Japan - Tin Drum (1981)

Vreemd dat bij deze plaat nog geen berichten staan. Is toch een sleutelplaat in de elektrowave. Niet hun mooiste, wel hun interessantste plaat.

Ben ik helemaal met je neens. Sterker nog, ik heb nog niet eens mijn stem uitgebracht. Belachelijk.

Leuk album. Jammer genoeg hun laatste.

4

Prachtige plaat met een chineese sfeer.
4

Fijne plaat van deze groep,Van ghosts krijg ik kippevel en de rest is niet gekunsteld maar kunstzinnig verfijnde muziek met oosterse sferen.Jammer dat niet alle nummers van deze plaat in deze sfeer is opgenomen,zodat het meer een geheel werd.Sill life in mobile homes en The art of parties vallen nu een beetje buiten de boot(hiermee wil ik niet zeggen dat het slechte songs zijn)
3.5 ster

Al ruim 20 jaar fascineert Japan mij, vooral de laatste 3 cd's. Tin Drum is de meest interessante plaat van in ieder geval de jaren tachtig. De ritme sectie is meesterlijk en de composities variërend van goed tot zeer goed.

Een plaat die me intrigeerde en dus maar gekocht maar ik moet er de truc nog van inzien...
Op het eerste gehoor leek het me allemaal wat vlakjes...
Eerlijkheidshalve erbij zeggen dat de plaat hier nog niet echt intensief beluisterd is...misschien eens tijd voor maken.

Sylvian integreerde meer en meer avantgardistische/experimentele invloeden in de muziek van Japan. Wat zich uit in ongewone klankcombinaties, wereldinvloeden en electronica. Hetgeen nog altijd bedekt met de mantel der (oh zo prettige) Wave. Interessant en ondergewaardeerd album.

Het moest er eens van komen: reguliere albums van Japan in mijn collectie. Dit laatste album van Japan is dan mijn eerste. Ja, ik had al de verzamelaar 'The Masters' en sinds kort ook de DVD 'The very best of'. Hiervan was ik zo onder de indruk dat ik besloten heb om mij verder te verdiepen in Japan.

Ik werd niet teleurgesteld met dit album 'Tin Drum'. Hoewel, het album is een beetje aan de korte kant. Ik heb de remaster uit 2006, maar die bevat helaas geen bonustracks. Maar goed, wat er wél op staat is erg mooi. Wat me meteen opviel aan dit album was de bijzondere aanwezigheid van de drums in combinatie van het basgeluid. Daar komt nog het stemgeluid van David Sylvian bij. Samen weten ze een sfeer te creëren die me erg raakt. En dan te bedenken dat dit al 27 jaar geleden uitgebracht is en ik dat nooit geweten heb...

Mijn volgende aanschaf van Japan zal zijn 'Gentlemen Take Polaroids'...

Mooie plaat...
Mooi sfeertje...
Een paar uitstekende nummers met Visions Of China, Canton, Ghosts of Talking Drum...

Maar er staat ook een onaards mooie op met Sons Of Pioneers!
Wat een uitmuntend stukje muziek, geen seconde te lang, uitstekend van opbouw, dromerig en toch geladen....

JAPAN * TIN DRUM

JAPAN IN CHINA

Wie zich nog de eerste elpee (Adolescent Sex) van Japan kan herinneren, weet dat de grillen van deze Engelse club-decadenten ruim tijd nodig hebben om zich onder de huid van de luisteraar te nestelen. Met de plaat wisselt de muzikale en uiterlijke verschijning van dit inmiddels tot een kwartet uitgedunde groepje kameleons. Hun vorige elpee Gentlemen Take Polaroids was na de in zichzelf verstilde romantiek van Quiet Life een pas op de plaats. Tin Drum is echter weer even grillig en ongrijpbaar als het leven zelf.

Na de anglofunk van Adolescent Sex en de Teutoonse somberte op Obscure Alternatives plaatste de groep zich met Quiet Life overduidelijk in de traditie van Roxy Music. Die lijn wordt met Tin Drum niet afgebroken, maar er is een op het eerste gehoor nogal gekunstelde flirt met de Chinese volksmuziek aan toegevoegd. Gitarist Rob Dean is naar de reservebank verwezen, hij assisteert nog slechts tijdens de spaarzame concerten, waardoor de synthesizers van Richard Barbieri nu definitief domineren.

Op Tin Drum is geen enkele normale vierkwarts terug te vinden, de fretloze bas van Mick Karn hist en gromt als een getergde boskat, de synthesizers zijn meer dan alleen atmosferisch en over dat onwezenlijke, geheimzinnige muzikale decor klinkt breekbaar als een nachtvlinder de geplaagd-romantische stem van David Sylvian. Even fijnzinnig als de enkele maar trefzekere penseelstreek van een Oosters aqaurel, even breekbaar als ... porcelein toch zeker.

