die zich hier bescheiden opstellen maar wel smaakmakers zijn. Heerlijk nummer. Olé!

En dan komt de controversiële kant van Morrissey weer helemaal in de spotlights te staan op het venijnige Who Will Protect Us from the Police?. Elektronischer dan hier hebben we hem nog niet eerder gehoord. Single Spent the day in Bed was onze eerste kennismaking, hier mogen we het weer ervaren.

Ook over een nummer als Israel is wel het nodige te doen. Hij hees zich al eens in de Israëlische vlag en dat vond niet iedereen helemaal okee. Je komt er nu eenmaal beter mee weg als je de Palestijnse kwestie steunt. Ik heb hier zelf niet echt een duidelijke mening over, een mening die op deze site ook niet verkondigd mag worden en dat is maar goed ook.
Als pure muziekliefhebber kan ik enorm genieten van de opbouw in dit nummer. Met teksten heb ik sowieso altijd wat minder gehad. Het is niet anders. Het vormt in elk geval een boeiende afsluiter van een bijzondere plaat.

Het zou een 'wel aardig album' zijn. 'Geen meesterwerk'. 'Een mindere Morrissey'. Het zal wel. Ik heb dan wat anders gehoord blijkbaar. Ik vind Low in High School al mijn hooggespannen verwachtingen inlossen met veel bombast, een schitterende piano-ballad en op tijd wat luchtigheid. Wat wil een Morrissey-fan nog meer?! Oh ja, Moz, ik eet al veel vaker vegetarisch, ik doe mijn best.

Waar ging het mis met Mozzer in 2017? Was het soms in mei van dit jaar toen hij zich ging bemoeien met de Franse verkiezingsuitslag? De publieke opinie zou gemanipuleerd zijn door de internationale media, 'in het nadeel van' de rechts-populistische Marine le Pen volgens Moz. Een paranoia complottheorie of bittere waarheid, die verdoezeld moest worden? Of waren het toch zijn uitspraken na de IS-aanslag in de MEN-arena in Manchester op notabene zijn verjaardag dit jaar? Vooral politieke bestuurders moesten het toen ontgelden ipv de daders zelf! En was mededogen voor de 22 slachtoffers toen niet meer op z'n plaats geweest ipv zijn primaire reactie gericht tegen verschillende autoriteiten? Of was het toch zijn uitspraak tijdens de BBC Maida Vale sessie, waar hij de verkiezingsuitslag van de nieuwe rechts-populistische UKIP leider binnen de partij in twijfel trok? Sprak hij toen zijn voorkeur uit voor 'lazy dyke' Annemarie Waters? En moeten we nu toch al voorzichtig spreken over (Annemarie)-Waters-gate? Hoe dan ook, tot nu toe kunnen we spreken van Mozzers meest politieke en controversiële jaar in zijn loopbaan! En wat staat ons nog te wachten, want het jaar is nog niet voorbij?

Of is er eigenlijk niet zoveel verandert voor Moz dit jaar? Hij die ooit zong; ''I have been smashed again with the men from the ''Old Valhalla Road Crematorium''. Boring men with the same old patter!" Tongue in cheek, zoals de engelsen het noemen, in optima forma!! Misschien moeten we Mozzer vooral erg serieus nemen als het over zijn veganistische levensstijl gaat en de rest met een grote korrel zout nemen!! Morrissey is tenslotte geen artiest die de publieke opinie schuwt met zijn controversiële songteksten en uitspraken. The National Front Disco, Bengali in Platforms, Asian Rut, I have Forgiven Jesus, Meat is Murder etc. zijn tenslotte geen songtitels van gisteren? Is dit ook niet juist een van redenen dat we Morrissey in onze harten hebben gesloten, omdat hij als een van de weinigen nog een eigen mening durft te poneren en vaak ook nog de vinger op de zere of gevoelige plek weet te leggen. En laten we eerlijk zijn; heeft hij soms gewoon ook niet beetje gelijk als het bijvoorbeeld om dierenleed gaat of de homo-emancipatie binnen de islam? Hij heeft velen van ons geïnspireerd in onze levensstijl en dan bedoel ik niet alleen met de titel van zijn eerste single van zijn nieuwe album: 'Spent the day in bed''. De kritiek op zijn nieuwe plaat lijkt onlosmakelijk verbonden met zijn uitspraken eerder dit jaar zoals hierboven beschreven. Dit keer wordt hij afgerekend op zijn muziek, terwijl de schrijvende pers eigenlijk bedoelt te zeggen: ''Wij journalisten zijn bang om geassocieerd te worden met bepaalde rechtse uitspraken van Morrissey en kiezen dus maar de veilige weg ipv het risico om onze broodwinning te verliezen''. Het effect is dat een meerderheid van de reviews van Low in Highschool doordrenkt zijn met zijn uitspraken eerder dit jaar, terwijl tussen de zinnen door te lezen is dat het eigenlijk een fantastisch album is! Neem bijvoorbeeld het Uncut review van deze maand! En als zelfs de Nederlandse popjournalist en ultieme Morrissey fan niet meer durft te zeggen wat hij werkelijk vindt, weten we eigenlijk al genoeg. Enough is enough!

