Japan - Quiet Life (1979)

Het kernwoord was concurrentie-analyse - leren van je 'concurrentie' kan lonend zijn en ik kan me niet voorstellen dat je met vrouwen wilt concurreren

Met vrouwen ???? Never. Vechten tegen de bierkaai

Ik dacht niet eens aan David Sylvian (alleen)...

Meneer Sylvian blijft er inderdaad artistiek uitzien! Dat dan weer wel.

Wat gelukkig niet zó vergankelijk als "schoonheid" is gebleken... is de muziek én de herinnering aan deze mooie mannen met hun mooie muziek!

En zo is het Alicia !

Ook in vergankelijkheid kan schoonheid zitten. En niet alle 80s muziek is vandaag de dag nog e(sthe)tisch verantwoord - mannen met bierbuik en halfverwijderde schedeldakbekleding doet jou vast niet grijpen naar je camera voor esthetische registratie - alhoewel het proces van veroudering soms wel mooi kan verlopen

Ja hoor... zekers, Mjuman! Ik fotografeer (ook) graag mensen met een door het leven getekend, ouder gezicht. Dat kunnen hele mooie gezichten zijn met hele mooie ogen, die ook het leven gezién hebben. Maar dat is zoals ik dit nu ervaar... toen (in die jaren 80) dacht ik daar wat anders over. Iedereen was jong toen... zucht... zo leek het althans wel!

Gelukkig blijft de muziek van Japan en nog een paar groepjes uit die tijd grotendeels wel overeind.

Onthaard schedeldak of niet (heeft David zijn dos haren nog?), dit is eigenlijk wel het hoogtepunt van Japan. Lekkere broeierige plaat en de juiste dosis melodie en staccato (als iemand dat snapt). Ik ben verder niet van de Sylvian fanclub, maar deze haalt al het beste uit de band destijds. Vooral Despair is geweldig. En dit is op en top Roxy Music natuurlijk!

Deze versie van All Tomorrow's Parties vond ik niet zo bijzonder, en om die dan 2x als remix als extra tracks er op te zetten, snap ik niet helemaal.
Het titelnummer blijft prachtig.

Dit is gewoon hun magum opus DR

Misschien heb je wel gelijk, al vind ik al hun laatste drie albums wel wat hebben.

Deze is wel heel erg goed, beter dan TD alhoewel die behoorlijk begint te groeien en GTP is ook onovertroffen..maar op dit moment draai ik QL ook het meest..vind dat scheurende gitaarwerk zo lekker op het einde van In Voque bijvoorbeeld. Op TD had Sylvian het zelf overgenomen van Rob Dean, maar dat klinkt een stuk minder wat mij betreft..

GTP vind ik iets te zweverig, was zelfs Brian Ferry te dol. Deze is wat rechttoe rechtaan-er. Bevalt me beter, Sylvian heeft sowieso de neiging weg te zweven, hier blijft hij nog bij je

Tin Drum, dat is ook meer een solo album van Sylvian.

Vind zelf dat zweverige wel mooi en het voelt als een zwoele donkere nacht in de cariben..tropisch heerlijk. En TD is al wel meer solo maar wel heerlijk het samenspel van de bandleden..vooral op n nummer als still life...

Ja, de rest van Japan begreep goed wat Sylvian wilde bereiken met dat album.
Op zich ook een kunst, waar zou Nick Cave zijn zonder Bad Seeds of Tom Barman zonder de rest van dEUS.
Altijd mooi als je hoofd gevuld is met mooie ideeën, je hebt wel de juiste personen nodig om deze uit te voeren.

Ja zo werkt dat he..mooi om te zien. Je hebt je bandleden wel nodig. Geldt ook voor die andere bands. Wist al wel half dat TD een veredeld soloalbum was maar wist niet dat de anderen zo weinig inbreng hadden onder Sylvians regie. Solo was dan inderdaad de logische volgende stap al las ik dat de druppel was dat de vriendin van Mick Karn bij Sylvian introk..dan gaat de invloed van David wel heel erg ver

Sylvian was dan ook wel een mooie man om te zien, dus wel enigszins begrijpelijk.

