Japan - Quiet Life (1979)

Prachtig album, heel sfeervol.

helemaal me eens, apart om de cover (?) van the velvet underground te horen.

het album weerspiegelt de cover wel heel mooi vind ik

een verhoging met één punt. best een grandioos album, vooral het eerste en het laatste nummer zijn heel mooi.

*4.5 dus

Vanaf dit album begon Japan echt interessant te worden, deze en Gentlemen Take Polaroids vind ik de 2 beste platen van Japan. Geweldige fretloze baspartijen!!
4,5*

Als je alleen al naar het nummer Quiet Life luisterd, dan weet je door wie Duran Duran beinvloed is. Mooi album.

Ik heb onlangs de remaster met bonustracks aangeschaft. Des te meer ik hem luister, des te beter ik hem vind! Toch wel beter als Gentlemen Take Polaroids. Sfeervolle muziek van een technisch hoogstaand niveau die best te beluisteren valt met hoofdtelefoon! Het bijna instrumentale Despair is voor mij het hoogtepunt van dit album!
Van 4,5* naar 5*, binnenkort misschien een plaats in m'n top10!

Ik ontdekte deze band naar aanleiding van diverse positief gestemde quotes van Nick Rhodes in een Duran Duran biografie. Zeker na het beluisteren van deze plaat snap ik de referentie.
Dit is echt een album wat beter wordt bij elke draaibeurt, ontzettend knap gemaakt, zeker voor die tijd. De aparte stem van Sylvain wordt afgewisseld met interessante instrumentale intermezzo's waarbinnen vooral de analoge synthesizers een hoofdrol vertolken. Maar inderdaad ook het fretloze baswerk is bij vlagen om van te watertanden.
Een interessante mix van poppy songs (Quiet life, Halloween) en meer atmosferische tracks (Despair, All tomorrow's parties).
Een prachtige band waarvan ik nog lang ga genieten..

****

In Voque, tijdloos, als je beseft wanneer dit album is gemaakt, en hoe het nu nog klinkt....

Niet te delen, dus inderdaad het best te beluisteren met een koptelefoon op.

Fantastische LP. Van de albums die ik van Japan heb, draai ik deze het meest, heerlijke sfeer en natuurlijk fretloze baspartijen.

een van de onderschatte bands uit de jaren 80. Dit is de mooiste van hen, hoewel vooral Tin Drum, en david Sylvian solo ook niet te versmaden zijn. Deze band is erg cool, daarom wellicht ook niet zo populair.....

Holy crap wat is Quiet Life een onmenselijk goed nummer! Zo catchy, zo licht, maar toch zo beklijvend. Dit is hoe alle pop zou moeten zijn!
De poppy sfeer van dat nummer wordt nog enigszins doorgezet in het tweede nummer, maar met de sombere pianoballad 'Despair' gaat dit album wel een heel andere richting uit. Het wordt zelfs grimmig bij momenten! En Sylvian zingt hier weer met zo'n stijl, zo'n klasse, schitterend gewoonweg. Het enige nummer waar ik wat problemen mee heb is de cover van 'All Tomorrow's Parties', die mij wat geforceerd in de oren klinkt. Echt een demper op de feestvreugde, want verder staat dit bol van de goede tot zeer goede nummers.

Precies, anders had ik zeker 4,5 * gegeven voor deze prachtschijf.
Maar misschien wilde David Sylvian zijn helden eren ?
Zo'n nummer is natuurlijk niet te overtreffen.

Ik ben 20 seconden ver in de eerste beluistering van dit album.
En Duran Duran is nu al gedegradeerd tot een goedkope kopie.

Where will it end?

Was jij dan nog niet bekend met Japan?

Alleen met Tin Drum, flarder Polaroids en een handvol singles.
Op Tin Drum na allemaal behoorlijk lang geleden.

In een mildere bui (zit nu aan track 3), zou ik durven spreken
van een brug tussen Roxy Music en Duran Duran of nog anders: synthrock.
Met duidelijke lijnen naar de meer symfonische rock van de 70s.

Tin Drum lijkt me impressionistischer, minimaler, sfeervoller.
Dit album zit nog duidelijk in de 70s ... ik denk ook aan Eno.

Eerste beluistering voltooid en ik zit aan een minimum score van 4 sterren.
Zeer kaleidoscopische luisterervaring. Ik ben er gek op, maar ik weet niet waarom.
Eerst Tin Drum en Polaroids nog eens draaien ... lekker.

Jongens, jongens, wat een klasse plaat is dit toch.
Ben nu al voor de derde keer aan het luisteren en diep onder de indruk.
Ik hoor zoveel kiemen van latere jaren 80 bands in deze muziek.

Volgende keer schrijf ik een recensie.
Quiet Life is beter dan Tin Drum, veel beter zou ik bijna zeggen.

