menu

Pink Floyd - The Wall (1979)

mijn stem
4,14 (1931)
1931 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest

  1. In the Flesh? (3:20)
  2. The Thin Ice (2:26)
  3. Another Brick in the Wall, Part 1 (3:11)
  4. The Happiest Days of Our Lives (1:50)
  5. Another Brick in the Wall, Part 2 (3:58)
  6. Mother (5:34)
  7. Goodbye Blue Sky (2:47)
  8. Empty Spaces (2:07)
  9. Young Lust (3:29)
  10. One of My Turns (3:36)
  11. Don't Leave Me Now (4:14)
  12. Another Brick in the Wall, Part 3 (1:14)
  13. Goodbye Cruel World (1:17)
  14. Hey You (4:40)
  15. Is There Anybody Out There? (2:41)
  16. Nobody Home (3:22)
  17. Vera (1:33)
  18. Bring the Boys Back Home (1:27)
  19. Comfortably Numb (6:22)
  20. The Show Must Go On (1:36)
  21. In the Flesh (4:15)
  22. Run Like Hell (4:23)
  23. Waiting for the Worms (3:57)
  24. Stop (0:30)
  25. The Trial (5:18)
  26. Outside the Wall (1:46)
  27. MC: Atmos [Live] * (1:14)
  28. In the Flesh? [Live] * (2:59)
  29. The Thin Ice [Live] * (2:49)
  30. Another Brick in the Wall, Part 1 [Live] * (4:08)
  31. The Happiest Days of Our Lives [Live] * (1:44)
  32. Another Brick in the Wall, Part 2 [Live] * (6:18)
  33. Mother [Live] * (7:54)
  34. Goodbye Blue Sky [Live] * (3:14)
  35. Empty Spaces [Live] * (2:15)
  36. What Shall We Do Now? [Live] * (1:38)
  37. Young Lust [Live] * (5:18)
  38. One of My Turns [Live] * (3:41)
  39. Don't Leave Me Now [Live] * (4:01)
  40. Another Brick in the Wall, Part 3 [Live] * (1:20)
  41. The Last Few Bricks [Live] * (3:25)
  42. Goodbye Cruel World [Live] * (1:42)
  43. Hey You [Live] * (4:55)
  44. Is There Anybody Out There? [Live] * (3:08)
  45. Nobody Home [Live] * (3:16)
  46. Vera [Live] * (1:22)
  47. Bring the Boys Back Home [Live] * (1:25)
  48. Comfortably Numb [Live] * (7:25)
  49. The Show Must Go On [Live] * (2:34)
  50. MC: Atmos [Live] * (0:38)
  51. In the Flesh [Live] * (4:21)
  52. Run Like Hell [Live] * (7:03)
  53. Waiting for the Worms [Live] * (4:14)
  54. Stop [Live] * (0:30)
  55. The Trial [Live] * (6:02)
  56. Outside the Wall [Live] * (4:32)
  57. Prelude (Vera Lynn) * (0:24)
  58. Another Brick in the Wall, Part 2 * (1:04)
  59. Mother * (0:22)
  60. Young Lust * (0:13)
  61. Another Brick in the Wall, Part 2 * (0:18)
  62. Empty Spaces * (0:19)
  63. Mother * (0:08)
  64. Backs to the Wall * (0:35)
  65. Don't Leave Me Now * (0:28)
  66. Goodbye Blue Sky * (0:40)
  67. Don't Leave Me Now * (0:12)
  68. Another Brick in the Wall, Part 3 * (0:37)
  69. Goodbye Cruel World * (0:24)
  70. Hey You * (1:09)
  71. Is There Anybody Out There? * (1:22)
  72. Vera * (0:27)
  73. Bring the Boys Back Home * (0:38)
  74. The Show Must Go On * (0:51)
  75. Waiting for the Worms * (1:17)
  76. Run Like Hell * (0:50)
  77. The Trial * (0:34)
  78. Outside the Wall * (1:03)
  79. Prelude [Vera Lynn) / Roger Waters (Original Demo] * (0:55)
  80. Another Brick in the Wall Part 1 [Band Demo] * (4:49)
  81. The Thin Ice [Band Demo] * (3:21)
  82. Goodbye Blue Sky [Band Demo] * (2:22)
  83. Teacher [Band Demo] * (2:50)
  84. Another Brick in the Wall Part 2 [Band Demo] * (1:31)
  85. Empty Spaces [Band Demo] * (1:53)
  86. Young Lust [Band Demo] * (4:26)
  87. Mother [Band Demo] * (4:38)
  88. Don't Leave Me Now [Band Demo] * (4:34)
  89. Sexual Revolution [Band Demo] * (5:00)
  90. Another Brick in the Wall Part 3 [Band Demo] * (1:26)
  91. Goodbye Cruel World [Band Demo] * (1:13)
  92. In the Flesh? [Band Demo] * (3:25)
  93. The Thin Ice [Band Demo] * (2:35)
  94. Another Brick in the Wall Part 1 [Band Demo] * (3:41)
  95. The Happiest Days of Our Lives [Band Demo] * (1:44)
  96. Another Brick in the Wall Part 2 [Band Demo] * (1:57)
toon 70 bonustracks
totale tijdsduur: 1:20:53 (4:12:13)
zoeken in:
avatar van Slowgaze
3,5
Tja, The Wall. Destijds heb ik het album maar gepindakaasd omdat ik vijftien euro voor een album uit 1979 belachelijk vond; soit, twee cd’s, maar je kunt er toch een gewoon midprice-bedrag voor vragen? Die cd die ik zag liggen was echt niet gisteren pas geperst. Rockism kan ook teruggezien worden in cd-prijzen; bij de Bietels is het bijvoorbeeld hetzelfde verhaal. Belachelijke prijzen omdat iedereen het toch wel superverantwoord vindt. Maar vooruit, ik heb dat album dus maar binnengehaald omdat ik met mijn ouders naar een opvoering van The Wall ging kijken; niet van Waters zelf overigens, maar dit werd ook verdomd aardig uitgevoerd. Omdat het album zelf me wat tegenviel heb ik ‘m ook niet echt meer gedraaid, laat staan dat ik aanschaf heb overwogen. Ik kreeg ‘m echter een paar maandjes later van een vriendin en dat is, samen met dat mijn ouders er ook graag naar mogen luisteren, een reden geweest om er nog wat extra in te duiken.

