U2 - Songs of Experience (2017)

Vandaag drie nummers gehoord van het nieuwe U2 album: You're the Best Thing About Me,
Get Out of Your Own Way en The Blackout. Als deze trend zich voortzet...

De akoestische versie van You're the Best Thing About Me is goed genietbaar.

"Genietbaar" is dat een draagbaar voor hedonisten? "Genietbaar" is het laatste dat ik met een rasecht, loepzuiver OW-verleden - Melkweg oktober 1980, 400 - 500 mensen, waaronder ikzelve - als label op U2 zou willen plakken. Maar goed, ik ben zo'n zot die het amper aandurft om te luisteren naar nieuwe releases van mijn (oude) mythische helden en telkens als ik het doe - Big Music is zo'n voorbeeld - heb ik spijt als haren op mijn hoofd.

Itt andere OW'ers zie ik er niet naar uit en koester ik ook geen verwachtingen. Music Complete is ook zo'n matig album, alhoewel dat nog enige actualiteit in zich heeft en daarom van mij 3 - 3,5* krijgt.

Van de “oude helden” heb ik alleen Depeche Mode nog redelijke platen zien maken de afgelopen tien jaar. New Order, Simple Minds en U2 hebben wat mij betreft geen enkele relevantie meer, een leuk genietbaar nummer is dan meegenomen.
Het nieuwe album van Simon Raymonde, Lost Horizons is een prettige verrassing.

Mjuman alle (muzikale) helden zullen ooit van hun voetstuk vallen. Heeft geen zin daar angst voor te hebben...

Nu reken ik U2 niet echt tot mijn helden (slechts plek 37 ), maar "saint Paul" &Co. hebben toch wel veel fijne nummers gemaakt. Dus krijgen de singles en ook wel het nieuwe album tenminste één luisterbeurt.

Als ik U ene blijer kan maken met mijn mening over de drie andere singles, die deden me niet heel erg veel bij de eerste beluistering. Maar misschien als ik die in akoestische versie's hoor dat mijn mening snel bijdraait. De akoestische versie van You're the Best Thing About Me pas 3x gehoord maar genoeg om deze toe te voegen aan mijn persoonlijk jaarlijst van 2017 nummers. Vandaag genietbaar en wellicht na nog wat keertjes horen geweldig, maar ik wilde niet op de zaken vooruit lopen

Ik ben niet gelovig dus ook geen Hedonist of dan toch wel... in dat geval U2?

Een nieuw U2 brengt op MuMe altijd heel veel negatieve emoties met zich mee. Iedereen haast zich om alvast, vooruitlopend op de release, al een negatief plasje over de plaat te doen waardoor, als je dit allemaal mocht geloven, onbevooroordeeld luisteren een hele klus gaat worden. ??

Klopt. De vooroordelen en negatieve gevoelens beperken zich niet alleen tot MuMe. Begrijpelijk. Kort understatement: de belasting ontduikende levensstijl in samenhang met het zakelijk imperium van de band en met name de frontman, staan zacht uitgedrukt, enigszins haaks op de niet zelden gratuite prekerigheid van de galmende missionaris. Ik neem aan dat dit een rol speelt bij de beoordeling van hun meer recente albums. Live verzorgen de heren, volgens de maatstaven van 'toegankelijk' amusement, overigens nog altijd een dijk van een 'show'. Zo zijn er meer. De kans is nihil dat ik 'Songs of Experience' zal toevoegen aan mijn verzameling. Ik ben wél benieuwd wat ze ervan hebben gebrouwen. Al is het maar om mijn vermoeden bevestigd te horen. Even afknijpen nog, heren. Daarná mogen we pas collectief zeiken.

Wat betreft het beoordelen van willekeurig welke muziek wist Bing het goed te verwoorden.

