Japan - Tin Drum (1981)

Nightporter!

Ik ben momenteel Gentlemen Take Polaroids aan het luisteren en Nightporter is inderdaad een overweldigent mooi nummer. Burning Bridges wordt minder vaak genoemd maar is toch ook een prachtig spannend nummer. Maar ik bedoelde vooral dat op Gentlemen Take Polaroids geen instrumentaal nummer staat wat te vergelijken valt met Canton en dan komt Burning Bridges wel in de buurt.

Overigens zou ik Gentlemen Take Polaroids ook wel in mijn top 10 willen doen maar ik probeer 1 album per artiest aan te houden en aangezien Tin Drum op 1 staat in mijn top 10 komt Gentlemen Take Polaroids er helaas niet snel in

Ach, je hoeft er allemaal geen haast mee te hebben Ataloona, mooie muziek blijft tijdloos!
Ik denk dat Japan (en ook veel werk van David Sylvian solo) met deze trilogie ook over 100 jaar nog als nieuw klinkt...

Ik moet zeggen dat Adolecent Sex en Obscure Alternatives (die ik heb op cd) ook prachtig zijn: sterke glamrock met wat invloeden die we later terug zouden horen op deze trilogie. Ook heb ik nog Brilliant Trees van David Sylvian en die is ook prachtig. En ook al vind ik het meeste van zijn solo-carriére prachtige muziek, het is nou eenmaal niet echt als Japan, maarja misschien wou hij niet in de herhaling vallen.

Om Tin drum helemaal in Oosterse sferen te brengen, heb ik, met enige experimenteerdrift, de tracks The Art of parties en Talking drum vervangen door A foreign place (bonus track van Quiet life) en het overbekende duo Merry Christmas mr. Lawrence en Forbidden colours, David Sylvian's samenwerking met Ryiuchi Sakamoto.

Ik heb ze er nog gewoon bij, echt een fantastische plaat.
Alle nummers hier zijn perfect!

Trouwens, hier hebben we al samen een hele pagina volgeluld musician,
misschien lukt dat ook wel bij Steve Miller

Haha! Dat zijn de 2 beste tracks die je er vanaf hebt gegooid!

Experimenteel album van Japan...met Mao Zedong op de achtergrond, vraag mij of of Zenko Zuzuki van Japan destijds daar ook zo van gecharmeerd was. Edoch Japan heeft op een hoog muzikaal niveau de sfeer van China naar Tin Drum weten te vertalen. De fretloze bas klinkt geweldig, maar het is ook zoals Edwin in een eerder bericht al aangaf...elk groepslid levert een belangrijke bijdrage aan de som der delen. Tuurlijk Sylvian geeft hier ook al blijk van de sfeer en experimentendrift die hem later zullen kenmerken, maar dit is m.i. het magnum opus van Japan.
Met het prachtige Canton...dat met zijn pwooeeep, in het nummer wel wat doet denken aan Mario's begin bij Nintendo. Kant A is een en al topkwaliteit en sluiten goed op elkaar aan. Kant B heeft dat in een iets mindere mate, maar daar is de fretloze bas, prominent aanwezig.
Nu is het wachten totdat Radiohead een album uitbrengt met een poster van Rutte op de achtergrond en waarop de nederlandse smartlap verwerkt is in de muziek van Thom Yorke en de zijne.

Wel mooie deze Tin drum, en toch vind ik het de minste van alle Japan platen. De plaat heeft me nooit écht gepakt. Misschien te clean en toch wel erg gedateerd gaan klinken met de jaren.
Een plaat als Quiet Life vind ik vele malen beter.

Ik heb dus echt precies het tegenovergestelde. Na de eerste luisterbeurt heeft 'Quiet Life' mij niet echt kunnen pakken, terwijl deze dat juist wel heeft gedaan.

Toen ik deze plaat leerde kennen vond ik dit het hoogtepunt van het oeuvre van Japan, vanwege de unieke sound en de drie absolute meesterwerken Visions of China, Sons of pioneers en Ghosts (toen Sylvian eind jaren 80, na zijn derde soloplaat, de teksten van zijn nummers bundelde in Trophies - the lyrics of David Sylvian, was Ghosts het enige nummer van Japan waarvan hij de tekst opnam). Dat de overige tracks wat minder waren (met uitzondering van Canton, dat me echter niet zo persoonlijk raakte als het eerder genoemde trio) nam ik dan maar voor lief, want die drie nummers droegen de plaat voor mij op voorbeeldige wijze. Inmiddels ben ik daar toch wel een beetje van teruggekomen: de drie genoemde nummers vind ik nog even sterk als toen, maar de gefragmenteerde ritmes van niet alleen de percussie maar ook de toetsenpartijen die soms de drums "helpen" (wat dazzler in zijn bericht van 6-6-2009 treffend "overgearrangeerde ritmiek" noemde) houden de muziek op afstand en werpen een onnodige intellectualistische muur op. Een uniek, mooi en kunstzinnig album, maar soms ook wel een beetje te bedacht.

