Daniel Avery - Song for Alpha (2018)

Daniel Avery, voor mij een van de meest talentvolle DJ's van dit moment. Naja talentvol, hij gaat al een tijdje mee, maar jullie begrijpen vast wat ik bedoel. Zijn platenkeuze is echt magnifique te noemen. Ik volg hem al enige tijd op de voet en ben elke keer weer verbaasd over zijn platen. Om je kleine inkijk te geven; afgelopen maandag deed Daniel een showtje van 2 uur bij de LOT Radio. Daniel Avery Lot Radio "Playing Music That Helped Shape Song For Alpha". Goed, nu meer over producer Daniel ipv DJ Daniel. Daniel bekend van zijn album Drone Logic in 2013 is nu terug met zijn nieuwe album Song For Alpha. Invloeden van Aphex Twin, My Bloody Valentine, William Basinski en Plastikman zijn allemaal terug te horen op dit album. Wat ik persoonlijk prachtig vind aan Daniel is zijn diversiteit in akkoorden en melodieën. Deze man heeft vrijwel alles in huis. Luister bijvoorbeeld de laatste track Quick Eternity; prachtig! Zal hem nog een paar keer luisteren voordat ik er een cijfer aan zal geven.

Dit jaar nog geen elektronische releases meegepakt, dus dit wordt de eerste. Aangetrokken door de vooruitgeschoven single Projector, ben ik erg benieuwd naar wat dit album gaat brengen. Bovenstaande reactie schept in ieder geval de verwachting dat het een divers album wordt.

Eerlijk gezegd had zijn FabricLive 66 release geen (blijvende) indruk gemaakt, maar goed ik kan 'em in de herdraai gooien. Dit album - en ik ga even geen namen noemen ter vergelijking (dat helpt zelden) - beweegt zich in het gebied tussen ambient en (heavy-duty) electronic. Een deel van de vergelijkingen zijn door RA al aangestipt en daarmee ben ik het vaker niet dan wel eens; dit maal geen uitzondering. Basinski, MBV - sorry hoor; wel een beetje Ulrich Schnauss. Laat ik me potverkaatje toch verleiden tot het noemen van een naam.

Interessant album dat zeker.

zoals verwacht op basis van eerder uitgebrachte tracks dit jaar; best mooie (ambient) techno, gevarieerd maar weinig eigen stijl en een circa 1993 sound wat tegenwoordig weer helemaal hot is

Teveel Aphex Twin, te gemakkelijk. Deze man kan veel meer dan hij hier laat horen, jammer want Drone Logic vond ik een geweldige plaat.

Het valt mij helaas ook tegen. Dit is ook niet echt mijn soort techno/electronic ben ik bang. Wellicht dat ik er anders over denk als morgen mijn nieuwe speakers binnen komen en ik het een keertje in de late avonduurtjes draai. Maar nu doet het mij, op mss 2 tracks na, helemaal niks en dat is te mager voor een voldoende.

Rare commentaren hier, die weinig hout snijden. Opmerkingen als "Aphex Twin", en "Sound van 1993" slaan nergens op. In 1993 werd dit soort muziek niet gemaakt - toen waren cross-over tussen 'techno' - je mag ook 'idm' lezen - en ambient nog zeer ongebruikelijk. Daniel Avery toont wel lef door onder eigen naam dit soort muziek te maken; vaak zie je dat dj's voor meer ambient-getinte releases een andere identiteit aannemen.

Als je mij bij een eerste luistertest had gevraagd wat voor geluid dit was, US, UK of D had ik waarschijnlijk ingezet op D, vanwege de combi van organische elementen met mechanistische. Beide vind je in Duitse releases (o.a. op Traum, Ostgut) terug - bijv de analoge synth-klank bij Moderat. Op sommige momenten doet 't me denken aan Plastikman - Consumed (1998)

Als je nieuwe speakers wilt testen zijn dit aardige albums om eea te testen - bij voorkeur niet met lo-res files (mp3). Beslaan alle een redelijk sp[ectrum (hoog en diep):

The Orb - The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld (1991)
Lulu Rouge - Bless You (2008)
The Haxan Cloak - Excavation (2013)

Ook de meeste Massive Attack albums zijn wel geschikt daarvoor. Zou zelf in eerste instantie zeggen dat m.n. Autechre daarvoor minder geschikt is. Ook Shlomo - Dark Red zou wel kunnen.