Laat ik voorop stellen dat het concept vrij intrigerend is. Vóór de opvoering heb ik me daar uiteraard nog in verdiept, teksten doorgenomen, voor de zekerheid Wikipedia geraadpleegd. Op het achterliggende verhaal zelf valt weinig af te rekenen want dat steekt behoorlijk goed in elkaar en de teksten zijn ook in orde. Waters neemt best doordachte standpunten in over het sterrendom, massacultuur, idolatie en in mindere mate opvoeding. Het is alleen een beetje jammer dat de muziek zo achterblijft.

Want als er iets is dat mij duidelijk werd tijdens de integrale opvoering was dat The Wall aanzienlijk minder sterk en boeiend uitpakt zonder beelden. Hierbij moet ik eerlijk zeggen dat ik de film nog steeds moet zien; die is helaas op onverklaarbare wijze verdwenen bij de bieb. ‘Puur als geluid’ is het me vaak net iets te statisch of komt het net niet goed over. Om gelijk maar even azijn te zeiken: ik vind ‘Young Lust’ bijzonder vals en ergerlijk gezongen en het komt ook totaal niet bij me aan; het nummer is behoorlijk onder de maat. Hetzelfde geldt voor ‘One Of My Turns’. Het tragisch dieptepunt is evenwel ‘The Trial’, een met Monty Python-stemmetjes gezongen musicalnummer.

Over stoplapjes als ‘Stop’ of de afsluiter heb ik weinig commentaar; misschien niet boeiend, maar ook niet ergerlijk. En die gitaarsolo van ‘Comfortably Numb’ mag dan wel beelden van vieze, onverzorgde mannen met lange, grijze haren en even ongewassen bandshirts oproepen die spontaan in de broek klaarkomen onder het luchtgitaar spelen, verder is het best een prima nummer.

