Pink Floyd - The Wall (1979)

Wat een onzin. Zo lust ik er nog wel een paar.

Vind ik met de Final Cut veel meer van toepassing.
Ondanks dat Waters het concept verzon en verantwoordelijk is voor het meerendeel van de songs, is Gilmour als vocalist en natuurlijk zijn gitaarspel uitdrukkelijk genoeg aanwezig om als Pink Floyd door te laten gaan.
Het is minder een groepsplaat dan voorheen, dat dan weer wel. Je hoort de invloed van Waters toenemen.

Een fikse uitspraak Running On Empty. Hopelijk sluit je je ogen niet voor het feit dat The Wall voor het allergrootste deel op conto van Roger geschreven kan worden. Richard Wright was uit de band gezet vanwege zijn kritiek op de 'saaie' verhalen van Roger. Hij werd vervolgens apart opgevoerd als ingehuurd bandlid. David drukte zijn stempel met Comfortably Numb...de rest is toch echt wel een Roger show. De keuze voor een release van THE Wall heeft nog geconcurreerd met Rogers eerste solo cd Pro's and con's. Dit maakt THE Wall toch echt wel een Waters plaat.

Ik snap Hans wel. Die stelling (waar volgens mij ook niet te zwaar aan getild moet worden) lijkt me voor pakweg 75% wel opgaan. Op The Final Cut zou dat dan 85% of 90% zijn.

Zoals gezegd komt Gilmour nog redelijk aan bod in een aantal nummers waar hij ook aan mee heeft geschreven. Maar Pink Floyd was het eigenlijk allang niet meer. Net zo goed als Pink Floyd nog minder Pink Floyd was toen Waters opstapte.

Hier ben ik het wel mee eens. Muzikaal gezien heeft Gilmour op The Wall nog een hele aardige vinger in de pap. Op The Final Cut mag hij opdraven om wat solo's te spelen en dat is vooral een Roger Waters plaat.

Dat is ook weer waar

Waters is meer Pink Floyd gebleven dan Pink Floyd zonder Waters.

Het enige waar ik Gilmour solo nog het meest de oude PF geest uit de fles zie halen is het fenomenale Echoes tijdens de On An Island tour. Het nummer waar je Waters eigenlijk helemaal niet in mist maar Wright destemeer. Gelukkig mocht hij Waters daarmee als waardige maar toch trieste afsluiting van zn carriére even helemaal doen vergeten.

De ware Floyd sound was de chemie tussen 4 vernieuwende pioniers die in de loop der jaren steeds meer een eigen leven ging leiden. Dat ieder zn eigen onmiskenbare stempel op het geheel heeft gedrukt valt met geen mogelijkheid te ontkennen. Dat Waters hierin vanaf een zeker moment de leidende rol had evenmin. Het heeft de band in ieder geval wel legendarisch gemaakt.

[quote]Bluebird schreef:
Het enige waar ik Gilmour solo nog het meest de oude PF geest uit de fles zie halen is het fenomenale Echoes tijdens de On An Island tour. Het enige nummer waar je Waters eigenlijk helemaal niet in mist maar Wright destemeer. Gelukkig mocht hij Waters daarmee als waardige maar toch trieste afsluiting van zn carriére even helemaal doen vergeten.

Ik moet zeggen dat zijn (David) semi akoestische aanpak op de live Meltdown DVD erg indrukwekkend is. M.i. Was David niet de zanger die Roger wel is. Op de live uitvoeringen van de Floyd nummers op deze Meltdown maakt hij toch wel indruk. niet de oude geest uit de fles maar wel een hele interessante 'twist'. Aanrader.

Er zijn wel meer nummers waar je Waters niet echt mist, vooral ook omdat Gilmour in de periode voor Animals heel veel zong.
Waters was niet een bassist die een heel grote stempel drukte op de sound. Instrumentaal waren dat vooral Gilmour en Wright.
Songs als Fat Old Sun en Wot's.... Uh The Deal deed hij ook tijdens de On An Island Tour , en met Wish You Were Here zit Gilmour dichter bij het origineel dan dat Waters solo dat doet.

Gilmour kon dan ook makkelijk de groep weer oprichten zonder Waters om het oude spul naast het nieuwe weer te brengen, mits hij de nummers selecteerde die hij zong en waar zijn gitaar prominent zou zijn. Wright werd er ook onmiddelijk bijgehaald voor old time sake, en ook tijdens zijn laatste solotour natuurlijk.
Mason is altijd vervangbaar geweest.
Maar het artistieke niveau van de 2 Watersloze album zijn dan een stuk minder.

De laatste topper van PF in hun oude samenstelling. Ik moet zeggen dat ik het solowerk van Roger later steeds meer bent gaan waarderen.

Of dit nu wel of niet Pink Floyd is, is een onzinnige discussie. Er staat Pink Floyd op de hoes. Waters schreef het leeuwendeel. Om dat nou mee te laten wegen in je beoordeling, daar begrijp ik weinig van. Maar goed, het geeft sommige mensen kennelijk een prettig gevoel om The Wall bij de Roger Waters platen neer te zetten. Lekker doen. Het album wordt er heus niet beter of slechter van. Overigens, de rol van Wright en Gilmour vind ik vrij groot, dus qua kleur is het wel degelijk herkenbaar als Pink Floyd.
Het argument dat het vanwege het thema opeens geen Pink Floyd meer zou zijn slaat al helemaal nergens op. Van alle grote PF-platen was Waters toch al de tekstschrijver. Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here en Animals waren qua teksten ook al behoorlijk to-the-point. Nee hoor, dit is net zo goed een Pink Floyd-plaat als ieder andere met Waters. En met Wish You Were Here zo'n beetje hun beste.