"You've got to ac-cen-tu-ate the positive
Eliminate the negative
Latch on to the affirmative
Don't mess with Mister In-Between
You've got to spread joy up to the maximum
Bring gloom down to the minimum"

Zelfs na de zoveelste slechte single (You're the Best Thing About Me is een nieuw dieptepunt) denk ik nog steeds dat de heren echt nog wel in staat zijn om iets nieuws te maken. Ze moeten het alleen wel willen. Ik heb echter de indruk dat ze het allemaal wel best vinden zo. Ze kennen hun muzikale papperheimers en ze kennen hun publiek. Ze hebben hun commerciële sweet spot gevonden: de grootste gemeenschappelijke deler, de formule die altijd werkt, met veel nietszeggende positiviteit, bedoeld voor het grote, tevreden publiek. Een muziekproduct ontworpen vanuit een van hun 17 verschillende villas-met-zwembad.

Wat is ervoor nodig om de U2s weer kwaad te maken, opstandig, en gretig om te laten zien dat (hun) rockmuziek wel degelijk nog relevant is? Een rock statement.

Ik voel mij mede verantwoordelijk voor U2s gezapigheid. Er is geen band of artiest die ik zoveel geld heb gegeven als U2.

De mannen zijn inmiddels ook vijftigers.
De drive en drang om nog nog met iets urgents te komen, zou er in principe nog wel moeten zijn.
De reden dat ze dat niet doen of willen, vind ik onduidelijk.
Misschien artistiek toch opgedroogd/ de makkelijkere manier kiezen/ bang om op de bek te gaan/ verwend??
U2 is natuurlijk lang niet de enige legend band die dit overkomt.
Soms gaat een band te lang door en blijven bijelkaar omdat ze het live nog kunnen en de songs van een lange tijd geleden, nog altijd kunnen rekenen op bijval.
We moeten er ook niet te verbaasd over zijn.
Dit is vaker gebeurt. Die-hards blijven toch wel volgen. Blind van vertrouwen en hopen op beterschap. Het zij zo.

Ik geloof nooit dat U2 het wel best vindt, zelf vinden ze het een hele goede plaat en staan ze er vierkant achter, dat kan niet anders.
Tja..hoe kunnen mensen verwachten dat de band nu nog de gretigheid heeft die ze ten tijde van WAR hadden?? Toen, gasjes uit Dublin, arbeidsklasse of net middenstand. Kleine huisjes in het toen hele sombere Ierse Dublin, armoedige toestanden en redelijk uitzichtloos, politieke onstabiliteit.
Nu grote villa's in Beverly Hills, 500 miljoen euro op rekeningen, levend als koningen, autoparken, privé jets. Tja, waar moet je je dan nog druk over maken.
Ze spelen nog alsof ze U2 zijn, het zijn fysiek dezelfde personen, maar de U2 waar zo vele naar terug verlangen bestaat allang niet meer.

En als je 500kk op je rekening hebt staan, zou je geen goede platen meer kunnen maken?? Ik verlang niet terug naar een U2 dat in kleine huisjes woont. Ik heb verlangen naar een excellent U2-album!

Bovendien zou je zeggen dat U2 voldoende in de slappe was zit om alle tijd en middelen te kunnen steken in het maken van fraaie platen. Er zit dus kennelijk iets tussen de oren bij de heren dat met zich brengt dat dat sinds Pop niet meer echt lukt. Ook opvallend is, vind ik, dat ze erg hun best doen om voor elk album een paar aanstekelijke radio-deuntjes te schrijven. Een drang naar hits. Waarom? Geld is binnen. Of zien ze het als hun verantwoordelijkheid als joint CEO van de "multinational U2" (met al zijn werknemers/afhankelijken) om de schoorsteen flink aan het roken te houden. Of is het de drang om als "grootste rockband" op het netvlies van de massa gebrand te staan? Met op elke plaat voor ieder wat wils. Wie zal het zeggen?

