Miles Davis - Bitches Brew (1970)

Hangt er ook vanaf wat je zoekt. Dit was het 'echte' breekpunt tav rockjazz - op In a silent way diende het zich al aan.

Kind of Blue is 'klassieke' (modal) jazz; Birth of the Cool, een mijlpaal (1949!) tav klassieke jazz - Sketches of Spain, Quiet Nights - meer orkestraal Amandla en m.n. Doo-Bop zijn meer richting hiphop.

Ik zoek niets in de richting van hiphop. Daarmee gezegt ken ik Doo-Bop echter wel. Daarnaast hoor ik dagelijks thuis heel veel Jazz van o.a. Sonny Rollins, Tina Brooks, Chat Baker, Charlie Parker en consorten.

Ik zou Live-Evil eens proberen, van dezelfde periode als Bitches Brew, maar het groovt veel meer. Dat album is jammer genoeg niet erg bekend op MuMe.

Overdonderend gaaf als je dit voor het eerst opzet. Wauw. Stem volgt nog in Januari.

Ik heb hem anders wel in de kast staan hoor...

??
Gebeurt het niet vaak dat je iets nog een keer opzet?? Bijzondere manier van muziek luisteren.
Ieder zijn ding, gelukkig.

Ik zet gewoon dit album nog maar eens op..

Volgens mij heb je me een beetje verkeerd begrepen. Ik had het album toen geluisterd en ging daarna weer terug naar Spanish Key. En ik heb niet vaak nadat ik een 2 uur durend album heb geluisterd het nog een keer opzet op dezelfde dag.

Ah, dat is idd al een stuk logischer!

Ja! Ik heb hem gewonnen via Sony music The Legacy! Echt geweldig! Mooie start van 2011!

Soms klinkt het vrij lekker, maar vaak is dit voor mij te onnavolgbaar. Al herken ik er wel muzikaliteit in, de composities zijn voor mij toch te wisselvallig helaas. De vocale geluiden tijdens de laatste paar seconden van bonustrack Feio waren overgens wel vrij onverwacht.

Best een lekkere plaat van Davis. Een beetje free jazz achtige sound, maar ondanks dat het free jazz is, is het nog best lekker om te beluisteren en ligt het niet heel moeilijk in het gehoor. Ik ben niet zo'n free jazz liefhebber, maar de manier waarop Davis het op deze plaat brengt vind ik het wel best goed klinken.

Het is geen free jazz - het is fusion, ook wel jazz-rock genoemd.

Dit doet totaal niet aan als fusion hoor, dit is toch echt free-jazz.. Dit is zo ontoegankelijk en onnavolgbaar als wat, in tegenstelling tot fusion. (Dit klinkt ook helemaal niet als fusion!? ) Misschien is dit album voor een geoefend jazz-luisteraar net zo toegankelijk als fusion, maar voor mij absoluut niet.

Ik durf bijna niet te reageren, omdat ik de toorn van de profeet (Saint) Nicci (lass) vrees. Daarom eerst even: "ik weet niets, maar ik alleen google'n" - niet als Hans Klok.

Gaarne verwijs ik naar de wiki-pagina over jazzrock

Ik citeer even: Gebruik van de term - "Fusion: In plaats van jazzrock wordt ook de term fusion wel gebruikt. Dit begrip is afgeleid van "Jazz/Rock Fusion" waarmee de nieuwe muziekstijl in het begin werd omschreven in de VS en in Engeland."

En verderop:
Geschiedenis - "Een van de eerste commercieel succesvolle jazzrockalbums was Bitches Brew (1970) van Miles Davis. De plaat In a Silent Way (ook Miles Davis) was eveneens van grote invloed."

Maar volgens de profeet kan het wellicht anders zijn - ik hou m'n adem in, nederig.

Dit fusion? Mijn god. Fusion, zoals ik het ken, is toegankelijk. Dit album klinkt voor mij minstens zo ontoegankelijk als freejazz, vandaar dat ik het daar altijd onder catagoriseerde.

[modknip]

Overigens heeft Lex een punt: met wat in de jaren 70 Fusion genoemd werd heeft dit inderdaad weinig te maken. Ik begrijp prima de verwarring. Vandaar dat ik het gewoon Jazz noem, maar die discussie is al eerder gevoerd (als ik me niet vergis bij dit album).

[modknip]

Overigens is die trem Fusion idd verwarrend omdat later ook allerlei softfunk-achtige dingen zo genoemd werden. Bijv het Tsjechische Energy en Art Porter werden ook wel als fusion getypeerd in de 80's,maar ik vind dat vrij glad - zou bijna willen zeggen een soort Linda-jazz.

Een aantal berichten verwijderd. Graag weer over Bitches Brew discussiëren...

