Dream Theater - Systematic Chaos (2007)

Euhm... Luister eens naar die geluidsfragmentjes... Dat is geen Dream Theater! Constant Motion uitgezonderd. Maar het klinkt wel goed! Instrumentale progressieve metal zo lijkt het. Kan iemand mij vertellen welke band dit is?

Dream Theater ....

Is dat niet van die cd dat fans instrumentale nummers mochten insturen ofzo?:P Toen Systematic Chaos uit zo komen, dacht ik hem gepindakaast te hebben, was het een instrumentaal cd'tje.

In The Presence Of Enemies begint zo'n beetje m'n favoriete DT-nummer te worden. Heerlijk sfeertje, fantastische solo's, vooral van Rudess en een leuk verhaal.

Halfje eraf hier, deze plaat mist toch iets. Ik weet niet precies wat, maar het mist iets.

Wat me opvalt, is dat bij The Ministry Of Lost Souls (overigens en topnummer) ,wanneer de solo's bezig zijn, dat het een beetje kaal klinkt.
In the Presence of Enemies Pt.1 vind ik dan wel echt een super nummer, evenals Pt.2, hoewel die iets minder is.

Deze CD is zeker niet slecht, maar het verbleekt gewoon een beetje bij de nieuwe CD.

Toen ik deze voor het eerst in m'n cd speler schoof dacht ik bij het eerste nummer dat Dream Theater echt weer he-le-maal terug was. Wat een fantastisch nummer is het eerste deel van ITPOE toch.

Daarna begint Forsaken en valt me gelijk de matte, van tophoog en mooi laag ontdane productie op te vallen. Te hard gemasterd? Mooie solo wel, maar geen nummer dat ik echt vaker hoef te horen.

Constant Motion, leuke solo sectie maar dat is het wel. Klinkt als gefoceerde metal van DT's kant.

The Dark Eternal Night. Ik was in het begin helemaal uit het veld geslagen door die massive riff, maar verder blijkt het maar weinig om het lijf te hebben. Hier begin ik me echt te storen aan de fantasy lyrics.

Repentance. De track waar ik behoorlijk naar uit keek omdat het onderdeel uitmaakt van de AA saga. Ik moet helaas constateren dat ik het een bijzonder saai nummer vind. Die 'spoken word' stukjes zijn wel een geinig idee, maar is het nou echt zo leuk om naar te luisteren? De track wordt enigszins gered door een behoorlijk mooie solo van Petrucci.

Prophets of War. Muse? Nee toch, alweer? Was Never Enough niet.. enough? Een vreselijk nummer en een van m'n minst favoriete DT nummers.

The Ministry of Lost Souls. Wel een mooi nummer, maar duurt veel te lang voor de muzikale inhoud. De instrumentale sectie komt echt vanuit het niets, maar dat hebben al zoveel eerder gehoord op Train of Thought, en die waren dan ook nog een tikkeltje beter. Wel een ontzettend vette eindsolo van Petrucci weer.

ITPOE part II

Valt wat mij betreft volledig in het niet in vergelijking met deel 1. Toch apart dat het oorspronkelijk helemaal niet bedoeld was om in tweeen te splitsen. Een geluk bij een ongeluk.

Pluspunten:

- Petrucci is behoorlijk op dreef.
- In The Presence of Enemies part 1.

Minpunten:

- Zouteloze productie.
- Fantasy teksten die het geheel te oppervlakkig laten overkomen.
- De lange tracks vind ik ongeinspireerd klinken en de korte tracks te inhoudloos.

Al met al vind ik dit inderdaad het minste album van Dream Theater. Ik heb mijn waardering verlaagd van 4 (een jaar geleden gestemd) naar 3 sterren. Ik heb bijna nooit zin om deze nog op te zetten, in tegenstelling tot alle andere DT platen. Zo te horen wordt BC&SL een stuk beter.

ik kon helemaal niks met dit album; na BC&SL ook deze SC afgestoft en is eigenlijk veel beter dan ik destijds dacht... De brij aan geluid bevat gewoon weer een aantal prima songs.