Het album dan.... De titel Low in Highschool is alvast prachtig en laat veel tot de verbeelding over. Morrissey heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat zijn schoolperiode een hel was, zoals uit verschillende Smiths en solo nummers blijkt; ''Belligerent ghouls, Run Manchester schools, Spineless bastards all"'. De verwijzing van de albumtitel lijkt ondubbelzinnig verbonden met zijn schooltijd in Manchester. Het album start met het ijzersterke ''My love, I'd anything for you.'' De openingszin ''Teach your kids to recognize and to despise all the propaganda, filtered down by the dead echelons mainstream media.'' BAM!!! Een voltreffer tussen de oren en geheel in de tijdgeest van de popjournalistiek anno 2017! Geweldige Moziaanse falsetto's ook hier en het nummer blijft tot het einde het tempo en de aandacht vasthouden, compleet met veel koperwerk, stevige drumbeats en harde basgitaren. Het uitdagende hey-hey-hey refrein werkt fantastisch als intermezzo naar de volgende coupletten. Een killer van een song die met 4.43 eigenlijk nog veel tekort duurt. (8,5)

Dan track 2 op het album met de titel "I wish you lonely". Geweldige songtitel, evenals het typische pakkende refrein zoals alleen Morrissey dat kan; "Tombs are full of fools who gave their life upon command..." Dit is Morrissey op z'n sterkst. Muzikaal zit het ook puik met ondermeer een fantastische intro van synthesizer-virtuoos Gustavo Manzur. Het nummer eindigt zoals we Morrissey kennen als fanatieke voorvechter van het dierenwelzijn. "I wish you lonely, like the last tracked humpback whale, chased by gunships from Bergen, But never giving in!" Oh ja, laten we vooral niet vergeten dat we met dit nummer nu ook weten hoe het klinkt als Moz klaarkomt! (8)

Jacky's only happy when she's upon the stage. Ook hier weer veel avontuurlijke trompetsolo's en prachtige gitaarwerk van Boz Boorer. Sailant detail is de naam van Morrissey's zus; Jackie ( Jacueline), het nummer lijkt dus duidelijk een autobiografische betekenis te hebben. Het ligt echter niet voor de hand dat het nummer over zijn zus gaat, maar veel eerder over hemzelf. ''She is determined to prove, How she can build up the pain, Of every lost and lonely day." en ''Jacky cracks when she isnt on stage, See the effects of sexual neglect" lijkt Moz op het lijf geschreven.' Op basis van zijn intensieve tourschema's van de afgelopen jaren lijkt hij bovendien maar slecht zonder zijn optredens te kunnen. De outro ''everybody's heading for the exit'' lijkt een sneer naar de Europese unie met de ophanden zijnde Brexit van het Verenigd Koninkrijk.(8)

Home is a Question Mark is de volgende geweldige track op dit tot nu toe fantastisch album. Het nummer was oorspronkelijk bedoeld voor 'You Are The Quarry'' en toen gecomponeerd door gitarist Alain Whyte, maar vermoedelijk in een iets andere vorm gegoten door guitarist Mando Lopez en producer Joe Chiccarelli. Het nummer laat zich het beste kenmerken als een ballade met subtiele gitaarloopjes en een scherpzinnige songtekst. ''I have seen many shores, I hug the land but nothing more'' zingt hij zichzelf afvragend waar hij zijn thuis zou kunnen vinden. Geïnspireerd door de franse zwarte komedie L'enfer (Hell) uit 1994 komt Moz nog met een mooie verwijzing op de proppen. ''Another film on replay. This time, "Hell" with Guillaume Canet, Poor english me!'' Het nummer eindig zoals alleen Morrissey dat kan "If I ever get there, would you meet me? Wrap my legs around your face just to greet mee" (8,5)