Het thema China komt onverbloemd naar voren in Visions of China, Cantonese Boy en het hoogtepunt van de plaat, de instrumentale evocatie Canton, waarin heel eigenzinnig en met onverwacht resultaat twee elkaar vreemde tradities (pop en Chinese muziek) door elkaar worden geweven. Voeg daarbij de godsliederlijke verlatenheid van Ghosts en de vederlichte wulpsheid van Talking Drum en de contouren van een even precies als ongenaakbaar portret doemen op.

Grappig is het dan te constateren dat er in Sons of Prisoners exact dezelfde echoënde synthesizer opduikt die Roxy Music in 1973 al voor For Your Pleasure gebruikte. De enige vlek op dit intrigerende album is de single The Art of Parties, waarin de groep een totaal mislukte poging doet om een decadente versie van Earth Wind & Fire neer te zetten. Ze zijn iedereen, inclusief zichzelf, weer een stap voor.

Alfred Bos in OOR 24 (2 december 1981)

Interessant en boeiend album van Japan. Een gezelschap die onder leiding van David Sylvian steeds meer het sferische experiment opzoekt door middel van vaak onverwachte wendingen en instrumenten keuze.
Muzikaal is het nooit doorsnee en worden de grenzen muzikaal verlegd zonder al te veel het arty aspect op te dringen.
Zo is een nummer als Ghost (Sylvian's favoriete Japan song) een drukkend atmosferisch nummer met een fraai verloop.
Maar zo is door de originaliteit het hele album goed te doen. Veel invloeden uit de muziek van China en een buitengewoon knappe beheersing van de instrumenten.
Japan klinkt hooguit wat afstandelijk en kil , maar weet wel een hele stijlvolle sfeer neer te zetten.
De vergelijking met Roxy Music(van de begin periode) gaat gedeeltelijk op. Sylvian's stem heeft wat weg van Bryan Ferry , maar muzikaal is het toch beduidend kalmer en minder druk. Met de latere Roxy heeft het overigens helemaal niets van doen.

In mijn ogen beste cd van Japan. Kan mij ook grotendeels vinden in verhaal van Bikkel.

Mysterieuze en mystieke muzikale omlijsting. Net even dat extra wat de cd boven Gentlemen take polaroids en Quiet life uittilt.

Eén van de hoogtepunten van de jaren '80.

Geweldig instrumentaal nummer in de vorm van Canton. Een ijzingwekkende Ghost. Prima productie van Steve Nye.

Toch nog even Roxy music: Avalon was natuurlijk geheel iets anders inzake Roxy music stijl. Een mooi aansluitend geheel, één verhaal, mooie muzikale omlijsting.

David Sylvian was een grote fan van Roxy music. Een belangrijk deel van zijn inspiratie. Maar naar wie heeft Bryan Ferry geluisterd, toen hij inspiratie opdeed voor Avalon? Zou het kunnen, dat hij toevallig bij zijn trouwe fan Sylvian zijn oor eens te luister heeft gelegd? Chronologisch gezien qua uitbrengen van platen, zou het heel goed kunnen.

Beiden wereld-acts met dito muziek, dus in die zin geen enkele man over boord.

Jammer overigens, dat Japan na Tin drum besloot om het bijltje (na nog wat concerten) er bij neer te gooien. Ze hadden naar mijn idee de U2 van de synthesizers en de mystieke muziek kunnen worden.

1. The art of parties 5,0
2. Talking drum 4,5
3. Ghosts 5,0
4. Canton 5,0
5. Still life in mobile homes 4,5
6. Visions of China 4,5
7. Sons of pioneers 5,0
8. Cantonese boy 5,0

Het zou heel goed kunnen zelfs ... interessante lijn die je legt.

Ben bezig aan de nodige luistersessies.
En ik moet eerlijk bekennen dat mijn 5 sterren van weleer
even op het spel stonden. Deze Tin Drum is toch de mindere van de drie,
naast het eerder besproken Quiet Life en Gentlemen Taking Polaroids.

De mindere wil gelukkig niet zeggen dat hij niet goed is.
Integendeel. De muziek blijft subliem en genietbaar.

Met Still Life in Mobil Homes worstel ik voorlopig nog een beetje.
Hier is toch wel enige goodwill vereist om door het bos
van verwrongen percussie de song te zien.

Een grotere luisterinspanning vereist dus.
Maar desalniettemin meteen verkocht voor tracks 3, 4 en 7.