Raar, dat ik nog niks geschreven heb bij dit album. Dit moet wel mijn favoriete plaat van Japan zijn. De nadruk ligt hier een stuk meer op de toetsenpartijen van Barbarie. Samen met de Chinese volksmuziek zorgt dat voor een haast surrealistisch sfeertje. Ghosts is de topper hier!. Ik ben, met dat nummer in het achterhoofd, het ook totaal oneens met de vorige poster. De "gefragmenteerde ritmes" plaatsen de luisteraar juist dichter bij het gevoel dat Sylvian wil uitdragen; getormenteerd en zoekend naar een antwoord.

De ontwikkeling van Japan vind ik vergelijkbaar met die van Talk Talk.
Een commerciële aanpak maakt steeds meer plaats voor een artistiek uitgangspunt.
Bij Talk Talk was het klaar na Laughing Stock, Japan sluit het hoofdstuk af met Tin Drum.
David Sylvian begon vervolgens een soortgelijk boek.
Mark Hollis sloot zijn memoires af met een naar zichzelf genoemd solo album.

Bij Japan ging het altijd wel om de sfeer.
Hoe verder hun carrière zich ontwikkelde, hoe meer de bandnaam aansloot bij de albums.
Het Oosterse element zou zich als een Yin Yang samen voegen tot de muziek.
Twee vrienden die samen een compromis sluiten.
Ghosts is hier het verslag van.
Nog meer dan bij Nightporter laat dit horen welke kant Sylvian op wil gaan.

Ik weet niet of het bewust is, maar Tin Drum heeft verwijzingen naar twee dominerende leiders.
Op de achtergrond van de albumhoes staat een foto van Mao Zedong, welke langzaamaan aan het los laten is.
Tin Drum is verder te herleiden tot Die Blechtrommel van Günter Grass, waarbij het tijdperk van Hitler een grote rol speelt.
De lege stoelen op de achterkant van de hoes, geeft aan dat het tijdperk Japan definitief is af gesloten.
Ze staan opgesteld alsof we net getuige zijn geweest van een persconferentie.

Interessante analyse.

En dan de groepsnaam: Japan, een land dat zowel met Hitler als China wat aan de hand had.

Het viel mij gewoon op.
Lees er nergens verder iets over terug.
Zag net op teletekst dat Günter Grass was overleden.

Mooi stukje over een mooi eigenzinnig album Deric..nooit de link gelegd met Grass bedankt daarvoor. Id nu overleden..bijzondere man..bijzondere band..

Die Blechtrommel is letterlijk vertaald Tin Drum.

Yup

Hiervoor liet Japan al veel moois horen maar dit album is helemaal een buitencategorie. Er is eigenlijk niets wat hier op lijkt en Japan liet hier alle Bowie en Roxy referenties achter zich. Het album bewijst ook dat een topalbum niet uit louter topnummers hoeft te bestaan. Bij de opener 'The art of parties' is de overtuiging er nog niet echt maar bij ieder volgend nummer val je dieper in dit weergaloze luisteravontuur zodat je bij 'Ghosts' het indrukwekkende hoogtepunt meemaakt. Het is een nummer die me iedere keer weer diep van binnen raakt. Ook de rest is uitermate boeiend en afwisselend. Het is mooi hoe iedere muzikant zijn stempel drukt; de fraaie fretloze bas van Karn, de organische synths van Barbieri, de snijdende gitaar van Sylvian en de etnische percussie van Janssen en hoe het album toch zo mooi ruimtelijk en open blijft. Meesterwerk!

Lagen “Quiet life” en Gentlemen Take Polaroids nog in elkaars verlengde, dan is "Tin Drum" al weer bijzonder eigenzinnig. Niet langer de metropoolcultuur van London, maar eerder de strakke conformiteit van communistisch China. De band laat zich duidelijk door een Aziatisch klankenpallet beïnvloeden.
-
Wat ik heel kenmerkend aan dit album vind, is het spanningsveld tussen de strakke drum- en baspartijen, de ijskoude synthesizers en de emotionele stem van Sylvian. Japan weeft een angstig sfeertje door het album. Deze angstige toon wordt veroorzaakt door, enerzijds, de dwingende ritmiek en, anderzijds ,door het melancholische synthesizerwerk van Barbieri. De stem van Sylvian bokst zich hier tegenop. Een strijd tussen het individu en het collectief? (“Just when I thought I could not be stopped. When my chance came to be king”)
-
Het duidelijkst komt dit spanningsveld naar voren bij: “Talking Drum”. De sterspeler op dit nummer is toch echt Mick Karn. Let eens op de manier waarop hij met zijn basgeluid een heel dwingende sfeer creëert. De drums hoeven enkel nog de maat te volgen. “Canton” klinkt vervolgens als de soundtrack van zo’n Noord-Koreanse praalmars. Groots en statig!
-
“Ghosts” is het hoogtepunt van het album. De synthesizers klinken ver verwijderd van de vocalen. De klanken lijken welhaast schimmen die de muzikant op de achtergrond tormenteren. Het is te danken aan de geweldige compositie, dat dit soort abstracte klanken het nummer alleen maar sfeervoller maken. Een geweldig verstild en eenzaam nummer. Het beste nummer dat ik tot nu toe van Japan en/of Sylvian solo heb gehoord.
-
Kortom, Tin Drum biedt totalitaire klanken die de emotionele zang in een houdgreep houden. De muziek draagt een zekere soort angstigheid en dreiging uit. Erg spannend! Een van mijn lievelingsalbums. Een ruime 4.5*.