In mijn optiek is dit ook geen freejazz trouwens. Ik krijg het idee dat sommige mensen alle moeilijk klinkende jazz maar onder freejazz scharen, maar dat lijkt me toch niet de bedoeling.

Zat net op Amazon; heb zelf Complete Bitches Brew als earbook (dat was de eerste editie van de complete ...). Zag daar dat een aantal Complete .... van Miles Davis nu slechts 10 - 18 pond zijn, waaronder dus deze en de absolute must, die box met Coltrane (55 -61); die is zelfs maar 11 GBP; daar komt 1,80 voor verzending bij. Dus voor ca 15 - 20 euro ene box met 4 - 6 cd's

Dat kan best wel zo zijn, maar het komt er gewoon op neer dat moeilijk klinkende jazz gewoon niet mijn ding is, en free jazz klinkt moeilijk, vandaar dat mijn niet-zo-begaafd-jazz-oor dit daaronder schaarde.

Zo héél moeilijk is dit toch niet? De meeste nummers bestaan uit een basriffje waar allerlei geluiden omheen zijn gebouwd.

Ik heb er ook niet echt moeite mee.

Ik wel. Die 'geluiden' zijn mij te onnavolgbaar. Maar misschien moet dit gewoon nog groeien bij me.

Juist de makkelijk te herkennen en vaak ook erg catchy baslijntjes maken het betrekkelijk makkelijk om structuur te ontdekken in dit album. Bij freejazz is er juist niet of nauwelijks structuur aanwezig, dus daar zou ik maar helemaal niet aan beginnen als ik jou was.

Freejazz, ben er bekend mee. Vind het inderdaad niks. Ik ga dit album binnenkort nog maar eens een herkansing geven.

Spanish Key is het meest waanzinnige stuk muziek wat ik ooit heb gehoord. Op je koptelefoon is dat zo'n te gekke trip.

Ik heb niet zoveel met FreeJazz. Ik moet echt in het humeur zijn voor zo'n dergelijke muziek. Ik werd helemaal gek van "Pharaoh's Dance". Toch vond ik "Bitches Brew" en "Spanish Key" erg pakkend! Als ik een hele berg shit te doen heb en iets te veel koffie op heb, is Miles Davis' album "Bitches Brew" alsnog erg aangename achtergrondmuziek.

Dit is geen freejazz. Freejazz kan je ook onmogelijk als achtergrondmuziek bestempelen. Dat is zowat een contradictio in terminis.

Ik heb het weer geprobeerd, maar dit is het gewoon niet voor mij.

Ik ben niet zo thuis in de benamingen binnen de jazz, maar één ding weet ik wel zeker; dit is veel te druk om te laten fungeren als achtergrondmuziek. En, eigenlijk, ook gewoon veel te goed.

Ik beluister 'm nu nog maar eens, ik ben een Miles Davis-day aan het houden. Dit is de vijfde plaat van hem die ik vandaag beluister, en veruit de meest opvallende. Alhoewel Davis niet m'n favoriete jazzartiest is (maar wel een steengoeie, en uitermate belangrijke muzikant), kan ik hier toch altijd lekker van genieten. Er gebeurt meer dan genoeg, veel ritme, en Davis die er lustig op los trompetteert. John McLaughlin is gitarist op deze plaat als ik me niet vergis, en die doet dat echt fantastisch. De saxofonist waarmee Davis samenspeelt is Wayne Shorter, ook een bekende naam normaal gezien.

Die eerste drie tracks alleen zijn al goed voor ruim een uur. Tel daar nog de 3 resterende tracks bij op, plus de bonustrack 'Feio', en je komt aan ruim 7 kwartier muziek. Ik begrijp dat het voor sommige mensen een brug te ver is, dat men er haast niet naar kan luisteren, omdat het ook weer afwijkt van het meeste van Davis' werk. Ik vind het vooral mooi van Davis dat hij zich afzette tegen de stroming, wat wel meer uitzonderlijke artiesten deden (ik denk dan bijvoorbeeld aan Bob Dylan).

'Bitches Brew' is een album dat niets aan de verbeelding overlaat, en tegelijkertijd diezelfde verbeelding tart; je kan je er zoveel bij voorstellen, verzinnen, gewoon je ogen sluiten en een eigen wereld scheppen. De muziek kan verscheidene dingen in je oproepen, het beperkt zich niet tot één kleurtje, maar gebruikt de hele kleurdoos. Samen met 'Kind of Blue' het meesterwerk van Davis in mijn ogen, al is er nog steeds veel van de man dat ik niet ken (maar dat zijn vooral minder bekende platen, al wil dat niets zeggen natuurlijk; mijn vaststelling dat het hier een meesterwerk betreft, berust op mijn persoonlijke mening).

4,5 sterren