En dan is er ook hier weer die intrigerende bonustrack.
Life Without Buildings doet me denken aan Pipeline van Depeche Mode.

Later meer.

@Dazzler: nu je toch met een Japan-tour bezig bent, wil ik je adviseren om ook eens naar deze plaat te luisteren. Een samenwerking tussen Mick Karn (Japan) en Peter Murphy (Bauhaus). Ook zeer genietbaar en een beetje in de lijn van deze plaat (als ik het me goed herinner).

TIN DRUM 1981

Once I was young, once I was smart
Now I'm living on the edge of my nerves
The things we said weren't quite so tough
When we were young

Well I'm burning, I'm burning buildings
I'm building this time

Zou de rammelende album opener en moeilijk single
The Art of Parties iets zeggen over de new romantic beweging
die anno 1981 middels lookalikes Duran Duran, Spandau Ballet,
Visage en zelfs Ultravox door het Britse muzieklandschap trok?

Ik ging te raden bij de tekst, maar bleef vol vraagtekens.
Verloren onschuld vind ik wel tussen de regels. Japan probeert
zichzelf op Tin Drum voor een laatste maal opnieuw uit te vinden.
De reeds vermelde groepen zijn ondertussen met de muzikale
en stilistische erfenis van David Sylvian en ço aan de haal.
Hoe blijft het moederschip Japan hiertussen overeind.

Dat Japan China als concept kiest is een eerste paradox.
Als ik naar The Art of Parties luister hoor ik de integratie van
etnische percussie. Remain in Light van Talking Heads ligt op de loer.
Ik herlees de tekst van The Art of Parties.

Burning down the house?
De tekst past heel mooi in het prille jaren 80 idioom.
Blijven we treuren om de nucleaire dreiging of dansen we ons frustraties weg
op die nieuwe, synthesizer muziek die overal opmars maakt?
Laat maar vallen want het komt er toch wel van ...

Talking Drum laat de fretless bas nog eens glijden.
Ik moet hier toch meteen weer aan China Crisis denken.
Er is natuurlijk die groepsnaam, maar op hun eerste album
Difficult Shapes and Passive Rhythms wordt er ook aardig
geëxperimenteerd met oosterse ritmiek en schuifbas.
Talking Drum vind ik een matige Japan song.

Klanktapijten worden klankschalen op Tin Drum.
Dat tinnen drumgeluid is ook echt alomtegenwoordig.
Maar op Ghosts overheerst de boeddhistische contemplatie.
Een van de weinige nummers op dit album dat aanleunt bij de grotere
sfeerstukken op de voorgangers Quiet Life en Gentlemen Take Polaroids.

Canton is een symbiose van een catchy synthpop compositie
en een Chinees volkswijsje. Die jeukende basgitaar wijst rechtstreeks
richting Talk Talk. Maar ook percussieve synthpop bands als de Thompson Twins
aten hoorbaar rijst uit de hand van het immer invloedrijke Japan.

Still Life in Mobile Homes stuitert mij bijna tegen de borst.
Struikelt deze compositie over haar eigen overgearrangeerde ritmiek?
Ik ben geneigd van ja te knikken, maar gun het nummer groeitijd.

Visions of China had de eerste single van het album kunnen zijn.
Heeft iets meer hitpotentie dan The Art of Parties en plaatst zich daardoor
naast de oudere singles Life in Tokyo / European Son.
De tinnen drum heeft soms burundi drum (Adam & the Ants) allures.

Sons of Pioneers is een van mijn favorieten.
Weer sferischer van aanpak en zo hoor ik de groep het liefst.
Opnieuw zijn Sylvians vocalen slechts penseeltoetsen en schijnt
de ware kracht van het nummer doorheen de instrumentale inkleuring.

Cantonese Boy heeft een lekker fluitje ingeslikt.
Het lijkt wel of Japan hier even op electronica trein springt.
Een aardig nummer, maar geen echte klassesong meer.

Het valt me trouwens op hoe in 1981 met ritmes wordt geëxperimenteerd.
Ik vermelde al Remain in Life van Talking Heads, maar ook Kraftwerk
levert met Computer World haar meest percussieve album.
En New Order ontdekt Everything's Gone Green.

Op Tin Drum blijft Japan voor mij net iets te nadrukkelijk
in het ritmische experiment steken. Er is zo te weinig ruimte
voor de sferische klanktapijten waar de groep een patent op had.
Made in China dit keer. Ik verlaag naar 4 sterren.

Bonustrack Life Without Buildings (een titel die aansluit
bij het tekstfragment uit The Art of Parties hierboven) grijpt
gelukkig wel weer terug naar het vertrouwdere Japan geluid.
En ook hier zijn de heren hun tijd weer even vooruit.

