Pink Floyd - The Wall (1979)

Een beetje wat Fish met Marillion had?

Depressief is inderdaad beter van toepassing op andere platen. Ik zou bijna zeggen, juist niet depressief.

Kijk maar naar nummers als Mother (Hush now baby, baby, dont you cry. [...] You'll always be baby to me.) of Comfortably Numb (Well I can ease your pain).

Maar ook in One of My Turns kan je dit enigszins terugvinden:
Run to the bedroom,
In the suitcase on the left
You'll find my favorite axe.
Don't look so frightened
This is just a passing phase,
One of my bad days.

Het mooie van dit album is juist die verschillende stemmingen. Zoals hierboven aangegeven, is dit misschien wel de meest persoonlijke plaat van Pink Floyd en zeker niet afstandelijk. De andere muziek van Pink Floyd is groots en meeslepend, maar ook een tikkeltje surrealistisch en daardoor juist afstandelijker. Pink floyd is imho nooit dichter bij de realiteit gekomen dan hier met The Wall.

Dan vergeet je The Final Cut.

Begrijp niet wat ik eerder dacht te horen, plaat klinkt geweldig, dus kom terug op mijn eerder gegeven mening. Ik zat er helemaal naast. Het moet iets in de installatie zijn wat nog niet ingespeeld was of weet ik wat.. hoe dan ook, erg mooie plaat.

En je score voor deze geweldig klinkende plaat? Mooi en goed klinken zijn 2 verschillende meningen...

Ik ben er eindelijk uit! Dit is (tot nu toe) mijn favoriete Pink Floyd plaat. The wall is misschien muzikaal gezien niet het meest baanbrekende dat Pink Floyd ooit gemaakt heeft, maar dit is wel hun album met het meeste emotie. Roger Waters zingt hier erg sterk en weet me steeds weer te raken, dat krijgt Gilmour altijd een stuk minder voor elkaar, terwijl ik hem technisch gezien wel een betere zanger vindt.

Dat the Wall ook het meest een conceptalbum is van alle Pink Floydalbums zorgt er ook weer voor dat ik me meer emotioneel betrokken voel bij de nummers, doordat er door het hele album heen een verhaal te volgen is kan ik elk nummer in een context plaatsen en daardoor worden ook de wat minder interessante nummers (muzikaal gezien dan) zeker het luisteren waard. De 1 uur en 20 minuten die dit album duurt vliegen voorbij, waar Pink Floyd bij andere albums nog wel eens moeite heeft om mijn aandacht 40-50 minuten lang volledig vast te houden.

@Broem > ooit zijn de cijfers die ik gaf verwijderd door een crew-lid.. sindsdien doe ik het zonder. Moet zeggen, bevalt me prima.. en daarbij.. 5 cijfers zijn naar mijn mening te weinig..het verschil tussen goed, zeer goed en uitmuntend is te klein.. maar.. deze plaat zou hoog scoren.

Voor mij hoort het goed, zeer goed of uitmuntend laten klinken van je album bij de prestatie van het muziek maken.. zeer goede muziek in een dun jasje scoort lager dan minder goede muziek gebracht op hoge geluidskwaliteit... maar da's een ander onderwerp.

Mooi hoor, al die bonustracks...
De demo's heb ik bij de originele cd gevoegd, de live cd heb ik al en anders wordt het dus wel een erg duur grapje.... hartstikke interessant om chronologisch te horen hoe dit meesterwerk tot stand is gekomen....

Woorden van een man die voor elke digitaal opgepoetste muzikale scheet van Frank Zappa diep in zijn financiele buideltje tast...

Je moet ergens een grens trekken Stalin...

En de kaarten voor The Wall in de Arena zijn weer binnen . Hoop dat het net zo goed wordt als in Arnhem. Er komt in ieder geval een groter podium!

Meest persoonlijke plaat is in mijn ogen toch The Final Cut

Ha ! Zoonlief (14) inmiddels ook om. Vind dit helemaal geweldig.

Hoort toch bij de opvoeding hé !

Helemaal mee eens

Ik ga met Sakkediemus mee. Dit vind ik het minste PF album uit de jaren 70 en dat betekent zeker niet dat ik er niets aan vind. CD1 luistert heerlijk weg en CD 2 heeft zn momenten, met Comfortably Numb en Run Like Hell (dat is een topper!)

Het refrein van Goodbye Blue Skye vind ik overigens erg veel op het refrein van The Stones' Ruby Tuesday lijken.