Groeiplaatje en dus een kwestie van geregeld draaien en daar kwam het 2 jaar geleden blijkbaar niet van

4****

Minste DT album ooit

* Natuurlijk terug die muzikaal technisch zeer goede stukken, maar
1) raakt naar een tijd de ziel niet meer
2) 'heb ik dit al niet eens gehoord'
* Goede nummers op zich, maar het totaalpacket mist iets
* Geen juweeltjes in dit nummer

Als ik dit de minste DT plaat dan zijn er altijd die verwijzen naar het debut, fallen into infinity of octavarium MAAR
* Het debut heeft vele zalige songs, die zo goed samenvallen en geen minuut vervelen (i.t.t. hier) + de zang is ook zalig
* fallen into infinity : ik kan verstaan dat dit als een zwak album wordt gezien, en niet progressive genoeg MAAR persoonlijk raken die zachtere DT songs (als Hollow Years) me echt
* Octavarium heeft zowel meer ziel, inhoud en muzikale masterpieces dan dit album

Ik lees erg veel negatieve berichten met betrekking tot deze plaat. Gelukkig heb ik dat zelf niet, om maar te zeggen. Ik vind dit in tegendeel een van de betere van Dream Theater. Constant Motion vind ik dan wel een tegenvaller maar het In the Presence of Enemies epos is toch werkelijk fantastisch. Repentance is deel 4 van Mike Portnoy's AA Saga, ook niet verkeerd. En Forsaken blijft gewoon een heerlijk nummertje. Al met al vind ik op deze plaat genoeg goeds om hem erg goed te kunnen waarderen. 4,5*

Prophets of War blijf ik zonder twijfel het beste nummer van dit album vinden, voor de rest is het voor Dream Theater maar een matig album!

Dat ik hier nooit iets heb neergepend.

Ik snap de algemene consensus toch niet dat dit een flop zou zijn.
In The Presence of Enemies: wat een magistraal nummer! De gitaarlijnen in het eerste deel zijn om je vingers van af te likken. Dit verdiend zeker weten een epic-stempel.

Verder staan hier zeker nog pareltjes op. Wat een heerlijk geschift nummer is The Dark Eternal Night toch. Zware bassdrums met wat black metal invloeden, wat piano en lounge deuntjes ertussenin. En dan dat heerlijke riff in de outro, prachtig!

Constant Motion is een heerlijk rockend nummer dat gewoon niet verveeld.

Prophets en Forsaken vind ik inderdaad ook iets minder geslaagd, maar toch niet zo dat ik ze afzet als ik ze hoor.
Repentance durf ik wel eens skippen, dat nummer had zeker beter gekund. Maar het wordt wel voor een groot deel gered door die mooie solo van Petrucci.

Ministry vind ik aan de ene kant wel een heel mooi nummer met prachtige zanglijnen, maar aan de andere kant toch net iets te langdradig.

Alleen voor In The Presence of Enemies krijgt dit album zeker al een dikke 4*.

Hoppa, halfje erbij. In the presence of enemies I en II doen er toe, al zitten daar ook weer allerlei riedeltjes in die op eerdere platen al langskwamen. De rest van de nummers zijn, met een uitzondering van een enkele instrumentele passage in het tweede deel van The ministry of lost souls en Constant motion, te verwaarlozen. Het was al met al weer een hele zit .....

Van de week de dts uitvoering beluisterd want heb de Se editie voor 5 euro gekocht.
Vooral het laatste stuk is mooi, rest soms een beetje te hard voor deze oude knar.

Tsja, Systematic Chaos.

