Japan - Quiet Life (1979)

Van Japan ken ik alleen de 2 albums Gentlemen Take Polaroids en deze.
Japan was typisch zo'n 80's naam die ik in die tijd ook kende en toch ook weer niet. Ik had er toen niks van in huis en zag de naam wel eens voorbij komen, of op de radio hoorde ik eens wat en daar bleef het dan bij.
Pas later ben ik deze 2 albums terug gaan beluisteren en dan is dat toch anders dan wanneer je het op moment van verschijnen had gedaan. Maar ja, als tiener had ik niet genoeg geld om alles maar te kopen en zoiets als downloaden bestond nog niet.

Opener en tevens titelsong Quiet Life laat horen waar Duran Duran de mosterd vandaan haalde. Het leuke is dat het anno 2009 nog steeds fris klinkt ook al hoor je wel dat het niet van nu is. Dat vind ik een knappe prestatie. Dit is pop van de bovenste plank!
Dat ook Fall in Love with Me invloed op de Durannies heeft gehad kan niet missen want dit is ijzersterke pop. Het bijzondere is dat ik 80's hoor terwijl het toch wel degelijk eind jaren '70 is. Het is een beeld dat me maar niet los kan laten. Er is inderdaad ook wel wat Roxy Music in terug te horen.
Despair is heerlijk melancholiek, donker, en toch ook weer niet te zwaar. Depeche Mode had soms ook wat van dit soort nummers en ik kan de vergelijking niet uit mijn hoofd zetten. Hier geldt wederom dat Japan ze allemaal voor was.
In-Vogue zal dan weer invloed hebben gehad op een bandje als Talk Talk. Het geluid dwarrelt de boxen uit en de stem past er perfect bij: alles klopt gewoon aan dit nummer.
Halloween kan het commentaar krijgen wat ik bij de eerste nummers al gaf: Duran Duran heeft er goed naar geluisterd. En dan sluit ik me aan bij de andere commentaren hier dat het opvallend is dat juist die band er mee aan de haal ging. Blijkbaar was het grote publiek nog niet toe aan deze muziek.
Om een cover te maken van één van mijn geliefde nummers ooit, All Tommorow's Parties, moet je heel erg veel lef hebben en laten de mannen van Japan dat dan ook hebben want deze versie vind ik op zichzelf kunnen staan. Het wordt nergens verkracht en het krijgt een liefdevolle behandeling inclusief vertaling naar het geluid dat Japan met dit album uitstraalt. Perfect gedaan, ik kan niet anders zeggen.
Alien sluit met zijn intro perfect aan op het vorige nummer om vervolgens wat funky geluiden er doorheen te gooien waardoor het uiteindelijk een swingend pop/funk nummer wordt.
Met The Other Side of Life krijgen we de afsluiter die dit album verdient. Een mooie, ontroerende sfeer met de perfecte heldere klanken.

Het is grappig om er met deze Japan-revival op musicmeter achter te komen dat ik maar op 1 Japan album gestemd had en dat ik deze over het hoofd had gezien. Het is dan ook wel een tijd geleden dat ik dit voor het laatst hoorde. Maar ook ik haak aan bij de opleving en kan concluderen dat dit nog steeds een schitterend album is dat heel veel invloed heeft uitgeoefend in de muziekbizz en dan mogen we best praten over een klassieker.

aERodynamIC reads my mind.

Ik ben blij dat je er eigenlijk net zo over denkt als ik (zie mijn recensie).
Dat wil zeggen dat ik toch niet alleen sta met mijn impressies.

Je slaat spijkers met koppen als je zegt dat deze muziek
boordevol eighties invloeden zit, ook al staat ie nog met één been
in de seventies. En daarenboven alles behalve gedateerd klinkt vandaag.

Driewerf hoera voor Japan.

Quasi perfect tot en met Halloween, dan de cover die mij eerlijk gezegd koud laat. Gelukkig volgen er opnieuw twee uitstekende nummers met Alien misschien wel als beste van deze plaat.

