Pink Floyd - The Wall (1979)

Over Waters en Gilmour gesproken, hebben jullie deze video al gezien?

http://http://ultimateclass...

Lijkt me niet dat Gilmour en Waters zulke goede acteurs zijn dat ze het faken omdat er een camera op staat. Kunnen we dan eindelijk concluderen dat alles weer koek en ei is tussen beiden en Gilmour gewoon het hoofdstuk Pink Floyd heeft gesloten?

Laten we dat gewoon maar concluderen Stijn. Het is mooi om te zien. Wel een beetje sneu trouwens dat zulke mannen zich jaren als kleuters hebben gedragen, maar ok.

Ik heb hem nogmaals een paar keer beluisterd en toch een half punt verhoogd. Het is toch wel een grote tour de force zeg. Uniek in zijn soort ook. Dan verdient hij voor mij meer dan 4 punten, waar vele 'goede' albums staan.
Toch is dit voor mij niet altijd prettig of ontspannen luisteren, en dat komt door die soms schreeuwende stem van Roger Waters en de enorme misantropie en verbitterdheid die vaak door je speakers komt sijpelen. Je moet er maar net zin in hebben. Maar wat blijft Another brick pt. 2 een briljant nummer, met die stuwende disco-beat en dat kinderkoor (hoe kom je erop), en natuurlijk die geweldige solo van David Gilmour. Comfortably Numb ook prachtig, dit zijn voor mij de prijsnummers. Knap als je zo'n concept kan bedenken, dat is Roger Waters zijn unieke kracht. Toch zet ik nog altijd liever WYWH op en ook naar Piper luister ik meer ontspannen...

Kortom, best indrukwekkend dit, alsof je een heerlijke maar loodzware maaltijd ophebt met een rare nasmaak.

Ik herken dat gevoel volledig. Twintig jaar geleden heb ik 'm grijs gedraaid, maar inmiddels is het al weer jaren geleden dat ik 'm voor het laatst heb opgezet. Het is tamelijk heavy en intens allemaal. Het doet niets af aan mijn waardering voor het album overigens.

Nou als dit al heavy voor je is dan is zoiets als Joy Division waarschijnlijk een doodslag voor je.

Ik vind Joy Division qua luisterervaring niet echt negatiever dan The Wall, het lijkt alleen erger in retrospect omdat Ian Curtis zichzelf ophing en Roger Waters nog springlevend is. Zelfmoord van een zanger geeft voor mij een nare bijsmaak aan muziek, heb ik ook met Nirvana, kan ik niet meer naar luisteren zonder erbij te bedenken hoe Kurt zijn eigen leven nam.

Dat soort bandjes word ik inderdaad zwaar depressief van.

Het overlijden van richard wright zal ook wel een rol spelen dat de communicatie hersteld is.

Leuk stukje achter de schermen. Ziet er gemoedelijk uit. 's Mooi.

Of het nieuwe contract met EMI wat een ongelofelijk groot bedrag voor de Immersion boxsets heeft opgeleverd. Money...

Nee. Gilmour heeft na Live 8 geweigerd te gaan touren en daar konden ze 100 miljoen voor krijgen. En Roger Waters was in 2011 één van de best verdienende artiesten (met 103 miljoen), en ook tegen die tour had Gilmour nee gezegd toen Waters het hem vroeg.

Pink Floyd offered millions to tour - AskMen.com UK - uk.askmen.com

Andre Rieu in top 15 veelverdieners artiesten | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Met elkaar touren of via een hernieuwde uitgave geld verdienen zijn twee verschillende dingen lijkt mij. Het contract met EMI is wel erg snel verdiend. Behalve het oplaten van het varken hebben beide heren er niet veel voor hoeven doen. Lijkt me toch minder ego belastend als enkele maanden touren met elkaar.

Die mensen hebben al zoveel geld op hun rekening staan, vele tientallen miljoenen, die zijn echt niet meer te motiveren of te lokken voor nog meer geld. Ze moeten er zin in hebben of er een toegevoegde waarde voor PF in zien, maar alleen voor het geld....ik zal een afknapper krijgen als dan het enige motief zal zijn.
Bovendien zijn het mannen van rond de 70, laten we realistisch blijven. Ze zijn oud geworden terwijl hun muziek altijd jong is gebleven.

