Morrissey - Low in High School (2017)

Tot nu toe lukt t er komt ook zoveel uit nu, dus afleiding fleiding genoeg gelukkig

Ja, maar dit was voor mij toch wel top 3 om naar uit te kijken dit jaar (misschien zelfs wel de nummer 1)

Net even willekeurig een nummertje aangeklikt buiten de singles om; The Girl From Tel-Aviv klinkt zeer goed! Prachtige instrumentatie met piano en gitaar als meest opvallend en fijne laid-back zang zoals ik graag hoor van Morrissey. Ik was verbaasd toen ik NME´s review voorbij zag komen, maar die gaan flink de mist in op deze manier. Op de man spelende bevooroordeelde praat... Morgen in zijn geheel beluisteren; ik ga genieten!

De kritiek in de Britse pers gaat puur om de tekstuele inhoud, nauwelijks over de muziek. Nauw ben ik ook totaal niet geïnteresseerd in wat Morrissey vindt van Israël of de monarchie. En als een heel album alweer vol staat met controversiële politieke statements, gaat mij dat ook te ver. Maar bedenk dat het alternatief van een fictief verloren liefde, op zijn leeftijd ook potsierlijk zou zijn.
Oplossing is om simpelweg niet naar die teksten te luisteren. Ik beschouw ze gewoon als klanken en dan hebben we plots een geweldig album vol met muzikale juwelen. aERodynamIC heeft de tracklist al perfect getypeerd, inclusief de vergelijking met Marc Almond, dus dat hoeft niet over.
Gelukkig zingt MoZ die wonderlijke teksten overtuigend en zijn ze zeer luisterbaar verpakt.
Prima geslaagd album dus.

Inmiddels ben ik vier luisterbeurten verder en wordt het album echt steeds beter en mooier. Ik durf zelfs te stellen dat dit wellicht zijn beste soloalbum betreft. De variatie, bezieling, instrumentatie, ..echt alles komt nu loepzuiver binnen. Ook afsluiter "Israel" is gewoonweg van grote klasse. aERodynamIC bevestigde al eens eerder dat "geen genoeg krijgen van een Mozzy-album" nimmer/nooit over zal gaan.

Voor het eerst verbaas ik mij over mijn eerst gedane indruk..

Waar ging het mis met Mozzer in 2017? Was het soms in mei van dit jaar toen hij zich ging bemoeien met de Franse verkiezingsuitslag? De publieke opinie zou gemanipuleerd zijn door de internationale media, 'in het nadeel van' de rechts-populistische Marine le Pen volgens Moz. Een paranoia complottheorie of bittere waarheid, die verdoezeld moest worden? Of waren het toch zijn uitspraken na de IS-aanslag in de MEN-arena in Manchester op notabene zijn verjaardag dit jaar? Vooral politieke bestuurders moesten het toen ontgelden ipv de daders zelf! En was mededogen voor de 22 slachtoffers toen niet meer op z'n plaats geweest ipv zijn primaire reactie gericht tegen verschillende autoriteiten? Of was het toch zijn uitspraak tijdens de BBC Maida Vale sessie, waar hij de verkiezingsuitslag van de nieuwe rechts-populistische UKIP leider binnen de partij in twijfel trok? Sprak hij toen zijn voorkeur uit voor 'lazy dyke' Annemarie Waters? En moeten we nu toch al voorzichtig spreken over (Annemarie)-Waters-gate? Hoe dan ook, tot nu toe kunnen we spreken van Mozzers meest politieke en controversiële jaar in zijn loopbaan! En wat staat ons nog te wachten, want het jaar is nog niet voorbij?