Dat is ook wel een beetje het vervelende aan dit album; ik heb het cliché dat je ‘m in zijn geheel moet beluisteren en dat het daarom zo goed is al vaak zat gehoord, maar dat rechtvaardigt de veel te lange speelduur en de matigere nummers niet. Ik luister altijd beide cd’s achter elkaar en zonder te skippen, al nodigen sommige nummers daar dus absoluut wel tot uit, maar de liedjes zitten helaas meestal op het niveau ‘best aardig’ en dat vind ik niet bijzonder genoeg, zeker voor zo’n lange zit. Een halfje extra dus voor het concept en drie nummers die er nog wel bovenuit steken: ‘Another Brick in the Wall, Pt. 2’ (lekker cliché, maar zeggen dat je The Wall niet voortijdig af mag zetten is dat ook), ‘Run Like Hell’ en vooral het heel mooie ‘Mother’, maar dat laatste kan ook aan mijn eigen moedercomplex liggen.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Ben het er helemaal mee eens, al heb ik geen hekel aan specifieke nummers op deze plaat. 'The Trial' vind ik juist wel tof. Zorgt voor wat variatie. De combinatie van het kluchtige karakter, de strijkers en het koortje vind ik wel apart. Ik heb daar mee dan bijv. het wat gemakkelijke 'Mother'.

De film kun je wel een keer lenen van mij.

avatar van bikkel2
5,0
Een hoop users gaan voor de meer song gerichte nummers, die er inderdaad mogen zijn, maar de aanloop naar die zelfde nummers gaan vooraf,aan wat mij betreft prachtige donkere fragmentarische stukken.
The Trial past er naadloos tussen. Het zware karakter met dat onheilspellende orkest en de dialoog.
Mother te makkelijk ? Ik weet niet in welk opzicht je dit bedoeld Stijn, maar het gaat natuurlijk over Waters zelf, die in zijn gecompliceerde jeugd met een moeder te maken had die de jonge Roger maar weinig speelruimte gaf.
Buiten het feit dat het een mooi liedje is, heeft ook Mother een beladen onderwerp wat mooi is verwoord.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Muzikaal gezien. De coupletten drijven bijna volledig op een standaard G akkoord. Vind 't een behoorlijk saai nummer (los vd tekst).

avatar van Bluebird
5,0
PF drijft ook voornamelijk op de oude blues uit de jaren 60. Dat vind je dan ook het meest terug in de composities. Als zodanig kun je Floyd dan ook niet bepaald een creatief bijzonder originele band noemen met ingewikkelde songstructuren, zij het dat wel veel met originele geluidseffecten werd geëxperimenteerd. Het is vooral de psychedelische en uitgesponnen sfeer in de nummers die het extra cachet meegeeft.

avatar van ricardo
3,5
Als ik een keertje zin heb in een geforceerd educatief moment, dan zet ik deze plaat wel ff een keertje weer op.

Dat gevoel heb ik altijd al een beetje gehad bij deze plaat, wrom week nie.


avatar van Madjack71
3,5
The Wall is samen met Dark Side of the Moon wellicht Floyd meest bekende en misschien favorietste werk. Voor mij geeft het zijn schoonheid niet direct aan mij bloot. De film ken ik alleen fragmenten van, dus loont het zich waarschijnlijk wel de moeite om het ook in die context nog eens te gaan zien/luisteren.

avatar van Heer Hendrik
5,0
Je kan het proberen, maar de film heeft op mij weinig indruk gemaakt! Ik heb dat geprobeerd met Tommy van The Who, daar had ik een zelfde gevoel bij als jij bij The wall hebt. In beide gevallen ontkracht de film het verhaal van de conceptalbums. Waarschijnlijk ook omdat de films gedateerd zijn/lijken, terwijl de muziek dat echter niet is.

avatar van IllumSphere
2,5
Na het beluisteren van het debuut van The Doors heb ik besloten om me wat te verdiepen in de psychedelica. Ik vond dat het tijd werd om mezelf wat beter op te stellen voor de verschillende subgenres van het rock genre. Het eerste album na The Doors was Forever Changes van Love en ook Disraeli Gears van Cream dringde mijn oren binnen. Beide albums deden me wat, de een wat meer dan de ander, maar op de één of andere manier kon ik geen verbinding leggen tussen beiden en mijn hersenen. Alsof mijn hersenen het afstootte. Maar ik bleef verder verkennen. Ik hoorde van diverse leden dat Pink Floyd weleens mijn ding kon worden en ik begon wat op te zoeken.