Roger Waters heeft jaren lang veel problemen gehad met het optreden in grote stadions (spuugincident tijdens Animals) Niet voor niets was het zijn idee om een muur tussen de band en het publiek te bouwen geboren uit deze frustratie. Zijn In THE flesh tournee uit 1999 kwam voort uit financiële verplichtingen (oa echtscheiding) Neem van mij aan dat deze overwegingen echt wel van belang zijn. De royalties komen ook ten goede aan de overige PF leden die wat minder gescoord hebben als David en Roger. Money

Devel-hunt gaf aan dat hij niet gelooft dat het de ENIGE reden is. Ik deel zijn mening. Tuurlijk is geld altijd een belang, maar dat wil niet zeggen dat bijvoorbeeld Waters in 1999 enkel om het geld ging touren.

Nee, dat zal zeker kloppen. Echte artiesten zullen altijd de drang blijven hebben om live te spelen. Bands als de Stones, U2, Springsteen enz zijn al jaren binnen maar blijven touren. À way of life. Gelukkig maar. Floyd zal waarschijnlijk nooit meer echt gaan touren. Dit zal zeker zijn bijdrage hebben aan de mythische status van de band als geheel. Ik hoop Gilmour of Waters zeker nog n keer te zien optreden. Blijft een happening.

het beste is om nooit een optreden van 1 van beiden te gaan bijwonen.

dan is de mythe beleving immers het allergrootst.

"So ya thought ya, might like go the show"

Het beste is om er in 2013, wanneer Roger Waters met The Wall terugkeert naar Europa (betrouwbare bronnen maken er melding van maar er is (nog) geen officiële bevestiging) gewoon (weer) bij te zijn. Het zou gaan om een stadionconcert in Amsterdam, zo valt te lezen op de website van Pink Floyd Fans Nederland.

Jammer dat Waters volgend jaar weer gaat touren met 'The Wall'. Prachtig album en ja, heel indrukwekkende show van Waters, maar hoe mooi ook, het is alleen maar teren op oude roem. En dat vind ik erg jammer.
In de tijd dat Roger nog albums uitbracht had hij het niet zo op stadionconcerten en ik zou hem liever weer eens in de studio productief zien zijn.

Ook vind ik dat geen uitvoering het haalt bij het origineel, dit album dus. (Het mag hier ook over het album 'The Wall' gaan, hoor )
Een album dat ik nog graag mag horen, bij voorkeur als geheel, ook al heb ook ik mijn favoriete nummers: Mother, Hey you, Comfortably numb, Nobody home, Run like hell en Vera.

Roger heeft onlangs in een interview met een Amerikaans radiostation de wil uitgesproken om op korte termijn aan een nieuw album te werken.

Hoe dan ook, meestal is het zo dat artiesten hun meest ambitieuze/pretentieuze album mijn topfavoriet is, zo ook in het geval van Pink Floyd (of eigenlijk deze grotendeels Waters-creatie uitgebracht onder de naam Pink Floyd). The Wall: Geweldig concept, geweldige muziek en -jawel- geweldige show!

Hoe dan ook, meestal is het zo dat artiesten hun meest ambitieuze/pretentieuze album mijn topfavoriet is, zo ook in het geval van Pink Floyd (of eigenlijk deze grotendeels Waters-creatie uitgebracht onder de naam Pink Floyd). The Wall: Geweldig concept, geweldige muziek en -jawel- geweldige show! [/quote]

Ik heb geweldig genoten van zijn uitvoering in de Gelredome vorig jaar. Ik huldig het simpele standpunt dat het blijft genieten om artiesten van dit kaliber live te zien optreden. Roger nadert de 70 en alles heeft zijn eind. Het is en blijft een visueel spektakel om te zien. Hij heeft zijn show voor Noord- en Zuid Amerika aangepast om in grote stadions te kunnen optreden. Wie weet! En dat voor een artiest die in de 80's een muur liet bouwen tussen hem en het publiek om zijn walging (spuugincident tijdens de Animal tour) voor optredens in grote stadions te laten blijken. Money of voortschrijdend inzicht?

Ik denk dat Waters de schade de laatste jaren behoorlijk aan het inhalen betreft zijn liveoptredens.
Dat was inderdaad bij zijn jaren in Pink Floyd wel anders. Het sarcasme droop er toen van af.
Er moest vooral geluistert worden en het respect naar wat luidruchtigere concertgangers bereikte een dieptepunt tijdens The Animals tour in 1977.
Waters heeft het allemaal gerelativeerd, is een milder man geworden en heeft afgerekend met zijn demonen.
Nu wil hij zijn meesterwerken tentoonstellen en The Wall is gegarandeerd een spektakel.
Ik heb het vorig jaar mogen zien in de Gelderdome en stond perplex. Geweldige show.