Dan is het tijd voor de eerste single van het album 'Spent the day in bed'' die in iedergeval fantastisch begint met een zowaar nog betere intro als in ''I wish you lonely''. Erg aanstekelijke synths als opener! Het vervolg van dit nummer vind ik persoonlijk minder goed!Het nummer lijkt op een of andere manier tekstueel te blijven hangen en dit bedoel ik niet positief. Met name zijn songtekst vind ik haperend en wat stuntelig overkomen. "And I recommend that you stop watching the news'' Wat mij betreft, voor zover daar al sprake van kan zijn, een van de zwakste singles die hij ooit maakte. Het nummer is door platenmaatschappij BMG ook enorm gehypet en grijs gedraaid op oa BBC radio 2. Dit is niet des-Morrissey die normaliter genegeerd wordt door de meeste radiostations en opzich al voldoende reden om argwaan te hebben bij de kwaliteit van het nummer! (6)

Na een van de weinige zwakke nummers op het album opnieuw een van de hoogtepunten met ''I Bury the Living". Uitmuntend hoe 'ijskoude' synth-samples gecombineerd worden, met opzwepende drums, zware baspartijen en liefelijke krekelgeluiden (synths/tamboerijn). En op de achtergrond tijdens de intro, muziek die nog het meest doet denken aan een soundtrack uit ''Schindlers List'. Compositioneel lijkt alles te kloppen in dit nummer; tekst en muziek zijn perfect in elkaar gemixt! Het nummer is zo indrukwekkend dat het lijkt alsof jezelf midden in de oorlog zit. ''After all, Im just honour, mad, cannon fodder'' ondersteunt door een mannenkoor klinkt erg imposant door de impact van de woorden. Moz eindigt het nummer met "Funny how the war goes on, without our John'' krijgt een extra lading met het prachtige lalala einde. Het is bizar dat het nummer grotendeels een stempel drukt met het doorzagen van emoties door verlies in tijden van oorlog maar eindigt met een vrolijke noot die uiteindelijk blijft hangen. Een rollercoaster van emoties dus! (8,5)

''In Your Lap'' is een prachtig piano ballade waarin Morrissey fantastisch bij stem is en echt te horen dat hij een nog betere zanger is geworden. Zijn woorden hebben grote impact door zijn zorgvuldige en emotionele stem in dit nummer. 'Do not feel sad, its simply their turn, they tried to wipe us clean of the map and I just want my face in your lap.'' Morrissey is hier duidelijk geïnspireerd door de oorlog in het Midden-Oosten. (8)

The Girl from Tel-Aviv who wouldnt kneel is een piano ballad met Zuid Amerikaanse invloeden in de sfeer van zijn voorganger ''In Your Lap''. Morrissey schuwt hier het muzikale experiment niet en dat pakt hier verassend goed uit! (7)

Opnieuw een hoogtepunt met ''All the Young People Must Fall in Love''. Dit is T-Rex-Mozzer in optima-forma en het nummer doet denken aan het geweldig Hot Love van Glamkoning Marc Bolan himself! Ondersteund door een geweldige songtekst is dit nummer compleet en een van de beste glamrock-klassiekers die Morrissey ooit schreef. ''Spend more on nuclear war, If thats your chosen illusion, Incinerate innocent men and women and children. zingt hij op luchtige en spottende wijze, gevolgd door: ''The kids around here have the best idea." Ook horen we het legendarische ''All the young dudes'' van Mott the Hoople erin terug'. En zou dit dan toch een verlate en verkapte ode zijn aan de vorige jaar overleden David Bowie? Bowie, die net als Bono, Patti Smith en oa Chrissie Hynde Morrissey altijd hebben geprezen om zijn geniale teksten. Op dit moment begrijpen we weer waarom! (8,5)

When you open you Legs; 'This song is about cycling'' kondigde Moz dit nummer aan toen hij het voor het eerste zong tijdens de BBC 6 sessie in de Maida Vale studio. Tekstueel heeft het nummer niet zoveel om het lijf (in de ruimste zin van het woord) voor de heteromannen onder ons, maar de compositie is ook hier weer geweldig. Het hoogtepunt van het nummer is zonder twijfel het einde van het tweede couplet waar Moz op fantastische wijze zingt ''And until then I will scream out your name" (8)