Ik kende Pink Floyd al wat langer dan dit jaar en speelde ik geregeld Another Brick in the Wall, Pt. 2 en Money af. Nummers die ik nog altijd hoog in het vaandel kan dragen. Maar een heel album was een andere zaak. Ik begon wat te twijfelen omdat sommige nummers die ik op YouTube hoorde niet echt mijn ding waren in die tijd. Maar omdat ik mezelf oplegde dat ik wat ballen moest kweken, ben ik begonnen met wat (belangrijke) platen die wel een positieve opinie hadden. Die albums waren het debuut, Meddle, The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals en dit album hier.

Ik begon eerst met debuut (de chronologische volgorde) om dan verder te gaan met Meddle. Ik stopte even met de chronologische volgorde en beluisterde eerst Animal. Een plaat die ik ook minder vind, maar absoluut niet slecht. Toen restte er me nog drie albums. Die twee beluisterde ik dan wel weer volgens de volgorde. Maar toen stopte ik er even mee. Ik vond dat het even tijd was voor andere albums. Zo komt het dat ik nu enkele maanden verder ben en eindelijk dit album heb laten afspelen.

En ik ben teleurgesteld. Ik weet niet hoe erg, maar ik ben er niet blij om. Ik weet dat het aan mij ligt, maar toch ben ik een klein beetje teleurgesteld in Pink Floyd. Niet zo teleurgesteld dat ik me niet wil associëren met deze band, maar mijn waardering heeft toch wel een zware klap gekregen. Niet zozeer de waardering voor de band, maar meer de waardering voor The Wall. En begrijp me niet verkeerd, ik vind dit album allesbehalve slecht, maar als ik dit album in volgorde van kwaliteit (weer een woord die niet zozeer past, maar hopelijk begrijpen jullie wat ik bedoel) moet plaatsen dan kan het best zijn dat het op de laatste plaat zal staan. Of misschien niet. Ik heb het album namelijk nog niet vergeleken met Animals.

En nu neem ik een neerkijkende houding aan jegens Animals, maar ik bedoel ook niet dat het slecht is. Het behoort tot het rijtje waar The Wall zich nu ook bij schaart. Geen slechte albums, maar wel albums die psychische mankementen vertonen. Fysiek zeer sterk. En nu vragen jullie je waarschijnlijk af wat ik bedoel met psychisch en fysisch. Wel, met fysisch bedoel ik dat het kwalitatief zeer goed in orde zit. Het is technisch heel goed en ook het thema spreekt me wel aan. En ik kan het best geloven waarom het een plaats in de top 250 heeft en dat het globaal gezien wordt gezien als een klassieker. Het tegenstellende, psychisch, met dat bedoel ik wat het album doet. Wat voor gevoelens er wordt losgemaakt. In welk gedeelte van mijn hersenen werkt het album ? En doet de plaats iets met me ? Wordt ik in een trip opgezogen en dat ik dan plotseling zestig minuten (in dit geval tachtig minuten) verder ben ?

En daar slaat het album de plank mis. Zoals ik al zei is het technisch zeer sterk en is het verantwoord om dit als een klassieker te zien, maar het doet me niets. Nu wekte het album het één en ander los, maar niet in die mate dat mijn mond wijd open stond of ik daar achteruit lag te luisteren welke geluiden er op me af kwamen. Nee, ik zat daar koelbloedig te luisteren. En ik heb wel pogingen gedaan om het alsnog op me in te werken, maar het werkte niet. Daarom ook dat het voor mij aan sfeer miste. Andere Pink Floyd albums zuigen me op en zorgen er voor dat we plotseling zestig minuten verder zijn. En ook zorgden de andere albums er voor dat ik tijdens die muzikale trip echt in een soort van andere dimensie bevond waar ik soms euforisch werd. Ik kon me daar op concentreren. Tijdens het luisteren van muziek schijf ik af en toe wat, begin ik te discussiëren of lees ik wat. En dan werkt een albums als een The Dark Side Of The Moon of een The Piper at the Gates of Dawn heel goed.

Maar hier had ik dit niet. Ik kan het niet meer bijhouden hoe vaak ik op pauze klikte en ik even wat anders deed. En het was niet omdat het me wegjaagde, maar omdat ik niet in een andere dimensie zat. Ik had steeds een Been there-gevoel en ik ergerde me niet, maar het kwam wat vervelend over. Zeker als een album 80 minuten duurt is het niet aangenaam dat je daar 80% van de tijd staat te vervelen en door een gebrek aan concentratie altijd een pauze neemt. En dat vind ik heel erg teleurstellend.

