U2 - Songs of Experience (2017)

Na een aantal luisterbeurten moet ik toch concluderen dat dit album nergens echt beklijfd, op een uitzondering na. Uitschieter is voor mij The little things that give you away. Dat is in mijn optiek het enige nummer van deze plaat dat een U2 klassieker kan worden. Absolute dieptepunten zijn American Soul, 13 en The Showman. Van een band als U2 verwacht ik persoonlijk meer dan het recyclen van oud materiaal. De overige nummers doen me vrij weinig. En dat is opmerkelijk voor mij, omdat ik van elk U2 album wel een aantal persoonlijke favorieten heb.

Kortom: Een release waar ik als fan heel erg lang naar uitgekeken heb maar die uiteindelijk een behoorlijke tegenvaller is.

Ik kan hier een lang verhaal ophangen over het album maar als ik eerlijk moet zijn vind ik dat het album helemaal niet waard. Dit is een typische U2 plaat geworden en dat, in combinatie met mijn score, moet genoeg zeggen. Na het zien van de eerste scores was ik erg benieuwd maar het is simpelweg gewoon weer een matige plaat. Nergens beklijft het, nergens wordt het ook maar enigszins interessant, nergens gebeurt er ook maar iets noemenswaardig.

Als je zo alle bijdragen leest die hierboven zijn beschreven kan het toch een beetje lastig zijn om objectief naar die nieuwe plaat te luisteren. Als ik nou gewoon eens net doe alsof die hele band totaal niet bekend is, en dat niemand nog van deze gasten gehoord heeft, en dan gaan luisteren. Zo gezeggie, zo gedaan. Ik hoor veel ingetogen nummers, en een paar uptempo nummers. Mijn oren vallen niet in de koffie van fantastisch spetterende composities, maar ik kan de minder goede nummers van deze CD best goed pruimen als achtergrond muziek. Ongeveer tweevijfde van de nummers hou ik aan voor tijdens het fietsen. Best een aangename CD om een keer per kwartaal af te spelen. In ieder geval vind ik 'm beter dan de laatste paar CD's. Deze CD wil ik eigenlijk ook niet vergelijken met die waanzinnig gave U2360 the show never done van toen de heren nog in een andere levensfase zaten.

Ten eerste moet ik even een toelichting geven op onderstaand verhaal.
Ik ben vroeger een zeer groot U2 fan geweest, en keek altijd uit naar nieuwe releases.
Bono was in het begin van mijn tienerjaren mijn enige held, en wat heb ik hem op een voetstuk geplaatst.
Toen Songs of Innocence verscheen, werd al vrij snel melding gemaakt van een meer experimentele plaat die later zou verschijnen.
En dan ruim 3 jaar later is die er dan eindelijk!
Songs of Experience!

Heb je een gitarist met een mooi eigen geluid in de band, en benut je die kwaliteiten niet.
Dat is als een misdaadroman schrijven zonder moord, hoe spannend en sfeervol het allemaal ook is, uiteindelijk wacht je op die climax.
Bono heeft een vlak geluid, de overslaande emotie is er niet meer.
Weg boosheid, weg verdriet, weg twijfel.
Juist in dit tijdperk mag je dat meer ervaren.
Hij is nooit een groot zanger geweest, maar ik viel wel voor de oprechtheid in zijn nummers.
Haal je dat weg, dan blijft er een gemiddelde stem over, en daar schrik ik eigenlijk wel van, want dat gevoel heb ik nooit eerder gehad.
Te vaak moet ik aan de latere Coldplay denken, en ondanks dat het daarbij erg commercieel klinkt, hebben hun albums nog iets verfrissends.
Als ik heel eerlijk ben, dan zouden het allemaal b-kantjes kunnen zijn.
Ik moet toegeven, The Little Things That Give You Away is een mooi liedje, maar niet genoeg om het geheel te dragen, eventjes heb je het gevoel dat The Edge de volumeknop van zijn versterker heeft gevonden.
Een band die het wel voor elkaar krijgt om nog steeds live te schitteren, heeft die het nog wel nodig om platen uit te brengen?
Songs of Experience ?
De meest ironische titel die je dit album kan geven.

Het bovenstaande viel mij ook onmiddellijk op!

Voor wat sommigen van ons nog hopen te vinden in een U2 anno 2017 heb je een lantaarntje nodig. Maar wat 'het' ook moge zijn wat je zoekt, ik kan er goed mee leven, zelfs al zou ik 'het' nooit meer horen. Ik kan immers geen enkele artiest opnoemen die over een dergelijke tijdspanne enkel en alleen maar albums heeft gemaakt die voor de volle honderd procent in je straatje passen. Wat ik wel ontzettend jammer vind is dat ondanks het 'moderne' geluid Songs of Experience nauwelijks echt mooie liedjes bevat. Naarmate het album vordert worden de composities wel beter, maar het blijft mager. Songs of Experience beweegt mij er op dit moment zelfs toe om albums als Pop, Zooropa en Songs Of Innocence terstond te gaan opwaarderen.