t/m Achtung Baby was ik groot fan van deze band. Oke logisch dat een band niet alleen maar top albums kan produceren. De vernieuwing bij Achtung Baby heeft uitstekend gewerkt. De hang naar popmuziek zoals Discotheque, Vertigo, Get On you're boots en nu You're the best thing vind ik U2 onwaardig en zelfs tenenkrommend. Helemaal de samenwerking met DJ's waarbij er nu zelfs een beatplaat op de luxe uitgave is gezet. (You're the Best Thing About Me Kygo) Ik vind dit zo jammer, maar hoop in ieder geval dat er weer een aantal goede platen op komen te staan. Ook hoop ik dat Ordinary Love zonder beats is. Ik koop nog steeds cd's, heb ook alles van U2. Waar ik tot No Line nog steeds uitkeek naar een nieuw U2 album, zie ik er nu steeds meer tegenop. Mijn helden van vroeger...

Wat een ellende zeg, een nieuwe u2..... Gelukkig zijn er zaken die er echt toe doen, waar we ons echt druk over behoren te maken. Luister a.u.b. niet naar de nieuwe cd en als je het toch niet laten kunt, bash er lekker op los en kom ook nog een keer met het belastingverhaal, want ook daar weten we nog niet genoeg van.... Ben heel benieuwd welke ellende de band nu weer over zich heen krijgt.

Ben al fan sinds de WAR-periode en tuurlijk zijn er mindere perioden van deze band, maar ze willen zeker kwaliteit leveren, het kost ze niet voor niets zoveel moeite een album uit te brengen. Ook ik baal ontzettend van de beloften en het vele malen uitstellen van een album. You're the Best thing vind ik een fantastisch nummer en ook hun nieuwe single 'Get out...' is prima en supercatchy. De band wil ook goed gevonden worden door een jongere generatie. Niets mis mee.
Het feit dat er nog steeds veel over de band geschreven en gepraat wordt en dat ze toch nog steeds stadions uit weten te verkopen geeft aan dat je deze band niet over het hoofd kunt zien en dat ze zeer relevant zijn.

Ik kijk uit naar dit album en ga er zeker van genieten! Voor de bashers: luister er niet naar. Scheelt je een hoop ellende .

Ja, als de top op een gegeven moment berijkt is moet het wel bovenmenselijk zijn om hier over heen te gaan.
En laten we eerlijk zijn: we verwachten ook steeds meer, vooral van grote bands met een gevestigde naam. En Bono's stem, en daar kan hij waarschijnlijk niks aan doen, heeft in de loop der jaren ook in kracht ingeboet. Maar ondanks dat blijft het bijzonder knap wat ze tot nu toe gepresteerd hebben. Maar eerlijk gezegd: als de nieuwe single is van het hele album vind ik het bijzonder matig. Hopelijk dat het voor de zoveelste keer een naar mijn inziens verkeerde single/promotiekeus is, en een verassend album blijkt te zijn.

Nogmaals, als de nieuwe single de opmaat is voor het gehele album is het voor een band als U2 slappe hap. Hopelijk worden we verrast.

American Soul is nu ook te beluisteren! Voor de Kendrick Lamar-liefhebbers zal het wellicht al bekend klinken. Ik moest eerst even 2 keer goed nadenken met het woord plagiaat al bijna in mijn achterhoofd Fijne rocker!

Na de eerste 2 singles was het even schrikken naar wat een extreme radio- en popgerichte kant U2 leek op te gaan, maar met American Soul en The Blackout is de balans tussen pop en rock wat mij betreft toch aardig hersteld. Benieuwd naar de rest!