Of is er eigenlijk niet zoveel verandert voor Moz dit jaar? Hij die ooit zong; ''I have been smashed again with the men from the ''Old Valhalla Road Crematorium''. Boring men with the same old patter!" Tongue in cheek, zoals de engelsen het noemen, in optima forma!! Misschien moeten we Mozzer vooral erg serieus nemen als het over zijn veganistische levensstijl gaat en de rest met een grote korrel zout nemen!! Morrissey is tenslotte geen artiest die de publieke opinie schuwt met zijn controversiële songteksten en uitspraken. The National Front Disco, Bengali in Platforms, Asian Rut, I have Forgiven Jesus, Meat is Murder etc. zijn tenslotte geen songtitels van gisteren? Is dit ook niet juist een van redenen dat we Morrissey in onze harten hebben gesloten, omdat hij als een van de weinigen nog een eigen mening durft te poneren en vaak ook nog de vinger op de zere of gevoelige plek weet te leggen. En laten we eerlijk zijn; heeft hij soms gewoon ook niet beetje gelijk als het bijvoorbeeld om dierenleed gaat of de homo-emancipatie binnen de islam? Hij heeft velen van ons geïnspireerd in onze levensstijl en dan bedoel ik niet alleen met de titel van zijn eerste single van zijn nieuwe album: 'Spent the day in bed''. De kritiek op zijn nieuwe plaat lijkt onlosmakelijk verbonden met zijn uitspraken eerder dit jaar zoals hierboven beschreven. Dit keer wordt hij afgerekend op zijn muziek, terwijl de schrijvende pers eigenlijk bedoelt te zeggen: ''Wij journalisten zijn bang om geassocieerd te worden met bepaalde rechtse uitspraken van Morrissey en kiezen dus maar de veilige weg ipv het risico om onze broodwinning te verliezen''. Het effect is dat een meerderheid van de reviews van Low in Highschool doordrenkt zijn met zijn uitspraken eerder dit jaar, terwijl tussen de zinnen door te lezen is dat het eigenlijk een fantastisch album is! Neem bijvoorbeeld het Uncut review van deze maand! En als zelfs de Nederlandse popjournalist en ultieme Morrissey fan niet meer durft te zeggen wat hij werkelijk vindt, weten we eigenlijk al genoeg. Enough is enough!

Het album dan.... De titel Low in Highschool is alvast prachtig en laat veel tot de verbeelding over. Morrissey heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat zijn schoolperiode een hel was, zoals uit verschillende Smiths en solo nummers blijkt; ''Belligerent ghouls, Run Manchester schools, Spineless bastards all"'. De verwijzing van de albumtitel lijkt ondubbelzinnig verbonden met zijn schooltijd in Manchester. Het album start met het ijzersterke ''My love, I'd anything for you.'' De openingszin ''Teach your kids to recognize and to despise all the propaganda, filtered down by the dead echelons mainstream media.'' BAM!!! Een voltreffer tussen de oren en geheel in de tijdgeest van de popjournalistiek anno 2017! Geweldige Moziaanse falsetto's ook hier en het nummer blijft tot het einde het tempo en de aandacht vasthouden, compleet met veel koperwerk, stevige drumbeats en harde basgitaren. Het uitdagende hey-hey-hey refrein werkt fantastisch als intermezzo naar de volgende coupletten. Een killer van een song die met 4.43 eigenlijk nog veel tekort duurt. (8,5)

Dan track 2 op het album met de titel "I wish you lonely". Geweldige songtitel, evenals het typische pakkende refrein zoals alleen Morrissey dat kan; "Tombs are full of fools who gave their life upon command..." Dit is Morrissey op z'n sterkst. Muzikaal zit het ook puik met ondermeer een fantastische intro van synthesizer-virtuoos Gustavo Manzur. Het nummer eindigt zoals we Morrissey kennen als fanatieke voorvechter van het dierenwelzijn. "I wish you lonely, like the last tracked humpback whale, chased by gunships from Bergen, But never giving in!" Oh ja, laten we vooral niet vergeten dat we met dit nummer nu ook weten hoe het klinkt als Moz klaarkomt! (8)

Jacky's only happy when she's upon the stage. Ook hier weer veel avontuurlijke trompetsolo's en prachtige gitaarwerk van Boz Boorer. Sailant detail is de naam van Morrissey's zus; Jackie ( Jacueline), het nummer lijkt dus duidelijk een autobiografische betekenis te hebben. Het ligt echter niet voor de hand dat het nummer over zijn zus gaat, maar veel eerder over hemzelf. ''She is determined to prove, How she can build up the pain, Of every lost and lonely day." en ''Jacky cracks when she isnt on stage, See the effects of sexual neglect" lijkt Moz op het lijf geschreven.' Op basis van zijn intensieve tourschema's van de afgelopen jaren lijkt hij bovendien maar slecht zonder zijn optredens te kunnen. De outro ''everybody's heading for the exit'' lijkt een sneer naar de Europese unie met de ophanden zijnde Brexit van het Verenigd Koninkrijk.(8)