U2 heeft vele fantastische nummers gemaakt, maar ook een flink aantal middelmatige liedjes. Aangezien dit voorlopig laatste album voor minstens driekwart vol staat met flauwe melodietjes laat ik deze U2 - denk ik - maar aan mij voorbij gaan!

*dadelijk de grote straatlantaarn nog eens proberen gaat*

Een nieuw album van U2 is altijd voer voor critici. Of het nu het verkeerd uitgevallen “cadeau” geven van het vorige album, “SONGS OF INNOCENCE”, voor Apple I-tunes gebruikers, of de kwaliteit van de songs, zoals bij het in 2009 verschenen “NO LINE ON THE HORIZON”. U2 is een grote naam, zanger Bono steekt zijn hoofd vaak boven het maaiveld uit, met zijn politieke statements en dat zorgt nu eenmaal voor jaloezie en ergernissen. Dat het succes daar niet onder leidt, is duidelijk, aangezien elke tournee succesvol is qua bezoekers en financieel. De hoogtijdagen van de jaren ’80 behoren echter wel tot het verleden, want dat elke nieuwe single van U2 een Top 40 hit wordt, is niet meer het geval. De laatste top 10 hit was “ORDINARY LOVE” in 2013 en van “SONGS OF INNOCENCE” bereikte “THE MIRACLE (of Joey Ramone)” als enige single de Top 40, en bereikte als hoogste notering nummer 33. Toch liet dat album wel iets van een terugkeer naar de minder gekunstelde songs uit het verleden horen. Het was tevens een album waarop de band terugkeek naar de jeugdjaren in Ierland. Het nieuwe album, “SONGS OF EXPERIENCE”, dat vanaf 1 december in de winkel ligt, borduurt verder op de weg die ze ruim 3 jaar geleden ingeslagen zijn. De teksten zijn dit keer echter gericht op de toekomst, zijn politiek geladen, hebben persoonlijke boodschappen en zijn prachtig geschreven. De songs hebben telkens weer een andere sfeer, van sferisch naar uptempo, van rock naar dansbaar. “SONGS OF EXPERIENCE” brengt U2 weer terug naar top, maar of het album single hits gaat opleveren, valt te betwijfelen. U2 is inmiddels uitgegroeid naar een typische album band en daar is dit 14e album weer een prachtig voorbeeld van.

Drie jaar na Songs of Innocense komt U2 met Songs of Experience. De albums waren als tweeluik bedacht, maar er staat nog maar weinig songmateriaal op Songs of Experience wat tijdens dezelfde sessies als haar voorganger werd geschreven. Door persoonlijke maar ook door politieke omstandigheden zoals de Brexit en de nieuwe Amerikaanse president voelde het album niet meer als relevant en zijn diverse teksten en songs herschreven. Daardoor werd de aangekondigde release-datum meerdere malen uitgesteld. Bovendien is 2017 het jaar waarin The Joshua Tree dertig jaar bestaat, waar middels een uitgebreide tour en speciale uitgaven - terecht - uitgebreid bij werd stilgestaan. Maar nu is het dan eindelijk zo ver. Lost U2 de altijd hoge verwachtingen in?

Songs of Experience opent prachtig en sfeervol met Love Is All We Have Left. Hier horen we zowaar wat overstuurde autotune zoals je die nu al jaren als effect in de hiphop hoort, maar bijvoorbeeld ook op de laatste van Bon Iver. Het wordt smaakvol en functioneel toegepast en neemt gelukkig niet geforceerd hip het nummer over. Overigens is U2 al jaren niet meer die vernieuwende band die het ooit was. Verdere moderne productionele foefjes blijven dan ook uit. Songs of Experience is vooral een degelijk U2-album waarbij elke song qua stijl en geluid wel iets leent uit de eigen, rijke geschiedenis van de band.

Na deze sterke opener volgt Lights of Home, een typische en doorsnee U2-song die niemand zal verbazen, maar ook niet zal doen opveren. You’re The Best Thing About Me was de eerste single die het album vooruitsnelde en is een toegankelijk nummer dat zeker niet had misstaan op All That You Can’t Leave Behind, net als het daaropvolgende Get Out Of Your Own Way. Dit nummer eindigt met een speech van rapper Kendrick Lamar die als een ware Martin Luther King al prekend 'oversteekt' naar het robuuste American Soul. Erg mooi gedaan en even denk je in een nummer van Muse beland te zijn, zo groots en vet klinkt het. Helaas is het refrein teleurstellend, net als de clichématige tekst van het refrein: “You are rock and roll / you and I are rock and roll / we came here looking for American soul”. Tja, lekker meebrulbaar in het stadion, maar een skipmoment op het album.