Rick Wright heeft niet veel bijgedragen op The Wall. Micheal Kamen heeft het meeste ingespeeld.
Waters ontsloeg Wright vanwege desinteresse en was eigenlijk een sta in de weg tijdens de opnames.
Gilmour's rol moeten we ook niet onderschatten, want hij is wel degelijk betrokken geweest en wordt ook als medeproducer vermeld.
Dat Waters niet veel steun kreeg van zijn collega's, is waar. Ze zaten niet echt te wachten op het beladen en zware concept wat Waters verzon.
Waters had vooral veel aan Bob Ezrin, die naar eigen zeggen als een soort scheidsrechter fungeerde. Daarbij kwam hij met goede ideeen.
Ezrin was vooral bezig om het allemaal te sorteren en alles op de goede plek in te delen.
De enigzins dansbare vibe die Another Brick In The Wall part 2 heeft, komt voornamelijk uit zijn koker.
Het kindercoir is ook niet onbekend. Een zekere Alice Cooper deed dit al op School's Out, ook met Ezrin achter de knoppen.

Nog even terzake: wat met Pink Floyd wordt bedoeld is voor de ''kenners'' een album waar ieder bandlid aan meedraagt, tot zn recht komt en de groepsgeest aanwezig is. Bij The Wall was dit zoals gezegd al aardig zoek aan het raken. Verder is de discussie voor mij ook niet zo relevant. Een album vind je gewoon goed of niet.

Waters is meer de Pink Floyd Tribute band geworden dan Pink Floyd zonder Waters.

Correctie gedaan, slordig.

Ja dat klopt. Gelukkig speelt ie wel zn bloedeigen werk.

Comfortably Numb... die solo wauw

ik hou van depressieve platen en dit is een hele goede in dat "genre". ik vind de film van Alan Parker ook goed. Mijn favoriete Floyd plaat.

In vergelijking met Swans en The God Machine is dit een vrolijke plaat. Depressief zou ik het niet noemen.

Ja, hier vind ik weinig depressiefs aan het onderwerp wel.
Maar zo voelt het nooit.

Er zijn toch echt paar momenten waar The Wall erg naargeestig is. Bijvoorbeeld Don't Leave Me Now.

Absoluut en ook het derde deel van "Another brick in the wall"... .I don't need no arms around me....and i don't need no drugs to calm me......

Het toppunt van depressie is "Goodbye cruel world" Maar vanuit dit dieptepunt wordt het verhaal weer opgebouwd om uiteindelijk de muur af te breken om weer terug te komen in de dagelijkse werkelijkheid.

Uitstekende dubbelaar en heb met name genoten van de Rogier Waters liveshow vorig jaar.

Maar.

Wat volgens mij weleens gezegd mag worden is dat de CN solo misschien toch ietwat overschat is. Ken een hoop gelijkwaardige zo niet betere solo's die bepaald niet dezelfde bejubeling ontvangen.

En dat vind ik dan toch een beetje oneerlijk.

Vooral kwa Lyrics dus. Maar de politieke lines van Waters zijn meer bijtend dan echt depressief.

Het is ook een beetje door de te grotere invloed van Waters zijn ding dat The Wall me niet echt bevalt. Helemaal leuk zijn Amused to Death plaat, maar dat is voor mij niet Pink Floyd. Ik hou meer van de experimentele, soms pschydelische, soundscapes en niet van het afstandelijke van Waters. Ironisch genoeg zorgt die afstandelijkheid er wel voor dat de plaat de toegankelijkste plaat van het Pink Floyd oeuvre is.

Afstandelijk ? Dat is denk ik persoonlijk. Waters vader sneuvelde in de oorlog en dat loopt als een rode draad door op dit album.
Mother is een song die duidelijk gaat over Waters moeder, die een flinke vinger in de pap had in de ontwikkeling van Roger als kind, op een extreme manier naar het schijnt.
Gilmour is wat dan aangaat een stuk afstandelijker in zijn manier van schrijven. Die zal nooit het achterste van zijn tong laten zien.
Miisschien komt de muziek en de voordracht zo over bij jou, maar Waters klonk nog nooit zo persoonlijk als op The Wall. Hij is echt aan het knokken met innerlijke demonen.

De toegankelijkste plaat van Pink Floyd...... vind ik erg discutabel. Maar het kan zijn dat jij dat zo voelt.
De andere grote twee, Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here zijn een stuk lichter en toegankelijker en overzichtelijker. Meddle misschien ook wel.

Inderdaad, eens met Bikkel2. Qua thematiek is van afstandelijkheid geen sprake, die is Waters uit het hart gegrepen. De voordracht is dan wel wat afstandelijk, denk dat Illumsphere daar inderdaad vooral op doelt. The Wall is een groot verhaal, verteld door de band, maar handelend over een derde persoon. Waters heeft het niet over zijn eigen lijden en zijn eigen pijn zoals een Malcolm Middleton dat doet bijvoorbeeld. Pink Floyd brengt het zo dat de hoofdpersoon in The Wall het vereenzamingsproces doormaakt. Dat is een stuk afstandelijker dan wanneer je over jezelf zingt.

Dat klopt, maar de pijn die Waters laat horen komt natuurlijk grotendeels uit hem.
Het was geen prettige tijd voor hem.
De liveshows in enorme stadions werden een sta in de weg voor hem. Hij had het idee dat de bezoekers steeds minder voor de band kwamen en al zuipend en herrie makend gewoon om een avondje uit gingen.
Frustratie alom en The Wall live is dan niet voor niets een grotendeels afgesloten concert voor het publiek.
En zo was er nog wel meer. Zijn jeugd, het verlies van zijn vader en de onbegrepenheid van zijn collega's.