Deze plaat was destijds het eerste studioalbum wat ik van Pink Floyd in zijn geheel hoorde. En het was echt een totale openbaring. Ik kende de band destijds ( ik praat nu over eind jaren 80)
slechts via Antoher brick in the wall, de clip uiteraard en Money. Eind jaren 80 gingen ze op tour, ik las verhalen over enorme grootschalige concerten met waanzinnige licht en lasershows en na het concert op tv vanuit Venetie en de latere live cd Delicate sound of thunder was mijn interesse defintief gewekt en besloot ik The Wall eens te 'lenen'.
Het concept, de muziek, het geluid, de opnamekwaliteit ( hoewel ik daar nog niet zoveel kaas van had gegeten) en de vele effecten deden mij echt verbazen. Als ik deze plaat op mijn slaapkamer beluisterde met koptelefoon op, s'avonds laat in me eentje en nobody home, leek het wel alsof het verhaal gewoon voor je neus afspeelde. Al die kleine effecten, het verhaal dus, de stukjes uit One om my Turns of Dont leave me now hadden echt impact op me.
Alleen al het feit dat een nummer 3 uitvoeringen kende ( zoals ABITW) daar had ik toen nog nooit notie van genomen dat zoiets ook kon. Destijds kende ik alleen de nummers ABITW deel 2, Run like hell en natuurlijk Comfortably numb. vanuit de Live cd van de tournee.
Nu ruim 20 jaar later na deze ontdekking vind ik dit nog steeds een waanzinnig album en is het een van mijn grootste favorieten. Ik heb later de dvd ook gekocht, en onlangs de geremasterde versie gekocht. Tevens heb ik nog een 5.1 versie hiervan, hoewel dit een versie is die door een hobbyist in elkaar is gezet en valt te pindakazen, klinkt deze versie ook subliem.Jammer dat ze bij de remasters niet hebben besloten om dit album in een surround versie te mixen. Hoewel dit misschien noit dusdanig is opgenomen, ik begreep dat WYWH destijds wel met die achterliggende gedachte al is opgenomen, evenals DSOTM
Het gekke is, dat ik dit dus als 1 van mijn favoriete albums ever beschouw, wat deels gevoed wordt wellicht uit een soort jeugdsentiment. Toch weet ik weet nog steeds niet of dit mijn favoriete PF album is, want ook DSOTM,WYWH, en Animals vind ik geweldige platen.
The Wall vind ik hier en daar ook een beetje inkakken ( Nobody's home), niet alle nummers zijn even sterk waar ik bv bij WYWH alle 5 nummers dus wel top vind. Wellicht is het dus ook het sentiment ( 15-16 jarig jochie op zijn slaapkamer met deze plaat op) wat het album zijn waarde voor mij geeft.
De beelden van David die meespeelt bij de concerten van Roger in the O2 Arena zijn ook erg mooi om te zien. Want eigenlijk hoort toch vooral Gilmour de solo in Comfortably Numb te spelen.

Deze (dubbel) elpee was destijds het eerste album van PF dat ik (gelijk) kocht ten tijde van het uitkomen. Er stonden toen al 8 voorgangers in de platenkast. En dus waren de verwachtingen hoog gespannen ....

Té hoog, moet ik lijdzaam constateren.

Om het oneerbiedig uit te drukken : vanaf de eerste dag heb ik moeite gehad met dit album. Gedeeltelijk zal dit voortkomen uit het feit dat ik een groot liefhebber ben van de peridode 1969-1973 van PF. De platen uit die periode spreken mij het meeste aan. Met name de psychedelische invloeden op Meddle, Umma Gumma, en de sountracks More en ObC blijven mij boeien.

Maar goed; The Wall dus.Voor het eerst in mijn leven heb ik daarnet de 4 plaatkanten achter elkaar gedraaid. Ik vind het nog steeds een erg onevenwichtig album. Er staan een aantal zeer sterke tracks op (Hey You, In The Flesh en Young Lust). Maar daar tegenover ook wat nummers die ik totaal niet te pruimen vind, en dan met name One Of My Turns, Vera en The Trial. De overige songs scoren wel een voldoende, maar meer ook niet. Want ja, ABITW pt 2 lijdt toch aan té vaak gehoord.

Het doet pijn om zo te schrijven over dit album, want PF is en was één van mijn favoriete artiesten waar ik muzikaal mee ben opgegroeid.

Wel mooi om te horen is dat er in Is There Anybody Out There ? teruggegaan c.q. gerefereerd wordt aan zowel Meddle (een stukje Echoes) én WYWH (een stukje van het titelnummer : dat geluid van die radio).

Conclusie : ik ga het na mijn (zoveelste) luisterbeurt van dit album niet mooier maken dan zoals ik het nu ervaren heb. En blijf bij een krappe voldoende voor The Wall.