De grote stap naar nog meer succes, de harde pegels, de grotere aandacht.
Nog steeds voelt de overgang naar Roadrunner als een paard van Troje die met weelde versierd het Dream Theater kasteel werd ingereden om vervolgens de machine van binnenuit te vervuilen en vuur in de buik te doen doven.
Of allicht een beetje te dimmen.

Naar jaren kei- en keihard geknokt te hebben hadden ze nu een platenmaatschappij achter zich staan die de band wel de aandacht schonk die het verdiende.
Maar juist die overgang van hard werken, naar mensen die hard voor je werken is voor mij toch een misstap gebleken, althans als ik de eerste wapenfeit onder de RR-vlag bekijkt en vooral beluisterd.

Systematic Chaos is an sich niet zo slecht.
Technisch staat het weer als het spreekwoordelijke huis en er staan best goede nummers op, en dan noem ik bijvoorbeeld The Ministry of Lost Souls, een geweldige epic, tekstueel niet al te sterk maar wel met emotie, die aan het eind toch iets te ver doordraaft naar mijn bescheiden mening.
Of een The Dark Eternal Night, lekker Pantera-achtige stamper die je flink wat nekklachten kan bezorgen. Heftig!
Repantance (deel 3 van de 12-steps-suite) is ook zo'n heerlijk, langzaam en log nummer die gesierd word met de gastbijdrage van zovele vrienden van DT. Ik noem een Daniël Gildenlöw, een Steve Hogarth, een Neal Morse, een Steve Vai, een Correy Taylor.
Afijn, u zult de lijst wel uit uw hoofd kennen, maar ik moest het even opzoeken. Subliem!

Maar deze goede nummers hebben ook tegenpolen.
Forsaken is melodieus maar niet op zijn plaats op de cd.
Prophets of War, door velen geadoreerd, is voor mij een protest song, met een tekst die zo uit de pen van de grote Bob Dylan zou hebben gevloeid. Ik kan er maar niet aan wennen.
Voor Systematic Chaos hebben ze, net zoals op Octavarium, de inspiratie vooral gezocht in andere bands, zoals het al genoemde Pantera maar ook een Rush.
Nou is Dream Theater een vrij constante band maar op deze twee albums zoeken ze naar mijn mening toch echt te veel buiten de deur.
Maar er zijn twee duidelijke punten waar het op dit album echt bijzonder misgaat.

Op de eerste plaats vinden we Constant Motion.
Uiteraard geschreven door mr. M. Portnoy, die ik en laat daar geen misverstand over bestaan, als persoon zeer hoog acht, over hoe zijn leven in een constante draai verkeerd. Altijd maar DT, altijd maar werken, altijd maar alles regelen voor de scherm en vooral achter de scherm, altijd maar het ijkpunt zijn in de DT-hiërarchie. Allemaal leuk en aardig en ik waardeer (understatement) al zijn moeite in de afgelopen jaren maar het levert hier een 13 in een dozijn-metal nummer op die als je alle nummers apart bekijk, echt niet op deze cd thuis hoort.
Misschien is dit trouwens wel de opus van zijn vertrek uit Dream Theater.
Zou het hier zijn begonnen?

Maar op de laatste en voornaamste plaats staat In The Presence of Enemies.
Een topnummer!
Van begin tot eind!
Goed, de tekst moet je niet al te serieus nemen, het schijnt gebaseerd te zijn op de Koreaans comic Priest (Manhwa) maar man oh man...wonderschoon!
Tenminste, als je een van de gelukkige bent die net zoals ik, met succes, de twee delen aan elkaar heeft geplakt, want waarom, echt waarom hebben ze het nummer in tweeën gesplitst?
Uit een officiële statement van Mike Portnoy hebben we kunnen lezen dat ze niet wilden eindigen met een epic (TMOLS) en een mega epic (ITPOE) maar ook niet met zo'n mega-epic wilden openen en dat de andere nummers eigenlijk stuk voor stuk niet geschikt waren om als opener te dienen, dus hebben ze, net zoals The Flower Kings dit in het verleden (met succes!) op Space Revolver (I Am the Sun pt I en II) de nummer gehalveerd.
Allemaal begrijpelijk maar oh, jee wat is dit jammer!
Super-progressief stukje, met vele muzikale wendingen die we van DT zijn gewend, iedereen in topvorm.