Op artificial intelligence releases (tussen 1992-1994) bijv is een dergelijke blend aan techno/idm en ambient gewoon te horen (alsook aphex twin -saw).. op dit album wordt daar toch wel heel duidelijk naar gerefereerd.. f.u.s.e. -dimension intrusion toont veel raakvlakken met dit vind ik.
anno 2018 verwacht ik wel dat iemand iets meer kleur toevoegt om het echt boeiend te houden (maar miss ben ik gewoon verwend..)

''sound van 1993'' zoals jij het aanhaalt impliceert meer dan ik bedoelde, maar leuk geprobeerd.
en dan zelf hier beginnen over moderat, tja..

Dat was een serie van het Warp-label, inderdaad destijds opgezet - zoals je je herinnert - als een welkome (intelligente) afwisseling op het stoempestampe van de rave (destijds).

En misschien moet je wat je bedoelt dan ook zodanig vervatten dat het voor een ander duidelijk is - zulks faciliteert de dialoog. En Moderat was alleen bedoeld als verwijzing naar de warme klank van analoge synths; het was een typering van het soort geluid. Net zoals je de "house" uit de begintijd (bijv Acid Thunder, The House of House) kunt typeren als geluid van monofone synths.

Tegenwoordig kun je software-matige pre-sets kopen waarmee je het geluid van tweede- of derdegeneratie-synths kunt emuleren. Blijkbaar kom je dat vaker tegen dat musici met een "oud-klinkend" geluid willen werken (bekende voorbeelden Prophet-5 of Oberheim OB-8) .

Iets wat heel simpel lijkt, kan bij nadere beluistering aardig complex blijken te zijn en daarvan kan ik genoeg voorbeelden aandragen.

En als je obv vergelijkingen met muziek uit het verleden dingen zou willen 'wegstrepen' vrees ik dat er van de hele MuMe top20 van de afgelopen twee jaar heel weinig overblijft - te beginnen met die (imo) affreuze War on Drugs, Car Seat Headrest etc.

Precies de invloeden die ik ook hoor, toch vind ik dit wel mooi, productioneel erg goed, warm en sfeervol, lekker hypnotiserend en zeker retro maar ik houd wel erg van die sound.

Mooie hoes ook!

Edit: Slow Fade, wat een prachtig melancholisch nummer, zou zo op Tommorrow's Harvest kunnen staan. Ben inmiddels nog meer onder de indruk van dit album, veel invloeden te horen maar hij heeft er toch ook wel een eigen trip van weten te maken, zou zo maar eens een van de betere albums van 2018 kunnen worden.

Wat eenieder hoort in muziek is zijn/haar ding en daar kan en wil ik niet over oordelen. Afgaand op Daniel Avery - Fabriclive 66 (2012) dat slechts een flauwe indruk op me maakte was ik niet echt geïnteresseerd in nieuw werk van Avery en heb ik Drone Logic ook links laten liggen. Misschien alsnog even terugploegen In dat opzicht heeft de eerste enthousiaste post wel effect gehad.

Waar het mij om ging is dat - iets wat uitgebreid door Malcolm Gladwell uitgebreid beschreven wordt in Blink, the Power of Thinking without Thinking - een album vrij snel wordt afgeschreven aan de hand van een aantal cliché's waarvoor RA ook de nodige input heeft gegeven RA Reviews: Daniel Avery - Song For Alpha on Phantasy Sound (Album) - residentadvisor.net

Mijn punt is ook dat erg lastig is om anno nu nog volledig nieuwe muziek te maken - ook al zijn we (in het westen) opgegroeid met de eis tot continue creatieve vernieuwing (een traditie die min of meer uit de Romantiek stamt en wordt aangeduid als het "creatio ex nihilo denken").