Een geheel ander Japan dan op Tin Drum, maar ik verwachtte eerlijk gezegd ook niets anders na eerdere interessante berichtgeving omtrent Quiet Life.

Zonder All Tomorrow's Parties: werelds! Met All Tomorrow's Parties: eigenlijk evenzeer, nummers als Quiet Life, Fall in Love With Me, Halloween, Despair en Alien zouden in ons collectief muziekgeheugen moeten geprint zitten. Jammer dat eerder het omgekeerde waar is, maar prijzen wij ons, ontdekkingsreizigers in die wondere wereld die muziek heet, niet gelukkig?

Ik ken wérkelijk niemand in mijn omgeving bij wie de naam Japan een belletje doet rinkelen.
Voor mij geldt deze band (kennis van deze en Tin Drum) al van het meest clevere (beste?) dat er geweest is....

Dan wordt het dringend tijd om Gentlemen Take Polaroids te ontdekken.
Blij dat je het kan waarderen ... weer een overtuigde fan erbij.

De originele lp is uitgevoerd als dubbel lp(hoes) en daar staan Barbieri, Dean en jansen op de binnenzijde.

Okay, grappig, dat wist ik niet. Ik bezit de CD in drie verschillende uitvoeringen, maar daar nergens een spoor van die drie...

Goed argument om voor vinyl te gaan; het klinkt heel mooi. En voorlopig nog kan je Japan en Sylvian op vinyl goed en betaalbaar vinden.

Japan is één van de ongeveer 5, 7 bands waar ik alles, tot 97%
absoluut onweerstaanbaar onvergetelijk en altijd geweldig klinkend vind!!
Alle 7 lps van japan, onbetaalbare juwelen!!!

(sebadoh, steely dan, doe maar, cure, jimi hendrix, crosby stills nash met en zonder
neil young en neil alleen, kyuss!)

Toch niet helemaal waar zo blijkt. Ik had er nog eentje gesealed, omdat ik het toch allemaal van buiten ken, maar toch maar open gemaakt en daar is toch een CD inlay met aan de binnenkant Dean, Barbieri en Jansen.

Prima album van Japan dat begint met een schitterend openingsnummer. Dit album haalt het echter niet bij hun opvolger 'Gentlemen Take polaroids'. Dit ligt voor een groot gedeelte aan de VU cover 'All to-morrows parties'. Dit vind ik verreweg het minste nummer hoewel de 12" versie uit 1983 best wel aardig klinkt. Het punt is dat ik doorgaans niet zo van covers houd. Dit album klinkt wel een stuk steviger dan GTP dat ik van de drie Japan albums die ik deze week beluisterd heb zonder meer het beste vind.
Hoewel het openingsnummer mij zeer bekend in de oren kwam is het deze week voor het eerst dat ik een Japan album volledig beluisterd heb. En wat ik er van ervaren heb is zeer positief hoewel ik met hun laatste album "Tin Drum" toch wel enige moeite heb.

4,0*

Goh ik zie nu pas dat All Tomorrow's Parties een cover is. Maar ik ben dan ook niet erg bekend met VU. Naar mijn mening duidelijk het zwakste nummer van een verder prima album.

Ik begin voorlopig met een 3,5* met (redelijk grote) kans op verhoging.

Dit album vandaag nogmaals beluisterd. Had al eerder vermeld dat ik die cover "All to-morrows Parties niet zo geslaagd vond en dat vind ik nog steeds zo maar voor de rest valt er op dit album niets maar dan ook helemaal niets aan te merken. De 1,0* die ik voor de cover van de VU voor dit album in mindering heb gebracht vind ik daarom ook aan de te royale kant. 0,5* minpunten is hier voor meer dan genoeg.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

Op de VU cover is wat mij betreft ook niets aan te merken (samen met Hallelujah en Song to the Siren) een van de best geslaagde cover versies ooit wat mij betreft. Ik vind Halloween het minste nummer.

Bonusnummer A Foreign Place past meer op Tin Drum.
Laat al duidelijk de Oosterse invloeden horen.
David Sylvian ontwikkelt zich vrijwel hetzelfde als Mark Hollis van Talk Talk.
In staat om de perfecte popliedjes te maken, maar toch kiezend voor sfeervolle geluidslandschappen, al gaat het uiteindelijk ten koste van de band.