Home is a Question Mark is de volgende geweldige track op dit tot nu toe fantastisch album. Het nummer was oorspronkelijk bedoeld voor 'You Are The Quarry'' en toen gecomponeerd door gitarist Alain Whyte, maar vermoedelijk in een iets andere vorm gegoten door guitarist Mando Lopez en producer Joe Chiccarelli. Het nummer laat zich het beste kenmerken als een ballade met subtiele gitaarloopjes en een scherpzinnige songtekst. ''I have seen many shores, I hug the land but nothing more'' zingt hij zichzelf afvragend waar hij zijn thuis zou kunnen vinden. Geïnspireerd door de franse zwarte komedie L'enfer (Hell) uit 1994 komt Moz nog met een mooie verwijzing op de proppen. ''Another film on replay. This time, "Hell" with Guillaume Canet, Poor english me!'' Het nummer eindig zoals alleen Morrissey dat kan "If I ever get there, would you meet me? Wrap my legs around your face just to greet mee" (8,5)

Dan is het tijd voor de eerste single van het album 'Spent the day in bed'' die in iedergeval fantastisch begint met een zowaar nog betere intro als in ''I wish you lonely''. Erg aanstekelijke synths als opener! Het vervolg van dit nummer vind ik persoonlijk minder goed!Het nummer lijkt op een of andere manier tekstueel te blijven hangen en dit bedoel ik niet positief. Met name zijn songtekst vind ik haperend en wat stuntelig overkomen. "And I recommend that you stop watching the news'' Wat mij betreft, voor zover daar al sprake van kan zijn, een van de zwakste singles die hij ooit maakte. Het nummer is door platenmaatschappij BMG ook enorm gehypet en grijs gedraaid op oa BBC radio 2. Dit is niet des-Morrissey die normaliter genegeerd wordt door de meeste radiostations en opzich al voldoende reden om argwaan te hebben bij de kwaliteit van het nummer! (6)

Na een van de weinige zwakke nummers op het album opnieuw een van de hoogtepunten met ''I Bury the Living". Uitmuntend hoe 'ijskoude' synth-samples gecombineerd worden, met opzwepende drums, zware baspartijen en liefelijke krekelgeluiden (synths/tamboerijn). En op de achtergrond tijdens de intro, muziek die nog het meest doet denken aan een soundtrack uit ''Schindlers List'. Compositioneel lijkt alles te kloppen in dit nummer; tekst en muziek zijn perfect in elkaar gemixt! Het nummer is zo indrukwekkend dat het lijkt alsof jezelf midden in de oorlog zit. ''After all, Im just honour, mad, cannon fodder'' ondersteunt door een mannenkoor klinkt erg imposant door de impact van de woorden. Moz eindigt het nummer met "Funny how the war goes on, without our John'' krijgt een extra lading met het prachtige lalala einde. Het is bizar dat het nummer grotendeels een stempel drukt met het doorzagen van emoties door verlies in tijden van oorlog maar eindigt met een vrolijke noot die uiteindelijk blijft hangen. Een rollercoaster van emoties dus! (8,5)

''In Your Lap'' is een prachtig piano ballade waarin Morrissey fantastisch bij stem is en echt te horen dat hij een nog betere zanger is geworden. Zijn woorden hebben grote impact door zijn zorgvuldige en emotionele stem in dit nummer. 'Do not feel sad, its simply their turn, they tried to wipe us clean of the map and I just want my face in your lap.'' Morrissey is hier duidelijk geïnspireerd door de oorlog in het Midden-Oosten. (8)

The Girl from Tel-Aviv who wouldnt kneel is een piano ballad met Zuid Amerikaanse invloeden in de sfeer van zijn voorganger ''In Your Lap''. Morrissey schuwt hier het muzikale experiment niet en dat pakt hier verassend goed uit! (7)