Toen the Wall destijds uitkwam waren de recensies niet bepaald overweldigend. En ook wel een beetje terecht. De dubbel lp leek onsamenhangend en de melodieen waren lang niet zo spannend als het voorgaande werk. Bovendien was de rol van Waters nu wel heel prominent. En leek dit ten koste te gaan van de invloed van zijn collega's. Pas later toen de concertreeks begon realiseerde men dat the lp een onderdeel was van een drieluik; de LP, de live show en de film. De laatste is het minst interressant maar door de spectaculaire live optredens werden de meningen van muziekjournalisten wel bijgesteld. Ik ben heb het spektakel inmiddels ook gezien en het heeft inderdaad ook invloed op mijn stem. Een dikke 4 is het zeker waard.

Als ik zin in de The Wall heb luister ik dan ook naar het live album Is there anybody out there.

Voor het geval je nog meer zin hebt; Er is op marktplaats ook een behoorlijk sterke bootleg dvd van Roger Waters in Chicago in de handel. (met het Wall )uiteraard.

Met dit album heb ik altijd gemengde gevoelens gehad. Enerzijds waardering en bewondering voor het uitgewerkte concept, anderzijds vond ik het nooit echt prettig om naar te luisteren, zeker niet in zijn geheel. Het fragmentarische en de soms wat kalere en naar mijn beleving minder muzikale composities waren niet echt mijn ding.

Laatst na een behoorlijke tijd toch weer wat vaker gedraaid. Het album komt nu wat beter binnen bij mij. Er staan zeer mooie songs op en als geheel staat het als een huis. Ik heb hem dan ook verhoogd naar vier sterren.

Wel vind ik - en dat zal zo blijven denk ik - dat het verhaal hier wel erg centraal staat. Zeker op het eind, de laatste paar songs, schiet Waters wat mij betreft door. Erg theatraal en eigenlijk is daar de muziek volledig onderhevig aan het verhaal. The Trial is daarbij voor mij echt zwaar doorgeschoten. Dat is echt niets voor mij. Het lijkt enkel nog om de tekst te gaan, om het verhaal uit te beelden, en daar wordt wat dramatische orkestrale klanken bij gezocht. Had voor een willekeurige andere melodie etc. kunnen worden ingeruild. Het is erg opera-achtig (in de klassieke zin), en dat trekt me niet. Dit is wat kort door de bocht geredeneerd, maar dat is mijn gevoel erbij. Doorgeschoten in de ambitie om je verhaal te vertellen. Precies de kant van Waters waar ik moeite mee heb.

Wat mij betreft hadden de laatste nummers ingeruild mogen worden voor een langdurig slotspektakel, waarbij de schoonheid van de muziek op gelijke voet staat met het verhaal. De tekstuele onderdelen hadden daar zeker goed kunnen worden ondergebracht.

Gilmour heeft eens gezegd dat hij vond dat de muziek van Waters wat te 'wordy' werd en dat hij vond dat de balans met de muziek zelf wat zoek was. Ik wil hier geen Waters-Gilmour discussie gaan voeren, maar dat is hoe ik dat deel zeker beleef (dat geldt mijns inziens nog meer voor The Final Cut en zijn eerste twee soloplaten).

Los van het laatste deel vind ik het wel echt een prachtig in elkaar gezette rockopera. De afwisseling qua zang met Gilmour vind ik ook goed gekozen. Het wordt nooit mijn favoriete PF-album, maar 4 sterren vind ik wel verdiend.

Het slotstuk is inderdaad bombastisch en theatraal. Maar juist die wending vind ik wel verrassend.
Muzikaal is het ook niet echt een eenheid, omdat de fragmentarische ''hoorspel achtige'' stukken natuurlijk erg aanwezig zijn.
Je moet er ook echt induiken. Flarden v/h The Wall draaien is voor mij nooit echt een optie geweest.
Het album heeft een beklemmend concept en Water's visie en somberheid moet je natuurlijk liggen.
Daarom is Gilmour's rol belangrijk. Hij zorgt met zijn spel, zang en co compositie's, dat de balans goed uitpakt.

Op de latere albums merk je juist het omgekeerde. Waters is er dan niet meer bij, en dan mis je duidelijk zijn inbreng. Het wordt dan een Floyd zonder echte spanningsboog.
Terwijl Waters op vooral Amused To Death bewijst dat hij zijn overige maatjes niet per definitie nodig heeft.

Stukken van The Wall draaien doe ik ook niet snel, Michel. Al is het wel zo dat een aantal nummers wel overeind staan als je ze afzonderlijk luistert. Los van het concept. Wat betreft Gilmours rol op dit album ben ik het wel met je eens. Ik vind dit dan ook geen solo album van Waters. Hij heeft het natuurlijk wel bedacht, maar Pink Floyd is hier - in tegenstelling tot The Final Cut - geen sessieband.

Met je laatste zin ben ik het niet helemaal eens. Waters heeft hooguit op Amused To Death laten zien dat hij zonder zijn voormalige band ook een album van betekenis kan maken. Dat vind ik van de drie albums daarvoor absoluut niet. Maar goed, dat is een andere discussie. Maakt ook niet uit. Hier is de muziek voor mij niet perfect in balans, maar nog wel redelijk in balans.