Nu is dit album, zoals ik al honderden keren heb gezegd, niet slecht. Het is technisch zeer goed en nogmaals, het is verantwoord om dit als een klassieker te zien. En ookal kan ik me niet hechten aan het album, ik heb hele goede nummers gehoord. Zoals het geweldige Another Brick in the Wall, Pt. 2 en Comfortably Numb. Ook zijn er tig prima nummers, maar waar ik ook niet akkoord mee ben is dat sommige nummers soms maar een anderhalve minuut duren. En er zijn maar weinig artiesten die er in slagen om in dat kort tijdsbestek een sfeervol nummer af te leveren en helaas is Pink Floyd daar ook niet echt goed in dit album. Nu zijn er wel sommige korte nummers die me wat deden, maar dan wordt de sfeer onmiddellijk stop gezet. Iets dat ik heel jammer vind. De korte nummers die ze beter hadden weggelaten zijn trouwens Bring the Boys Back Home, The Show Must Go On, Stop en Outside The Wall.

Deze opgenoemde nummers zorgen er voor dat als ik toch enige sfeer voel dit direct wordt afgebroken. En het is geen toeval dat dit precies de nummers zijn die bij de laatste nummers horen. Dankzij Bring the Boys Back Home bijvoorbeeld duurt het wat langer om de impact van Comfortably Numb te voelen. En Show Must Go On bijvoorbeeld zorgt er voor dat het gevoel dat ik opgewekt heb bij Comfortably Numb wordt afgebroken. Maar ondanks dit gegeven blijft Comfortably Numb toch sterk en is het één van mijn favorieten van dit album.

Wat ik ook kan opmerken is het feit dat het album sterk begint, maar na enkele nummers al wat inkakt om dan een soort van dieptepunt te bereiken na Comfortable Numbs. Het wordt dan niet slecht, maar er is wel wat verschil meetbaar. The Trail vind ik bijvoorbeeld geen slecht nummer, maar omdat het niveau dan een soort van dieptepunt bereikt begon ik echt af te wachten wanneer dit album gedaan zou zijn. Daarom ook dat ik dit nummer in mijn vorige luisterbeurten in een ander dimensie plaatste, een dimensie waar alles slecht klinkt dan het eigenlijk is. Ik heb gisteren het album voor de vijfde keer beluisterd en daarnet heb ik even The Trail los beluisterd en eigenlijk is het nog niet zo slecht.

En het klinkt een beetje raar, aangezien Pink Floyd altijd van die conceptalbums maakt waar alles bij elkaar hangt. Maar wanneer ik dit album los beluister (dus niet in volgorde of na elkaar) dan springen er heel wat nummers beter uit dan wanneer ik dit achter mekaar beluister. En dat vind ik heel raar, want bij andere Pink Floyd albums moet ik dit niet eens proberen, want dan vind ik dat het sowieso aan sfeer mist en dat het wat minder is. Uitzonderingen zijn er uiteraard en dat zijn Bike (van The Piper at the Gates of Dawn), One of These Days (van Meddle) en Money (van The Dark Side of the Moon).

Mijn excuses alvast als ik op de tenen heb gestapt van degene die dit albums favoriseren en prefereren boven alle andere albums van Pink Floyd, maar ik kan geen verbinding leggen met dit album en mijn hersenen. Ik heb het geprobeerd, maar het externe apparaat was niet compatibel met het interne apparaat. Om het in computertermen af te sluiten.

avatar van Heer Hendrik
5,0
mijn complimenten hoor. Je hebt er een geweldige studie van gemaakt en als ik je recensie zo lees krijg ik het gevoel dat je het album moet laten indalen en over een tijdje nog eens moet opzetten, misschien dat het dan het kwartje dan wel valt en als dat niet het geval is dan zal het echt niets voor je zijn en dat kan natuurlijk

Maar nogmaals. Je probeert in ieder geval een verklaring te zoeken voor het hoe en waarom en dat zie ik niet zo heel veel mensen bij dit album doen als het album hen niet bevalt, dus nogmaals mijn complimenten!

avatar van henk01
5,0
Ik begrijp niet dat er mensen zijn die hier minder dan 4 sterren voor geven.







avatar van devel-hunt
3,0
henk01 schreef:
Ik begrijp niet dat er mensen zijn die hier minder dan 4 sterren voor geven.