***

Laten we zeggen dat je je best gedaan hebt Zephyr.
Het is ook duidelijk niet voor iedereen top.
Jij gaat hier duidelijk voor het song gerichte materiaal en dat zie je vaker hier op Mu-me.

Het is voor mij een album die ik al ontdekte bij uitkomen(ik was toen 11 jaar.) en de impact was groot.
Het cassettebandje, wat het toen was, spoelde ik verder, ook voor het meer liedjesachtige spul.
Pas later ben ik er eens goed voor gaan zitten, en ontdekte ik echt de kracht van het concept in zijn geheel.
Nu draai ik The Wall niet eens zo heel veel, maar altijd in zijn geheel en dat blijft een geweldige luisterervaring.

Ik heb zelf niet zo heel veel met Floydalbums als More en Ummagumma. Ook Atom Heart Mother vind ik maar gedeeltelijk geslaagd.
Na Piper......vind ik vooral Meddle erg goed.... en daarna begint het voor mij echt.

Vaak draaien, nee, dat doe ik ook niet. Dat geldt voor alle Floyd albums trouwens.
Maar ik denk dat ik na ruim 32 jaar toch wel een rëeel oordeel mag vellen over dit album.

De periode 69-73 is misschien wat te krap aangegeven. Dat geldt voor zoals ik het de laatste jaren ervaar. En vreemd (?) genoeg vind ik AHM ook één van de minste PF-met-Waters platen ......... Waarschijnlijk de allerminste. ´t Zijn meer een aantal platen uit die tijd die ik nu als favorieten zou aangeven.

En even off topic : Had je me in 1980 naar mijn favoriete PF - album gevraagd, dan was de kans heel groot dat het antwoord WYWH was geweest ! In de loop der vele jaren verandert de smaak blijkbaar. Alhoewel DSOTM altijd wel één van de favo´s is geweest en gebleven eigenlijk. Dat is nooit veranderd.

Vanaf Dark Side Of The Moon t/m The Wall ontlopen de albums elkaar niet zoveel in kwaliteit.
Ik vind wel dat die periode hun beste periode markeert. Los daarvan uit eerdere jaren kies ik voor het debuut Piper At The Gates Of Dawn en Meddle.
The Final Cut zie ik niet eens meer als een groepsalbum want daar is Roger Waters misschien wel iets te uitdrukkelijk aanwezig.

Mijn top 5 :

1. The Wall
2. Animals
3. Dark Side Of The Moon
4. Wish You Were Here
5. Meddle

Als ik hier op MuMe kijk, zijn de albums uit jouw top-5 precies de 5 die meer dan 4,0 scoren hier op de site ! Dus in die zin heb je wel gelijk, eerlijk gezegd. Tenminste; dan ga ik even uit van de gemiddelde MuMe-user. Maar gelukkig valt over (individuele) kwaliteits-beleving nog steeds te twisten ........

Wat betreft The Wall ben ik i.i.g. geen gemiddelde user

Mijn 5 favorieten van PF zal ik later eens posten in het daarvoor bestemde topic onder Toplijsten en Favorieten.

Ik verhoog toch naar 5***** en dat heeft te maken met een aantal zaken.

Enige intensieve herbeluistering na de "definitieve" geremasterde versie.
Ik heb mij er over heen gezet dat dit om een Pink Floyd album zou gaan en dat het dienaangaande ook moet worden vergeleken met ander werk van Pink Floyd. Ik zie het inmiddels meer zoiets als: "Pink Floyd productions presents: Roger Waters - The Wall".

Dat logischerwijs zal overgaan in dezelfde constructie bij het volgende album The Final Cut. Ik bevind mij verder niet in een Waters of Gilmour kamp, dus ik kies hier geen partij. Wel is het zo dat het drukkende (persoonlijke) verhaal van Waters, dat volledig zijn stempel draagt op The Wall, een einde maakt aan de 'vrije geest': zelf fantaseren bij de thema's van Pink Floyd albums is er niet meer bij.

Als ik het dan beoordeel bezwijkt The Wall niet meer onder de last van betere Pink floyd albums als Meddle en Obscured by clouds. Waters is hier te nadrukkelijk aanwezig om te spreken van een collectieve prestatie. Maar een slecht album is The Wall ook helemaal niet, het heeft veel spectaculaire momenten, met neerstortende vliegtuigen en andere geluiden, brekend glas, een helicopter.

Per saldo herbergt het wel enige jeugdsentiment, destijds was het een veelbesproken album. Maar in mijn cd kast zet ik hem maar eens naast The Pros and cons of hitchhiking.