Dream Theater - Systematic Chaos (2007)

Ik kom er maar niet doorheen. Dit is de eerste Dream Theater plaat waar ik gewoonweg niets mee kan. En begrijp me niet verkeerd, ik ben geen DT hater. Ik heb vrijwel alle reguliere albums en twee DVD’s. Score vind ik bijvoorbeeld onwijs goed. Met hun een na laatste album Octavarium heb ik een haat-liefde verhouding, die cd kan ik soms opzetten en mijzelf erin verliezen, maar op andere momenten vind ik het een schaamteloos samenraapsel van bands. De balans neigt naar het positieve.

Systematic Chaos is zielloos, en bij vlagen belachelijk. Nu heb ik DT nooit geluisterd vanwege de lyrics, maar SC slaat echt alles. Ze zijn grofweg op te delen in drie thema’s: de drankproblemen van drummer Mike Portnoy (gaat hij daar na 4 albums eens mee ophouden), de politiek getinte ‘anti terror’ rijmversjes van James LaBrie en (nieuw!) de duistere, gotische vampierenverhalen van gitarist John Petrucci. Laatstgenoemde slaan als een lul op een drumstel. De muziek van DT leent zich absoluut niet voor duistere verhaallijnen waarbij bloedstollende creaturen elkaar te lijf gaan. Gooi deze drie totaal verschillen de stijlen op één cd en het is volslagen belachelijk. Goed, ik ga hier verder geen punt van maken want, zoals ik al zei, luister ik niet naar Dream Theater vanwege de bijzonder boeiende teksten.

Want ja, de instrumentale beheersing is elke muziekkenner wel bekend. Ik ga me dan ook niet mengen in de idiote discussie dat Dream Theater geen emotie kan opwekken omdat ze zich focussen op ultratechnisch spel. Daarmee kun je ook emoties oproepen, en dat hebben ze in het verleden ook wel gedaan (net zoals ze zich lieten overhalen om solo’s van 5 minuten zo uit te kauwen dat de spanningsboog verdween als sneeuw voor de zon). Maar ik heb het niet weten te vinden op Systematic Chaos. Het voelt kaal en zielloos, ik kan zelfs geen drive van de muzikanten waarnemen. Die ene keer dat er een catchy refrein langs komt (zoals in The Dark Eternal Night), afgewisseld met instrumentale krachtpatserij prijs ik mezelf gelukkig dat ik nog íets positiefs kan melden. Dat kan ik niet over draken van nummers als Forsaken en Constant Motion, waarop ze de Plagiaat Award van 2007 wel heel erg graag willen winnen. Wie bij de openingszinnen van Constant Motion niet aan Metallica denkt, heeft nog nooit Metallica gehoord. En nog een hele zwik andere bekende pop en rock acts van het vorige decennium.

Met een titel als Systematic Chaos verwacht ik meer een hypertechnische en gestoorde plaat waarbij je toch een fijne onderliggende structuur weet te ontwaren. Het is niet het geval. Natuurlijk zullen duizenden bands dit niveau van samenspelen niet bereiken. Het is erg knap, maar op SC bereiken ze er niets mee. De cd zal in de kast blijven liggen en ik ben teleurgesteld dat ik er amper van kan genieten.

2*

Inderdaad zonde van die geknipte video voor Constant Motion. Knippen in Dream Theater solo's is gewoon heiligschennis. Ook wanneer net dat nummer hen een hit op had kunnen leveren, en vervolgens alleen op Youtube uitkomt. Zonde, zonde, zonde.

In The Presence Of Enemies is weer een nieuwe klassieker in het rijtje. Niet zeiken 'dat ze geen ideeen meer voor teksten hebben', dat heet FICTIE (en het is cool). Heerlijke riff met The Dark Eternal Night, Prophets of War is ook heel fijn. Alleen Forsaken en Ministry Of Lost Souls weten me niet te pakken... Jammer.

Al met al, een hele goeie nieuwe plaat, met, zoals ze zelf al zeiden, 'balls throughout and heavy'. Top!

Optreden in Ahoy was geweldig! Wat een ontzettend goeie live band is Dream Theater toch. Ook heeft de operatie aan de stembanden van James goed uitgepakt. Goeie setlist, spannende act. Hoogtepunten: de keyboardsolo, de animaties bij the dark eternal night, in the presence of enemies, en de medley die afsloot met Octavarium.

Octavarium is toch een medley?

I'll get me coat

Sluit me aan bij Nakur; heb deze schijf een aantal kansen gegeven (DT "dus" het zou toch goed moeten zijn) maar ik kom er ook maar niet doorheen.