Summer of Love begint met een zeer sterke gitaarlick waar heel veel gitaristen ongetwijfeld jaloers op zijn. Het draagt de song van begin tot eind en is het fundament van een mooi gearrangeerde en degelijke compositie. Red Flag Day en The Showman gaan qua stijl dan weer terug naar begin jaren ’80; een periode die veel U2-fans nog steeds als hun beste beschouwen. Maar de band heeft inmiddels zo veel betere songs geschreven en het gevoel dat U2 zich er hier wel erg makkelijk van afmaakt overheerst. Zeker als daarna The Little Things That Give You Away volgt, een absolute prachtsong met dito tekst en een van de hoogtepunten van het album en zelfs gehele U2 oeuvre.

Hierop volgen nog een paar nummers waar in theorie niet zo veel mis mee is, maar die toch wat zielloos over komen. Natuurlijk weet de band hoe je een goed liedje schrijft, maar wat heeft een zanger – die alles heeft zoals hij zelf zingt - na enkele decennia nog te melden? Wie zit er nog te wachten op Bono's zoveelste liefdesbetuiging aan zijn vrouw? Waar zijn de Brexit- en Trumpsongs waarvoor het album zo vaak uitgesteld moest worden?

Naar verluid zijn de teksten op dit album brieven aan geliefden van Bono, maar te vaak ontstijgen ze het tegeltjeswijsheid-niveau niet, om van sommige lege hulzen maar niet te spreken. Al met al revancheert U2 zich met Songs of Experience slechts deels voor de voorgaande matige albums. Het vakmanschap van deze Ieren staat ook anno 2017 buiten kijf: er wordt uitstekend gezongen en gemusiceerd, maar te veel composities komen wat makkelijk - als een invuloefening - over. Niet slecht, maar ook zeker niet wat we van een band van wereldniveau mogen verwachten.

Ik vind het redelijk negatief allemaal. Misschien omdat ik al fan ben vanaf 1983. Het is ook zeker niet hun beste album maar toch ook niet hun slechtste. Ongeveer vergelijkbaar met SOI (hier staan echt prachtige nrs op) en zeker beter dan NLOTH. SOI werd voor mij te negatief gewaardeerd in de pers en tv. Alleen maar omdat het via Apple werd aangeboden. En nu Bono met z'n Paradise Papers. Het gaat toch om de muziek. Die M. van Nieuwkerk had daar geen goed woord voor over. Wat een sukkel. Naar hem luister ik niet meer als t over de beste live band ter wereld gaat. Op SOE staan best goede nrs waaronder Love Is All..., Lights of Home. Volgend jaar waarschijnlijk de eerste 2 nrs vd setlist. Waanzinnig, eerst Bono solo en dan de band. Verder You're The Best....,Red Flag Day (kan zo op War), Landlady (mooi ingetogen) en The Little Things...(schitterende classic). The Blackout is live echt een stuk beter, dat heb ik bij de video opname in de Gashouder mee mogen maken. Maar voor mij is het hoogtepunt toch echt Book of Your Heart. Jammer dat het niet bij de reguliere 13 songs zit. Maar dit nummer is echt een juweeltje. Hoort toch echt bij de betere U2 songs van de laatste 25 jaar. Voor de rest had er wel meer gitaarwerk van The Edge in mogen zitten. Morgen U2 at the BBC wordt weer genieten. En dan volgend jaar de E&I Tour. Ik zie er graag naar uit om weer voor aan te staan.

Dit laatste album van U2 weer geluisterd op de deluxe cd. Ik heb alle albums van ze op cd. Wat een zielloos album met matige popliedjes. Doet me helemaal niks, net als het album ervoor trouwens, Songs of Innocence. Dat dit laatste album hoger scoort dan Zooropa en Pop begrijp ik niet. Die albums worden vaak als slecht gezien, maar ik vind ze geweldig met al die wat mij betreft geslaagde experimenten. Vanaf "All that you can't leave behind" ben ik al minder enthousiast. Dat album vond ik juist overschat. De albums erna best ok, de laatste twee echter zwaar tegenvallend. Puur mijn mening, uiteraard.

Nog even terugkomend op deze cd, die ik de afgelopen weken weer eens beluisterd heb.
Dit is i.m.o. toch wel de beste cd van U2 van de jaren 2000+.
Ik snap nog steeds niet hoe de platenmaatschappij erbij is gekomen om Book of your heart alleen op de bonuscd te zetten.
Dit is waarschijnlijk een van de beste U2 songs ooit.

Ook the little things is een klassiek U2 nummer.

Erg goede cd