Dream Theater - Systematic Chaos (2007)

Misschien wisten jullie het al, maar hij is gelekt.

Deze lek schijnt een fake te zijn (lengte van de nummers klopt ook niet in de lek).

Ah gelukkig, het album komt dus gewoon begin juni uit. Ik zat namelijk al te balen toen ik dat bericht las wat dus een 1 april grap blijkt te zijn.

Kijk erg uit naar deze nieuwe cd van Dream Theater, en ga ze ook zien op Fields of Rock.

Aha, dat wist ik niet ik had hem nog niet gepindakaast.
Maar ik wist het bijna zeker omdat het toch wel een betrouwbare site was die meestal wel rekening houdt met nep versies. Maar iedereen kan fouten maken

Forsaken klinkt alvast goed.

Naast de normale cd (met de hierboven afgebeelde hoes) komt er ook een speciale cd+dvd versie (met een andere hoes). Hier zit dus ook een dvd waarop het gehele album in 5.1 surround te beluisteren is en een 90 minuten durende documentaire "Chaos in Progress - The Making of Systematic Chaos", geregisseerd door Mike Portnoy.

Ja dat las ik ook op de update van Mark Bredius.. alsook het nieuws dat ze in de Lotto Arena staan op 4 oktober.
Ik ben dan helaas met mijn leerlingen voor drie dagen in de ardennen ;-(

De nieuwe single Constant Motion is uitgebracht door de band. Op youtube is hij hier te vinden (video komt later nog):

http://www.youtube.com/watch?v=03JPAhsODPw

Zelf vind ik hem op het eerste gehoor heel eerlijk gezegd wel behoorlijk tegenvallen . DT goes Load naar mijn mening....

Dream Theater goes Testament?

constant motion is weinig verrassend naar mijn mening, best mooi nummer met mooie rol voor jordan rudess.

maar het gaat niet geheel om dit nummer natruurlijk, als dit de single is, zal die wel wat afwijken van de rest van de nummers neem ik aan.

ben dan ook vooral benieuwd naar het openings nummer en slot nummer (wat samen 1 is).

en dit album is de opvolger voor een album dat belangrijk was voor m'n huidige muzieksmaak, dus ik kan niet wachten tot ie uitkomt en ik de cd in z'n geheel kan gaan luisteren.

Joepie: 4 oktober blijkt een donderdag te zijn, dan ben ik al terug van driedaagse: anyway ticketje is besteld
Olé

dit wordt een topper van een album er is inmiddels al een nieuw nummer gelekt the dark eternal night, wat een knaller van een nummer nog bruter dan de |Glass prison, ( gaat Dream Theater death metal maken) klinkt echt super, nu het album nog dat wordt geen soft album in ieder geval.

jammer
Geef mij maar Dream Theater zoals ze klonken op Images and Words toen hadden ze nog een eigen stijl
Ze willen nu teveel van meerdere walletjes eten
zal wel door dat labelt komen waar ze nu bij zitten
Label met alleen maar Scream bandjes !!!!!

Na zonet de puntjes op de i gezet te hebben aan mijn verslag, besluit ik eens iets op te zetten...... Maar niet zomaar iets: ik heb het hier over een album van een band waar ik een ongelovelijke fan van ben geweest, en eigenlijk dat nu nog steeds ben, alleen dan gematigder.

Gespannen zet ik de cd op. De single Constant Motion vond ik vies tegenvallen, net als anderen op de site. En dan te bedenken dat mijn angst waarschijnlijk minder groot zal zijn: mensen die Train of Thought of Octavarium tegen vonden vallen zijn er met bosjes te vinden en ik neem aan dat zij vrezen dat er weer een tegenvallende plaat aan zit te komen.
Toen ik de eerste reviews rond dit album echter zag, was het echter alleen nog maar lof, lof en nog eens lof, waardoor ik toch zelf ook wel benieuwd begon te worden.

Ik laat de CD draaien, en we worden meteen in een heftig gitaargeweld van John Petrucci gestort...... Het eerste deel van het tweeluik In the Presence of Enemies is niet alleen hard, maar ook episch. Hard op een andere manier dan Train of Thought en episch op een andere manier dan de laatste twee nummers van Octavarium. Ik kan het niet helpen dat er een bepaalde stijl van een album door mijn hoofd vliegt: Six Degrees Of Inner Turbulence. Het epische van het titelnummer en het harde van Six Degrees heb ik het dan over. Pas op de 5e minuut zet de zang van James LaBrie in en het klinkt waarempel goed. Vanaf dit moment verandert het nummer in een rustiger, somberder stuk. Het openingsnummer is in ieder geval goed!