Das zeer zeker waar Karn had wel n karakteristieke kop.

De overige leden: Karn en Barbieri hebben trouwens ook wereld albums gemaakt en ieder ging zo zijn eigen (goede) richting. Allemaal topartiesten die Jappen...

Zeker lang in een kamp gezeten, ouwe prog-belanda

Keb dreams and reason...van Karn..wel aardig maar instrumentaal doet me niet zoveel. De 2 nummers waarop Babyface zingt zijn wel heel mooi...

Jansen en Barbieri zijn wel zeker top

Prachtig melancholiek album. je kon wel horen dat Sylvian nogal door Bowie en Roxy beïnvloed was. Wat wel weer bijzonder is is dat Japan in dezelfde kwaliteitsklasse verkeerde met onder meer dit album. Na het overlijden van Mick Karn heb ik de plaat nog eens gedraaid, geheel geconcentreerd op zijn (fretloze) basspel en ben toen nog meer onder indruk geraakt.

De heren van Japan zijn op solotoer allemaal wel goed terecht gekomen denk ik.

Mick Karn dus uiteindelijk niet helemaal. Toen bij hem kanker werd vastgesteld hebben collega-muzikanten nog fondsen moeten werven voor zijn behandeling. Het mocht niet baten, hij overleed op zijn 52-ste. Hij is wel 1 van mijn favoriete bassisten aller tijden, misschien net niet zo virtuoos als Jack Bruce of Jaco Pastorius maar zijn spel is zeker zo karakteristiek en melodieus.

Een mooie 3e worp van de heren Japan.
Zeker al aan diepgang gewonnen en David Sylvian heeft hier zijn karakterstieke stem gevonden.
De glamrock heeft plaats gemaakt voor een atmosferischere sound, al is er nog plaats voor enig up-tempo werk.
Als we het over New Romantics willen hebben, dan is dat in ieder geval begonnen met de opener, tevens titelsong.
Wat heeft een band als Duran Duran hier veel van opgepikt zeg.
Enjgzins dansbare synthpop, terwijl Fall In Love With Me weer klinkt als Roxy Music.
De weirde sounds, vibe en Sylvian die natuurlijk vergelijkingen heeft met Bryan Ferry's vocalen.
Wat sterk onderscheid zijn natuurlijk Mick Karn's smaakvolle en creatieve baspartijen. Erg goed.
Over de hele linie langer uitgesponnen songs, die in sfeer en produktie overtuigen, maar niet in alles altijd bekijven.
In bepaalde mate mist het soms net even een spanningsboog( Alien) en heeft het de neiging om net even te lang voort te borduren op een (overigens) mooi verzonnen structuur.
Afsluiter The Other Side Of Life is dan wel weer heel goed gedaaan.
Sylvian's melanchonie is onbetaalbaar en de aanvulling van de strings maakt het helemaal perfect.

Prima plaat waar Roxy Music's echo hier behoorlijk door klinkt. Mede ook door Karn's saxpartijen.
Eigenzinniger werd het steeds meer op ten duur.
Dus de verdere ontwikkeling stond in de steigers.

Mooi verhaal, bikkel2. Ik weet wat ik aan jou heb.

Ik ben blij dat bikkel2 bij Japan is aanbeland.

Straffe band die ik ook nog maar een paar jaren geleden echt heb leren waarderen.
Benieuwd naar wat hij over de twee volgende langspelers te vertellen heeft.

Ik kon al wat (latere) albums. Maar de beginperiode was mij nog niet helemaal bekend.

"Kende" is het woord - Rhodesia op het tweede album verwijst hier al naar: Sylvian ging beter, gefocust (expressie vs impact) zingen, en de band leerde beter musiceren. Op het volgende album komt dat tot maximale wasdom. Altijd gedacht dat Tin Drum mijn fave was, maar moet toegeven dat een stel Polaroids samen dezelfde hoogte bereiken - Methods of Dance is één zo'n parel. Tin Drum is wel het album om fijn in je schelp te kruipen.