Een ding kan ik zeker zeggen: Hulde voor Waters als componist. Diepe buiging.

Vooral dus Amused To Death Rogier.

Ik vind The Prons Or Cons Of Hitchiking niet in zijn totaliteit een heel sterke plaat.
Waters gebruikt hier net even te veel melodielijntjes die hij al eerder gebruikte op The Wall, maar vooral op The Final Cut.
Eric Clapton vult het overigens best sterk in.
Radio Kaos, is geen meesterwerk, maar ik vind het wel wat onderschat.
De produktie is misplaatst, het concept wat wazig, maar er staan best aardige dingen op.

Hier gaan wij het niet eens worden. Bij Pros And Cons vind ik zelfsdat Clapton het enige echt interessante is aan de plaat... Ik word ook moe van die enorme wanhoopsuithalen van Waters. Op Amused To Death is hij wat meer ingetogen, zoals in de hoogtijdagen van PF. En dat is nu juist wat mij bevalt. De boodschap is er niet minder om, maar mij doet de subtielere ingetonere stijl veel meer. De teksten komen bij mij dan ook beter aan. De muziek spreekt me dan meer aan. Bij The Final Cut en Pros And Cons mis ik dat en vind ik Waters ook wel eens storend. Niet dat Ik Amused To Death overigens erg vaak luister, maar ik waardeer hem met een 3,5. Een dikke voldoende dus.

Voor mij is de klasse van Pink Floyd in de jaren 70 toch vooral dat de som van de leden samen groter is dan vier. Ze vulden elkaar aan, ze versterkten elkaar.
The Wall is in ieder geval gestegen in mijn achting en stijgt in mijn PF album top 13.

Nostalgie uit de tienerjaren. Was als adolescent natuurlijk mijn beste album aller tijden. Dat niveau haalt 'ie inmiddels niet meer. Maar het is nog steeds een prima album, waar goed op gemusiceerd wordt met een paar echte hoogvliegers: 'Mother', 'Hey You' en uiteraard 'Confortably Numb'.

Twee jaar geleden heb ik de live uitvoering van The Wall door Roger Waters in het Gelredome mogen beleven. Het was één van de beste concerten die ik ooit heb meegemaakt. Op 18 juli 2013 komt Roger op herhaling naar het Gelredome. Ik hoop en verwacht dat heer Waters "The Wall (1979)" weer even spectaculair ten gehore zal brengen als twee jaar geleden.......

Het heeft trouwens een meer aangepaste draai gekregen. Waters is nog altijd met oorlogen bezig, maar dan die van nu.
Ik ben het met je eens Hans. Ik zag het ook in Gelderome. Bewondering en respect, wat een geweldig visueel spektakel !

Ik was ook bijzonder onder de indruk maar deze tweede keer ga ik niet meer. De herinneringen van 2 jaar geleden zijn me veel te dierbaar. Mede ook toen voor aanvang de heli landde waar Roger met familie uitstapte en ons allemaal hartelijk begroette. Zo was ook het concert uit '06 in Lichtenvoorde iets wat uniek blijft.

20 Juli in Werchter voor mij voor de eerste keer. Dit stond al zo lang op mijn verlanglijstje. Ooit P.F. gezien(zonder Waters), erg saai. Ben reuze benieuwd, ook of dit zoveel anders zal zijn dan zijn stadionconcert.

Wat ik erg jammer vind is dat hij het thema van The Wall (opnieuw) koppelt aan politieke issues. Destijds in het kader van het omtrekken van de Berlijnse muur, maar dat was nog betrekkelijk neutraal. Recentelijk vond hij het echter ook nodig om "The Wall"te linken aan de Israelische veiligheidsmuur. Hebben qua thematiek niets met elkaar te maken, maar daardoor kreeg hij wel media-aandacht, en daarmee een platform om de wereld te laten weten hoe verwerpelijk hij de Israëlische regering toch wel niet vindt. Zijn oproep aan artiesten om Israel te boycotten, met het argument dat de situatie in Israel gelijk zou staan aan het apartheidsregime in Zuid-Afrika in de jaren '80, vind ik niet zuiver. Voor mij dé reden om niet naar The Wall te gaan.

Op 9 april 2011 zag ik The Wall (1979)"' voor het eerst in het Gelredome in Arnhem. Saai? Geenszins! Op 18 juli ga ik weer naar Arnhem om Rogers Waters The Wall te beleven. Op 9 april twee jaar geleden was ik helemaal onthutst van zo'n spectaculaire show, ik hoop dat ik na de uitvoering op 18 juli weer heel hard in mijn wang moet knijpen om enigszins tot mijn positieven te komen .