Ik wel

avatar van henk01
5,0
Het is gewoon mijn ding, vandaar

4,5
Ik vind deze minder goed dan WYWH en veel vroeger werk van Pink Floyd omdat Roger Waters hier volledig de macht heeft overgenomen. Er klinkt in deze plaat veel ego en verbittering door, het is echt een 'rock star' plaat. Terwijl de muziek op WYWH meer organisch is en de band m.i. meer in dienst van de muziek staat ipv in dienst van de frustraties van Roger Waters. Dat gezegd is dit natuurlijk een tour de force en zijn nummers als Another Brick en Comfortably Numb meesterlijk.

avatar van Fingertippie
5,0
henk01 schreef:
Het is gewoon mijn ding, vandaar


Mijn ding ook.

avatar van IntoMusic
3,5
henk01 schreef:
Ik begrijp niet dat er mensen zijn die hier minder dan 4 sterren voor geven.;)

Volgens mij hebben diverse muziekliefhebbers dit uitermate duidelijk beschreven en je kunt de vraag ook omdraaien...
Er wordt overigens een vergelijk gemaakt met het album WYWH en die snap ik niet helemaal, omdat dit een totaal ander soort album is. In ieder geval staan er pareltjes op die dit album uiteindelijk tot een voldoende brengen?

4,5
IntoMusic schreef:
(quote)

Volgens mij hebben diverse muziekliefhebbers dit uitermate duidelijk beschreven en je kunt de vraag ook omdraaien...
Er wordt overigens een vergelijk gemaakt met het album WYWH en die snap ik niet helemaal, omdat dit een totaal ander soort album is. In ieder geval staan er pareltjes op die dit album uiteindelijk tot een voldoende brengen?


Juist omdat het een totaal ander album van dezelfde band is vind ik dat je de verschillen juist goed tegen elkaar kan afzetten. Ik vind dat WYWH meer een gezamenlijke inspanning van de groep is terwijl de heer Waters de macht tijdens the Wall volledig heeft overgenomen. En naar mijn mening is bij WYWH de muziek minder direct en opdringerig. Je kan deze ook op de achtergrond opzetten terwijl je in bed ligt of een boek leest en wegdromen bij Shine on. Terwijl de stem van Roger Waters bij the Wall soms erg rauw en op de voorgrond is, bijv. bij In the Flesh? Het gitaargeluid is bij the Wall gemiddeld gezien ook directer en agressiever.

avatar van IntoMusic
3,5
Ik doelde meer met "niet te vergelijken" dat The Wall een thema-album is en WYWH niet. Dat er muzikaal verschillen zijn lijkt mij nogal duidelijk en logisch, want The Wall is (samen met The Final Cut) een album die binnen de Floyd-collectie nogal afwijkend van de rest is.

4,5
Ah ok. Dat is ook wel weer heel leuk aan Pink Floyd, dat ze zoveel verschillende periodes hebben gehad. Sommige albums lijken wel door verschillende bands gemaakt (en de bezetting wil nog wel eens verschillen natuurlijk)

4,5
Ik heb The Wall nogmaals beluisterd. Ik denk dat ik gewoon een probleem heb met Roger Waters. Ik vind hem op dit album zo vreselijk verbitterd en megalomaan en de uithalen van zijn stem klinken mij onprettig; voor mij luistert The Wall deels als een grote egotrip van een onvriendelijk personage.

Ik ben nu een biografie van Pink Floyd aan het lezen ('Comfortably numb') en daarin komt toch wel naar voren dat Roger Waters enerzijds de drijvende kracht van de band was, en anderzijds dat hij zo'n dominant en onmogelijk karakter heeft dat hij iedereen bij hem wegjaagt. Dat laatste neem ik hem ergens kwalijk. Ik vind de meeste albums t/m WYWH geweldig, omdat er evenwicht is tussen de bandleden en de heer Waters zijn obsessies nog niet teveel overheersen. Bij Animals begint dat evenwicht voor mij zoek te raken, dan wordt het de grote Roger Waters show. Ik vind Animals en The Wall overigens goede platen, maar stukken minder dan WYWH.