Oil on Canvas was het 1ste wat ik van Japan ter gehore kreeg. Vond het zekers niet slecht, maar was wel wat verrast door de statische kilheid in de uitvoeringen ervan, het ontbeerde mij wat aan warmte. Raar genoeg vind ik dat in meerdere mate terug op dit Quiet Life, een mooie plaat. Die idd. de beginselen van de jaren tachtig in zich herbergde. Voor Duran Duran vast wel een belangrijke invloed, maar dan zijn hullie toch wel een light variant van de diepgang van Japan. Daarnaast heeft LeBon een irritante sneer in zijn stem, die m.i. in geen wegen de klank van een Sylvian benaderd.

Wat is the other side of life toch een geweldig prachtig nummer. Zo'n nummer waardoor je meegenomen wordt, waardoor je als het afgelopen is nog wat verdwaasd van in de stoel blijft zitten.

Dat Clearasil je van de puistjes af helpt is natuurlijk een grote leugen.
Maar als puber wil je alles proberen om maar beter in de smaak te vallen bij het vrouwelijke geslacht.
Zo ook onze Simon, die tevens aanleg heeft om wat dikker te worden.
Als je dan ook nog een achternaam heeft die simpel te herleiden is tot bonbon, dan heb je een probleem.
Het was dan ook een geschenk uit de hemel dat zich een band zich presenteerde waarbij de leden zich verschuilen achter een dikke laag make-up, en er toch cool uit zagen.
Je hoort een single en vanuit dat beginpunt besluit je een heel album te maken.
Het bewuste nummer was Quiet Life.
Het album het debuut van Duran Duran.
Natuurlijk is het image van Japan niet geheel origineel.
Ik ken opnames van David Bowie die Golden Years aan het performen is; geheel strak van de coke.
Om de lichamelijke aftakeling te verbergen werd er de nodige gezichtsverzorging toe gepast.
Maar bij David Sylvian had het een ander effect.
Zijn iets wat vrouwelijke verschijning met dito stemgeluid heeft iets mysterieus en sensueels.
Bij hem was het om de een of andere reden verantwoord.
Japan is ook een goed gekozen naam.
Op Quiet Life hoor je al de Oosterse invloeden door; iets waar ze voor mijn gevoel op Tin Drum te ver in door draaiden.
Zijn geslaagde samenwerking met Ryuichi Sakamoto als logisch vervolg.
Eigenlijk is Quit Life een overgangsplaat.
De glamrock van voorheen vervaagd langzaamaan tot het sfeervolle sobere latere werk.
Juist deze periode vind ik het meest interessante.
Postpunk heeft meestal een link met David Bowie, zo ook nu weer, alleen is nu het element van stijlicoon meer op de voorgrond gebracht.
Wave voor de gentlemen.

Deric, volgens mij leg je verbanden die er niet zijn. Glam-rock presenteerde zich ver voordat Duran Duran en Japan van zich lieten horen (the Sweet, Gary Glitter en zelfs Alice Cooper als het om make-up gaat) Ik heb van Simon le Bon ook nooit begrepen dat Japan de inspiratiebron is geweest. Voor mij waren DD en Japan zeer passend in het tijdsbeeld waar meer groepen waren waarbij uiterlijk vertoon (presentatie) op deze wijze belangrijk was (kijk maar eens naar Depeche Mode, King, Ultravox, etc)

YouTube - Japan: Adolescent Sex

Van het eerste Japan album, met de nodige glamrock invloeden.

Luister het nummer Quiet Life eens van Japan en vervolgens Planet Earth van Duran Duran.
Hoor je geen vergelijkingen; prima, dan is jouw gehoor anders ontwikkeld, dan dat van mij.
Japan begon in 1974 (toch wel de glamrock tijd), Duran Duran 4 jaar later.
Het uiterlijk van de leden van Japan en Duran Duran liggen dichter bij elkaar dan die van de door jou genoemde groepen.
Depeche Mode maakt gebruik van meer leer; King pakte punk elementen erbij.

