U2 - Songs of Experience (2017)

Relatief bizar om in deze context te spreken van "schuldig maken aan". Vergelijken is een doodnormale menselijke activiteit, getuige de ontelbare toplijsten hier (van artiesten/albums - hoe kun je het ene album op 1 en het andere op 2 zetten zonder te vergelijken?); te meer daar het bestaan van vergelijking-sites - kieskeurig, rate-your-music, imdb - an sich zo'n uitgangspunt logenstraft. Bovendien is absoluut niet vreemd om het werk van artiesten en kunstenaars in te delen in perioden: de Blauwe periode van Picasso en de Berlijnse periode van Bowie zijn relevante typeringen. Wat is er verkeerd aan een muziekliefhebber/-kenner die oud en nieuw werk van U2 vergelijkt? Trouwens, misschien markeert dit album voor U2 in zekere zin wel een periode van "herbronnen"?

Kan me hier goed in vinden. Ik geniet van het oude en nieuwe werk, en vind het interessant om te vergelijken. Op een site met de naam "musicmeter" verwacht ik ook niet anders dan dat mensen vergelijken als middel voor het vormen van een waardeoordeel.
Het vervuilen van de site met oppervlakkige negatieve stemmingmakerij is iets wat ik er helaas bij cadeau krijg. Ik vind van jou, Mjuman dat je zowel je positieve als negatieve gevoelens op een boeiende manier verwoordt. Ben het zeker niet altijd met je eens (ook bij andere platen) en soms merk ik dat gebruikers die een plaat geweldig vinden zich aan je scherpe bewoordingen storen, maar soms kan ik juist meer genieten van de muziek die je bekritiseert, omdat ik gewoon beter ga luisteren omdat jij ook goed luistert.

Ik vergelijk nooit iets, niet in de zin dat het mijn oordeel beïnvloedt op een nieuw album.
Ik vind dit album niet heel veel aan (daarover later nog ns meer) waar ik andere albums van ze wel mooi vind. Ik vind Zooropa bijvoorbeeld heel tof en deze niet, dus als dat vergelijken is...

Deze plaat is wat mij betreft beter dan de vorige: ik zet deze toch best vaak op! Maaarrr: wie gaat Bono vertellen dat het een 57-jarige toch echt niet past om koket 'the best thing that ever happened a boy' te zingen in een liefdeslied voor zijn vast ook seniore echtgenote' te zingen. Man: je bent geen jongen meer! Al heel lang niet meer!

Maar nogmaals: voor de rest best een leuke plaat (zegt deze levenslange fan met een kleine traantje).

Met eerste instantie hoop U2 weer een top plaat ging maken werd met de eerste bekende nummers gelijk weggevaagd. Weer een draak van een inspiratieloos album als het vorige?
Na het album paar maal gestreamed te hebben, werd ik al iets vrolijker, zeker moeders de vrouw hier in huis.
Op haar verzoek toch aangeschaft en ik moet zeggen ik toch steeds meer dit album waardeer.
Mijn 3* verhoogd naar 3,5*.

?

Hint:
Toen Bono zijn vrouw leerde kennen, ofwel "it happened", was hij nog een boy. ?

Weet ook wel dat ik dingen soms flink zwart-wit neerzet, maar imho helpt dat meer voor de helderheid van de discussie dan schrijven in 50 tinten grijs. Vond toevallig deze link en ik denk dat die - ondanks het kamerbrede viooltapijt - een stuk essentiëler is dan dit album. Geeft precies aan waarom U2 ooit echt 4,5-5* band was. Bijzondere timing en welgekozen invulling van instrumenten (gitaar, drums, bas) en de ingetogen zang van Bono maken dit een luisterwaardige ervaring.

U2 - With Or Without You (U2 At The BBC) - YouTube

Ik geloof niet dat er veel mensen zijn die werk van SOE vergelijken met TJT materiaal. Dus welke helderheid je nu precies wilt geven ontgaat mij enigszins.

Het herexamen is 24 januari om 14:00 in zaal Trianon te Utrecht, gelieve je deze keer wél goed voor te bereiden.Helderheid zoals in wat ik fijn/mooi/goed vind

[/i]Overigens reageerde ik op de tekst vanmatthijs en ik zit inmiddels aan de Kerstavond-borrel. Have a drink!

Ik vergelijk dit album dus wel met bijvoorbeeld The Joshua Tree, het is hun eigen schuld dat ik Songs Of Experience minder vind dan muziek uit hun periode 1980-1991, hadden ze de lat maar niet zo hoog moeten leggen
Overigens bevalt Songs Of Experience mij steeds beter, "schuldig maken aan " vergelijken was wellicht wat ongelukkig geformuleerd ( zie mijn vorige post ) maar het niveau uit die periode hebben ze mijns inziens nooit meer gehaald.
Geldt voor meerdere artiesten zoals Simpe Minds ( New Gold Dream ) & Bowie ( Berlijnse Trilogie ).