Ik wil niet té vernietigend over Sys.Chaos overkomen, lees het begin van deze stukje maar eens na maar als ik dan toch een cd moet neersabelen waarom dan niet een cd van mijn geliefde band?
Nee, helaas moet ik zeggen dat deze cd de middenmoot niet haalt, het is te gefragmenteerd, te geprobeerd, wat best wel wat leuke nummers op heeft gebracht maar er zijn ook verkeerde keuzes gemaakt die als ze hun hoofd wat meer in het verleden hadden gelaten best voorkomen hadden kunnen worden.

Mij lijkt het niet echt waarschijnlijk dat een overstap naar het Roadrunnerlabel een stap naar het grote geld is geweest. Zeker niet als je in het verleden al contracten had met WEA en Atlantic.

Roadrunner is een typisch metallabel waar volgens mij nog geen band rijk bij is geworden. Hoe het gaat met promotie e.d. weet ik verder niet.

Systematic Chaos vind ik zelf een beetje just another Dream Theater album. De band verrast allang niet meer, maar komt toch elke keer weer met leuke albums op de proppen.

Inderdaad.... in de jaren 90 is de band bijna uit elkaar gegaan omdat de planenlabels waar ze bij zaten te commercieel werden. Ze werden teveel beperkt in wat ze mochten doen en het ging uiteindelijk teveel om geld voor de grote labels waar ze toen bij zaten.

Met veel moeite hebben ze zich toen uit de labels losgetrokken en zijn voor minder geld met hun eigen stijl verder gegaan!

Uiteraard heb ik geen idee of ze met de overgang naar Roadrunner meer zijn verdienen maar logisch is het wel, aangezien een WEA en Atlantic niets tot bijna niets voor de band heeft betekend.
De sets waren altijd simpel, minimalistisch en het enige vuurwerk op de bühne was van de heren zelf.
Aan promotie werd niet zo veel gedaan, je wist dat ie uitkwam, je wist wanneer maar alleen als je echt geïnteresseerd was.

Ik kan me nog herinneren dat toen ik naar de concert ten tijde van Systematic Chaos ging (Ahoy, Rotterdam), ik verbaasd was over hoe de stage eruit zag.
Aangekleed tot en met, dat hadden we in het verleden wel anders gezien.
Het leek wel op de manier zoals Maiden het altijd deed. Alleen Eddy ontbrak, zal ik maar zeggen.

Of ze voor minder geld met hun eigen ding zijn verder gegaan, kan ik niet zeggen.
'tuurlijk had de platenlabel ten tijden van Falling Into Infinity een flinke vinger in de pap, dat is ook de reden waarom het toen bijna mis ging maar ik heb behoudens een paar details, niet het idee dat ze nooit deden wat niet mocht.

En elke platenmaatschappij wil hits scoren.

Zo logisch is dat allemaal niet. Roadrunner is een metallabel met een groot netwerk in die kringen. Voor dat label is DT direct een grote vis. Men weet hoe het de muziek aan de man moet brengen en geeft de artiesten volledig artistieke vrijheid. Dus dan lijkt het me dat er meer budget ingezet wordt voor tours en dergelijken. Bij de grote labels zijn dit soort bands de lullemietjes uit de stal. Als je niet direct verkoopt, kun je het schudden en hoef je niet te rekenen op veel budget.

Overstappen naar Roadrunner zie ik echt niet als een commerciële knieval. Het geeft de band juist meer de ruimte om te doen waar Mike Portnoy zin in heeft.

Goede plaat maar toch is het het net niet, Octavarium vind ik veel beter. Mischien een domme vraag maar waar gaat the ministry of lost souls nou over? Ik kom er niet echt uit.