Opluchting maakt zich meester van me en ik hoor dat Forsaken met een somber pianootje opent, om vrij snel in een heftig riff over te gaan. Ook hier weten LaBrie's vocalen te boeien. Wederom kan ik concluderen dat de riffs complex zijn, maar toch voor Dream Theaters doen vrij vol met emotie zitten. Het enige minpuntje is dat Forsaken toch redelijk commercieel klinkt. Niet zo heel verwonderbaarlijk dat dit nummer (samen met Constant Motion) als single uitgebracht zal worden.

Over Constant Motion gesproken, de herkansing volgt nu . Het lijkt erop dat, indien het nummer in de context van het album geplaatst wordt, het aanzienlijk minder erg is. Toch heb ik nog steeds het gevoel dat ik hier naar een slechtere versie van Metallica zit te luisteren in plaats van Dream Theater. Desondanks is dit de eerste keer dat ik waarempel van het nummer lijk te genieten. Maar het is zeer zeker niet het boeiendste nummer van het album.

Na het mindere Constant Motion worden we getrakteerd op één van Dream Theaters heftigste nummers ooit. Ook de teksten zijn nogal apart voor Dream Theater : de band had namelijk zin om eens een keer over een groot monster te schrijven dat een spoor van verwoesting achter zich laat. Dit nummer is het resultaat: niet snel, maar log gitaarwerk met LaBrie die alleen vocalen doet bij het refrein. Portnoy neemt zijn werk over op de coupletten en het bevalt goed. In het midden horen we een instrumentaal, aardig psychedelisch stuk waarin de heren compleet uit hun dak gaan op hun instrumenten. Ergens doet dit stuk wel denken aan The Dance of Eternity. Het grootste deel van het nummer blijft hard, instrumentaal genot met veel solo’s.

Repentance is het vierde deel in de AA-reeks van Mike Portnoy. In tegenstelling tot de eerste drie delen (The Glass Prison, This Dying Soul en The Root of All Evil), begint dit nummer juist heel rustig. Invloeden van Set the Controls to the Heart of the Sun zijn licht aanwezig. Ik krijg kippevel als ik de zin Hello mirror, so glad to see you my friend, it has been a while hoor. We horen het thema van This Dying Soul, alleen nu extreem rustig, traag en somber. Het nummer blijft rustig, haast jazz-achtig met Porcupine Tree-invloeden, met nieuwe thema’s, maar ook zo nu en dan oude thema’s van de eerste drie delen. Ook zijn er vaak verwijzingen naar de andere AA-delen in de teksten. Door de rust is dit deel bijzonder moeilijk vergelijkbaar met de oudere delen. Wie goed oplet, kan Steven Wilson trouwens horen in dit nummer!

Na het voor Dream Theater’s doen belachelijk rustige Repentance, lijk ik iets te horen wat anderen op Octavarium hoorden: Muse! Never Enough scheen al een aardig Muse-achtig riff te hebben (ik heb het zelf echter nog nooit kunnen horen) en bij de intro van Prophets of War worden we hier ook op getrakteerd. Na een originele uitbarsting van een gitaar, worden we meteen weer in het Muse-geweld gestort in een couplet. Daarna houdt de Muse-onzin godzijdank op en hoor ik het klassieke Dream Theater zoals ik het graag wil horen: John Petrucci is op z’n best en ook hier is het niet LaBrie die steeds de vocalen voor zijn rekening neemt: een hele hoop fans, opgetrommeld in januari, loopt een groot deel rond te schreeuwen in dit nummer. Het nummer blijft vrij heftig, met veel melodie.

The Ministry of Lost Souls nu. De intro doet me bijzonder sterk denken aan de outro van Octavarium: episch en somber. Al gauw is het epische weg en horen we een extreem rustige akoestische gitaar waar even later LaBrie overheen begint te zingen. Voor het eerst lijk ik een stuk te horen dat zo op Falling Into Infinity had gepast: iets wat we sinds Scenes from a Memory niet meer gezien hebben. Dream Theater lijkt hier te proberen om een lang nummer neer te zetten, dat toch erg rustig is. Na 5 minuten was ik even bang dat het nummer van een kwartier de hele tijd zo rustig zou blijven, maar gelukkig lijkt er op de zesde minuut eindelijk een opbouw naar iets zwaarders en een geheel te komen. Het nummer slaat van een episch, rustig prognummer om in een zwaarder nummer met een redelijk hoog gespeeld riff, en weer spookt de naam ‘Dance of Eternity’ rond in mijn hoofd. Ik durf het nog zelfs sterker te plaatsen: ik begin me met de mate van referenties naar zowel Metropolis Part 1 als Metropolis Part 2 af te vragen of dit niet misschien zelfs Metropolis Part 3 is? Ik heb thema’s van beide delen langs horen komen en op het moment dat ik dit type vliegt er een referentie uit Home om mijn oren. Zou het dan toch….? Of zou het gewoon weer een flauwe Easter Egg van Dream Theater zijn? Op de elfde minuut zet het epische zich weer in, maar nu bouwt het nummer naar een vrij bombastische, maar geweldige outro uit. Zeker een van de betere nummers van het album met een van de allermooiste outro’s van de band!