Mijn argument is dan ook dat het meer de tijdgeest is dan een 1 op 1 beinvloeding Japan -> Duran Duran.
En mbt Adolescent Sex vs Planet Earth: ik denk wel dat we hetzelfde horen maar ook hier neig ik er naar dit in de muzikale stroming van dat moment te plaatsen. Ik speelde in die periode in een bandje waarbij de inspiratiebronnen Japan, DD, ABC, Alphaville, Ultravox (en Neue Deutsche Welle!!) waren. Althans voor een deel van de band, het andere deel was meer van Joy Division, Cure, e.d. Leverde interessante discussies op (en een vroegtijdig einde vrees ik) Maar dat is weer een ander verhaal

Je moet ergens de invloeden vandaan halen, en Japan was wel een van de eerste bands, zelfs nog van voor de punk, Joy Division en The Cure.
Verder ben ik het met jou eens dat vervolgens de bands elkaar beinvloeden, en Japan ook perfect in dat plaatje past.
Al ben ik van mening dat Bowie een grote inspiratiebron voor verschillende bands is geweest, al lijkt hij met het nummer Ashes to Ashes weer beinvloed is door de opkomende wave.

Je verengt glamrock tot de hapklare, commerciële bandjes
door Roxy Music, Lou Reed en David Bowie niet te noemen.

De brug tussen deze drie namen en de new romantics uit de vroege jaren 80 heet Japan.
Japan heeft haar been stevig in de jaren 70 glamrock (misschien past de term artrock beter)
en bereidt op een unieke wijze de jaren 80 voor op dit beresterke, derde album Quiet Life.

Dus ik ga mee met deric.

Commercieel succes lijkt me geen argument voor de definitie. RM, LR en DB hadden, zeker in die tijd, een behoorlijk commercieel succes. Ik ken ook weinig muzikenten die zich niet tot 1 van de drie genoemde artiesten beinvloed beschouwen. Of we Bowie, Reed en Ferry nou tot de glamrock moeten rekenen vind ik ook wat weinig recht doen aan de breedte van hun oeuvre.
En voor alle duidelijkheid: voor mij steekt Japan met kop en schouders uit boven al die andere door mij genoemde bands (DD, Ultravox etc.)

Dat was me wel erg duidelijk, ja.

Lou Reed was alleen met Transformer een beetje glam - daarna kwam er wat slijt op.

Bij typering van genres en bands ben ik altijd een groot voorstander geweest van het hanteren van tags - als je diie vergaart en driedimensionaal toont, kan je zichtbaar maken in 3D dat er idd meerdere soorten verbanden zijn.

DR wees - imo terecht - al op de centrale pivot Bowie, Roxy Music doet ook mee (zeker glamrock: kijk maar naar de binnezijde van de gatefold versie van het eerste album), en verder wil ik Magazine graag noemen - de wat meer 'arty' kant van de wave en de postpunk heeft absoluut links met de thin white duke en RM. De heftigere kant van de PP, Wire (gitaargedreven) heeft via de arty kant dan ook weer links met RM (gitaar van Phil Manzanera speelde daar nl ook een belangrijke rol).

Japan en U'vox zijn niet sec met elkaar te vergelijken U'vox1 met Foxx is veel experimenteler dan U'vox2 met Ure - doe mij maar U'vox1 en dat heefte cht wel links met wave/industrial - Foxx was echt een pionier (en hij is nog steeds actief).

En dit Japan? Imo een amalgaan van een veeltal van invloeden en dit album draagt al kenmerken van de grote stap, de omslag in geluid. Japan is voor mij veel meer een blijver dan U'vox2.

Vooral ook omdat ná Japan David Sylvian de traditie aardig wist voort te zetten en daarmee de herinnering aan zijn oude band levend hield.

Ik vind het een moeilijke discussie, je zit te zoeken in de diepste roerselen van hun ziel: welke band, stroming heeft Japan beïnvloed?