Een persoon komt om tijdens het redden van een slachtoffer. Dat slachtoffer voelt zich daar naderhand wat rot over.

Het zou ook op een manier gelieerd zijn aan de personages uit Scenes Of A Memory. Heb ik wel eens ergens gelezen. Dat kan ik even niet staven.

Jeremy Nichols - vraag me niet wie dat is, want ik weet het ook niet - schreef in 1992: er moet altijd een plekje onder de zon zijn voor muziek die op deskundige wijze terugblikt op wat geweest is, in plaats van de luisteraar bij de oren te grijpen en ons, soms schreeuwend, de toekomst in te trekken.
Kortom, originaliteit is een pré, maar niet verplicht.
Dus ja, dit album had ook Another Train of Thoughts kunnen heten. Alweer is de vraag: bij gebrek aan originaliteit, hoe doet DT het in vergelijking tot al dan niet illustere voorgangers? Het antwoord is alweer: niet beter, maar ook niet zoveel slechter. De band vereenvoudigt enigszins. Dat kost wat mij betreft geen halve ster, maar levert ook geen halve ster op.
Wat wel een halve ster kost is het gebrek aan kwaliteitscontrole. Niet elke inval en niet elke scheet hoeft verwerkt te worden. Inderdaad had de band hier en daar wel iets weg kunnen knippen. Repentance is een fijn stukje muziek, maar neigt naar langdradigheid en niet alleen de gesproken stukken.. Van hardrock a la The dark Eternal Night houd ik niet zo erg (dat is persoonlijk), dus dat had wel driemaal zo kort gemogen. De eerste minuten van Ministry of lost Souls bevat lang niet zoveel ideeën als het vergelijkbare Octavarium. De slotsolo van Petrucci imiteert weer eens Still Lovin' You van de Scorpions (ja, ik weet het, Petrucci speelt beter).
Samengevat: knap gedane, soms saaie, meestal goed genietbare overbodige muziek.
Anders dan op Train of Thoughts is er een uitschieter. Ik wilde eigenlijk drie en een halve ster geven. Want ik heb te vaak moeite mijn aandacht erbij te houden. Maar de pure klasse van het slotnummer levert een extra halfje op.
Wat is dat toch met deze band? Zodra de nummers echt lang worden doen de heren veel moeite om er lekker veel ideeën in te stoppen en de muziek smaakvol te arrangeren, terwijl in de "kortere" nummers de ideeën zo veel mogelijk uitgerekt worden en af en toe met tenenkrommende sentimentaliteit worden gelardeerd.
Hoe langer het nummer hoe beter zal wel niet helemaal opgaan, maar het komt toch aardig in de buurt.
Afijn, opa is nu een beetje suffig - het middagtukkie viel niet helemaal goed - dus ik zal In the Presence of Enemies (deel 1 én deel 2) nog eens ontleden, in het weekend of zo.

Ik mag me zelf een van de gelukkigen noemen die dat ding achter elkaar hebt.
Als een nummer dus.

Anyway, doe rustig aan zou ik zo zeggen.

Zo heb ik er ook naar geluisterd daarnet. Dream Theater bevestigt weer eens mijn stelling dat de band vooral goed is in nummers van 20 minuten plus. Lang leve de computer en de brander! Het zou wel eens kunnen dat ik dit nog beter vind dan A Change of Seasons. Dat is natuurlijk een vraagstuk van de hoogste orde, die slechts met de uiterste omzichtigheid benaderd kan worden. Het is bijvoorbeeld nodig om zowel A Change of Seasons als In the Presence of Enemies allebei herhaaldelijk geconcentreerd en gedetailleerd te beluisteren alvorens een antwoord te formuleren. Dat is natuurlijk helemaal geen straf.

