Japan - Quiet Life (1979)

Kom op zeg, ik wil een eigen geluid van je horen, eens of oneens, en geen constante stroom citaten uit andermans werk. Anders moet je een boekenclubje oprichten. Je geeft toch, hoop ik, een eigen mening weer? Dat doe ik ook en laat mij verder niet vergiftigen met wat anderen in een schriftje hebben geschreven hoe ik zou moeten denken.

Mijn recensie is puur gebaseerd op eigen beleving; iets wat ik vrijwel altijd doe.
Maar als er dan een weerwoord wordt gegeven, vind ik het normaal dat ik hier op reageer.
De wiki heb ik niet nodig; ik heb een eigen mening.

Als er iets wat mij stoort is het die hopeloze gelijkstelling tussen glamrock en Slade etc. Artrock-bands, RM, Wire (jazeker), Japan, Magazine hadden een veel academischer benadering van 'rock' dan een band als Slade, Kindergeilneef Glitter of Suzie Kwartje. Je hoeft maar naar de koppen van Noddy Holder of David Sylvian te kijken om het te snappen: beide lezen, ongetwijfeld: Noddy de 'geile' gids en David leest Marcel Proust of Alain Robbe-Grillet.

Slade, The Sweet etc heeft net zo veel met 'glamrock' te maken als Two Unlimited met house.

Een beetje reclame voor Japan kan geen kwaad en daarom praat ik vooral mee. In dit geval liggen mijn sympathieën bij DR en The one and only Dazz (who's not into jazz, yet)

Japan heeft nooit het succes gehad van een Duran Duran.
Echter zonder Japan zou Duran Duran anders geklonken hebben, en ook het uiterlijk zou anders zijn geweest.

Maar dan zijn we het toch eens? Ik zou Japan ook onder Artrock willen laten vallen en niet onder glamrock.

Ik las ook in een boek dat Richard Barbieri nog oude DD demo's op zolder had liggen die hij ooit van Nick Rhodes had gehad toen DD nog maar een klein bandje was.
Rhodes (maar ook John Taylor) heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij gek was van dit album. Die invloeden hoor je duidelijk terug in m.n. het debuut van DD. Maar ook in de opvolger Rio, luister maar eens naar het drumwerk in de titeltrack en leg dit eens naast de titeltrack van deze plaat --> een bijna 1 op 1 kopie.

DD pakte de sound van Japan en vercommercialiseerde dit door er een popsausje overheen te gooien. Ik denk dat dit de voornaamste reden is geweest dat Japan het niet redde; hun songs waren overwegend genomen te ingewikkeld en misten vaak die catchy zanglijnen die Le Bon bij DD binnenbracht.
En, ach ja, de tijd zal ook een rol hebben gespeeld maar dat kun je altijd wel als argument aanvoeren..

Op vinyl klinkt dit heerlijk.

Op mp3 en cd ook, weet ik uit ervaring.

Ja, daar kan ik het hartgrondig mee eens zijn ! Wat een prachtige produktie zet John Punter hier neer. QL is al één van mijn favoriete albums uit de jaren 70, en in de afdeling vinyl zondermeer een topper. Hier kan het geluid van een CD toch niet tegenop, wat mij betreft.

Qua songs is kant 1 een dikke ***** waard. Alleen al die fenomenale openingstrack .... Van kant 2 ben ik iets minder gecharmeerd, en dat valt op het conto te schrijven van Halloween (voor mij duidelijk het minste nummer op dit album), en de cover van VU's All Tomorrows Parties. Zeker niet slecht, maar verbleekt toch wel enigszins bij het origineel. De afsluiter TOSoL is dan wel weer een prachtig nummer.

Alhoewel Gentlemen Take Polaroids misschien wel de allermooiste nummers van Japan bevat (Nightporter en Methods Of Dance), vind ik het niveau als geheel van een album op Quiet Life toch net een stap hoger, of misschien beter gezegd : deze plaat vind ik net wat consistenter dan GTP.

All Tomorrow's Parties klinkt hier een stuk geiler dan het origineel, mag ik zeggen als fluwelen ondergrondse.

Despair, In Vogue, Alien en the Other Side of Life zijn de topstukken, waanzinnig goed, vooral door het toetsenwerk van Barbieri.
Bij de eerste luisterbeurt in '79 dacht ik met een soort Roxy Music kloon van doen te hebben, maar daar hoor ik niks meer van terug, al zit het natuurlijk in de buurt.

Roxy (maar ook Bowie) is natuurlijk wel degelijk van invloed geweest, op zowel Japan als later op Duran Duran.

Inderdaad zijn hier duidelijk invloeden van Roxy Music te bespeuren en Japan had met dit album ook duidelijk invloed op jaren '80-bands als Duran Duran en in mindere mate Depeche Mode en Talk Talk.
Japan klinkt hier donker en mysterieus en tevens elegant. Het album heeft ook goed de tand des tijds doorstaan en de songs blijven overeind. De Velvet Underground-cover All Tomorrow's Parties vind ik overigens erg geslaagd.
Van Japan zal ik nog meer albums aanschaffen.