Door de opzichtige keuze voor All Tomorrows Parties geeft Japan m.i. een vette knipoog naar de Velvet Underground. En licht daarmee een tipje van de sluier. Die groep past wonderwel erg goed bij Japan maar is nog van voor de glamrock. De andere band is natuurlijk Roxy Music geweest, dat heeft David Sylvian ook nooit onder stoelen of banken gestoken.

Ironisch genoeg heeft Ferry zelf ook een keer All Tomorrows Parties gecoverd, veel later. Glamrock, dat is in mijn beleving Mud, The Sweet, Slade Gary Glitter, Suzie Quatro.

Dan heb je David Bowie, Roxy music e.a., kwaliteitsrock met albums die de muzikale aardkorst een weinig hebben doen verschuiven. Is dat glamrock? Qua uiterlijk komt het misschien een eind maar Ik spreek meestal toch liever over Art Rock en ik denk ook dat deze invloed is terug te vinden in de eerste albums van Japan.

Maar Japan zou niet 30 jaar na de opheffing niet nog steeds tot ieders verbeelding spreken als de band ook niet gekomen was met een boeiend eigen concept, die muzikaal bijna net zo schokkend was als Roxy music en David Bowie bijna 10 jaar eerder.

In jouw beleving. Maar waarom struikelt men nu al vijf posts lang over dat woord glamrock.
Deric wil enkel een link leggen tussen Roxy Music, Bowie etc ... en Japan. Dat deze artiesten
in hun hoogtijdagen bij de glamrockers werden gerekend heeft weinig met onze beleving te maken.

Het is maar een woord om een stroming te benoemen.
De link tussen de bands is waar het hier om gaat.

Glam rock - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Tenzij we hier weer gaan roepen dat wikipedia er de ballen van af weet.

Iedereen die z'n gezicht beschilderde en plateau zolen droeg werd voor het gemak maar onder de noemer glamrock ingedeeld maar je mag 40 jaar na dato wel degelijk grote muzikale verschillen constateren. En tegelijkertijd je afvragen of dat wel terecht is geweest, alles maar glamrock te noemen.

Nawauwelen uit de Wikipedia lijkt misschien erg verleidelijk maar leidt bepaald niet altijd tot de juiste conclusies en stelt je ook niet open voor nieuwe inzichten.

Feit is dat Japan wel het uiterlijk aan nam van glamrockers; of je het leuk vind of niet.
Het zag er allemaal wat vrouwelijker uit; iets wat ook prima in het tijdsbeeld paste.
Als je daar moeite mee hebt, kun je misschien beter contact opnemen met David Alan Batt, en hem vertellen dat hij het anders moest aan pakken.
Japan koos voor een uiterlijk welke veel weg had van David Bowie begin jaren 70.
En ja, ik blijf erbij dat Japan elementen van de glamrock in zich had.
Toen Japan begon was er nog geen punk; laat staan postpunk.
Je had David Bowie, Iggy Pop, Lou Reed en Roxy Music.
Voorbeelden voor de latere; ik zeg duidelijk, latere postpunk bands.

Ja, vroeger was men daar (net als Wikipedia vandaag trouwens) allemaal wat te dom voor.

Al eens afgevraagd of de term "glam" of "glitter"rock niet in het leven is geroepen
om net artiesten met die specifieke looks te benoemen en niet de soort gehaktballen rock
waar jij met de groepen Mud, Sweet, Suzi Quatro, T-Rex, Gary Glitter, Slade etc op doelt?

Misschien beperkt een etiket dat men op een stroming kleeft zich niet tot het muzikale alleen.
Het lijkt wel of jij het woord glamrock net iets te graag verengt tot de hitparaderock van de jaren 70.

Maar ik ben blij dat we weer wat nieuwe inzichten hebben kunnen bijleren van jou, musician.

Japan zet die kunstzinnige benadering van Roxy Music en David Bowie inderdaad door.
En hun looks zullen de hele new romantic scene beïnvloeden die begin jaren 80 ontstaat.
Dat laatste heb ik trouwens niet van Wikipedia, maar is een zelfgemaakte conclusie.