Vervang vergelijken in mijn vorige post met vergelijkbaar vinden en dan komen we tot dezelfde conclusie volgens mij.

Songs of experience met the Joshua three vergelijken is hetzelfde met je eigen leven van nu vergelijken met je leven op de lagere school, en dan verbaasd zijn dat het niet meer hetzelfde is. ?

Waarom niet dit is bagger ivm Joshua Tree

Het is dat ik hem heb gekregen voor de kerst ,maar zelf had ik hem (nog) niet aangeschaft. Na flink wat luisterbeurten op Spotify kon ik al wel zeggen dat het een beter album was dan voorgaande , maar het was zeker niet iets waar ik de volle mep aan wilde uitgeven .Vlak is wel een een juiste benaming .Het referentiekader is een bepaalde ondergrens waar sommige artiesten niet doorheen dienen te zakken in mijn optiek. Dit deed U2 wel op voorgaande albums. Hier hoor ik dat niet al staan er hier ook wel draakjes op . Ik zal er vandaag nog eens goed voor gaan zitten. De waardering zal nog volgen al zal het geen vette zijn , maar een voldoende zit er waarschijnlijk wel in.

Wat let je om - na afstemming met Jordy - psychologiemeter.nl op te zetten? Kan je ook zelf over je jeugd praten, bijv The Loss of Innocence en How to Gain Experience

Ja zeg Luigi, eerst vergelijk je nooit iets en dan ver-gelijk je gelijk!

Nu verwacht je zeker dat ik verongelijkt reageer

Voor sommigen geldt dat misschien. Ik ben niet verbaasd maar vind het wel boeiend om de verschillen en overeenkomsten te zien en te benoemen. Net zoals je je jeugd en huidige leven kunt vergelijken. Verbaasd dat beide anders zijn? Nee, maar de vergelijking kan wel zinvol zijn om mezelf beter te begrijpen en waarderen.
(devel-hunt en Mjuman, regelen jullie samen even dat bovenstaand bericht wordt verplaatst naar "psychologiemeter.nl"?)

Het is inderdaad weer een album vol gladde en veilige songs. Maar toch wel een aantal mooie songs. Dus een ruime 6. Vooral de eerste helft van dit album vind ik toch wel de moeite waard. Na de Summer of love gaat het toch wel saai worden. Met het beste nummer The Blackout als uitzondering.

Aardig plaatje van de heren. Toch een redelijke revanche op de wel zeer matige vorige cd.

[quote]Wout1976 schreef:
Deze plaat is wat mij betreft beter dan de vorige: ik zet deze toch best vaak op! Maaarrr: wie gaat Bono vertellen dat het een 57-jarige toch echt niet past om koket 'the best thing that ever happened a boy' te zingen in een liefdeslied voor zijn vast ook seniore echtgenote' te zingen. Man: je bent geen jongen meer! Al heel lang niet meer!

Toen Bono zijn levenspartner ontmoette was hij nog wel degelijk een "boy".

Hilarisch dat Bono zegt dat de rock tegenwoordig meisjesachtig klinkt, en dat maak je deze plaat.... ik ga October weer even draaien, wat een enorm slechte irrelevante plaat, drama

Ik laat me helaas weer verleiden om te reageren; wéér iemand die iets roept zonder eerst de context van het verhaal te kennen. Als je niet tegen deze plaat kunt, prima. Zet 'm dan niet op. Gelukkig zijn er erg veel mensen blij met deze plaat. U2 is een band die niet snel goed kan doen. Old school U2 vs new U2 vs Popu2 vs....... Zoveel mensen die de band kennen en van bepaalde muzikale richtingen van de band houden is inherent aan de grote mix aan meningen. Een kleine band met weinig aandacht krijgt goede recensies van enthousiastelingen, maar de meeste mensen die zo'n band niet kennen nemen doorgaans minder de moeite om te bashen, oftewel 0,5 ster geven. Geeft dus aan dat U2 er dus nog steeds toe doet. Gelukkig maar.

Toch wel aangenaam verrast door dit album, van een exceptioneel goede band ( 1980 - 1991 ) waren ze bij mij gekelderd naar een goede band ( alles na 1991 ).
Maar deze plaat weet mij toch wel te raken, zeker de 1e helft van de plaat vind ik bijzonder goed, enkel had het gitaarwerk van The Edge wel wat prominenter naar voren mogen komen.
Vanaf track 8 The Showman wordt het niveau iets minder maar de band zakt bij geen enkel nummer door een ondergrens.
Goed album!

Bedoel je niet: na track 9 wordt het minder. Little Things is hier toch het prijsnummer.

Nee, als we het over een prijsnummer hebben ga ik voor Summer Of Love.

Ditto, geen enkele twijfel, geweldig nummer.

Over Syrische vluchtelingen die op vlotjes dobberen terwijl de dandies van U2 aan de champagne zitten in hun kasteel aan de Rivièra, aldus Bono in het interview met Ruud

Bono dus niet want die is dan samen met Chris Martin op zoek naar eerlijke chocolade.

Geef ze eens ongelijk