Hadden ze niet dezelfde producer als Roxy Musis?? John Punter??
zeer goed geluister naar Brian Ferry cs. maar wel een wereld product!

Goed popalbum van Japan met een goede 1e helft. De tweede helft vind ik wel minder qua songs en de cover van ATP ben ik ook niet zo kapot van. Invloeden en voorbeelden voor anderen zijn al meermalen genoemd en de plaat is wel zo interessant dat ik ook zijn opvolger nog ga beluisteren .

Een goeie dj mixt het titelnummer door in de debuutsingle van duran duran, planet earth, zonder dat iemand merkt dat er een andere band wordt opgezet

In mijm ogen met Tin Drum twe wereldse albums van Japan, dat ineesn een omslag maakte a la Roxy Music. Niet vergelijkbaar met hun eerste twee albums. Toch kan ik beide stijlen zeer goed pruimen.
Oh ja een halve punt hoger gegeven...

Vandaag voor het eerst sinds weet ik hoe lang geleden weer eens beluistert. Ik vond er als jong vantje niet veel aan. Maar ben nu toch wel aan het genieten moet ik zeggen.

@ iggy ben dan benieuwd naar je score. Ik vond de plotselinge omwenteling van japan, gezien de eerste twee albums, naar een meer Roxy Music sound wel heel erg top. En nog steeds

Dat vind ik dus niet. Ik heb toch wel een voorkeur voor de eerste twee platen. Althans tot nu toe. Vandaag trouwens Obscure Alternatives ook beluistert. Daar kende ik nog wel vrij veel van.

Ergens op het snijvlak tussen Bowie, Roxy en Moroder, alles zeer stijlvast en atmosferisch. De cover van All tomorrow's parties had niet gehoeven en die "Woh-oh, woh-oh" in het refrein van Halloween kan mij niet zo bekoren, maar de rest is tamelijk briljant, met als hoogtepunten voor mij het ijselijke Despair (met die klaaglijke Bowie-sax) en het lang (maar toch nooit lang genoeg) uitwaaierende The other side of life.
        Overigens wordt in het boekje van mijn vroege CD-versie (op het Hansa-label) de naam John Punter nergens genoemd: daar is dit album "Produced by Simon Napier Bell and Japan for Hansa Productions Ltd."

Volgens mijn versie zijn dat alleen de producers van All Tomorrow's Parties. De Hansa versie heb ik in een doos op zolder, hier beneden staan twee versies van remasters met bonus tracks.

Gelijk nog eens gedraaid. Heerlijk album blijft het.

Deze vanavond weer een paar keer gedraaid, blijft een heerlijk album zeg..alleen kan ik nog steeds all tomorrows parties niet helemaal waarderen..het past ook niet zo vind ik..tis niet heel erg slecht dat niet..maar zonder was t 5 * geweest. Mooie combinatie van synths en gitaarwerk ook hier. mooi geheel ook, spannend, uptempo, rustig sferisch in een. Ik snap de verwijzingen wel naar Roxy Music en Duran Duran, maar ikzelf vind het er weinig op lijken. Totaal eigen geluid.

"Quiet Life" is inderdaad een heel fraai album. Wat mij betreft, is dit de mooiste plaat van Japan. Wat hierna kwam is trouwens ook heel goed! Mooie mannen met mooie muziek, dat was Japan in elk geval voor mij

David Sylvian is nog steeds wel een mooie man vind ik

Nou...... wordt wel een stuk ouder hoor.
Dat engelengezicht heeft ie niet meer.

Wel artistiek

Is inderdaad geen mooie man meer.

In het kader van concurrentie-analyse wil ik je graag adviseren eens naar wat 'arty' hoofdstekelijke kroegen te gaan om te zien wat voor vrouwen aan artistiekerige 'rijpere' mannen hangen; why not me is dan een voor de handliggende gedachte. Aangezien mijn kroegtijgerlijke hoogtijdagen in A'dam al een tijd achter me liggen, zal je je tot andere users moeten wenden voor terzakekundig advies.

Ken genoeg vrouwen die denken: alles wat mooi is aan een man, is meegenomen en als ik hier het foto-topic bekijk snap ik die gedachtegang. Overigens is een vent er nog nooit mooier op geworden door andere mannen als 'lelijk' weg te zetten.

Ik constateer gewoon hoe het is. De man zal wellicht voor veel vrouwen nog aantrekkelijk zijn.
Niets mis met ouder worden hoor. En het woord lelijk heb ik niet in de mond genomen. En we hebben allemaal een andere smaak niewaar ?

Ik houd mij liever bezig met vrouwen trouwens.