Dit meesterwerkje eerder vandaag verhoogd naar een welverdiende 5 sterren. Zijn er eigenlijk vergelijkbare albums die een oosterse mystiek en instrumentarium integreren in westerse popmuziek? Want nummers als Talking Drum en Canton vind ik gewoon om weg te smelten zo mooi, ik ben zeker te porren voor meer van dat.

ArthurDZ

In dat geval kan het geen kwaad om deze plaat eens te proberen: Masami Tsuchiya - Rice Music (1982)

Doen ook een aantal andere leden van Japan aan mee. Tijdens Kafka komt Ryuichi Sakamoto ook nog om de hoek kijken. Kwalificeert in ieder geval als een zeer goede synthese tussen het Oosten en het Westen.

Thanks, die ga ik binnenkort eens proberen

Ik dit album uit de kast van mijn vader pakte, verwachtte ik op het eerste gezicht toch iets beters.

Dat neemt niet weg dat dit alsnog een heel mooi album is.

vooral ''Canton'' vind ik een super fijn nummer.

Nou MeesBowieFan1 geef je dit album wel goed de tijd? Hoogstens is het openingsnummer kwalitatief iets minder. Met dit album kreeg ik pas echt het gevoel dat Sylvian en de zijnen gelijkwaardig voor de dag kwamen als Bowie en Roxy op hun beste momenten. Zo een eigen stijl en zo tijdloos bovendien (kan het dus niet meer oneens zijn met de kwalificatie van devel-hunt). In haar afgepastheid en strakheid is het beurtelings agressief (hoor die 'gedrilde' ritmesectie) en verstild ('Ghosts'). 'Tin Drum' laat vooral horen dat popmuziek volwaardige kunst kan opleveren!

Mocht je de voorganger (nog) niet kennen, zou ik die aanraden als instap.

Voor de fans en audiofielen.
Tin Drum is uit op dubbellp op 45 toeren halfspeed mastered. Schijnt sensationeel te klinken, vond de originele niet echt goed klinken (oil on canvast klinkt dramatisch dus hoop ik dat die ook wordt heruitgebracht).
Dus deze besteld!

In de jaren 80 was Ghosts mijn favoriete nummer, en het is nog steeds een van de beste nummers die ik ken. Ik had toen heel goede luidsprekers gekocht en met name Ghosts kwam hierdoor zeer goed tot zijn recht. Volgens mij had ik de 12 inch single hiervan, want Tim Drum heb ik nooit in mijn bezit gehad. Tin Drum sprak mij ook nooit aan, los van Ghosts. Het kwam op mij zielloos en kil over, en zelfs een beetje gekunsteld. Totdat ik me pas geleden had ingeschreven op Musicmeter. Ik las de reviews eens door en besloot toch eens goed te luisteren. Wat een openbaring! Dit album zit heel erg goed in elkaar. Misschien is ook mijn smaak veranderd, maar er staan echt juweeltjes op zoals Canton, Still Life in Mobile Homes, Talking Drum. En ook de mindere nummers, voor zover hier sprake van is, zijn zeer aangenaam om naar te luisteren. Ik vind het nog steeds koel, bijna afstandelijk, maar dat is juist de kracht. Bovendien is het tegelijk warm door het stemgeluid van David Sylvian. Wat een geweldig album! Iemand had het over het magnum opus van Japan, daar sluit ik me volledig bij aan.

Nooit beseft. Wel een prachtboek. Ik zal op zoek gaan naar de dwarsverbanden.

Prachtig,en jammer genoeg ook laatste album (tenminste in deze vorm) van Japan.Toch een flinke koerswijziging ten opzichte van Gentlemen Take Polaroids.De elektronica heeft voor een behoorlijk gedeelte plaats gemaakt voor een meer organisch geluid en ook kent de sound veel Oosterse invloeden.
Tin drum is dan ook,naast erg goed,een zowel origineel als redelijk experimenteel album waarbij het niveau van de songs enorm hoog ligt.
Het sublieme en sfeervolle Ghosts vind ik sowieso al een klassieker maar ook Cantonese boy (komt nog het dichtst bij een ideale popsong),Visions of China (geweldig ritme) en Sons of Pioneers (glansrol voor bassist Mick Karn) zijn van grote klasse.Het ritme tandem Karn/Jansen,met een hoofdrol voor de fretloze basgitaar,treed hier trouwens heel de plaat sterk op de voorgrond.
Verder ging David Sylvian in die jaren steeds beter,mooier en ingetogener zingen,iets wat ie later ook doortrok bij z'n solocarrière.
Tin drum is dan ook een exceptioneel album en voor mij het hoogtepunt in de discografie van Japan.