Het is waarschijnlijk een goed teken dat ik het jammer vind dat ik nu alweer bij het laatste nummer van het album beland. Er ligt echter nog 17 minuten aan genot voor me en het tweede deel van In The Presence of Enemies zet in. Een kil, koud en rustig begin, even later zet LaBrie weer in. Rillingen lopen over mijn rug, dit is het begin van een prachtige tweede helft van een ijzersterk epos... Het nummer barst los na de derde minuut, maar de kilte blijft. Op een gegeven moment horen we het leger van fans oorlogskreten roepen, waarna het nummer ook sneller wordt. Het nummer lijkt zich langzaam op te bouwen naar een magnifiek eindstuk. Rond de tiende minuut gaan de heren instrumentaal gezien weer helemaal los op hun instrumenten, en wederom spookt de naam van een bepaald album door mijn hoofd: Scenes from a Memory. Wederom het complexe wat we ook daar in instrumentale delen hebben gezien. Sterker nog: ik hoor exact dezelfde keyboard solo even die ik weer in Home heb gehoord. Of ik ben gek, maar DT heeft behoorlijk veel verwijzingen naar zowel Metropolis Pt’s 1 en 2 weer in dit stuk. Op de dertiende minuut begint dan de outro van een album zoals we dat alleen maar van Dream Theater gewend kunnen zijn: episch, bombastisch en heftig.


Alles bij elkaar genomen zal Systematic Chaos DT-fans die niet blij waren met zowel Octavarium als Train of Thought niet teleurstellen. Dream Theater maakt deze keer niet de fout teveel naar fans te luisteren en zelf weer iets origineels te schrijven (met uitzondering van Constant Motion en het eerste deel van Prophets of War). Het album is complex en doet het meest aan een extreem duistere variant van een combi van Scenes from a Memory en Six Degrees of Inner Turbulence denken. Feit is, is dat Dream Theater het poppy-achtige geluid van Octavarium en het nutteloos rondshredden op Train of Thought deze keer achterwege laat en zich weer eens meer op het symphonische gefocused heeft. Na het teleurstellende Constant Motion blijft dit toch een goede plaat en vooral het tweeluik In The Precense of Enemies maakt veel goed. Ik zal hem ongetwijfeld nog vaker moeten luisteren om te bepalen op welke plek deze plaat komt te staan in het lijstje Droom Theater albums. Voorlopig houd ik het op 4*: hij klinkt nog niet beter dan mijn drie tot nu toe favoriete albums van de band, maar hij kon Images & Words en Train of Thought wel eens voorbij gaan.

Mooie review, je maakt me benieuwd!

Ik luister deze cd nu voor de eerste keer. Dream Theater is 1 van die bands die ik leuk zou kunnen vinden. Maar ze hebben me nog niet kunnen beroeren. Ik ben bang dat het ook met deze cd niet gaat gebeuren. In mijn oren klinkt dit heel erg als de Dream Theater sound die ik al ken. Voor mij is dat niet echt goed nieuws , maar ik denk dat de aanhangers van DT niet teleurgesteld zullen zijn.

Contant motion heb ik gehoord. Beetje Metallica achtig, maar ja DT is nu eenmaal een beetje zielloos en daardoor komt het wat geforceerd over. Bedankt meneer Camembert.

Ik ga hier niet eens een revieuw over schrijven. althans geen echte. Bij DT albums zit ik er na 1x toch altijd behoorlijk in. Wat me hier direct opviel was dat dat niet gebeurde. Tuurlijk, technisch weer goed, maar ik heb het vaker gehoord. Pak een beetje Train Of Thought, een beetje Inner Turbulance en een flinke scheut Metallica. Ja hee, daar kom je niet mee weg hoor. Je zal met wat beters moeten komen, want dit is voor de DT standaard maar een gewoon albumpje. OOk hoor ik wel een Roadrunner invloed. Het lijkt soms bij vlagen commercieel te zijn en wat verse-chorus-verse achtiger. Nee, een 3 omdat het wel een goed album is, niks meer.

zeer benieuwd was ik al, maar na de review van kasperbert helemaal

Deze cd nu een paar keer geluisterd...
In het begin vallen de puzzelstukjes nog niet echt op hun plaats, er komt enorm veel muziek op je af, zoals gewoonlijk bij Dream Theater:) Maar na een tijdje wordt het allemaal veel beter en wordt deze een van hun beste cd's door de variatie in de cd... Van een super rustig nummer als Repentance (wat je niet zou verwachten na het begin met het stuk uit this dying soul, je zou verwachten dat het in de lijn van dat nummer zou liggen, maar het kabbelt rustig voort) en de hardere nummer zoals The Dark Eternal Night die erg cool is