Gelukkig, er is nog redding, de escape clause "bijna". Gents Take Polaroids en Tin Drum heeft meer Aziatische invloeden en verstilde introspectie - dit is (met een beetje goede wil) de voorloper van Heaven or Las Vegas. Wel heel opvallend hoe Japan als band na de twee eerste albums is gegroeid - dit is echt geen glamrock of glampunk (voor mijn part) meer te noemen.

Quiet Life is zeker beter dan Tin Drum. Iets wat ik in de jaren 80 zeker niet vond. Het aziatische sfeertje van Tin Drum was toch wel bijzonder, maar klinkt nu hopeloos gedateerd. Quiet Life heeft daar ook wel een beetje last van (alle albums van Japan trouwens en het solowerk van Sylvian ook al) maar staat nog steeds als een huis.
Terwijl vroeger de broertjes Sylvian en Jansen bij mij op de voorgrond stonden blijkt nu hoe bijzonder Mick Karn is op de bas en Richard Barbieri op toetsen. Ook als je naar de albums van Porcupine Tree luistert valt op hoe goed die Barbieri is als sfeerbepaler. Altijd op de achtergrond en altijd aanwezig.

Tin Drum en Gentlemen Take Polaroids worden ook beluisterd.

Deze twee albums kende ik al wel van vroeger.
Tin Drum is inderdaad de meest gedateerde, want ik vind
Gentlemen Take Polaroids weer iets meer naar Quiet Life neigen.

Maar alle drie zonder meer de (her)ontdekkingen van dit jaar.

Later meer ...

QUIET LIFE 1979

Dit is voor mij de ontdekking van het jaar (de laatste jaren).
Ik kende Tin Drum en flarden van Gentlemen Take Polaroids.
Pastelkleurige, bijna impressionistische synthpop.

Maar Quiet Life helpt me de definitie bij te stellen: synthrock it is.

Op meersterlijke wijze slaagt Japan erin om alle ingrediënten
uit de jaren 70 rock (Roxy Music, Brian Eno, David Bowie en Lou Reed)
te integreren in een soort blauwdruk voor de jaren 80 synthpop.

De single Quiet Life (gek dat ie geen hogere ogen gooide)
is meteen de perfecte kennismaking met het hitpotente Japan.
Dit is de originele Duran Duran sound: zelfde door Giorgio Moroder
geïnspireerde, electronische beat, zelfde gitaarlikjes, zelfde synthesizer toets
en bovenal ook zelfde kreunstem ... wie dit niet hoort is doof.

Fall in Love with Me rockt recht voor zich uit en laat de invloed
van de reeds vermelde groepen (Roxy Music in het bijzonder) horen.
Dit album is daarom de ware scharnierplaat tussen jaren 70 en 80.

Despair vind ik één van de allerbeste songs hier.
Die spaarzame piano doet me denken aan Depeche Mode,
wanneer Martin Gore in een sentimentele bui verkeert.
Ik hoor in de ritmebox zelfs Anne Clark op Changing Places.
Despair (wanhoop) verklankt de weemoed van de new wave.
In de verte kermt een warme saxofoon op mellotron akkoorden.

In Vogue klinkt als Roxy Music op Avalon (ahead of time dus).
Melodische glijdende bas en fris borrelende synthesizers
doen zelfs aan de pastelwave van Cocteau Twins (Garlands) denken.
Op Quiet Life is Japan, meer nog dan Bowie, de kameleon
van de toekomstmuziek. Een zeer rijk gearrangeerd palet.

Halloween laat horen waar Duran Duran en Roxy Music
elkaar vinden. Zeer merkwaardig hoe een groep als Duran Duran
er nauwelijks drie jaar later in slaagt om met vergelijkbare synthpop
wel de internationale hitstatus te bereiken. Japan kwam te vroeg.
Abba en Boney M zwaaiden nog steeds de plak in 1979.

All Tomorrow's Parties is gedoemd om in het niets
te verglijden naast het origineel van Velvet Underground.
Maar het gebeurt niet, integendeel. Japan doet wat het een heel
album lang bevestigt. Alle ingrediënten uit het verleden die bepalend
zullen zijn voor de new wave met veel verve herinterpreteren.
Deze cover is de beste VU cover die ik ooit hoorde.

Alien neemt ons mee onder water, waar een bevreemdende
bas de boventoon voert. Kan het dat ik hier sporen hoor die me
naar The Cure brengen. De basgitaar op deze plaat heeft
veel van de kronkelende baslijnen van Simon Gallup.
Boven op die baslijn hoor ik eens te meer Duran Duran.