Opnieuw een hoogtepunt met ''All the Young People Must Fall in Love''. Dit is T-Rex-Mozzer in optima-forma en het nummer doet denken aan het geweldig Hot Love van Glamkoning Marc Bolan himself! Ondersteund door een geweldige songtekst is dit nummer compleet en een van de beste glamrock-klassiekers die Morrissey ooit schreef. ''Spend more on nuclear war, If thats your chosen illusion, Incinerate innocent men and women and children. zingt hij op luchtige en spottende wijze, gevolgd door: ''The kids around here have the best idea." Ook horen we het legendarische ''All the young dudes'' van Mott the Hoople erin terug'. En zou dit dan toch een verlate en verkapte ode zijn aan de vorige jaar overleden David Bowie? Bowie, die net als Bono, Patti Smith en oa Chrissie Hynde Morrissey altijd hebben geprezen om zijn geniale teksten. Op dit moment begrijpen we weer waarom! (8,5)

When you open you Legs; 'This song is about cycling'' kondigde Moz dit nummer aan toen hij het voor het eerste zong tijdens de BBC 6 sessie in de Maida Vale studio. Tekstueel heeft het nummer niet zoveel om het lijf (in de ruimste zin van het woord) voor de heteromannen onder ons, maar de compositie is ook hier weer geweldig. Het hoogtepunt van het nummer is zonder twijfel het einde van het tweede couplet waar Moz op fantastische wijze zingt ''And until then I will scream out your name" (8)

Het is geen publiekgeheim dat Morrissey zich de laatste jaren is gaan interesseren voor bepaalde rapbands waaronder Public Enemy. Zo kwam hij twee jaar geleden tijdens een concert op met ''It takes a Nation of Millions to hold us back!'', dit jaar staat Public Enemy zelfs op de introtape met het nummer ''Cant Truss It'.' Het voorlaatste nummer ''Who Will Protect Us from The Police'' lijkt geïnspireerd door dit soort bands, maar ook door persoonlijke (slechte) ervaring met de heilige hermandad. Persoonlijk vind ik dit nummer een van de mindere op het album (6,5)

Het laatste nummer is zonder twijfel het Magnum Opus van deze plaat en misschien wel van zijn hele oeuvre. Het nummer heeft werkelijk alles wat ik zo waardeer in deze artiest. Wat een bombast en drama! Het nummer zet al meteen de toon met ''Realize if youre happy, Jesus sends you straight to hell, ISRAEL, ISRAEL!!''. Ieder gezongen woord is raak en gaat door merg en been! The sky is dark for many others, They want it dark for you as well, ISRAEL, ISRAEL!! En omdat hij zo mooi is nog eentje:

''And they who reign, abuse, upon you, They are jealous of you as well. Love yourself as you should, ISRAEL!!" (9)

Mede dankzij een geweldige begeleidingsband, die elke plaat beter is gaan spelen, een loepzuivere productie door Joe Chicarelli, die ook verantwoordelijk producent was voor zijn vorige plaat en een bij tijd en wijle messcherpe Mozzer is dit album met stip binnengekomen in de top 5 van zijn beste solo albums. Een pareltje!

De eerste beluistering voelt als een lange zit, en Spent the Day in Bed is dan nog steeds het leukste nummer van dit album.

Ben aan de tweede "lange zit" bezig, maar ik kan je wel vertellen dat die rap voorbij is. Ben niet lyrisch over elk nummer, maar ook Israel als afsluiter is al in één keer raak.

Ben me ook wat verder aan het inlezen over zijn controversialiteit en ach, je mening duidelijk uitspreken wordt niet gewaardeerd. zeker als die niet gangbaar is. Ben geen vegetarier (mensen zijn omnivoor by nature), maar erken wel dat we op deze manier niet door kunnen gaan en hij heeft absoluut een punt.

Uiteindelijk gaat het (hier zeker) over wat de muziek met je doet en dit gaat op zeker mijn eindejaarslijstje halen, da's geen vermoeden. Bovendien heb ik weer een mooi rijtje albums te ontdekken, kijken welke ontwikkelingen MoZ tussen '87 en nu allemaal doorgemaakt heeft.