Technisch ongetwijfeld weer briljant maar zonder een beetje goed in het gehoor liggende melodielijnen koop ik daar niet zo veel voor.

ik hou het op 2** en berg em op in de kast.

Ik houd deze nog even op 3*, al is het een magere 3. In elk geval een duidelijke verbetering op zijn lamlendige voorganger. Niettemin bevat de plaat (wederom) een overdaad aan instrumentaal gedreutel, vooral in de laatste twee nummers.

De plaat leent bovendien weer rijkelijk elementen uit ouder repertoire, maar hier en daar doet de toon wat moderner aan en dat bevalt zeker niet slecht. LaBrie is bovendien relatief goed bij stem.

Ik moet hem nog maar eens wat vaker luisteren, maar het is in elk geval goed om te zien dat de helden van weleer toch nog niet helemaal afgeschreven zijn.

Je ZOU toch zeggen dat ze zoiets zelf ook wel zien, maar nee...

Nou ja, hoewel ik mezelf wel een fan noem kan je waarschijnlijk wel zeggen dat de mannen van DT zichzelf ook wel heel erg goed vinden. Daardoor ontbreekt enige zelfkritiek en reflectie misschien wel eens.

Ik vind deze cd juist wel erg goed van DT. De voorgaande drie cd's vond ik wat teleurstellend en dat gevoel kreeg ik ook weer toen ik voor het eerst naar de cd luisterde. Maar hoe vaker ik de cd luisterde hoe beter het klonk. Deze cd vind ik echt een topper en kan ook niet echt meekomen met de kritieken die hier allemaal op deze site staan. Dat gezeur dat het niet emotioneel genoeg is, als je het al niet mooi vind zul je altijd vinden dat de emotie ontbreekt. Naar mijn mening gewoon weer een top plaat.

Helemaal mee eens. Systematic Chaos is wat mij betreft de beste DT die er is. Ook vanwege de paar wat "korte" nummers van DT (constant motion & dark eternal night). Wat mij betreft gaan ze zo door. Bij mij zit ie in ieder geval al 3 maanden in de cd speler

Tja....

Ik heb deze cd lang de kans gegeven om te groeien, en tóch wil het wáre genot wat ik bij met name I&W, Awake, SFAM en 6DOIT wel had helaas maar niet komen. Begrijp me goed: er zitten goeie nummers bij, sommige heel goed zelfs, maar in een aantal nummers zitten dingen die me gewoon bijna aan het lachen maken - die domme bralkoortjes (TIME FOR CHANGE - FIGHT, THE, FEAR en dat soort ongein) die een aantal keren voorbij komen, de overdreven stemvervormers en meer van dat soort mainstream (thrash)metalgedoe (bv. Constant Motion) waar ik vaak NIET gecharmeerd van ben. Wat betreft kan ik wel met de recensie van Nakur meeleven, hoewel ik er uiteindelijk wel meer voor over heb dan 2*.

Bottom line mis ik uiteindelijk gewoon te vaak de goeie melodieën op deze cd, en als ze er wel zijn zoals in de refreinen van The Dark Eternal Night en Prohets of War worden de nummers ontsierd door slechte coupletten met effecten om het gebrek aan melodie te ondervangen, of de al eerder genoemde door fans geschreeuwde koortjes...
Hetzelfde geldt ook een beetje voor de instrumentale gedeeltes. Vond ik bij bv. SFAM alles precies op zijn plek vallen en was bij wijze van spreken elke riff, elke solo en met name de afwisseling precies in de roos, dan is het hier vaak wat mij betreft steeds nét mis, en af en toe te lang doorgedraafd in ofwel snelle stukken ofwel langzame passages (Ministry of Lost Souls). Ook hier komt het volgens mij omdat de ijzersterke melodieën missen en het dan idd als nodeloos gefriemel gaat overkomen... En begrijp me goed: Ik ben helemaal gek van gefriemel als het maar 'klopt' en toch op 1 of andere manier emotie teweeg brengt - en extase over muzikaal vakmanschap is ook een heerlijke emotie! Dat laatste mis ik te veel op Systematic Chaos.

De productie is overigens wel van hoog niveau (de sound is superdirect, vergelijk het maar eens met SFAM), LaBrie zingt als ie de kans krijgt erg goed, en gelukkig maken het openings- en slotnummer heel veel goed. Daartussen is het wat mij betreft té onevenwichtig om mij echt te overtuigen.

Maar goed: Ik ben die-hard fan en dus toch 3,5 *, en dat is samen met hetzelfde cijfer voor FiF het laagste cijfer dat ik een cd van DT heb gegeven. Een mindere DT steekt altijd nog boven de middelmaat (bij mij is dat 2,5 en 3*) uit. Een slechte DT-cd moet nog steeds gemaakt worden, maar hopelijk moeten we daar eeuwig op wachten...