Ik hoor flarden Wailing Wall en The Top van The Cure.
In de verte timmert het piepjonge Depeche Mode aan de weg.
zoals te horen is op Pipeline (Construction Time Again).

De pijp van Japan is met Tin Drum echter definitief uit.
Het is heel, heel, heel mooi geweest. Onaards mooi zelfs.

Amen.

Wat Japan voor mij zo bijzonder maakt is dat alle groepsleden een zeer kenmerkende en unieke eigen bijdrage leveren aan het totale geluid, de stem van David Sylvian, het atmosferische toetsenwerk van Richard Barbieri (tegenwoordig in Porcupine Tree), de in popmuziek zo zeldzame fretless bass van Mick Karn en het gevarieerde slagwerk van Steve Jansen, de meest creatieve drummer die ik ken. De meerwaarde van elk groepslid afzonderlijk zorgt ervoor dat Japan op zeer eenzame hoogte staat en verder ook nergens bij past. Japan eenvoudigweg uniek noemen volstaat naar mijn gevoel niet eens, het is een overtreffende trap van uniek, maar ja die bestaat helaas niet.

Dat dit album blijft steken in ritmische experimenten, ervaar ik niet als zodanig. Japan maakt hier popmuziek met traditionale Chinese invloeden, waarbij de ritmes juist sterk bijdragen aan de Oosterse sferen. Als grote fan van Steve Jansen is Still Life In Mobile Homes voor mij het absolute hoogtepunt, het heeft de meest ongebruikelijke vierkwartsmaat die ik ooit heb gehoord. Een ander hoogstandje in dit verband is Methods of Dance van het album Gentlemen Take Polaroids.

Itt de albums 'Quiet life' en 'Gentlemen take Polaroids' heb ik met dit nogal oosters klinkende album toch wel enigszins moeite. Volgens mij is 'Tin Drum' dan ook het minst toegankelijke album van Japan. Slecht is het daarentegen zeker niet. 'Canton' vind ik zelfs een schitterend nummer. Misschien moet ik dit album gewoon wat vaker beluisteren.

Waardering; voorlopig 3,5*

Hoewel ik dit vanaf meet af aan al een mooi album vond is bij mij pas na het beluisteren van het live album "Oil on Canvas" de schoonheid van bepaalde nummers opgevallen en dan bedoel ik met name 'Art of Parties' en ' Still Life in Mobile Homes'. De live versies zijn iets directer en kaler en daardoor wat makkelijker te doorgronden.

Wel jammer dat in tegenstelling tot de andere remasters van Japan,
op dit album geen bonustracks staan. Daarvoor moet je een wat overbodige
dubbel CD aanschaffen met op die tweede schijf de vier bonustracks in kwestie.

In "de Waaghals" in NIjmegen staat dit album - weliswaar zonder bonustracks - te koop voor slechts
€ 5,90. En dat is natuurlijk niet veel.

Je vergeet er wel bij te melden, dat je dan wel een prachtig boxje hebt met extra coverart (2 fold out kartonnen CD's) en een dik boekje met 24 pagina's foto's. Ik heb alleen al vanwege daarom enkele versies van dit album op CD.

Snel dit album eens gaan opzoeken, ik vind Ghosts namelijk heel erg mooi. Erg creepy en de stem van David Sylvain is echt heel erg mooi. Is de rest heel anders of is het allemaal in hetzelfde sfeertje?

Ja, zeer vergelijkbaar qua sfeer - echt een eenheid, maar deels wel meer "tempo"/"ritmisch", zoals 'Still Life...' en 'Art of Parties' en 'Cantonese Boy'.

Dit album ga ik toch snel weer in mijn top 10 doen, want wat kan Canton mij toch ontroeren zeg The Art of Parties is geniaal en erg ritmisch en het hele album is op een enorm hoog niveau!

Hier nog zo een, jezus wat een track!

En Don Cappuccino: dit album moet je echt gaan beluisteren, dit ga je zeker mooi vinden en dan vooral en je kan het niet vaak genoeg zeggen Canton

Ik ben blij dat jullie het zo'n goed album vinden. Vergeet ook de voorgaande twee albums van Japan niet, Quiet life en Gentlemen take polaroids. Ook geweldig. Maar ik geef toe, de prachtige oosterse klanken op Canton zijn haast van een onaardse schoonheid.....

Quiet Life moet ik nog wat vaker beluisteren maar die staat ook al op een 4 bij mij en Gentlemen Take Polaroids is weer een heel ander album van het drieluik maar nog steeds van dezelfde klasse als deze plaat alleen Gentlemen Take Polaroids heeft geen Canton