Hier zit je toch mis hoor.. maar das een andere discussie.

Ik had bij Mozza eerder de titel 'Ziggy in High School' verwacht.

Na bovenstaande enthousiaste verhalen ga ik snel tijd vrijmaken om langs de platenboer te fietsen. De eerste single klinkt alvast veelbelovend!

4* ---> 4,5*

Waanzinnig album.

Laten we die discussie idd niet voeren lennon, voor je het weet gaan we het over voedingsleer en beschrijvende biologie en hoektanden vs spijsverteringskanaal en dat kan de lol van de vrijdagmiddagborrel danig verstoren.

Maar als ik de gelegenheid krijg te wijzen op het feit dat onze vleesconsumptie 'killing' is op menig vlak, (en m.i. mag dat in een Morrissey topic best wel) dan zie ik mijn kans schoon.

En nu hou ik op want Israel staat voor de deur

Kosher hamburger

Nee joh, Rinus

Als doorgewinterd Morrissey fan vind ik jullie premature recensies veel te lyrisch.

Maar vooralsnog komen mij deze recensies heel wat geloofwaardiger voor dan de over het algemeen zure en verzuurde politiek gezinde reviews van de professionele pers.
Dit is sowieso een prachtig album, met vooralsnog als mooiste nummers de prachtige opener, Home is a Question Mark, When You Open Your Legs en Israel.

Want?

Don't feed the troll Frenz

Mijn eerste album van Morrissey. Op basis van zijn werk met The Smiths en de single Spent The Day In Bed ga ik hier voor zitten, ben erg benieuwd. De reacties hierboven creëren hoge verwachtingen.

Tekstueel is Morrissey wel degelijk afgezakt naar bedenkelijke niveaus. Dat weet hij slechts hier en daar te compenseren met interessante composities. Hij bezit natuurlijk nog altijd dat fantastische stemgeluid wat een hoop goedmaakt. Na een luisterbeurt of drie vind ik pakweg de helft van de nummers de moeite waard. Een nummer als 'I bury the living' is (op de laatste twee minuten na) een absoluut gedrocht. Dit album kan natuurlijk in de verste verte niet in de schaduw staan van een Vauxhall & I of een Your Arsenal.

I Bury the Living is wat zwaar op de hand misschien, maar heeft tegelijkertijd ook wel een beetje een (late) Scott Walker-feel.
Ik vind het wel een mooi nummer, vooral de laatste paar minuten zijn inderdaad prachtig.
Verder eens dat Vauxhall, Arsenal en VH nog wel een niveau hoger zijn, maar de vergelijking met elk ander Moz-album kan LiHS zeker aan.

Fuck the critics: 5*

Geweldige plaat!

Quarry vergeten of niet goed genoeg.
Bij mij dikke 5 sterren.

Nog beter dan Vauxhall and I ?! Kan me dat nauwelijks voorstellen, maar je maakt me nieuwsgierig, ga luisteren.

Geweldig album!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Morrissey - Low In High School - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het gerenommeerde Britse muziektijdschrift Uncut deelde vorige maand een zeer zeldzame of zelfs ongekende 5 uit aan Low In High School, de nieuwe plaat van Morrissey.

“Sham 69 meets David Icke! The work of an artist in blinkered decline” was de conclusie van Uncut, waarop vreemd genoeg een recensie volgde die deed vermoeden dat de nieuwe plaat van de voormalige held van de muziekcritici helemaal niet zo slecht is.

Het al even gerenommeerde Mojo was ook al niet scheutig met waardering en kopte met “B+ for music, but a C- for attitude”.

De negatieve waardering van de nieuwe plaat van Steven Patrick Morrissey zal voor een belangrijk deel samenhangen met een aantal opmerkelijke en in een aantal gevallen zeer dubieuze uitspraken die de Brit het afgelopen jaar deed. Morrissey lijkt wat opgeschoven naar de rechterkant van het Britse politieke spectrum en dat komt hier en daar hard aan.