Het is geen publiekgeheim dat Morrissey zich de laatste jaren is gaan interesseren voor bepaalde rapbands waaronder Public Enemy. Zo kwam hij twee jaar geleden tijdens een concert op met ''It takes a Nation of Millions to hold us back!'', dit jaar staat Public Enemy zelfs op de introtape met het nummer ''Cant Truss It'.' Het voorlaatste nummer ''Who Will Protect Us from The Police'' lijkt geïnspireerd door dit soort bands, maar ook door persoonlijke (slechte) ervaring met de heilige hermandad. Persoonlijk vind ik dit nummer een van de mindere op het album (6,5)

Het laatste nummer is zonder twijfel het Magnum Opus van deze plaat en misschien wel van zijn hele oeuvre. Het nummer heeft werkelijk alles wat ik zo waardeer in deze artiest. Wat een bombast en drama! Het nummer zet al meteen de toon met ''Realize if youre happy, Jesus sends you straight to hell, ISRAEL, ISRAEL!!''. Ieder gezongen woord is raak en gaat door merg en been! The sky is dark for many others, They want it dark for you as well, ISRAEL, ISRAEL!! En omdat hij zo mooi is nog eentje:

''And they who reign, abuse, upon you, They are jealous of you as well. Love yourself as you should, ISRAEL!!" (9)

Mede dankzij een geweldige begeleidingsband, die elke plaat beter is gaan spelen, een loepzuivere productie door Joe Chicarelli, die ook verantwoordelijk producent was voor zijn vorige plaat en een bij tijd en wijle messcherpe Mozzer is dit album met stip binnengekomen in de top 5 van zijn beste solo albums. Een pareltje!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Morrissey - Low In High School - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het gerenommeerde Britse muziektijdschrift Uncut deelde vorige maand een zeer zeldzame of zelfs ongekende 5 uit aan Low In High School, de nieuwe plaat van Morrissey.

“Sham 69 meets David Icke! The work of an artist in blinkered decline” was de conclusie van Uncut, waarop vreemd genoeg een recensie volgde die deed vermoeden dat de nieuwe plaat van de voormalige held van de muziekcritici helemaal niet zo slecht is.

Het al even gerenommeerde Mojo was ook al niet scheutig met waardering en kopte met “B+ for music, but a C- for attitude”.

De negatieve waardering van de nieuwe plaat van Steven Patrick Morrissey zal voor een belangrijk deel samenhangen met een aantal opmerkelijke en in een aantal gevallen zeer dubieuze uitspraken die de Brit het afgelopen jaar deed. Morrissey lijkt wat opgeschoven naar de rechterkant van het Britse politieke spectrum en dat komt hier en daar hard aan.

Persoonlijk was ik het lang niet altijd eens met de uitspraken die Morrissey aan de linkerkant van het politieke spectrum deed en dat geldt in nog veel sterkere mate voor een aantal dubieuze uitspraken die hij het afgelopen jaar deed. Is het voor mij reden om ook de muzikant Morrissey af te serveren? Nee!

Ik was drie jaar geleden niet zo heel positief over World Peace Is None Of Your Business, maar de inmiddels van de aardbodem verdwenen plaat bleek wel een groeiplaat. Ik was daarom heel nieuwsgierig naar Low In High School en die nieuwsgierigheid is beloond. Ik heb de nieuwe plaat ruim een week in huis en schaar het nieuwe werk van Morrissey inmiddels onder zijn betere platen. Misschien nog niet zo goed als Viva Hate, Your Arsenal, Vauxhall And I of You Are The Quarry, maar ook niet veel minder en wat mij betreft beter dan de rest.

In de openingstrack pakt de Brit direct uit met een verassend stevig aangezet en vol geluid, waarin naast gitaren ook nog blazers opduiken. Het klinkt in muzikaal opzicht net wat anders dan we van Morrissey gewend zijn, maar natuurlijk is er de uit duizenden herkenbare stem. Het is een stem die het afgelopen decennium wat aan slijtage onderhevig leek, maar op Low In High School zingt Morrissey echt geweldig.

Low In High School bevat meer tracks met een vol geluid vol invloeden uit de glamrock en scheurende gitaren (van de briljante metgezel Boz Boorer), maar naast de al genoemde blazers spelen ook elektronica en strijkers een belangrijke rol op de nieuwe plaat van Morrissey en is er ook ruimte voor meer ingetogen momenten.