The Other Side of Love sluit het album magistraal af.
Opnieuw speelt de grand piano de hoofdrol in dit bijzonder
geraffineerd gearrangeerd stukje muziek. Een bijzonder geladen
ballad die als een verloren schakel elke jaren 80 new wave act
schatplichtig maakt aan het meer avantgardistische jaren 70 geluid.
Leg deze orchestratie naast ABCs Lexicon of Love bijvoorbeeld.

David Sylvian moet oppassen dat hij zichzelf niet in slaap kreunt.
Meteen het enige minpuntje van het album aangehaald.
Te veel focus op het slepen van Sylvians stem kan indigestief werken.
Net zoals het dat ook doet bij Morrissey: weeping singers.

Op de remaster, krijg je naast de gestroomlijnde single edits
van Quiet Life en All Tomorrow's Parties, ook nog een klein juweeltje
cadeau in de vorm van de instrumental A Foreign Place.
Hier wordt de aanzet gegeven naar het oosters getinte geluid
waarvan Japan zich op Tin Drum zal bedienen.

Dit album hoort eigenlijk in mijn top 10 thuis. Heerlijk.

Mooi...nog een liefhebber

@Daz - ik zal 'em nog eens goed draaien, met je recensie ernaast. De eerste (2) draaien nu brachten geen nieuwe inzichten tot dusverre.

Dat kan aan twee dingen liggen: dat mijn 'memory' destijds 'full' was met oa de door jou aangehaalde bands zoals Roxy Music en Magazine; en wat eerst komt, nestelt zich vaak het stevigst.

Het kan ook eraan liggen dat ik dit album zie als de opmaat naar de volgende (Gentlemen take Polaroids) en de (min of meer) laatste Japan, te weten Tin Drum*, het oriëntaalse en comtemplatieve karakter daarvan heeft mij altijd zeer aangesproken, zeker nummers als Ghosts en Visions of China. Overigens was het groeipad naar dit album al ingezet met bijv Rhodesia (van Obscure Alyternatives), maar nog meer met de single (uit '79) Life in Tokyo, waarvan een 12" bestaat die idd is geproduceerd door Georgio Moroder - een zeer gewaardeerde track - track staat ook op de compilatie Assemblage.

Maar goed dit album krijgt nog een draai.

*Overigens hebben de bandleden van Japan onder de naam Rain Tree Crow in 1991 met gelijknamige titel nog een album uitgebracht.

Mjuman,

Ook ik hing wat vast aan Tin Drum en Gentleman Take Polaroids
als zijnde de creatiefste hoogtepunten van een band die ik verder
niet zo goed kende (op een handvol singles na dan).

Omdat Quiet Life zo'n sterke recensie had in Oor destijds
en ook hier net iets hoger scoort dan Tin Drum, dacht ik
om er eens echt voor te gaan zitten. Bedoeling was
vooral om de twee andere albums te reviewen.

Groot is mijn verbazing dan ook dat ik Quiet Life
veel beter nog kan smaken dan Drum en Polaroids.

Maar het is vooral een genot "in hindsight".
Ik zie zoveel lijnen naar de 80s synthpop en tegelijk
een gretig citeren uit de 70s artrock van vernoemde helden.

Quiet Life is een brugplaat ... eentje waar mijn helden
van de jaren 80 zonder twijfel goed naar geluisterd hebben.

O ja, leg Despair ook eens naast The Eternal van Joy Division.
Gelijkaardige processie ... een serene kadans voor gedeelde Weltschmerz.

Ik zei het al - ik zal 'em nog eens draaien. Dat achterafperspectief vermoedde ik al. -En als je toch bezig bent met bruggen, luister dan ook eens naar de track "Kiss the Future" van Deine Lakaien uit 1999 (album Kasmodiah) ; misschien wordt je brug dan nog langer?

Goh, wel grappig om te lezen dat een band als Japan en dan dit album zomaar tijdens een zonnig Pinksterweekend wordt (her)ontdekt.

Ik ben groot Sylvian en Japan liefhebber en kan me vinden in de vergelijking met Duran Duran en de verbazing dat die enkele jaren later met gelijkwaardige muziek en eenzelfde uiterlijk met het succes gingen lopen (ook deels tegen wil en dank, want serieuze muzikanten werden het nauwelijks meer gevonden - tenminste ik heb lang moeten fluisteren dat ik Duran Duran goed vond en in de kast had staan, omdat ik het goede muziek vond).

Als ik dit album (en ik ken het van haver tot gort evanals het hele oeuvre - niet vanaf de begin tijd, maar wel vaaf de jaren 80) vergelijk met voorgangers en die erna kwamen is wat dat betreft dit ook een scharnierplaat. dazzler je haalt in je betoog niet de ontwikkeling van Adolescent Sex-Obscure Alternatives naar Quiet Life aan. Het album hinkt in zijn gitaarmuziek zeker veel meer tegen die aan dan tegen Gentlemen Take Polaroids (Tin Drum is nu wat gedateerder inderdaad - maar heeft gewoon een unieke sound). Ook de nog wat onbehouwen zang van Sylvian lijkt veel meer op zijn voorgangers dan op Gentlemen. Ik hoor ook meer Bowie dan Roxy Music (maar goed dat is beide iets met Eno-invloeden).