Het is allemaal lekker ingespeeld en het blijven goede muzikanten, maar na een groot aantal luisterbeurten blijft nog steeds geen enkel nummer in mijn geheugen hangen (of het moet aan mij liggen).

Weet iemand of die 5.1-mix de moeite waard is? En of je daar bepaalde apparatuur voor nodig hebt? Als ik die DVD in mijn PC stop, die ik via SPDIF op mijn Surround-ontvanger heb aangesloten, dan zou ik dus (genuine) Surround moeten krijgen, of niet? Maar hoor je ook echt verschil?

Eens met Nakur. Ik heb het album maandenlang op diverse momenten geluisterd maar ik kan er he-le-maal niets mee, hoewel ik ook al vanaf midden jaren negentig luister, kijk, live toeschouwer ben, enz. van deze band.

Wanneer ik SC opzet, gaat ie er op de helft uit, of ik skip nummers.
En wanneer ik hem uit de CD-speler haal heb ik de neiging om heel hard Disturbed, P.O.D of Drum & Bass te luisteren. Dat is geen goed teken kan ik je vertellen.

Ik vond ToT een lekker tussendoortje, hoewel het naast overweldigend en best cool ook die neiging had naar plagiaat te rieken (Metallica). Octavarium vond ik al zo droog als een zeem, kwam er bijna niet doorheen. Het epos van bijna een half uur kan m.i. niet tippen aan A Change of Seaons.

Moet zeggen dat het laatste live optreden dat ik gezien heb ook weinig overtuigend was.

Zouden alle pretentieuze side-projects de band nu dan eindelijk de kop kosten?

2,5* voor de moeite.

Hier is ie dan. De nieuwe single is Forsaken, met deze keer een veel smaakvollere videoclip dan de vorige single (vind ik tenminste).

Dit is mijn eerste Dream Theater-album en ik vind 'm geweldig. Ministry of Lost Souls is echt een meesterwerk in mijn optiek, gewoon 15 minuten zonder verveling en tóch een nummer!

Nu heb ik laatst ook Octavarium geluisterd, maar dat vond ik dan weer heel erg slecht. 't Is even afwachten dus of ik nog meer albums van ze ga kopen.

probeer Scenes from a Memory of Train of Thought maar eens

of misschien Awake of anders Images and Words

Ik moet mezelf enigszins corrigeren. Ik heb vandaag Octavarium nog eens in z'n geheel beluisterd en 'heel erg slecht' vind ik het niet meer, integendeel, ik vind 'm geweldig. Dit komt met name door het titelnummer wat ik nog nooit echt goed beluisterd had, echt geniaal. En nummers als The Answer Lies Within en I Walk Beside You moet je gewoon niet luisteren met een metal-point-of-view, want het zijn geen metalnummers! Dan zijn het plotseling toch ook gewoon heel aardige liedjes.

uhm ja, normaal hoor je dit bij octavarium neer te zetten en niet hier? xD

Geen slecht album, staat nog steeds sterk materiaal op, maar ik vind dit toch bij lange niet zo boeiend als Train of Thought, Six Degrees of Inner Turbolence of Awake. Ik weet niet wat het precies is, de riffs en melodieen 'kloppen' gewoon niet allemaal, het doet me vaak maar weinig. Met een flauw nummertje als Forsaken kan ik ook maar weinig, ik denk dat ik dat zelfs het slechtste DT nummer moet noemen. Een onvoldoende zou ik hier toch niet voor willen geven, The dark Eternal Night bevat boeiende stukken, In The Presence of Enemies (Pt. 1,2) zijn goed en Constant Motion vind ik ook nog wel meevallen (hoe overduidelijk het ook op Metallica lijkt). Met een nummer als Repentance kan ik dan ook weer helemaal niks.

Ik begin nu eiendelijk aan het album te wennen en kan het veel beter waarderen dan toen het uitkwam. Toen vond ik het "just another DT album", maar nu begin ik de nummers als Forsaken en Constant Motion echt te waarderen. Het openingsnummer blijf ik toch te veel van het goede vinden, maar verder is dit gewoon Dream Theater die nog steeds de standaard in dit genre neerzet. Ik heb deze band ook nog nooit op een slecht album kunnen betrappen.

Probeer het nog een kans te geven
Ik heb ook grote tijd met dit album lopen worstelen en tegen al mijn verwachtingen in was het KEIHARD Prophets of War door de subwoofer die mij opeens dit album in sleurde.
Opeens snapte ik het complete album en lag het als een geslepen diamant dat eindelijk zijn rotslaag van zich af had laten slijpen voor me.
Prophets of War ... wat een wereld nummer is dit, al vond ik er in het begin helemaal niets aan.