Low In High School is een persoonlijke plaat die ook dit keer de politieke thema’s niet schuwt, maar Morrissey neemt je ook mee terug naar de schooldagen die hij als de hel op aarde heeft ervaren. De politieke standpunten van de Brit moeten we momenteel misschien met een flinke korrel zout nemen, maar zijn humor is Morrissey nog niet kwijt, waardoor ook Low In High School weer goed is voor menige glimlach.

Morrissey maakte het afgelopen decennium een aantal platen die ik als wat minder toegankelijk heb ervaren, maar op Low In High School domineren de melodieuze popsongs die zich heel makkelijk opdringen, wat mede de verdienste is van de fantastische productie van Joe Chiccarelli, die ook op de vorige plaat al mooi werk deed.

Het zijn popsongs vol flarden uit het roemruchte verleden van de Brit en het zijn popsongs die hier en daar grotesk en theatraal klinken, waardoor de muziek van Morrissey zo nu en dan dicht tegen die van Marc Almond aankruipt (zeker als de castagnetten van stal worden gehaald), wat voor mij zeker geen straf is.

De plaat opent met een serie songs die behoren tot het beste dat Morrissey gemaakt heeft, maar na de wat pompeuze maar ook hele mooie piano ballade In Your Lap zakt de plaat even wat in (wat gezien het groeivermogen van veel Morrissey platen nog best goed kan komen). Het slotakkoord Israel is gelukkig weer groots.

Morrissey verdient misschien een tik op de vingers voor een aantal van zijn recente uitspraken, maar in muzikaal opzicht verdient de Brit, die de afgelopen jaren leek uitgerangeerd als muzikant, alleen maar lof. Low In High School is een hele sterke plaat van de man die de Britse popmuziek zowel met zijn band The Smiths als met zijn soloplaten kleur heeft gegeven en dat gelukkig nog steeds op indrukwekkende wijze doet. Erwin Zijleman

Mwah, YA duurt 39 minuten en heeft met Certain People I Know, We Hate It... en Fatty juist een behoorlijk luchtig middenstuk. Maar ik ben bevooroordeeld

Ik vind dit een prima album. Hoe dan ook blijft de periode '90-'95 favoriet voor mij, qua stijl. Morrissey had toen met Stephen Street en Alain Whyte (en overigens ook Boz) de beste songschrijvers. Ik kan echter niet verwachten dat hij op zijn 58ste nog met een nummer als The Last of the Famous International Playboys komt. Dat maakt vergelijken zo tricky, want objectief gezien is dit een best indrukwekkend album. Het heeft ballen, het palet is divers en bij vlagen wordt muzikaal en tekstueel het randje opgezocht, dat kan ik waarderen. Het gevaar van de verschillende stijlen op kant B is dat het een multiculturele poppenkast wordt. Bij The Girl From Tel-Aviv wankelt het even, maar men houdt zich staande. Nogmaals, in het solo oeuvre van Morrissey zitten zeker 5 albums die ik persoonlijk beter acht, maar hij lijkt me overall iets sterker dan Maladjusted, Ringleader en Years of Refusal en bijna on par met World Peace. Als ik de nummers gradeer, geef ik op dit moment 4 zevens, 4 achten, 4 negens, dus garant voor een solide 4*. Geen meesterwerk, maar niks mis mee.

Net weer eens geluisterd naar dit album van Morrissey in het licht van het nieuw te verschijnen album. Valt me niet mee. Voortkabbelend op een niet positieve manier. Niet super slecht, maar het blijft niet hangen. Allemaal net niet bijzonder genoeg.

Call me anything, except what I am

Ik loop bij Moz eigenlijk altijd een album achter, dan kan ik mooi als er weer een nieuw album aankomt de vorige voor midprice aanschaffen. Zo ook deze, 6.99 lijkt mij een nette prijs voor dit prima album.

Mijn favorieten zijn Home Is a Question Mark en
I Bury the Living waarbij ik de laatste erg vind passen bij mijn favo Moz album Southpaw. Ik kan begrijpen dat de jangle liefhebbers dit wat te zwaar op de maag vinden liggen. Helaas zit tussen deze twee topstukken op het album precies dan weer het volgens mij minste nummer van het album in de vorm van Spent the Day in Bed (wel een actuele titel deze periode). Maar ja, ik kan ook weer niet alles hebben. Het nummer heeft hier de meeste stemmen dus ik blijf altijd toch een aparte Moz fan. Voor All the Young People Must Fall in Love loop ik overigens ook niet echt warm.