In mijn CD-kast staat Japan wel tussen Roxy Music en Duran Duran in bij mij, dus in jouw beschrijving kan ik me helemaal vinden. Juist omdat het album een overgang is sla ik zowel Obscure Alternatives als Gentlemen Take Polaroids hoger aan dan Quiet Life, omdat die meer eenheid vormen. Zo'n typisch slepend Sylvian nummer als The Other Side of Life past prima in in de nieuwe traditie maar dissoneert naast Halloween dat zo op Obscure Alternatives had kunnen staan. Neemt niet weg dat het een hele beste plaat is dit.

Wat je ook nog niet noemt is dat het nummer Despair in het Frans gezongen wordt, ook zeker een stijlmiddel.

Leuk om te lezen dat het weer enthousiaste reacties oproept. Ik kan me ook zeker vinden in de beste VU cover en een zeer geslaagde eigen versie hier van All Tomorrow's Parties.

O ja nog iets (van een heel andere orde). Wat mij ook altijd toch wel stoorde is dat de hoes aan de ene kant Sylvian en aan de andere kant Karn toonde. Er wordt hier al wel duidelijk dat er twee ego's in de band zijn, waartussen het niet botert (terwijl ze redelijk gelijkaardig muziek maken). Dat heeft me op een of andere manier altijd gestoord. Waar zijn Jansen, Barbieri en Dean??? Een soort goedkope manier om een oorlog uit te vechten.

Nu je 't zegt (ik ben het nog eens aan het beluisteren).
Het viel zelfs niet op, maar dat komt hoofdzakelijk omdat
ik tijdens zo'n "achter de computer" luistersessies vooral
op de muziek (zonder tekstvel) let, en op deze plaat zeker.

De twee eerste albums ga ik later ook nog wel eens beluisteren.
Ik wil eerst mijn trilogie afmaken met recensies bij Tin Drum en Polaroids.

Vannacht eens zitten luisteren, geïnspireerd door de discussies bij de Japan-albums de laatste tijd. Heb Sylvian solo en Japan altijd een beetje links laten liggen, omdat ik er een wat vervelende associatie bij had (ooit Secrets of the Beehive gekocht en kon daar niet naar luisteren, veelste depressief).

Had dus al wel het een en ander van Japan gehoord (al weet ik niet meer zo snel welke albums) en ben bijzonder vertrouwd met het prachtige nummer Ghosts, maar dit was eigenlijk de eerste solitaire, geconcentreerde (met koptelefoon en zonder storende omgevingsfactoren) luisterbeurt.

Het beviel me bijzonder goed. Ben ook dol op zo'n beetje alle referenties die hier genoemd zijn, dus echt gek is het ook niet. Het eerste nummer is echt een fantastisch gedreven popnummer en sowieso spreken de (af en toe wat drassige) klanktapijten me wel aan.

Erg fijne ontdekking dit.

Heel terecht Herman!

Ik had zelf ook nog niet gestemd bij Quiet life en gezien elders de discussie over 'onze' hitlijsten op musicmeter is Quiet life nu weer met 2 stemmen verhoogd! Dat is ook winst.

Ik heb mij nooit aangetrokken gevoeld tot het aankopen van de eerste twee cd's, maar volgens mij is Quiet life toch een hele verandering na Obscure alternatives.

In die zin is Quiet life ook een zeker debuut. Toch is de cd af en toe nog behoorlijk fel en de vergelijking met Roxy music wordt veroorzaakt door een nummer als Fall in love with me. Maar voor het overige wordt voor een belangrijk deel de weg ingeslagen naar de met veel sfeer omgeven electronica en teksten vol herenleed.

Ik zou wel mijn best blijven doen met Secrets of beehive Herman. Misschien dat je na de ontdekking van het Japan-trio die cd in een ander licht gaat zien en beluisteren.

01 Quiet life 5,0
02 Fall in love with me 5,0
03 Despair 5,0
04 In vogue 4,5
05 Halloween 4,5
06 All tomorrows parties 4,5
07 The other side of life 5,0

Grappig om te lezen dat een aantal users hier Japan aan het herontdekken is. Ook voor mij hernieuwde kennismaking (vanaf cassettes)....jaren niet meer naar geluisterd.

@Herman: probeer van het solo-werk van Sylvian anders 'Brilliant Trees', ook een atmosferisch meesterwerk en nmm beter dan 'Secrets'.

Ligt het aan mij of hoor ik hier de stem van Bryan Ferry op een iets minder overdreven trilstem