Systematic Chaos begint meteen sterk met In The Presence Of Enemies Part 1.
Met de soort synthesizer achtige gitaar in het begin om meteen met veel solo geweld te beginnen waar ik erg van houdt:) Ongeveer op de helft wordt het nummer rustig en bouwt het steeds verder op om daarna met het geluid van wind ofzo door te vloeien naar het 2e nummer

Forsaken is een meer commercieel nummer met een paar Vanden Plas achtige riffs erin. Op zich is het wel een mooi nummer die na nog een paar luisterbeurten steeds beter wordt.

Constant Motion, die kon ik natuurlijk al een tijdje, maar na het relatief rustige Forsaken is dit toch wel een lekker beukertje.

The Dark Eternal Night is een lekkere headbang nummer waarop je helemaal los kan gaan met in het midden van het nummer de 'vage' solo's en dergelijken die we van Dream Theater gewend zijn. Op het einde de lekkere riff met de keyboard- of moet ik zeggen fingerboardsolo van Jordan Rudess

Repentance is zoals ik al zei een deel van de AA-reeks en is opvallend rustig. Met na 4 minuten een prachtige solo van John Petrucci. Het einde kabbelt lekker weg en lijkt best wel op Porcupine Tree, in positieve zin dan:)

Prophets Of War is dan weer meer een nummer met een grotere rol voor Jordan Rudess met zijn synthesizer achtige geluiden. Al met al best een cool nummer die soms een beetje op Never Enough lijkt.

The Ministry Of Lost Souls is een mooi episch nummer van een kwartier die geen minuut verveelt. Super nummer ^^

In The Presence Of Enemies Part 2 is toch wel het hoogtepunt van de cd. Na een rustig begin wordt het nummer steeds harder met rond de 9 minuten de geweldige solo's van de heren Dit gaat zo rond de 4 minuten door : Geweldig !

Mijn conlusie is : Een prachtige cd van de meesters van de progressive metal met veel emotie (wat vaak een kritiek op Dream Theater is) en een LaBrie die in top vorm is net als de rest van de band

5*

The Dark eternal night is hier te bekijken/ beluisteren.

Mijn eerste indrukken (ik heb momenteel 5 nummers gehoord) is dat AWAKE nog steeds niet is overtroffen.

Maar mijn eerste indrukken zijn ook dat deze cd mij meer doet dan Snakes en Arrows van RUSH, die ook pas nieuw uit is. Ik zet deze twee groep meestal tegen elkaar af, omdat ze in elkaars verlengde vallen kwa muziekgenre

Ik kom er later nog op terug als ik de cd in zijn geheel heb beluisterd!

goeie plaat, alleen - constant motion - gelijk in de prullenbak gooien.

Dit album komt ook in een editie op dvd-audio met 5.1 surround sound uit. Een album van Dream Theater in surround sound lijkt me geweldig. Ben zeer benieuwd!

ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet verwacht dat dat ooit nog gebeurt... niet omdat ik een gefrustreerde oud-fan ben of iets dergelijks, maar vooral omdat Awake in een heel ander tijdsgewricht gemaakt is. Progmetal was toen nog een betrekkelijk obscure stroming en de combinatie van invloeden en het technisch vernuft van de heren was derhalve een stuk zeldzamer dan het nu is.

Inmiddels is progmetal de populairste muziekstroming in het verder toch ook redelijk wederopgestone proggenre geworden en zijn de punten waarop DT zich onderscheidde wat verbleekt. En dat straalt helaas ook van de muziek af. Op een recent album als Octavarium staan heus niet zulke wezenlijk andere riffs dan op Awake en heus niet zoveel meer of minder melodieën die, puur op de keper beschouwd, 'iets' zouden kunnen doen, maar de spanning is eraf, er zijn te veel bands gekomen die hetzelfde doen met vergelijkbare kwaliteit.

Ik luister momenteel voor het eerst naar dit nieuwe album. Het is derhalve nog te vroeg voor een definitief oordeel, maar het klinkt mij allemaal erg vertrouwd in de horen. Of dat een goed of slecht teken is, laat ik even in het midden...

Na één luisterbeurt kan ik natuurlijk niet al te veel over deze plaat zeggen, maar met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vermoed ik dat ik Systematic Chaos wel beter ga vinden dan Octaquarium.

Meen je dat nou serieus? WoW!

Ze hebben zeker de laatste tijd veel PT beluisterd

Zie ook mijn bericht op 28 april 2007...