Het mooie aan deze geweldige band is dat ze nooit een slecht album uitbrengen. Iets waar je bijvoorbeeld een band als Rush wel eens op hebt kunnen betrappen met bijvoorbeeld 'Vapor trails'. Ze leveren altijd kwaliteit.
Elk album heeft wel iets, zo ook deze. Het is een prima in het gehoord liggend album, maar ik reken deze niet tot hun beste albums. Ik vind dit een beetje veel van hetzelfde. DT zoals we de band ook kennen, maar het voegt weinig toe aan hun bestaande catalogus. Een groter minpunt van de recentelijke DT vind ik dat ze elk nummer tot het uiterste rekken om er maar een 'epic' van te maken. Terwijl veel nummers beter to hun recht komen met een kortere speelduur.
Steeds hoop ik dat ze wat meer tijd nemen om een album te schrijven. Even wat nieuwe inspiratie opdoen. Ze poepen het ene na het andere album uit en ik denk dat ze beter werk af kunnen leveren door even wat meer tijd te nemen voor het schrijfproces, of desnoods even een jaar pauze inlassen om de koppies even leeg te maken. Niet dus, want het nieuwe album is alweer onderweg.

Ik wil wel even duidelijk hebben dat een minder DT album vaak nog stukken beter is dan de muziek wat veel genre genoten uitbrengen. Samen met Rush en Porcupine Tree staan ze nog steeds op eenzame hoogte. De live shows zijn nog altijd fantastisch.

Als dream theater een optreden geeft , draaien die meestal nummers van hun laatste cd's of echt vanalles wat?

Mike Portnoy schijnt er gigantisch veel werk van te maken om elke show een unieke setlist mee te geven. Maar er zal waarschijnlijk ook wel genoeg van Systematic Chaos bij zitten gezien het feit dat die het meest recent is.

ja, maar vind deze cd zoals de vorige iets minder , het boeit me niet zo , geef mij maar metropolis en de live uitvoering , nu raakt het me allemaal een pak minder en ja, er ontbreekt iets , je kan technisch super zijn maar er moeten ook nog mooie songs op staan !

Daar kan ik me eigenlijk wel redelijk in vinden. Voor mij is het vanaf Train of Thought toch allemaal een stukje minder geworden met Dream Theater. De technische kant lijkt de overhand te krijgen over het gevoel. Wel vind ik deze al weer een stuk beter dan Octavarium. Het ingetogen Repentance laat voor mij zien dat ze het nog steeds wel kunnen als ze hun gepiel een beetje in toom weten te houden.

Systematic Chaos vind ik hun slechte cd tot nu toe. Allereerst zijn de teksten hier ver weg van het niveau van vroeger. Het fantasy-verhaal van In The Presence Of Enemies is opzich nog wel te doen, maar de tekst van bijv. The Dark Eternal Night slaat echt op zaad. Wanneer laten ze Myung weer 'ns een nummer schrijven?

De kortere nummers zijn aardig, maar ze pakken me niet zo erg als de oudere nummers dat deden. Ook jatten ze flink van andere bands.
De lange nummers worden teveel uitgerekend, wat je vooral kan merken bij Ministry Of Lost Souls. Had bij dat nummer het instrumentale stuk weggelaten en je had een instant classic gehad. Bij de meeste instrumentale stukken schieten ze ook te ver door en wordt het saai na een gegeven moment. Het zijn vooral riffjes waar over gesoleerd wordt, zonder de voor DT typische prachtige melodie-lijnen.

Maar het album heeft ook zijn positieve kanten. De nummers zijn opzich allemaal niet zo heel slecht en vooral Repentence was een verrassing voor me. Ik had niet verwacht dat de band nog met zo'n heerlijk rustig nummer zou komen. Hoogtepunt van de cd is de opener. Hier laten ze zien dat ze het nog kunnen: prachtige meeslepende en tegelijk zwaar technische passages!

Al met Al toch nog 3 sterren

Tijdje niet meer geluisterd, vandaag maar weer eens opgezet. Met al de negatieve kritieken hierboven was ik benieuwd of ik de plaat nog steeds mooi zou vinden. En jawel hoor, ik heb er wederom enorm van genoten. Vooral het slotstuk is fenomenaal. Alle songs kan ik wel waarderen, ook al wordt er hier en daar flink leentjebuur gespeeld (Metallica, Muse, Faith No More). Ok, misschien niet hun beste werk (ik kan zo enkele albums noemen die ik beter vind), maar ze blijven binnen het genre op eenzame hoogte staan. Althans, dat vind ik.