Persoonlijk was ik het lang niet altijd eens met de uitspraken die Morrissey aan de linkerkant van het politieke spectrum deed en dat geldt in nog veel sterkere mate voor een aantal dubieuze uitspraken die hij het afgelopen jaar deed. Is het voor mij reden om ook de muzikant Morrissey af te serveren? Nee!

Ik was drie jaar geleden niet zo heel positief over World Peace Is None Of Your Business, maar de inmiddels van de aardbodem verdwenen plaat bleek wel een groeiplaat. Ik was daarom heel nieuwsgierig naar Low In High School en die nieuwsgierigheid is beloond. Ik heb de nieuwe plaat ruim een week in huis en schaar het nieuwe werk van Morrissey inmiddels onder zijn betere platen. Misschien nog niet zo goed als Viva Hate, Your Arsenal, Vauxhall And I of You Are The Quarry, maar ook niet veel minder en wat mij betreft beter dan de rest.

In de openingstrack pakt de Brit direct uit met een verassend stevig aangezet en vol geluid, waarin naast gitaren ook nog blazers opduiken. Het klinkt in muzikaal opzicht net wat anders dan we van Morrissey gewend zijn, maar natuurlijk is er de uit duizenden herkenbare stem. Het is een stem die het afgelopen decennium wat aan slijtage onderhevig leek, maar op Low In High School zingt Morrissey echt geweldig.

Low In High School bevat meer tracks met een vol geluid vol invloeden uit de glamrock en scheurende gitaren (van de briljante metgezel Boz Boorer), maar naast de al genoemde blazers spelen ook elektronica en strijkers een belangrijke rol op de nieuwe plaat van Morrissey en is er ook ruimte voor meer ingetogen momenten.

Low In High School is een persoonlijke plaat die ook dit keer de politieke thema’s niet schuwt, maar Morrissey neemt je ook mee terug naar de schooldagen die hij als de hel op aarde heeft ervaren. De politieke standpunten van de Brit moeten we momenteel misschien met een flinke korrel zout nemen, maar zijn humor is Morrissey nog niet kwijt, waardoor ook Low In High School weer goed is voor menige glimlach.

Morrissey maakte het afgelopen decennium een aantal platen die ik als wat minder toegankelijk heb ervaren, maar op Low In High School domineren de melodieuze popsongs die zich heel makkelijk opdringen, wat mede de verdienste is van de fantastische productie van Joe Chiccarelli, die ook op de vorige plaat al mooi werk deed.

Het zijn popsongs vol flarden uit het roemruchte verleden van de Brit en het zijn popsongs die hier en daar grotesk en theatraal klinken, waardoor de muziek van Morrissey zo nu en dan dicht tegen die van Marc Almond aankruipt (zeker als de castagnetten van stal worden gehaald), wat voor mij zeker geen straf is.

De plaat opent met een serie songs die behoren tot het beste dat Morrissey gemaakt heeft, maar na de wat pompeuze maar ook hele mooie piano ballade In Your Lap zakt de plaat even wat in (wat gezien het groeivermogen van veel Morrissey platen nog best goed kan komen). Het slotakkoord Israel is gelukkig weer groots.

Morrissey verdient misschien een tik op de vingers voor een aantal van zijn recente uitspraken, maar in muzikaal opzicht verdient de Brit, die de afgelopen jaren leek uitgerangeerd als muzikant, alleen maar lof. Low In High School is een hele sterke plaat van de man die de Britse popmuziek zowel met zijn band The Smiths als met zijn soloplaten kleur heeft gegeven en dat gelukkig nog steeds op indrukwekkende wijze doet. Erwin Zijleman

In de zuurste krant van Nederland, de volkskrant , wordt deze plaat de grond in geboord?

Zegt zure Gijsbert, (die de nieuwe Taylor Swift behoorlijk goed vindt) in nauwelijks meer dan 200 inhoudsloze woorden

Ik ga dit weekend nog eens uitgebreid luisteren. Mijn mening is tot nu toe niet zo "zuur" als de Volkskrant, maar ligt nog verder van al het gejubel dat ik hier lees.

Had zo een citaat van Moz kunnen zijn

Inhoudsloze recensie inderdaad.
Ongelooflijk dat zoiets dezer dagen gepubliceerd kan worden...