Na beluistering van de vrijgegeven nummers is mijn nieuwsgierigheid inmiddels tot ver onder 0 gezakt....pfffffff, wat een inspiratieloos gebeuren

hier ben ik het mee eens

Ik zou graag willen dat U2 een U2-album maakt en dan maakt het mij niet uit hoe het klinkt, maar dan absoluut niet zoals deze chartgerichte singles die qua sound een equivalent is aan al die bekende jongens en meisjes (noem ze maar op die nu populair zijn) die muziek uitbrengen. Die zijn er namelijk op hun manier nog goed in ook, ook al doet t me erg weinig. Maar bij de heren van U2 klinkt het als een halfbakken derderangs product. Ik zet wel n andere van ze op

I am Rock n Roll, You are Rock n Roll, we are Rock n Roll next please....

Hoe definieer jij een U2 album....

Alles tot en met Pop, al had die ook halfbakken elementen. Daarna hadden ze af en toe nog een paar momenten, maar was t eigenlijk gedaan. Te gemaakt, te inspiratieloos, teveel en aangepast met de tijd mee willen. 1 definitie is lastig denk ik, maar alles tot en met Zooropa was raak. Daarna "voelde" ik het niet meer en met elk album werd het erger...

Inderdaad het mist een vonk, ik vrees het met dit album ook zo is, hoop ik ongelijk krijg en de vonk er weer in zit.

Heerlijk een nieuw album van mijn helden en het roept alweer zoveel emoties en reacties op. Als je bij voorbaat al niks vind dan luister je toch lekker niet. Er is niemand die je verplicht te luisteren (op die apple release na dan natuurlijk ). Ik luister ook niet naar artiesten die ik niet wil horen. Dan vind ik het van tevoren al niks.

Zo nu terug naar de muziek. Ik heb best eigenlijk wel hoge verwachtingen van dit album. Ik stond in Vancouver op de eerste rij achter Larry toen ik de eerste keer Little Things hoorde. Wow wat een fantastische song met een opbouw naar een ongekend hoogtepunt dat ik al een tijdje niet meer heb gehoord. Ik zag hoe ze allemaal op hun stuk van het podium begonnen en toen de gitaar inkickte gingen ze allemaal om Larry heen staan om als een band te spelen. Wow wat een geweldig moment : ik stond als een kind zo blij met de tranen in de ogen te luisteren naar dit onbekende nummer dat mij bij de keel greep. Later heb ik dit nog kunnen bepraten met Edge's guitar tech op een ochtendwandeling in Dublin op de ochtend na het Croke Park concert afgelopen zomer.

Vervolgens was ik 1 van de 350 gelukkigen die bij The Blackout video shoot mocht zijn. Niet wetende wat mij te wachten zou staan ben ik met 9 anderen in taxibusje naar Gashouder gegaan. En daar waren we dan. Een soort zoo-station achtig gitaar rif kickt in en binnen no-time gaat de zaal mee. Gaaf nummer en tekstueel toch weer wat mooie lyrics erin met een oog naar William Blake (fred, ned, jack ... sweepers uit Songs of Experience). We horen ook nog lights of home, maar door de slechte akoestiek is mij daar niet veel van bij gebleven. Ik was in extase dat ik in Gashouder was met nog 2 ArenA concerten voor de boeg vanaf de frontrail.

Dan komt best thing uit. Inderdaad gelikt anno 2017, maar toch vind ik wel het nummer wat hebben. En wat is er mis mee dat Bono iets tegen zijn vrouw wil zeggen? Ik zie niet in wat daar mis mee is. Ook get out of your own is even wennen en het doet mij wel denken aan beautiful day, maar toch anders. Er zitten hele rake teksten in die

Gelukkig mag ik ook aanwezig zijn op Trafalgar Square waar oa deze nummers live gespeeld worden en dan blijkt maar weer dat live en LP toch altijd een wereld van verschil is bij U2. De nummers komen nog meer tot leven dan op spotify. Ik kom steeds meer in de ban van de nieuwe nummers. En de afgelopen 30 jaar heeft geleerd dat niet elk nieuw U2 album instant love is. Het heeft soms wat luisterbeurten nodig, maar uiteindelijk valt het kwartje altijd.