Warp, no offence intended, is natuurlijk een typisch liefhebber (je mag ook niche lezen) label; en we hebben het over een aparte serie binnen Warp. Dat "geluid van 1993" is dus zeker niet algemeen verbreid; en ook elders was men bezig met dit soort geluid. Ben nu opnieuw aan het luisteren naar het album, via Spotify - Sensation is bezig en ja ik hoor ook verwantschappen met oudere muziek. Boeiender dan de link te kunnen leggen is imo hoe die 'invloeden' - dat blijft een echte stoplap - zijn toegepast.

Voor mij was - afgaand op de eerdere ervaring met Avery - dit album echt een verrassing en tot nu vind ik het een van de betere releases van 2018 (waarbij voor mij ook Ellen Allien - Nost hoort). Vond bepaalde commentaren nou niet echt getuigen van een welgeïnformeerde beeldvorming.

Album is al dubbel-lp voor 23,- (geen verzendkosten) te verkrijgen bij jpc

Wordt hier verder niks afgeschreven door mij iig en ik zie dat ra gewoon een hoge score geeft dus ik snap niet echt waar je precies heen wilt met dat punt. clichés? het gaat gewoon om wat overduidelijke invloeden

tussen 'volledig nieuwe muziek' maken en zonneklaar tegen oud werk aanleunen zit ook nog een enorm grijs gebied.. voor mij hoeft niet alles per se vernieuwend te zijn, maar ik word wel graag enigszins verrast..
mede omdat dit album van avery niet echt als een verassing komt voor mij word ik hier niet zo wild van en zal het bij mij ook niet snel het predicaat plaat van het jaar krijgen (waar ik wel nogmaals bij zeg dat ik het wel degelijk mooi vind en het zit zeker niet slecht in mekaar). anderen ervaren dat weer heel anders en dat is prima.

waarom je nou weer over dat 'geluid van 1993' begint snap ik ook niet echt, heb niet beweerd dat iets algemeen verbreid was of iets dergelijks, zoals ik in mijn vorige post ook al zei. of ben je nu echt gewoon maar wat in het wilde weg aan het zwatelen?
verder hebben produceren en mixen (dj'en) veelal weinig met elkaar te maken dus waarom je je interesse in een studio album af zou laten hangen van een fabric mix van zes jaar terug komt ook nogal vreemd op me over maar goed



ik neem aan dat je het over je eigen commentaar hebt.. ('dit soort muziek werd niet gemaakt in 1993' bijv) goed bezig

Het voordeel van zo'n bitch fight als hierboven is dat dit album met regelmaat hoog in de updates te vinden is. Moet bekennen dat ik de beste man nog niet ken, maar wat ik hier lees maakt op zich wel nieuwsgierig dus ik zal er op korte termijn eens een luisterbeurt aan gaan wagen. Dus discussieer gerust verder, wie weet hoeveel mensen dit album daardoor nog gaan ontdekken.

Het probleem van dit album is voor mij dat het niet als een geheel aanvoelt met een idee erachter. Aan de ene kant heb je de (veelal hele mooie) nummers in de stijl die hierboven bediscussieerd is, aan de andere kant het zwakkere materiaal in een meer eigentijdse technostijl (Sensation en Diminuendo bijvoorbeeld). Als je dat weg zou laten blijft er een stuk beter resultaat over.

Het is wat minder een pop album dan Drone Logic, wat meer een clubplaat voor diep in de nacht in een donkere hal. Techno geïnspireerd door Aphex Twin, Plastikman, Plaid en het somber-donkere geluid van meer eigentijdse underground producenten als bijvoorbeeld Rrose of Detmann. Love it or hate it (aan de commentaren te zien is dat precies wat er mee gebeurt : ) )

Diminuendo wat een knaller is dat.

Luister deze weer eens, blijft heerlijk.