Enemies, na een korte indroductie a la Rush, begint met twee ijzersterke klassieke hardrockriffs. Een korte solo van Rudell gaat over in een gemetalliseerd citaat van ELP; het korte intro komt in bewerkte vorm even terug om over te gaan in een fraai melodieus thema van Petrucci, dat ook al enkele boeiende bewerkingen ondergaat. Als Rudell interessant tegenspel geeft klinkt hij jammer genoeg iets te zacht. Algeheel is dit een eersteklas manier om een compositie te beginnen - behalve dat het dan pas begint met twee volstrekt andere riffs. LaBrie weet precies de juiste expressie af te leveren. Het drumwerk van Portnoy is nergens triviaal en overal effectief. Myung had wat mij betreft wat hoger in de mix gemogen. De laatste paar CD's heb ik hem ietwat genegeerd, dus schrijf ik het hier maar weer eens: hij is een klasbak. Zijn spel is altijd een genot en DE reden dat ik DT hoogacht. Rudell heeft aan het einde van deel 1 alweer een fraaie solo.
Leuk om via de wind deel 1 en 2 met elkaar te verbinden. Het intro van deel 2 is o zo eenvoudig en o zo spooky. Alweer levert LaBrie vakwerk af met zijn duistere welkom. Het gezaag van Petrucci verhoogt het effect nog eens. De begeleiding van het tweede couplet is veranderd, waar ik altijd van houd. Het zorgt voor een natuurlijke overgang naar de harde, wanhopige climax (rond vier minuten). LaBrie produceert daarna een overtuigende falsetto, teken dat hij gegroeid is als zanger. Want onthoud: simpel of complex, expressie staat voor mij altijd voorop. De tweede climax klinkt niet meer wanhopig, maar agressief. Natuurlijk is het verwant aan het tweede deel van Metallica's One, maar wie kan dat schelen? Het werkt en daar gaat het om.
Rudell en Petrucci spelen bijna atonaal rond minuut 10. Dat klinkt vervreemdend als Rudell zijn cafetingeltangeltrucje weer eens van stal haalt. Petrucci neigt vervolgens weer eens naar misplaatst showmanschap, maar blijft gelukkig binnen de grens van de goede smaak. De luisteraar krijgt een gevoel van eenheid als de band het ELP-citaat herhaalt. Het bovengenoemde melodieuze thema wordt nu in iets gewijzigde vorm gespeeld door Rudell. Zó moet dat, als je wilt herhalen zonder saai te worden. LaBrie zorgt dan voor de welverdiende katharsis. Ieder mens heeft op zijn tijd een katharsis nodig om alle slechtheid en ellende achter zich te laten. Het ietwat overbodige slot - het betreft maar een seconde of tien - vergeef ik de band dan graag.

Jammer dat ik Octavarium nog niet heb, ik ben namelijk erg benieuwd hoe de Muse invloeden op het vorige album klonken. Niet dat ik het erg vind, in tegendeel, het is een welkome aanwinst voor het totaalgeluid in mijn optiek.

Na Train Of Thought krijg ik nu gelukkig weer de melodieuze Dream Theater waar ik zo van houd. Toegegeven, niet alle nummers zijn even sterk, maar vooral In The Presence Of My Enemies 1 & 2 zijn ware pareltjes die ik met alle plezier vaak zal draaien. Wel moet ik toegeven dat op bepaalde nummers het totaalgeluid ietwat gezapig over komt, maar dat zijn slechts kleine momenten.

Ben ik overigens de enige die The Ministry Of Lost Souls heel erg op 'Zombie' van The Cranberries vind lijken qua melodielijn?

Het is Jordan Rudess, niet Rudell

Ik vond hem toch minder dan Octavarium, maar desondanks zeer goed. Een nummer als Constant Motion, Forsaken of Dark Eternal Night komt af en toe wat inspiratieloos over. Het is echter niet slecht, maar gewoon niet zo sterk als de langere nummers op de plaat. In the Presence of Enemies is bijvoorbeeld zeer sterk. Desondanks haalt het de kwaliteit van een plaat als Train of Thought toch nergens.