American Soul was weer een totaal andere experience dan Best Thing en Get Out. Bepaalde lyrics hebben we eerder gehoord in Vulcano en Glastonbury (3x live gespeeld in 2010)

Ik heb met kippenvel het interview met de Wild gekeken (nadat ik terug was uit Engeland) De verhalen achter de songs klinken heel erg persoonlijk en sterk. Uiteindelijk moet het album op 1-12 geluisterd worden en wat iemand tegen mij zei : begin met SOI en dan SOE er achteraan. Ik kan niet wachten om dit nieuwe album te omarmen. Maar ik ben dan ook bevooroordeeld. Mijn stelling is dan ook. We mogen na 40 jaar nog blij zijn dat de 4 heren muziek maken. Duidelijk is wel dat het niet meer de muziek is die ze maakten in de 80's / 90's en 00's. Andere inspiratiebronnen en dat betekent niet bij voorbaat dat het niks is.

Volgens mij gaat dit een album worden van uitersten, zowel muzikaal als tekstueel gezien en de nabije toekomst zal uitwijzen hoe goed het is. Ik weet iig welke LP op 1-12 op de draaitafel ligt en ik zal hopelijk elke minuut ervan gaan genieten. Voor mij zijn de voortekenen meer dan goed.

Love is blindness..... In ieder geval fijn dat jij van de vrijgegeven nummers wel kunt genieten

And hate is blinding....

Mooi stukje empee1977. Ik weet zeker dar er, in tegenstelling tot wat de teneur hier op MM is, nog genoeg mensen zijn die nog steeds uitkijken naar een nieuw U2 album.

Sierra : thanks ... U2 is een band die veel reactie uitlokt. Positief of negatief. Dat is natuurlijk met Coldplay niet anders. Daar heb ik ook een mening over, maar die ventileer ik niet hier op MM. Ik weet bij voorbaat dat ik een CP album niks vind en om dan direct te gaan bashen en 1 ster te geven is pure flauwekul. Ach ja haters gonna hate. Ik ben blij dat de mannen nog steeds muziek maken en nog steeds dezelfde emotie bij mij naar bovenhalen zoals 20jr geleden. En uiteindelijk gaat het daarom (geldt voor elke band). En ze proberen elke keer weer iets nieuws, dat kan je van andere oud gedienden niet echt zeggen
Ik ben natuurlijk qua U2 niet objectief, maar als ik iets slecht vind dan zeg ik dat ook.

'And hate is blinding....'

Ik moet bij zo'n opmerking altijd denken aan oud-voetballer en trainer Willem van Hanegem. Als een speler weer eens kwam klagen dat hij zo hard werd aangepakt door de oude meester, was zijn antwoord altijd: 'wees blij dat ik zo kritisch ben, dat betekent dat ik potentie in jou zie'. Nu heb ik geen enkele illusie dat de band zich ook maar iets van de kritiek op MuMe aantrekt, maar ik denk oprecht dat, op basis van het verleden (voor 2000?), velen nog steeds de potentie van de band zien/voelen. Maar ook gedurende die laatste jaren teleurgesteld zijn geraakt. Het heeft dus helemaal niets met haten te maken, maar alles met die verwachting, gebaseerd op resultaten uit het verleden. Het is gewoon moeilijk je liefde los te laten...

Ach. Bijna in elke relatie is de passie en liefde het vurigst in het begin. Als de passie minder wordt kun je dat accepteren en bij je oude liefde blijven of je kunt cynisch worden door de lat zo hoog te leggen dat er nooit meer iets goed gedaan kan worden en je zo voor jezelf een excuus creëert om een breuk te forceren. Zoals velen terecht aangeven ligt de beste periode van U2 al een aantal jaren achter ons. Is het reëel om nog een topalbum van ze te verwachten. Ik denk het niet. Maar om ze daarom nu bij voorbaat al af te branden vind ik zo makkelijk.