Ik kan me goed voorstellen dat hier juist veel mensen die passie en monomanie van The Wall geweldig vinden, maar vraag me af of er ook andere Pink Floyd fans zijn hier die vinden dat Roger Waters op een gegeven moment doorsloeg en zo uiteindelijk de band naar de filistijnen hielp?

avatar van Heer Hendrik
5,0
Mooi om te lezen dat je je nog meer verdiept in Pink Floyd
Maar om nu te zeggen dat waters Pink Floyd naar de filistijnen hielp zou ik niet doen. Zonder waters hebben de andere bandleden in mijn ogen nog 2 uitstekende platen gemaakt: A momentary lapse of reason en The division bell

Met zijn egotripperij ben ik het wel met je eens, maar dat gebeurt in heel veel bands. Denk aan Guns 'n roses en ook the Beatles. Nederlands voorbeeld is bijv. Het goede Doel Dan worden de personen in een band groter dan de band zelf en dan klapt de boel
. Er zullen er nog veel meer voorbeelden zijn.

Goede voorbeelden van bands waar de band voorop staat en niet de bandleden : The rolling stones en onze eigen Golden Earring

4,5
Ik ken alle albums van PF wel, WYWH is ongeveer mijn favoriete album. Maar ik ben geen mega-fan die alles verzamelt, dat zit niet zo in mijn karakter. Er is zóveel goede muziek, waarom je op één band of een paar bands richten?!?

PF heeft zoveel verschillende periodes gehad, sommige vind ik geweldig, andere minder. Piper is een favoriet van me, Saucerful t/m Meddle redelijk tot geweldig (vaak ook binnen één plaat) maar wel interessant, DSOTM doet me op een of andere manier niet zoveel, WYWH geniaal, vanaf Animals vind ik dat Roger teveel op de voorgrond staat en erg verbitterd is, laatste twee albums met David aan het roer vind ik saai.

Ik ben het met je eens dat Roger Waters zijn egotripperij niet op zichzelf staat in de muziekwereld (met Axl Rose als allergrootste idioot). Natuurlijk was PF nooit zo goed geworden zonder zijn enorme drive, maar helaas is het ook die drive die de band ten gronde heeft gericht. Ik heb het een en ander gelezen over PF en dan denk ik 'Roger, was een beetje aardiger geweest voor je maten en had je zin niet zo doorgedreven, dan hadden jullie bij elkaar kunnen blijven en nog veel mooie muziek kunnen maken'. Maar ja, dat is de aard van het beestje en conflict en ellende horen nu eenmaal bij grote rockbands (zie de Eagles, Beatles, Stones, The Who, Guns 'n Roses...). Lijkt me geen makkelijk baantje, rockmuzikant.

4,5
Heer Hendrik, ik las je post nog even, leuke post met nog de nuance dat Mick en Keith geen grote vrienden zijn en dat sir Mick ook een ego als een zeppelin schijnt te hebben.

avatar van Heer Hendrik
5,0
Pink Floyd heeft inderdaad verschillende periodes. Zelf moet ik me nog eens verdiepen in de eerste periode. Zeg maar dat ik Pink Floyd echt vanaf Atom Heart Mother ken.

Als de band echt bij elkaar was gebleven was er wellicht nog veel mooie muziek ter wereld gekomen. Aan de andere kant: doordat er na deze periode weinig platen zijn gemaakt door Pink Floyd, krijgen de bestaande albums nog meer kracht en hangt er iets mytisch over die studioplaten en dat geeft voor mij dan weer iets extra's om die platen te beluisteren

avatar van Heer Hendrik
5,0
wandercats schreef:
Heer Hendrik, ik las je post nog even, leuke post met nog de nuance dat Mick en Keith geen grote vrienden zijn en dat sir Mick ook een ego als een zeppelin schijnt te hebben.


Precies. Heel goed van de Stones dat ze hun ego's opzij zetten en de band zelf de kracht geven.

4,5
Heer Hendrik schreef:
Precies. Heel goed van de Stones dat ze hun ego's opzij zetten en de band zelf de kracht geven.


Respect voor die kerels dat ze hun band al zó lang draaiende houden. Al verdienen ze wel een stuk meer en heeft hun leven wel meer glamour dan dat van ons eenvoudige stervelingen (ik spreek dan voor het gemak even voor alle eenvoudige stervelingen)...

avatar van De buurman
4,5
Waters betichten van egotrpperij... De man schrijft op een paar platen nu eenmaal over zichzelf. Dat is natuurlijk iets heel anders dan typisch rocksterrengedrag van typetjes als Axl Rose. En de enige reden dat de Stones nog "bestaan", is dat ze beseffen dat wanneer ze onder de naam Rolling Stones touren, ze het 300 keer méér binnenslepen dan als Keith of Mick solo op pad zou gaan.