Voor mij een typisch voorbeeld van een geheel dat minder is dan de som der delen.

Een heleboel nummers hebben wel wat als ik er geconcentreerd naar luister, alleen lukt dat niet altijd omdat een heleboel nummers ook zulke taaie passages hebben dat mijn aandacht onwillekeurig wegglijdt.

Het hier veelgeprezen In the presence of enemies bijvoorbeeld begint prachtig, maar de rest van het nummer is een stuk minder interessant, het haalt het gewoon niet bij de belofte van dat intro, en als ik dan bij Part II aankom tref ik wéér zo'n geweldig spookachtig intro dat wordt gevolgd door melodieën die niet erg aanspreken, saaie instrumentale passages en een slot dat als een nachtkaars uitgaat.

Of Repentance, op zich een aardige melodie, maar als geheel gebeurt er toch echt te weinig voor een nummer van 11 minuten, en ik zou mezelf ook een beetje schamen om zoveel beroemde namen te gebruiken als koortje voor een lang woordloos outro waar praktisch geen progressie in zit.

Dieptepunt is voor mij The dark eternal night: een over-the-top-intro met een niet te volgen gitaarpartij, een vervelend couplet met veel onaantrekkelijk ge"grunt", een matig en voorspelbaar refrein en solo's die nergens heen gaan.

Gelukkig zijn er ook een paar hoogtepunten: Forsaken, een bijna klassiek te noemen slepende Dream Theater-"powerballade" met klassiek-zware gitaarriffs en (weer) een lekker spookachtig pianootje, Constant motion met z'n Metallica-coupletten en ijzersterke refrein, en het toegankelijke Prophets of war met eveneens een pakkend refrein.

Maar ja, dat wordt dan weer gevolgd door The ministry of lost souls, dat voor mij symbolisch is voor de hele plaat: geen slechte melodie maar gewoon niet zo boeiend, en saaie solo's tegen een monotone achtergrondbegeleiding (hoewel ik dat instrumentale outro dan wel weer mooi en smaakvol vind).

Ik weet het gewoon niet. Dit is absoluut geen slechte plaat, maar ik kan er gewoon niet warm voor lopen. Ik denk toch dat het uiteindelijk heel veel te maken heeft met een gebrek aan echt goede en memorabele melodieën.

Anderhalve maand later, dankzij een vriend beluister ik het album opnieuw, en wat de voorgaande dertig keren niet gebeurde gebeurt nu opeens wèl: het kwartje valt, de plaat vormt opeens een logische eenheid, de zwakke punten verglijden in het grotere geheel, en ik begrijp opeens niet meer waarom ik dit album ooit níét goed vond. Zelfs het koortje van Repentance ontroert, en de twee delen van In the presence of enemies vormen samen twee prachtige "bookends".

Het kan raar lopen. Ik kan het niet verklaren, ik bied mijn excuses aan aan de duizenden mensen die de plaat niet hebben gekocht vanwege mijn slechte recensie hierboven, ik verhoog mijn score en ik ga hem weer draaien. En daarna Black clouds and silver linings, daar was ik ook nooit echt stuk van. (Zou mijn verse enthousiasme komen doordat ik A dramatic turn of events zo leuk vind?)

Wederom een klasse cd van mijn favoriete bandje. Absolute topnummer voor mij hier is The Ministry of Lost Souls wat een schitterend nummer,prachtig opgebouwd en met een van de mooiste breaks die ik ooit van ze gehoord heb.In the Presence of Enemies part I en II zijn ook klasse nummers en vormen een prachtig geheel. Forsaken is een mooie ballad en The Dark Eternal Night een heerlijk metalnummer met een vette riff van Petrucci. De drie overige nummers zijn iets minder maar nog altijd van hoge kwaliteit.