Overigens, de vergelijking tussen Jagger en Waters gaat in die zin op, dat het allebei de kartrekkers cq. natuurlijke leiders binnen de band zijn/waren, maar juist daardoor problemen binnen de band kregen èn minder geliefd waren bij pers en publiek. Geldt in zekere zin ook voor bijvoorbeeld McCartney in de latere Beatles-periode en zelfs voor David Lee Roth bij Van Halen.

Waters nam een risico door weg te gaan, en terwijl de overige PF-leden hun zakken vulden door grote stadiontournees, waarbij ze voor een groot deel Waters' werk uitvoerden, stond Waters twee straten verderop in half uitverkochte zalen.

4,5
De Buurman, er zullen hier nu eenmaal Waters- en Gilmour-aanhangers zijn. Ik zit niet in een van die kampen, want ik ben van mening dat de beste PF platen degenen zijn waarop ze het meest harmonieus hebben samengewerkt (dus in mijn opinie niet de laatste vijf platen).

Als je verhalen over PF leest (ook biografieën etc) komt nu eenmaal naar voren dat de heer Waters een hele moeilijke man is die de andere bandleden en iedereen met wie hij verder samenwerkt in een hoek drukt (dan bedoel ik kleinerend gedrag, royalties en credits afnemen, in het geval van Wright uit de band zetten) en die zijn artistieke visie er koste wat het kost wilde doordrukken. En dan albums lang negatieve platen maakt waarin hij telkens terug komt op de dood van zijn vader, zijn moeilijke jeugd en de ellende van de muziekindustrie. Onderwerpen waar de andere bandleden niet echt op zaten te wachten, maar Waters drukte het er op dwingende wijze door. Dat vind ik een gevalletje egotripperij, maar als een andere term de lading beter dekt dan vind ik dat prima. Jouw mening is voor mij net zo waardevol als die van mezelf.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Virgil Thomson stelde dat de kunstenaar zijn werk het best verricht wanneer zijn ego groot is; wanneer hij zich onbelemmerd voelt.

Ik denk dat daar een kern van waarheid inzit. Een artiest moet zeker van zichzelf zijn. Hij heeft zelfvertrouwen nodig om zichzelf te durven uitdrukken en risico's te durven nemen. Het is voor ons misschien moeilijk voor te stellen, maar zouden wij zomaar onze jeugdherinneringen en gevoelens op plaat gooien zodat de hele wereld die vervolgens kan beluisteren?

Het gevaar loert alleen dat de artiest daar op den duur een beetje in doorslaat. Als het dan ook nog aanslaat, wordt het ego te groot. Het is wel frustrerend als de rest van de band telkens zonder nummers komt aanzetten en je zelf bewijst succesvol en 'scheppend' te zijn. Als je dan doorgaat als band moet er iemand zijn die de kar trekt. Maar het is waarschijnlijk niet in Waters en co opgekomen om te bedenken dat even een stapje terug doen, even pauzeren, ook goed kan zijn.

avatar van Broem
5,0
Volgens mij heeft Roger vanaf THE Wall zijn muzikale ambitie vooral vormgegeven door een therapeutische verwerking van trauma's uit zijn jeugd. Later aangevuld door walging over oorlog en irritatie over van alles en nog wat. Het overlijden van zijn vader in de 2e WO is daar een dominant voorbeeld van. Dit thema is vooral op de THE Final Cut te horen. Dit heeft inderdaad kwaad bloed gezet bij de overige bandleden die dit 'geneuzel' van Roger zat waren. De breuk is er eentje geweest van verschil in muzikale inzichten. Dat het moddergooien daarna is begonnen om de rechten en bandnaam is herkenbaar. Het ging en gaat om veel centjes. Dat men hier elkaar in heeft weten te vinden zien we recentelijk terug in de Immersion uitgaven.Money. Roger is m.i. een genie en heeft zijn gevoelens in prachtige muziek om weten te zetten. Een individualist pur sang. Het is de muziek die hij heeft moeten maken van zichzelf. Deed hij dat nog maar n keer. Na Amused to Death is hij blijkbaar genezen. Jammer.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:45 uur

geplaatst: vandaag om 23:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.